Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

Σε καταστάσεις Ενδοοικογενειακής Βίας, δεν υποφέρουν μόνο οι γυναίκες, αλλά και τα παιδιά

Η βία μέσα στην οικογένεια είναι ένα φαινόμενο διαπολιτισμικό, διαχρονικό και δεν διαλέγει κοινωνικές τάξεις. 
Στην Ελλάδα, το ποσοστό της βίας μέσα στην οικογένεια ανέρχεται στο 31%. 
Η πραγματική διάσταση του προβλήματος όμως δεν μπορεί να δοθεί, γιατί ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών που κακοποιείται φοβάται να το καταγγείλει. Περίπου μόνο 1 στα 20 περιστατικά καταγγέλλεται στην Αστυνομία.

Σε καταστάσεις ενδοοικογενειακής βίας δεν υποφέρουν μόνο οι γυναίκες, αλλά και τα παιδιά,
είτε ως μάρτυρες σε σκηνές βίας, είτε ως θύματα της βίας. 

Έρευνες δείχνουν ότι παιδιά, των οποίων η μητέρα κακοποιείται, είναι και τα ίδια θύματα λεκτικής, σωματικής, ψυχολογικής ή σεξουαλικής κακοποίησης. 
Επίσης, οι κακοποιημένες γυναίκες διατρέχουν πολύ μεγάλο κίνδυνο να κακοποιήσουν και οι ίδιες τα παιδιά τους. 
Τα παιδιά- θύματα της ενδοοικογενειακής βίας συνήθως εμφανίζουν ψυχοσωματικά προβλήματα και άλλες διαταραχές, από νυχτερινή ενούρηση μέχρι και απόπειρες αυτοκτονίας. Είναι πιο ευάλωτα σε παραβατικότητα και συχνά από θύματα γίνονται τα ίδια δράστες. 
Κομμάτια από τη συμπεριφορά των γονέων φαίνεται να μεταβιβάζονται και στις επόμενες γενιές, στην ενήλικη ζωή των παιδιών τους μέσα στο συζυγικό τους ρόλο. Γονείς που ως παιδιά έχουν υπάρξει αυτόπτες μάρτυρες ή θύματα ενδοοικογενειακής βίας, έχουν τάση για βίαιη συμπεριφορά και δυσκολίες προσαρμογής στην οικογενειακή τους ζωή. Γονείς που συνεχίζουν το φαύλο κύκλο της κακοποίησης στα παιδιά τους, φαίνεται πως έχουν αποσυνδέσει τα συναισθήματά τους από τις αναμνήσεις της δικής τους κακοποίησης.
Ο μηχανισμός της αποσύνδεσης παίζει πολύ σημαντικό ρόλο για τη μεταβίβαση τις κακοποίησης στις επόμενες γενιές. Οι γονείς αυτοί φαίνεται να εμφανίζουν υψηλά επίπεδα εξιδανίκευσης, ασυνέπειας και τάση φυγής στις περιγραφές της παιδικής τους ηλικίας. Ανακαλούν τη φροντίδα που έλαβαν ως παιδιά με τρόπο αποσπασματικό, κομματιασμένο και διακοπτόμενο. 
Αντίθετα, γονείς που δεν αναπαράγουν την κακοποίηση στα παιδιά τους, έχουν πιο συγκροτημένη την εμπειρία της κακοποίησής τους και πιο σταθερή και ενοποιημένη εικόνα για τον εαυτό τους.

Το προφίλ των κακοποιημένων γυναικών

Χαμηλή αυτοεκτίμηση. 
Πιστεύουν ότι ο ρόλος τους ως σύζυγοι, νοικοκυρές και μητέρες τους δίνει αυτοαξία. Έχουν παραδοσιακές αντιλήψεις σε θέματα οικογένειας και πιστεύουν στην ενότητά της και στα στερεότυπα του γυναικείου ρόλου. Οι περισσότερες έχουν υπάρξει θύματα κακοποίησης από τους γονείς τους στην παιδική τους ηλικία.
Παθητική συμπεριφορά. 
Υπομένουν, ανέχονται τον εξευτελισμό και την προσβολή, δέχονται την ευθύνη για τις βίαιες πράξεις των συζύγων τους. Ενώ χαρακτηρίζονται παθητικές από τους άλλους, αντιμετωπίζουν όμως τη βία στο σπίτι με τέτοιο τρόπο ώστε να αποφεύγουν μεγαλύτερη κακοποίηση ή και δολοφονία.
Ανασφάλεια και αναξιότητα. 
Νιώθουν ξεκρέμαστες χωρίς την παρουσία του συζύγου, αποφεύγουν να αναλάβουν ευθύνες και πρωτοβουλίες γιατί φοβούνται ότι αν αποτύχουν θα κατακριθούν και θα κακοποιηθούν. Συχνά χρησιμοποιούν τα σεξ ως μέσο διατήρησης της σχέσης τους.
Ενοχές. 
Πιστεύουν ότι ευθύνονται οι ίδιες για την κακοποίησή τους και αρνούνται τον θυμό που νιώθουν από την κακοποίηση.
Ψυχοσωματικά συμπτώματα. 
Έχουν έντονες αντιδράσεις άγχους και ψυχοσωματικές ασθένειες.
Αίσθημα αβοηθησίας. 
Πιστεύουν ότι κανείς δεν μπορεί να τις βοηθήσει και να τις στηρίξει πέρα από τον ίδιο τον εαυτό τους.

Το προφίλ του άνδρα-θύτη

Χαμηλή αυτοεκτίμηση. 
Πιστεύουν ότι μέσα από τη βίαιη συμπεριφορά τους και τον αυταρχισμό τους μπορούν να αποδείξουν ότι αξίζουν. 
Συχνά χρησιμοποιούν το βίαιο σεξ ως μέσο για να αυξήσουν την αυτοεκτίμησή τους και τον ανδρισμό τους. 
Έχουν κτητική συμπεριφορά, δημιουργούν σκηνές παθολογικής ζήλιας και πολλοί παρουσιάζουν διπλή προσωπικότητα. 
Κάποιοι έχουν υπάρξει θύματα ή μάρτυρες σκηνών βίας στην πατρική τους οικογένεια.
Παραδοσιακές αντιλήψεις γύρω από το ρόλο τους. 
Πιστεύουν στην υπεροχή των ανδρών και στον παραδοσιακό τους ρόλο μέσα στην οικογένεια.
Έλλειψη αυτοελέγχου και επίγνωσης των πράξεών τους και προβολή της ευθύνης σε άλλους.
Δεν παραδέχονται ότι η συμπεριφορά τους είναι βίαιη, δεν εκτιμούν τις αρνητικές επιπτώσεις που έχει η πράξη τους στο θύμα ή στα άλλα μέλη της οικογένειας. Δικαιολογούν τον εαυτό τους για τη συμπεριφορά τους, προβάλλοντας άλλους, εξωγενείς παράγοντες, όπως οικονομικά προβλήματα, αλκοόλ, την προκλητική συμπεριφορά της συζύγου.
Το ερώτημα που συχνά τίθεται είναι: ‘γιατί οι κακοποιημένες γυναίκες δεν φεύγουν από το σπίτι;’
Ο φόβος, η ανασφάλεια, η συναισθηματική εμπλοκή, η παγίδευση και η εξάρτηση είναι μερικοί από τους λόγους που απαντούν το ερώτημα. 
Φοβούνται τις επιπτώσεις της αποκάλυψης και την αντίδραση από το σύζυγο. 
Φοβούνται ότι η οικογένειά τους δεν θα τις στηρίξει, είτε γιατί δεν έχει τη δυνατότητα, είτε γιατί ακολουθεί την αντίληψη ‘κάνε υπομονή μην χαλάσεις την οικογένειά σου’. 
Πιστεύουν ότι θα διαλυθεί η οικογένειά τους και τα παιδιά τους θα κουβαλούν το στίγμα των χωρισμένων γονιών. 
Εκλογικεύουν την κατάσταση λέγοντας ότι τα παιδιά χρειάζονται και τους δυο γονείς για να μεγαλώσουν σωστά. 
Νιώθουν ότι ευθύνονται για την κακοποίησή τους, οπότε δεν πρέπει να παραπονιούνται και να εναντιώνονται στο σύζυγο. Ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών παραδέχονται ότι είναι ερωτευμένες με το σύζυγό τους και ότι αν αυτοί αλλάξουν συμπεριφορά, τότε εκείνες θα τα ξεχάσουν όλα και θα είναι ευτυχισμένες. 
Ντρέπονται να αποκαλύψουν την κακοποίησή τους γιατί πιστεύουν ότι θα θιγεί η αξιοπρέπειά τους.
Η κατανόηση του κύκλου της βίας είναι πολύ σημαντική γιατί μας επιτρέπει να ερμηνεύσουμε το πως οι κακοποιημένες γυναίκες μετατρέπονται σε θύματα, πως αποκτούν το αίσθημα της αδυναμίας και γιατί δεν προσπαθούν να ξεφύγουν. 
Τρεις είναι οι φάσεις που περιγράφουν τον κύκλο της ενδοοικογενειακής βίας.

Σε πρώτη φάση γίνονται επεισόδια βίας ήπιας έντασης και ...

Tί θα κάνατε αν βλέπατε κάποιο παιδί να κακοποιείται δημοσίως; - Would You Stop Child Abuse?

Η ομάδα της NormelTV αποφάσισε να κάνει ένα νέο είδος κοινωνικού πειράματος, για να καταγράψει τις αντιδράσεις του κόσμου, στην περίπτωση που τύχει να κακοποιείται κάποιο παιδί 
μπροστά τους.
Έτσι “έστησαν” κάμερες σε έναν δημόσιο χώρο και με την βοήθεια των μικρών φίλων τους υλοποίησαν αυτό το κοινωνικό πείραμα που μπορείτε να δείτε στο παρακάτω βίντεο.
Το βίντεο δείχνει πέρα από την αγάπη κάποιων ανθρώπων, την αδιαφορία κάποιων άλλων που ακόμα και αν έβλεπαν τα παιδιά να κακοποιούνται ή να φωνάζουν, εκείνοι συνέχιζαν αμέριμνοι την πορεία τους χωρίς να κοιτάξουν καν.
Παρακαλούμε κοινοποιήστε το βίντεο για να ενημερωθεί περισσότερος κόσμος.
Αλήθεια, εσείς τι θα κάνατε 

αν βλέπατε μπροστά σας, κάτι τέτοιο;
What would you do if you saw someone abuse and/or neglect a child out in public? Since April is child abuse prevention month, we decided to test Stockholm's citizens by creating a public scene resembling child abuse.
We strongly ask you to share this video to spread the awareness of child abuse. Our future is only as bright as a child's smile.
DISCLAIMER: All scenes were choreographed, we didn't harm the kids in any way.

Please follow these links to get more information.

USA & English speaking countries:
https://www.childhelp.org
http://www.helpguide.org/…/abuse/child-abuse-and-neglect.htm
http://m.kidshealth.org/pare…/positive/talk/child_abuse.html (good info)
For Sweden:
http://www.barnperspektivet.se/…/utsatta-situati…/misshandel

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

Αγαπημένε μου πατέρα, είσαι το πιο δυνατό μου γαλάζιο!!

Γράφει η συγγραφέας Ρίνα Σερέτη

Η ζωή μου χωρίς εσένα θα είχε μόνο ροζ. Είτε ήμουν κορίτσι, είτε αγόρι! Είσαι το πιο δυνατό μου γαλάζιο! Είσαι ο ουρανός που ανατέλλει τον ήλιο στην καρδιά μου, ο καθαρός ουρανός που διώχνει τα σύννεφα να μην δακρύσουν ποτέ τα μάτια μου!
 
Κι όταν με παίρνεις αγκαλιά κρύβεις μέσα εκεί όλη τη δύναμη που αισθάνομαι από την καρδιά σου και είναι τόσο διαφορετική από της μαμάς!
Με μαθαίνεις τη ζωή με το μυαλό σου, είσαι πιο μεθοδικός, πιο λογικός και κάποιες φορές με σώζεις από την υπερπροστατευτικότητά της. 
Ξέρεις εσύ, τότε που θέλω να κυλιστώ στα χώματα και την στέλνεις να σου φέρει κάτι από το αμάξι για να κερδίσω χρόνο να κάνω μια βουτιά στη λακκούβα… Κι όταν εκείνη φωνάζει: «πω πω πώς έγινε έτσι το παιδί», εσύ της λες ψέματα πως έπεσα... καταλάθος… 
Τι να πω για τις φορές που θέλω να φάω παχυντικές βλακείες και κρυβόμαστε και οι δύο σιωπηλά κάτω από το γραφείο σου και τρώμε! Έχεις φροντίσει βέβαια να της πεις πως έχεις πάρα πολλή δουλειά και να μη σε ενοχλήσει…. Όταν θέλω να παίξω ώρες με τον υπολογιστή έρχεσαι κι εσύ και παίζεις μαζί μου. Πώς να μιλήσει εκείνη, δεν μπορεί…. Σσς είναι το κοινό μας μυστικό!
Να ξέρεις πως σε θαυμάζω κι ας ντρέπομαι να στο πω κι ας φαίνεται κάποιες φορές πως αγαπώ περισσότερο τη μαμά, δεν είναι αλήθεια! Σε αγαπώ το ίδιο, απλά όταν αρχίζω να σου το λέω αισθάνομαι σα να σκληραίνεις λες και φοβάσαι μη σταματήσεις για κάποιο λόγο να το ακούς από τα χείλη μου…
Αχ μπαμπά! Εγώ τώρα που μεγάλωσα δεν ξεχνώ ποτέ τις φορές που σε ξύπνησα για να έρθεις να με πάρεις από την βραδυνή μου έξοδο! Πολλές φορές χωρούσαμε όλη η παρέα στριμωξίδι στο αμάξι και έκανες ξημερώματα διανομή στα σπίτια τους. 
Δεν ξεχνώ ποτέ το κρυμμένο δάκρυ σου όταν πήρα το πτυχίο μου, το χτύπημα στην πλάτη στο στρατό, τις ατελείωτες συμβουλές τα καλοκαίρια βράδυ στο μπαλκόνι!
Κι εσύ πατέρα που έφυγες νωρίς από τη ζωή μου να ξέρεις πως κακία δεν σου κρατώ γιατί οι ουρανοί πάντα κρατούν μια αγκαλιά για τους καλούς ανθρώπους… Μόνο εσένα πατέρα σκέφτομαι με πίκρα, εσένα που επειδή χώρισες με τη μαμά νόμιζες πως χώρισες κι από τα παιδιά σου! 
Τουλάχιστον έστω κι έτσι με έμαθες να μην τα παρατάω στις πρώτες δυσκολίες και να επιμένω γι’ αυτό που αγαπώ! Να το διεκδικώ με κάθε τίμημα!
Αγαπημένε μου πατέρα, μπαμπά, μπαμπάκα, μπαμπακούλι, Daddy! Ήσουν, είσαι και θα είσαι το πρότυπό μου και θα σε αγαπώ πάντα με τον μοναδικό μου τρόπο, αυτόν που ταιριάζει μόνο σε εσένα! Το παντοτινά παιδί σου!

Μεγαλώστε Ευγνώμονα Παιδιά, σε έναν κόσμο γεμάτο αγνωμοσύνη και αγένεια

Ή πως να γίνετε ευγνώμονες, για να γίνουν και τα παιδιά σας
-------------
Σε έναν κόσμο γεμάτο απαιτήσεις, είναι δύσκολο για τους γονείς να μεγαλώσουν παιδιά που να διαθέτουν το αίσθημα της ευγνωμοσύνης. 
Ως μητέρα 2 αγοριών, έχω δει και μάθει (μερικές φορές μάλιστα με τον χειρότερο τρόπο) πως η κοινωνία μας φαίνεται να προδιαθέτει τα παιδιά να αισθάνονται ότι δικαιούνται να έχουν τα πάντα μόνο και μόνο επειδή «όλοι οι άλλοι κάνουν το ίδιο». 


Μήπως αν αγοράσουν την πιο σύγχρονη συσκευή τεχνολογίας θα γίνουν καλύτεροι άνθρωποι; 
Όχι. 
Αυτό όμως που μπορεί να γίνει είναι να νιώσουν ευγνωμοσύνη όχι μόνο για όσα έχουν, αλλά και για τις ευκαιρίες που τους έχουν δοθεί στη ζωή.
Έχοντας αυτά κατά νου, παραθέτω 7 αποτελεσματικές στρατηγικές από το καινούριο μου βιβλίο, «Me, Me, Me Epidemic – A Step-by-Step Guide to Raising Capable, Grateful Kids in an Over-Entitled World», οι οποίες θα βοηθήσουν τους γονείς να υιοθετήσουν μια στάση ευγνωμοσύνης στην καθημερινότητά τους και να βοηθήσουν τα παιδιά τους να κάνουν το ίδιο.

1. Αφήστε τις πολυτέλειες για μια εβδομάδα
Όταν ικανοποιείτε όλες τις ιδιοτροπίες των παιδιών σας, είτε αυτό σημαίνει να έχουν πάντα το αγαπημένο τους γεύμα είτε εξασφαλίζοντας ότι διαθέτουν πάντα κινητό τηλέφωνο τελευταίας τεχνολογίας, τα παιδιά αισθάνονται ότι δικαιούνται να έχουν όλα τα αγαθά της ζωής.

Για να βοηθήσετε τα παιδιά σας να νιώθουν ευγνωμοσύνη για ό,τι έχουν, δοκιμάστε να τα βγάλετε πέρα χωρίς κάποια συγκεκριμένα πράγματα. Βρείτε τι μπορεί να κάνει η οικογένειά σας για μια εβδομάδα ή έναν μήνα, πχ να μην τρώτε έξω, να κλείσετε την τηλεόραση ή το κλιματιστικό. 
Αν σταματήσετε να έχετε ορισμένες ανέσεις, ίσως να μην νιώθετε άνετα αρχικά αλλά είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να εκτιμήσετε οικογενειακώς όσα έχετε και να δείξετε κατανόηση για εκείνους που δεν διαθέτουν πολλά.

2. Εντάξτε την εξυπηρέτηση στο πρόγραμμά σας
Όλοι σχεδιάζουμε να προσφέρουμε εθελοντική εργασία μαζί με τα παιδιά μας, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η ζωή φέρνει εμπόδια στις καλές προθέσεις μας. Όπως τα περισσότερα πράγματα στη ζωή μας, αν δεν τα προγραμματίσουμε το πιθανότερο είναι ότι δεν θα τα πραγματοποιήσουμε.

Διδάξτε στα παιδιά σας τη σημασία της προσφοράς εντάσσοντάς την στο ημερολόγιό σας – ακόμα και μόνο 1 φορά το μήνα. Οι ενδιαφέρουσες δραστηριότητες είναι ωφέλιμες για την οικογένειά σας όλο τον χρόνο κι όχι μόνο κατά τη διάρκεια των διακοπών. 
Στα παιδιά σας μπορεί να αρέσει να παίζουν επιτραπέζια παιχνίδια με τους ανθρώπους που είναι στο γηροκομείο δίπλα από το σπίτι σας, να βοηθούν στην παρασκευή ενός γεύματος σε φιλανθρωπικό οργανισμό ή στον καθαρισμό ενός πάρκου. Οι ιδέες είναι ατελείωτες και η ανταμοιβή σας θα είναι οι αλλαγές στη ζωή σας!

3. Εκφράστε οτιδήποτε θετικό
Αν όταν οδηγείτε κολλήσετε στην κίνηση με αποτέλεσμα τα παιδιά σας να το θεωρούν τραγικό ή αν ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου θεωρείται «ζήτημα ζωής και θανάτου», τότε ήρθε η ώρα να μιλήσετε για τα θετικά πράγματα που υπάρχουν σε κάθε περίπτωση. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ψάξετε να βρείτε τα δικά σας θετικά στοιχεία στις δύσκολες καταστάσεις και να τα μοιραστείτε με τα παιδιά σας. 
Για παράδειγμα, μπορείτε να τους πείτε ότι «πρέπει να δουλέψω το Σάββατο, αλλά τα επιπλέον χρήματα σημαίνει ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι διασκεδαστικό την επόμενη εβδομάδα» ή αν πιάσει καταιγίδα στο δρόμο καθώς επιστρέφετε στο σπίτι, πείτε τους «Φαντάζομαι ότι σήμερα δεν θα χρειαστεί να πλύνουμε το αυτοκίνητο!».
Αν ανακαλύψετε το μάθημα που έχει να σας δώσει η ζωή, την ευλογία ή το χιούμορ στις άσχημες καταστάσεις, θα διδάξετε στα παιδιά σας να νιώθουν ευγνωμοσύνη με οτιδήποτε παρουσιάζεται στον δρόμο τους.

4. Εξετάστε διάφορες πιθανές καταστάσεις

Ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για να ενισχύσετε το συναίσθημα της ευγνωμοσύνης είναι να αφήσετε τα παιδιά σας να εκτιμήσουν την ύπαρξη διαφόρων πιθανών καταστάσεων. 
Κατά τη διάρκεια μιας οικογενειακής συνάντησης ή μετά από κάποια εθελοντική εργασία, θέστε στα παιδιά σας κάποια δύσκολα ερωτήματα: 
«Τι θα κάνατε αν, για παράδειγμα, έπρεπε να σταθείτε στην ουρά για να πάρετε φαγητό; Τι θα κάνατε αν δεν είχατε σπίτι για να κοιμηθείτε; Αν είχατε μια ασθένεια και δεν μπορούσατε να αντεπεξέλθετε οικονομικά για να πάτε στον γιατρό;». Χωρίς να φανεί ότι τους κάνετε κήρυγμα, εξετάστε όλα αυτά τα «αν» και αφήστε τα να ανακαλύψουν πόσο καλά μπορούν να τα βγάλουν πέρα.

5. Να δείχνετε έμπρακτα την ευγνωμοσύνη σας
Αν θέλετε τα παιδιά σας να νιώθουν ευγνωμοσύνη, θα πρέπει κι εσείς να δίνετε το παράδειγμα ως γονείς. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ευχαριστείτε απλόχερα όλους όσους αλληλεπιδράτε μαζί τους – τους υπαλλήλους στα καταστήματα, τον κύριο που σας κράτησε την πόρτα ανοιχτή για να περάσετε ή τον σερβιτόρο που σας εξυπηρετεί. 
Χρησιμοποιήστε συγκεκριμένες φράσεις, όπως «Σ’ ευχαριστώ που δεν έβαλες τα αυγά αυτά στο κάτω μέρος της σακούλας ώστε να μην σπάσουν!». 
Επίσης, την επόμενη φορά που θα πάτε σε ένα εστιατόριο και θα σας φερθούν ιδιαιτέρως εξυπηρετικά, ενημερώστε τον υπεύθυνο. Τα παιδιά σας θα εκπλαγούν με το πώς μια μικρή πράξη μπορεί να φτιάξει την ημέρα ενός ανθρώπου.

6. Εντάξτε το συναίσθημα της ευγνωμοσύνης στην καθημερινότητά σας
Σύμφωνα με έρευνες, οι ευγνώμονες άνθρωποι συγκαταλέγονται ανάμεσα στους πιο ευτυχισμένους. Γι’ αυτό λοιπόν κάντε το βασικό στοιχείο στο οικογενειακό σας τραπέζι. Βρείτε χρόνο κατά τη διάρκεια των γευμάτων σας για να διηγηθείτε 3 πράγματα για τα οποία είστε ευγνώμονες ή δημιουργήστε ένα Βάζο Ευγνωμοσύνης. Μέσω της πρακτικής, η ευγνωμοσύνη θα αποτελέσει τελικά μόνιμο μέρος της στάσης των παιδιών σας.

7. Αλλάξτε τον τρόπο με τον οποίο βλέπετε τα πράγματα
Ένα από τα πιο σημαντικά μαθήματα που μου έδωσε η ζωή ήταν όταν σταμάτησα να λέω «έχω να κάνω κάτι» και άρχισα να λέω «έχω την ευκαιρία να κάνω κάτι». 
Για παράδειγμα οι εξής φράσεις: 
«Πρέπει να πάω τα παιδιά μου στο σχολείο» και «Έχω την ευκαιρία να θαυμάσω τον γιο μου να παίζει ποδόσφαιρο». 
Αυτή η απλή αλλαγή θα σας βοηθήσει να θυμάστε να είστε ευγνώμονες για τις μικρές, καθημερινές και μερικές φορές απογοητευτικές στιγμές της ανατροφής των παιδιών σας.

Και κάτι ακόμα: διαπιστώνοντας όλες αυτές τις ευκαιρίες που έχετε για να κάνετε πράγματα με τα παιδιά σας, τους προσφέρετε μια τεράστια δόση αυτοεκτίμησης και τα διδάσκετε πώς να μετατρέψουν τα δικά τους «πρέπει» σε δυνατότητες «ευκαιρίας».

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Δείτε, διαβάστε και ακούστε, κάποια από τα καλύτερα βιβλία Ελλήνων συγγραφέων για παιδιά

Ο Μικρός Αναγνώστης είναι μία εξαιρετική πρωτοβουλία του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, με σκοπό να φέρει ακόμα πιο κοντά τα παιδιά στην ανάγνωση καλών ελληνικών λογοτεχνικών βιβλίων. 
Στην πολύ ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα του Μικρού Αναγνώστη, παιδιά, γονείς και εκπαιδευτικοί έρχονται σε επαφή με την παιδική λογοτεχνία, γνωρίζουν βιβλία κατάλληλα για την ηλικία και τα ενδιαφέροντα του παιδιού και, μεταξύ άλλων, έχουν την δυνατότητα να διαβάσουν ή και να ακούσουν πολλά από αυτά online!
Αν ψάχνετε έναν καλό λόγο για να επιτρέψετε στο παιδί να χρησιμοποιεί για λίγη ώρα κάθε μέρα το tablet, μόλις τον βρήκατε!

Δείτε -διαβάστε και ακούστε- παρακάτω κάποια από τα καλύτερα βιβλία Ελλήνων συγγραφέων για παιδιά:

"Ιστορίες που τις είπε η πέτρα" Μαρία Αγγελίδου

"Ο σκαντζόχοιρος που ήθελε να τον χαϊδέψουν" Κατερίνα Αναγνώστου

"Παιχνίδια και ψιλικά" Νικόλας Ανδρικόπουλος

"Το Πάσχα του Πασχάλη" Μαρία Ανδρικοπούλου

"Δυό κοκόρια ζωηρά" Φιλομήλα Βακάλη – Συρογιαννοπούλου

"Σε δύο τρελλά ημίχρονα" Αγγελική Βαρελλά

"Πόσα λέει η ελιά, πόσα ακούει ο λαγός..." Γαλάτεια Γρηγοριάδου – Σουρέλη

"H Αρήτη της ροδιάς" Κική Δημητριάδου

"Τα φαντασματάκια της γυάλινης αυλής" Ελένη Δικαίου

"Τα αδέσποτα" Σοφία Ζαραμπούκα

"Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου" Άλκη Ζέη

"Παραμύθια της Καλαβρίας" Παντελής Ζούρας

"Πού πήγαν τα Χριστούγεννα;" Βαγγέλης Ηλιόπουλος

"Το βιβλίο που δεν ήθελε να διαβαστεί" Βασιλική Κάργα

"Πού πας χελωνάκι;" Καλλιώ Καστρησίου

"Η ώρα είναι εκατό" Λώρη Κέζα

"Έξι φίλοι κι ένα δώρο" Μάνος Κοντολέων

"Οι φορεσιές του φεγγαριού" Σοφία Μαντούβαλου

"Τα μαγικά μου αυτιά" Βούλα Μάστορη

"Ξένοι στο Αιγαίο" Σύρμω Μιχαήλ

"Ο Ισίδωρος και ο ναυαγός" Αμάντα Μιχαλοπούλου

"Όταν η πασχαλίτσα συνάντησε ελέφαντα" Χρήστος Μπουλώτης

"Αν τ΄αγαπάς ξανάρχονται" Βασιλική Νευροκοπλή

"Μια αστεία επιδημία" Βασίλης Παπαθεοδώρου

"Και οι κακοί έχουν ψυχή" Σοφία Παράσχου

"Ο κόσμος του πουθενά" Γιολάντα Πατεράκη

"Η Γιόλα με το μπαλόνι" Ναννίνα Σακκά-Νικολακοπούλου

"Ο καλικάντζαρος που έχασε το δρόμο" Βαγγέλης Τασιόπουλος

"Η Πουπού και η Καρλότα" Ευγένιος Τριβιζάς

"Πώς να καταβροχθίσετε ένα ουράνιο τόξο" Γιολάντα Τσιαμπόκαλου

"Το βιβλίο των δικών σου Χριστουγέννων" Κυριάκος Χαρίτος

"Η Ναβίντ δεν ήρθε για διακοπές" Πάνος Χριστοδούλου

"Στον κήπο με τα παραμύθια" Βάσω Ψαράκη

"Ο κηπουρός του ουρανού" Δήμητρα Ψυχογυιού