Κυριακή, 13 Μαΐου 2007

Στη γιορτή σου, σήμερα, Μανούλα...

Στη γιορτή σου, σήμερα, Μανούλα,
μερικά λογάκια θέλω να σου πω
και σε παρακαλώ προσεκτικά να τα ακούσεις.
-Ποτέ ποτέ να μην ξεχνάς ότι σε αγαπάω
πολύ, πάρα πολύ...
-να μην το ξεχνάς και όταν ακόμα κάνω φασαρία
και όταν σε κουράζω με τα καμώματά μου,
-να μην ξεχνάς, όταν με μαλώνεις,
τις ημέρες εκείνες και τους μήνες
που ήμουνα μωράκι αδύναμο
και πόσο τρυφερά με κρατούσες

-να μην ξεχνάς ότι γέννησες έναν ΑΝΘΡΩΠΟ
διαφορετικό από σένα
-να μην ξεχνάς ότι έφερες στον κόσμο
μια μοναδική και ανεπανάληπτη ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ,
ότι έχω το δικό μου κόσμο, τη δική μου ψυχολογία,
ότι δεν μπορώ να μπω στον κόσμο σου,
ότι ΕΣΥ πρέπει να μπεις με ΑΓΑΠΗ στον δικό μου
να τον καταλάβεις,
μάλλον, να τον ξαναθυμηθείς...
το έχω ανάγκη αυτό, μεγάλη ανάγκη

-να μην ξεχνάς ότι δεν είμαι στο σπίτι μας
για να το διακοσμώ, δεν είμαι για τον καναπέ εγώ.
-δεν είναι καλό, Μανούλα, όταν κάνω αταξίες,
να λες ότι μοιάζω του Μπαμπάκα...
-δεν είναι καλό να με χτυπάς, να μου φωνάζεις δυνατά,
να λες ότι είμαι παλιόπαιδο, ότι δε με ανέχεσαι πια...
-φοβάμαι, Μανούλα, όταν τα κάνεις αυτά,
φοβάμαι ότι δεν με αγαπάς, και
ότι θα με εγκαταλείψεις...
-να μην ξεχνάς, αν αποφάσισες να με φέρεις στον κόσμο
και μόνη σου να με μεγαλώσεις,ότι πρέπει να τιμήσεις
την επιλογή σου αυτή,
ότι δε φταίω εγώ
που διπλά και τρίδιπλα κουράζεσαι.

-ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ ΜΑΝΟΥΛΑ
-ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ

Το παιδί σου