Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Το σύνδρομο του «αιώνιου παιδιού»
Tα Σύνδρομα Πίτερ Παν και Γουέντι.
Peter Pan Syndrome and Wendy Syndrome

Η Γουέντι στηρίζει τον Πίτερ Παν και λύνει όλα τα προβλήματα που αυτός δεν μπορεί. Χωρίς τη Γουέντι δεν μπορεί να υπάρξει Πίτερ Παν.

Του Θωμά Μερσινιά, κλινικού ψυχολόγου, Msc
Tο Σύνδρομο του Πίτερ Παν
Αναφέρεται σε άτομα που δεν θέλουν ή νιώθουν ότι δεν μπορούν να μεγαλώσουν. Άτομα που ουσιαστικά νοιώθουν παιδιά φυλακισμένα στο σώμα ενός ενήλικα. Έμβλημά τους είναι η ανεμελιά, η αδιαφορία κι ο έντονος ναρκισσισμός, κι έτσι...μαγικά λύνονται τα προβλήματά τους, χωρίς υποχωρήσεις και κόπο απο τους ίδιους.
Τα άτομα αυτά δεν ξέρουν τι πρέπει να κάνουν για να σταματήσουν να σκέφτονται και να συμπεριφέρονται σαν παιδιά και δεν θέλουν να έρθουν αντιμέτωπα με τι θλιβερή πραγματικότητα ότι μεγαλώνουν και επιβάλλεται να αλλάξουν.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το σύνδρομο, που περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1983 από τον ψυχολόγο Dan Kiley δεν είναι επίσημα αναγνωρισμένο ως ψυχοπαθολογική κατάσταση, δεδομένου ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν το κατατάσσει , ακόμα τουλάχιστον, επίσημα στις ψυχολογικές διαταραχές.
Ωστόσο, ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός ενηλίκων σε δυτικού τύπου κοινωνίες ανταποκρίνεται σε αυτό το πρότυπο ανώριμης συμπεριφοράς. Τα άτομα αυτά δεν θέλουν-δεν μπορούν να αναλάβουν τις υποχρεώσεις που αντιστοιχούν τυπικά στην ηλικία τους. Μπορεί ακόμη και να ζουν σαν έφηβοι, σε θέμα υποχρεώσεων-δικαιωμάτων- διασκέδασης, και ας έχουν περάσει τα 30...
Σύμφωνα με όλες τις ψυχολογικές έρευνες στο σύμπλεγμα αυτό, οι υπερπροστατευτικοί γονείς (που όμως υποτιμούν και παράλληλα έχουν υπερβολικές προσδοκίες από το παιδί), δείχνει να είναι βασική αιτία που ένα άτομο εκδηλώνει το συγκεκριμένο σύνδρομο.
Συνήθως το σύνδρομο αφορά σε άτομα εξαρτημένα από άλλους, άτομα που δεν έχουν αναπτύξει τις απαιτούμενες δεξιότητες για να αντιμετωπίσουν την ενήλικη ζωή.
Οι απανταχού Πίτερ Παν της σύγχρονης κοινωνίας θεωρούν τον έξω κόσμο τρομακτικά προβληματικό και εξωραΐζουν την εφηβεία, γι' αυτό και θέλουν να παραμείνουν σε αυτήν την «προνομιακή» κατάσταση για πάντα.
Τυπικά χαρακτηριστικά του συνδρόμου είναι η αδυναμία λήψης ευθυνών, η αδυναμία δέσμευσης και τήρησης υποσχέσεων, η υπερβολική φροντίδα για την εξωτερική εμφάνιση, η έμφαση στην καλοπέραση, οι ανησυχίες για τα επίπεδα αυτοεκτίμησης (το οποίο όμως δε γίνεται αντιληπτό, καθώς φαινομενικά το άτομο δείχνει υπερβολικά «ανεξάρτητο») ο φόβος για τη μοναξιά, που είναι πολύ ισχυρός, και η έλλειψη ανοχής στην κριτική που είναι ουσιαστικά μηδαμινή.
Όσον αφορά τις ερωτικές του σχέσεις, ένας Πίτερ Παν αλλάζει συνεχώς συντρόφους, καθώς αναζητά πάντα, είτε κάποιον νεότερο σε ηλικία ή μια πιο ενθουσιώδη κατάσταση ή μια πιο εύκολα διαχειρίσιμη κατάσταση, οτιδήποτε γενικά μπορεί να έχει ενθουσιασμό και έλλειψη προβληματισμού. Όταν μια σχέση φτάνει σε σημείο που απαιτεί δεσμεύσεις και ανάληψη ευθυνών, είναι ώρα για τον Πίτερ Παν να... επιστρέψει στη Χώρα του Ποτέ!
Μεγαλύτερο πλήγμα στις ερωτικές τους σχέσεις αποτελεί το «κόμπλεξ της υποταγής», το οποίο ιδιαίτερα στις νέες γυναίκες παίρνει διαστάσεις μάστιγας και τις δυσκολεύει ιδιαίτερα στη δημιουργία σταθερών και ποιοτικών σχέσεων με το άλλο φύλο. Σε μια κοινωνία ατομικιστών, στην οποία ως παιδιά μεγαλώνουν σαν μικροί βασιλιάδες, όπου όλα στρέφονται γύρω από αυτά, χωρίς εκείνα να χρειάζεται πολλές φορές να αναλάβουν την παραμικρή ευθύνη είτε για τον εαυτό τους είτε για τους άλλους, είναι πολύ δύσκολο να συμβιβαστούν αργότερα με τις επιθυμίες και τις ανάγκες κάποιου άλλου. 
Πολλοί νέοι άνθρωποι λοιπόν αντιδρούν με ένταση, με πανικό σχεδόν, όταν βρεθούν σε μια προσωπική σχέση υγιούς εξάρτησης. Ειδικά για τις νέες κοπέλες, η σχέση αγάπης με έναν άντρα, τις κάνει να φοβούνται ότι τους ζητείται να υποταχθούν και ότι θα γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης.

Συμπληρωματικά προς το Σύνδρομο του Πίτερ Παν υπάρχει και το Σύνδρομο της Γουέντι. 
Το δεύτερο αφορά σε γυναίκες που φέρονται σαν μαμάδες στο σύντροφό τους ή σε ανθρώπους που βρίσκονται στο κοντινό τους περιβάλλον. Η Γουέντι στηρίζει τον Πίτερ Παν και λύνει όλα τα προβλήματα που αυτός δεν μπορεί. Χωρίς τη Γουέντι δεν μπορεί να υπάρξει Πίτερ Παν.
Η Γουέντι είναι αυτή που παίρνει όλες τις αποφάσεις και αναλαμβάνει όλες τις ευθύνες του συντρόφου της, επιβεβαιώνοντας με τον τρόπο αυτό την αναξιοπιστία του. Υπάρχουν Γουέντι παντού γύρω μας και κυρίως στο άμεσο οικογενειακό περιβάλλον: πρόκειται για την υπερπροστατευτική μητέρα.
Το μεγαλύτερο αγκάθι των δύο αυτών διαταραχών είναι η άγνοια του ατόμου για την ύπαρξη του προβλήματος.

Ο Πίτερ Παν και η Γουέντι δεν αναγνωρίζουν ότι είναι μέρος οι ίδιοι αυτής της νοσηρής κατάστασης κι έτσι δεν μπορούν να βοηθηθούν μόνοι τους. Η μόνη λύση είναι η σωστή ψυχολογική διαχείριση μέσω της ψυχοθεραπείας, όχι μόνο για το άτομο που εκδηλώνει τα σημάδια του συνδρόμου αλλά και για τον οικογενειακό περίγυρο.

Διαφορές ανάμεσα στον "τέλειο" και τον υπεύθυνο γονιό
και ο ρόλος του στο σήμερα

"Τέλειος" γονιός: Πρέπει να είναι τέλειος. Απαιτεί απ' όλους τελειότητα, ψάχνει για λάθη, πιέζει το παιδί για να φανεί εκείνο καλό.
Πιθανά αποτελέσματα στο παιδί: Πιστεύει ότι ποτέ δεν είναι αρκετά καλό, γίνεται τελειοκράτης, νιώθει αποθαρρυμένο, ανησυχεί υπερβολικά για τη γνώμη των άλλων.

Υπεύθυνος γονιός: «Είμαι άνθρωπος, έχω το θάρρος να μην είμαι τέλειος, αλλά να κάνω και λάθη».
Πιθανά αποτελέσματα στο παιδί: Ενδιαφέρεται για το έργο κι όχι για την αυτοπροβολή, βλέπει τα λάθη σαν πρόκληση για να συνεχίσει, δοκιμάζει με θάρρος νέες εμπειρίες, είναι ανεκτικός με τους άλλους.

"Τέλειος" γονιός: «Πρέπει να ελέγχω». Απαιτεί υπακοή, τιμωρεί, επιμένει ότι το παιδί έχει άδικο κι αυτός δίκιο.
Πιθανά αποτελέσματα στο παιδί: Επαναστατεί, νιώθει αδικημένο και ανήσυχο, ζητά εκδίκηση ή παραιτείται, δεν έχει αυτο­πειθαρχία.

Υπεύθυνος γονιός: «Πιστεύω ότι το παιδί μπορεί να πάρει αποφάσεις». Επιτρέπει την εκλογή, ενθαρρύνει.
Πιθανά αποτελέσματα στο παιδί: Νιώθει εμπιστοσύνη στον εαυτό του, προσπαθεί, συνεισφέρει, επιλύει τα προβλήματα, αποκτά επινοητικότητα.

Το ζητούμενο όμως δεν είναι κάποιος να είναι ο Τέλειος γονιός ή ο Καλός γονιός, αλλά ο Υπεύθυνος γονιός. Δηλαδή να μάθουν στα παιδιά τους αξίες και συναισθήματα όπως αυτά της υπευθυνότητας, της αυτοπεποίθησης, παρά να στερούν την ευκαιρία από αυτά ελέγχοντας ή υπερπροστατεύοντας.
Υπάρχουν γονείς που τα χάνουν όταν η συμπεριφορά των παιδιών τους διαφέρει από τη δική τους όταν ήταν παιδιά.
Το να είσαι γονιός δεν είναι εύκολο πράγμα. Δεν υπάρχει ευκαιρία για πρόβα, δεν υπάρχουν σχολεία. Το μόνο που κουβαλάμε μέσα μας ως εφόδιο γι' αυτή την αποστολή είναι το ένστικτο να φροντίσουμε τους απογόνους μας, αλλά και το μοντέλο των δικών μας γονιών και της σχέσης με αυτούς. 
Κι επειδή ούτε αυτοί υπήρξαν τέλειοι, συχνά τα συναισθήματα που έχουμε ως γονείς είναι περίπλοκα, δημιουργούν έντονες εσωτερικές συγκρούσεις και οι παλαιότερες δικές μας εμπειρίες χρωματίζουν τις σχέσεις με τα δικά μας παιδιά. Για παράδειγμα, υπάρχουν πολλοί γονείς που συχνά τα χάνουν όταν η συμπεριφορά των παιδιών τους είναι διαφορετική από τη συμπεριφορά που είχαν οι ίδιοι ως παιδιά.
Η κοινωνία μας πάντα απαιτούσε να έχουν ειδική εκπαίδευση όλοι όσοι εργάζονται με τα παιδιά (ψυχολόγοι, δάσκαλοι, κοινωνικοί λειτουργοί, παιδαγωγοί) όμως οι γονείς, αυτοί που αναλαμβάνουν το έργο της ανατροφής, δεν είχαν συνήθως καμία ειδική εκπαίδευση. Η ανάγκη για εκπαίδευση σήμερα είναι μεγάλη για πολλούς λόγους που έχουν να κάνουν κυρίως με την κοινωνική αλλαγή.
Οι περισσότεροι σημερινοί γονείς ανατράφηκαν σε μια πιο άκαμπτη, αυταρχική κοινωνία που οι σχέσεις των ανθρώπων ακολουθούσαν την πυραμίδα εξουσίας, δηλαδή στο σπίτι ο πατέρας αναγνωριζόταν σαν μια ανώτερη εξουσία, η μητέρα ακολουθούσε στην πυραμίδα και τα παιδιά έπρεπε να υπακούουν και τους δύο. 
Η κοινωνία ήταν "καλά τακτοποιημένη" κι ο καθένας ήξερε τη θέση του. Η κοινωνία όμως δεν είναι στατική. Το κοινωνικό μας σύστημα αλλάζει και γίνεται ένα σύστημα που όλοι οι άνθρωποι απαιτούν και δικαιούνται ισοτιμία, που οι γυναίκες-μητέρες εργάζονται και συνεισφέρουν στα οικονομικά του σπιτιού.
Το ζητούμενο δεν είναι κάποιος να είναι ο Τέλειος γονιός ή ο Καλός γονιός, αλλά ο Υπεύθυνος γονιός._________________________

~ Γιάννης Ξηντάρας
 
Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή». Μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Εφηβικής Ιατρικής & του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων.

Πηγή: clickatlife.gr
antikleidi

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Ο σύγχρονος πατέρας κάνει την «υπέρβαση»
και νιώθει πιο ολοκληρωμένος

Η αξία του πατέρα βρίσκεται στην υπέρβαση του παραδοσιακού του «ρόλου»

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε ολοένα και περισσότερο να αλλάζει ο ρόλος του πατέρα μέσα στην οικογένεια. Ο πατέρας, πλέον, αρχίζει να ξεφεύγει από τα παλιά πρότυπα του απόμακρου αρσενικού που αφήνει τη μητέρα να επωμιστεί εξ ολοκλήρου το έργο της ανατροφής των παιδιών. 

Ο σύγχρονος άντρας, βλέπουμε, είναι πιο συμμετοχικός και ενεργός στο σπίτι αλλάζοντας τα δεδομένα που ίσχυαν μέχρι τώρα. Παρακάτω ακολουθεί ένα άρθρο του ψυχολόγου Χάρη Πίσχου, που είδαμε στο psychologynow.gr, το οποίο αναλύει το ζήτημα αυτό θέτοντας τους όρους με τους οποίους ο πατέρας μπορεί να κάνει την «υπέρβαση» ώστε να νιώσει πιο ολοκληρωμένος στα πλαίσια της οικογένειας.
Έχουν γραφεί τόσα πολλά για τη σημασία της μητέρας στην οικογένεια αλλά τόσα λίγα για τον πατέρα. Αυτή η διαπίστωση μην σας εκπλήσσει: ο πατέρας ήταν παραδοσιακά πιο απόμακρος στην ανατροφή των παιδιών από τη μητέρα. Αν μπούμε να κατανοήσουμε γιατί συμβαίνει αυτό, χρειάζεται να δούμε το «ρόλο» του πατέρα. Εκεί θα συναντήσουμε μόνο εγκλωβισμό. Άλλωστε το προτάσσει και η ίδια η λέξη «ρόλος».

Καλείται να παίξει κάτι, κάτι δοσμένο, κάτι άκριτο, κάτι υιοθετημένο. Ο ρόλος αυτός είναι τόσο δημοφιλής γιατί παρέχει και μία δόση ασφάλειας καθώς δίνει μία εγγύηση για ένα αποτέλεσμα. Είναι όμως αυτό το αποτέλεσμα του παρελθοντικού ρόλου του πατέρα, το ίδιο αποτελεσματικό με αυτό που χρειάζεται στο εδώ και τώρα;

Ο «ρόλος» του πατέρα, σχετίζεται με τον εξελικτικό ρόλο του ως άνδρα και τον προσδιορισμό του ως πατέρα μέσα από αυτόν. Κυριαρχικός, απόλυτος, επιβλητικός ως άνδρας, πάντα πρέπει να βασίζεται στην πυγμή, δυσκολεύεται να μιλήσει για τον εαυτό του και να δημιουργήσει βαθιές σχέσεις με άλλους, πλην ανδρών και σε συγκεκριμένους χώρους. Η αρμοδιότητά του ως πατέρας ξεκινά έξω από το σπίτι. Είναι αυτός που φέρνει τα χρήματα στο σπίτι, που έχει κύρος και τον σέβονται όλοι, που αναλαμβάνει όλες τις ευθύνες για τα έξοδα, που φρόντιζει για την εικόνα της οικογένειας.

Πρέπει να είναι σταθερός στις απόψεις του, να είναι θαρραλέος, να έχει λύσεις για όλα και να τα βγάζει πέρα και μόνος του. Πρέπει, πρέπει, πρέπει… Ακούγεται κουραστικό ήδη… Η πατριαρχική δομή, είναι εκείνη που έχει μορφοποιήσει την οικογένεια μέχρι και στις ημέρες μας. Οι συνθήκες αλλάζουν, αλλάζοντας και την ισορροπία στην οικογένεια.

Με τη μητέρα να εργάζεται πια σε ποσοστό 65% των οικογενειών και τον πατέρα να μη στηρίζεται αποκλειστικά σε εκείνη για την ανατροφή των παιδιών, ο «ρόλος» του πατέρα θα έλεγε κανείς ότι έχει ανατραπεί. Εγώ θα έλεγα ότι για πρώτη φορά ιστορικά, η οικογένεια ισορροπεί.

Ο πατέρας καλείται να βγάλει το κοστούμι του παραδοσιακού ρόλου και να σταματήσει να καθορίζεται από το παρελθόν του. Καλείται να υπερβεί τα οικογενειακά μοτίβα και τα κοινωνικά στερότυπα και να εμπιστευθεί τη σχέση με τη σύζυγο και τον εαυτό του στα προχωρήματά που θα ορίσει ο ίδιος. Για πρώτη φορά ο πατέρας, μπορεί να προσδιορίσει το ρόλο του, όχι πια συμπληρωματικός της μητέρας, αλλά ολόκληρο.

Είναι κάτι που γίνεται εύκολα; Σαφώς και όχι. Το ρόλο του παραδοσιακού πατέρα που στέκεται παρατηρητής των οικογενειακών σχέσεων, τον βλέπουμε ξεκάθαρα στις οικογενειακές θεραπείες. Κάθεται στην ακριανή καρέκλα και έχει τη μητέρα προστατευτική γέφυρα μεταξύ εκείνου και των παιδιών. Δυσκολεύεται να μιλήσει και συνήθως το κάνει για να γκρινιάξει για θέματα δουλειάς και πόσο τον κουράζουν που του κλέβουν από το χρόνο με την οικογένεια. Για τα θέματα της οικογένειας έχει μία επιφανειακή οπτική, στην οποία βρίσκει προστασία καθώς δεν είναι πολλές ώρες μέσα στο σπίτι.

Χρειάζεται να κάνουμε συμμαχία μαζί του για να μπορέσει να εμπιστευθεί και να ανοιχθεί και αυτό δεν είναι εύκολο. Τα συμπτώματα των παιδιών, που για αυτά έρχονται οι οικογένειες, τα αναπλαισιώνουμε πάντα μέσα από τις σχέσεις της οικογένειας και αρκετές φορές μέσα από την έλλειψη σχέσης με τον πατέρα. Οι πατεράδες είναι εκείνοι που δύσκολα έρχονται στη θεραπεία, όταν όμως έρχονται, όχι μόνο τους το αναγνωρίζουμε, αλλά τους αναδεικνύουμε μέσα στη θεραπεία, βάζοντάς τους να έχουν ενεργό ρόλο στο οικογενειακό σύστημα.

Τότε είναι που ανάλογα την ηλικιακή φάση της οικογένειας, φωτίζουμε το σημαντικό και πολυδιάστατο ρόλο του πατέρα, αναδεικνύοντας την ολόκληρη, και όχι συμπληρωματική, συμβολή του στο οικογενειακό σύστημα. Ο πατέρας είναι ολόκληρος όταν φροντίζει να μη λείψει τίποτα από την εγκυμονούσα και μελλοντική μητέρα, όλο το διάστημα της κυοφορίας, αναλαμβάνοντας διπλές και τριπλές αρμοδιότητες, με μεγάλη υπευθυνότητα, που δεν ταιριάζουν στο στερεοτυπικό του ρόλο.

– Ο πατέρας είναι ολόκληρος όταν έχει το δημιουργικό άγχος να οργανώσει την οικογένεια (οικονομικά, χωροταξικά κτλ) για τον ερχομό του παιδιού.

– Ο πατέρας είναι ολόκληρος όταν κοιμίζει, ταΐζει και πλένει το παιδί, όταν η μητέρα είναι κουρασμένη και καταβεβλημένη τους πρώτους μήνες μετά τον τοκετό. Η ενεργητικότητά του σε αυτή την οικογενειακή φάση είναι πολύ σημαντική καθώς η δική του υποστήριξη στη μητέρα, ενισχύει την καλή ψυχολογική της κατάσταση, της δίνει σιγουριά στο ρόλο της, την κάνει να νιώθει ασφαλής και αποτρέπει τον κίνδυνο εμφάνισης επιλόχειας κατάθλιψης.

– Ο πατέρας είναι ολόκληρος όταν φροντίζει να μάθει στα παιδιά την πειθαρχία και τα όρια. Με τη μητέρα να έχει αναμφισβήτητα πιο δυνατό συναισθηματικό δέσιμο βάζοντας πιο χαλαρά όρια, ο πατέρας έρχεται, να ισορροπήσει τις σχέσεις και να κάνει τα παιδιά να νιώσουν ασφάλεια μέσα από τα όρια.

– Ο πατέρας είναι ολόκληρος όταν μαθαίνει στα παιδιά του τις αξίες της δημιουργικότητας, την ευθύνης, της ασφάλειας, της αυτονομίας και τους μεταδίδει μία σοφία που πηγάζει από τις εμπειρίες του.
Ο πατέρας σε σχέση με τη μητέρα

Πατέρας δε γίνεται ένας άνδρας μόλις γεννηθεί το παιδί του αλλά και μέσα από τη σχέση με τη σύζυγο και μητέρα των παιδιών. Αν η μητέρα είναι ανασφαλής, έχει άγχος (που αλίμονο να μην έχει άγχος τα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού), εγκλωβίζεται στο δικό της ρόλο να αποδείξει ότι πρέπει να είναι καλή μητέρα και θέλει να τα κάνει όλα μόνη της, δημιουργεί ανισορροπία στο οικογενειακό σύστημα. Η μητέρα διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ολοκληρωτικότητα του πατέρα και είναι εκείνη που θα τον καλέσει να γίνει ενεργό μέλος της οικογένειας, βάζοντάς τον με όρους εμπιστοσύνης στη σχέση που έχει αναπτύξει ήδη με το μωρό.

Ένας πατέρας που δεν του επιτρέπεται να ταΐσει τα παιδιά ή να τα κάνει μπάνιο (όταν είναι μικρά) γιατί «δεν ξέρει πώς να το κάνει», είναι ένας πατέρας που θα μπει να αμφισβητήσει το ρόλο του, θα ενοχοποιηθεί και που στη συνεχή επανάληψη αυτών των καταστάσεων, θα απομακρυνθεί από την οικογένεια, επιτιθέμενος στη μητέρα ό,τι δεν υπηρετεί καλά το ρόλο της. Ο ίδιος θα επιστρέψει σε αυτό που ξέρει να κάνει καλά, να είναι ο κουβαλητής του σπιτιού, μακριά από συναισθήματα και σχέσεις.
Η επίδραση του πατέρα ανάλογα με το φύλο του παιδιού

Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, ο ποιοτικός χρόνος που περνάει ο πατέρας με τα παιδιά του είναι πολύτιμος. Τα παιδιά περνούν περίπου 20 ώρες μπροστά στον υπολογιστή και στην τηλεόραση, γιατί να περνούν περίπου 30 λεπτά τη βδομάδα με τους πατεράδες τους; Η σχέση που δημιουργείται από την νηπιακή και την παιδική ηλικία, βάζει τις βάσεις...

..........
η συνέχεια εδώ: enallaktiki drasi

Η πρώτη μέρα στο σχολείο ανά τον κόσμο

Με αφορμή την έναρξη της δική μας σχολικής χρονιάς, μια σειρά φωτογραφιών που δείχνει παιδιά απ όλο τον κόσμο να πηγαίνουν στο σχολείο τους. Μια επιλογή εικόνων, που μας δίνουν πληροφορίες για τις ζωές των μαθητών ανά τον κόσμο.
 
Παιδιά της Παλαιστίνης σχολείο στέκονται στην αυλή του σχολείου τους την πρώτη ημέρα του νέου σχολικού έτους στην πόλη της Γάζας, στις 25 Αυγούστου
Leon, 9 ετών στο δρόμο για το σχολείο του στο Moudon, δυτική Ελβετία στις 20 Ιουνίου
 Maia, 5 ετών, δέχεται την αγκαλιά της νταντάς της στο δρόμο για το σχολείο έξω από το σπίτι της στο Χονγκ Κονγκ στις 18 Ιουνίου
 ο 12χρονος Kelvin Leadismo, με τη σχολική του τσάντα στον ώμο , βοηθά βόσκοντας το μοσχάρι το ποίο θα σφαχτεί για να πληρωθούν τα δίδακτρα - Kisima ένας δήμος της Βόρειας Κένυας
 η Μαργαρίτα από τη Γουατεμάλα φιλάει την 6χρονη κόρη της Samayoa πριν να πάει στο σχολείο - 8 Ιουλίου
 ο εξάχρονος μαθητής δημοτικού Seishi Nishida (C) σηκώνει το χέρι του, μαζί με τους συμμαθητές στο σχολείο του στο Τόκιο στις 11 Ιουνίου.
 Κολομβία, στις 21 Ιουνίου
 Silvia Alvarado, 10 ετών, ετοιμάζεται να πάει στο σχολείο - Ελ Σαλβαδόρ την 1η Ιουλίου.
 η 9χρονη νοτιοκορεάτισα μαθήτρια Lim Jee-Woo πηγαίνει στο σχολείο Goyang, βόρεια της Σεούλ στις 14 Ιουνίου.
 Malabon City, Μανίλα στις 14 Ιουνίου.
 ο 6χρονος μαθητευόμενος μοναχός Tandi Dorji (C) καθώς περπατά το πρωινό σε ένα μοναστήρι στην Thimpu, την πρωτεύουσα του Βασιλείου του Μπουτάν στις 3 Ιουνίου.
 Leobardo Medina, 8, πηγαίνει στο σχολείο στο Καράκας, στις 20 Ιουνίου.
 Ένα αγόρι της Βοσνίας, ο Aldemar Alikavazovic, 12 ετών, περπατά στη γειτονιά του, σε ένα δυτικό προάστιο του Σεράγεβο στο δρόμο για το σχολείο στις 27 Ιουνίου.
 ο Geral Sequeira πριν πάει στο σχολείο, στη γειτονιά La Carpio, στο Σαν Χοσέ, Κόστα Ρίκα στις 22 Αυγούστου.
Wei Hanqi, 9, ετοιμάζει την τσάντα του, για να πάει στο σχολείο του στο Πεκίνο στις 19 Ιουνίου
 Αίγυπτος Βρετανικό Διεθνές σχολείο στο Κάιρο στις 12 Ιουνίου.
Ένα παιδί περπατά στο σχολείο στις 11 Ιουνίου στο Qunu, ένα χωριό έξω από την πόλη της Mthatha στο Ανατολικό Ακρωτήριο όπου μεγάλωσε ο πρώην πρόεδρος της Νότιας Αφρικής Νέλσον Μαντέλα .
 στο δρόμο για το σχολείο στην Πράγα στις 18 Ιουνίου.
 Malabon City, Μανίλα στις 14 Ιουνίου
 μάθημα στην τάξη , στις 10 Ιουνίου στο γαλλο-αραβικό σχολείο Diagnel, 14 χιλιόμετρα νότια της Kaolack, κεντρική Σενεγάλη.
Ελ Σαλβαδόρ την 1η Ιουλίου.
 δημοτικό σχολείο στην Kisima δήμος Βορείου Κένιας κομητεία του Samburu.
 στο Σαν Χοσέ, Κόστα Ρίκα στις 21 Ιουνίου
 σχολείο στην πόλη της Γουατεμάλα στις 8 Ιουλίου.
 ο 6χρονος Frances McMillan (R) μελετά με τους συμμαθητές του στο σχολείο στο προάστιο Coogee του Σίδνεϊ στις 17 Ιουνίου.
 ο 12χρονος Kelvin Leadismo, κάνει την εργασία του κοντά στη φωτιά με τα αδέλφια του στην Kisima της Κένιας
 η 10χρονη Yibanathi Matikinca, κάνει την εργασία της στις 14 Ιουνίου στο σπίτι της στο Qunu, ένα χωριό έξω από την πόλη της Mthatha, στο Ανατολικό Ακρωτήριο, Νότια Αφρική.
 ο Ουγγαρέζος Csongor μαθητής χρησιμοποιεί το τραμ για να πάει στο σχολείο στη Βουδαπέστη στις 15 Ιουνίου.
 Τα παιδιά κάθονται στην τάξη τους την πρώτη ημέρα του νέου σχολικού έτους στην πόλη της Γάζας, στις 25 Αυγούστου.
 ο 7χρονος Thai Chamaya Pamutito γυρνά από το σχολείο μαζί με τον πατέρα και τη μητέρα της στην Μπανγκόκ στις 6 Ιουνίου
 η Watson κάνει την εργασία της στην τραπεζαρία της στο Centreville του Μέριλαντ, μετά το μάθημα στο Δημοτικό Centreville στις 30 Απριλίου.
 σ ένα από τα ιδιωτικά σχολεία της Νιγηρίας
 6χρονος Ιάπωνας Seishi Nishida για το σχολείο στο Τόκιο στις 11 Ιουνίου.

en ithaki.

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Παράτησε το παιδί της για ώρες στο αυτοκίνητο για να διασκεδάσει με φίλους - Ωραία μάνα, για κλωνοποίηση!!

Βράδυ στους δρόμους της Σουηδίας. 
Περαστικοί ακούνε φωνές από ένα αυτοκίνητο το βράδυ της Τρίτης και αντιλαμβάνονται πως ένα μικρό παιδί είναι εγκλωβισμένο μέσα.
Προσπαθούν να ανοίξουν τις πόρτες όμως αντιλαμβάνονται ότι είναι όλες κλειδωμένες. Στο σημείο φτάνει άμεσα η αστυνομία, καλούν έναν μηχανικό αυτοκινήτων και ανοίγουν το όχημα.
Περίπου 20 λεπτά αργότερα, ακριβώς την ώρα που απεγκλώβιζαν το μικρό αγοράκι, ανοίγει η πόρτα ενός νυχτερινού κέντρου, όπου ήταν παρκαρισμένο το όχημα και βγαίνει η μητέρα του παιδιού.
Σύμφωνα με την αναφορά της αστυνομίας, η 25χρονη μητέρα είχε αφήσει το παιδί για αρκετές ώρες κλειδωμένο στο αυτοκίνητο της για να διασκεδάσει με τους συναδέλφους της. 
Η γυναίκα αντιμετωπίζει πλέον κατηγορίες για εγκατάλειψη ανηλίκου σε δημόσιο χώρο.
Όπως αναφέρουν τοπικά μέσα, ένας από τους περαστικούς που βρήκε το παιδί δεν μπόρεσε να συγκρατήσει την ψυχραιμία του και εξύβρισε άσχημα τη νεαρή μητέρα και χτύπησε το αυτοκίνητο της.
Τον κατήγγειλε με τη σειρά της για βανδαλισμό της ιδιωτικής της περιουσίας.