Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Πετυχημένος είναι αυτός που όσο μεγαλώνει εξελίσσεται

Τι πλάσματα και εμείς οι άνθρωποι… Γεννιόμαστε, κλαίμε, γελάμε και παλεύουμε αδιάκοπα. Νιώθουμε δε σημαντικοί, αν αποκτήσουμε αγοραστική δύναμη, οικονομική ευρωστία, «για δες τα κατάφερε, οδηγεί το τάδε αμάξι, κρατάει την τάδε τσάντα, μπράβο του/της».
Λίγο πολύ, όλοι έχουμε τύχει ακροατές τέτοιων συζητήσεων στην καθημερινότητά μας, αλλά δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ: τι κατάφερε; Γιατί να εναποθέτουμε τόση αξία στα υλικά αγαθά; Γιατί η αποκτισή τους να έχει γίνει συνώνυμο με τη επιτυχία; Σίγουρα τα χρήματα παίζουν σημαντικό, εώς και καθοριστικό ρόλο στη ζωή μας και κατά συνέπεια στην ευτυχία μας. Αναμφισβήτητα, είναι απαραίτητο να είσαι κύριος του εαυτού σου, να πατάς στα πόδια σου και να μπορείς να καλύψεις τις ανάγκες σου.
Αλλά ποιές ανάγκες είναι αυτές; Έχεις αναρωτηθεί ποτέ εάν είναι ολότελα δικιές σου ή στις πλάσαρε όμορφα η κοινωνία που καταιγιστικά σε βομβαρδίζει με τις τελευταιες τάσεις του πετυχημένου που «τα κατάφερε»;
Αυτός λοιπόν που τα κατάφερε δεν είναι μόδα, ήταν ο ίδιος πάντα. Επιτυχημένος είναι ο άνθρωπος που ξέρει να λογαριάζει τις ανάγκες του και να τις εκτιμάει. Ξέρει τι θέλει ο ίδιος και δεν μπερδεύεται με αυτό που θέλουν να του επιβάλλουν τα εφήμερα πρότυπα. Είναι αυτός που προσέχει το «είναι» του περισσότερο απο το «έχω» του.

Πετυχημένος είναι αυτός που όσο μεγαλώνει εξελίσσεται, πλουτίζει συναισθηματικά και γεμίζει εμπειρίες, είναι εκείνος που δεν σταματάει να γνωρίζει τον ίδιο του τον εαυτό, ενώ ταυτόχρονα δεν παύει να μαθαίνει τον κόσμο γύρω του. Είναι αυτός που περιτριγυρίζεται απο αγαπημένους φίλους αλλά όταν είναι μόνος του δεν νιώθει μοναξιά. Είναι αυτός που δεν έχει εξαρτήσεις, που είναι ευγενικός ακόμα και στην γεμάτη βία κοινωνία μας, είναι αυτός που πιστεύει στον εαυτό του και στις ιδέες του και παραμένει πεισματικά ρομαντικός και ας έχει αντικρύσει την άσχημη πλευρά του κόσμου.
Πετυχημένος είναι αυτός που καταφέρνει να ζει ακλόνητος και ταυτόχρονα τόσο βαθιά ευαισθητοποιημένος, γιατί το βλέμμα του είναι τόσο αγνό όσο και η ψυχή του. Για τον λόγο αυτό λοιπόν, δεν θα αφήσει τον αναξιοπαθή χωρίς να τον νοιαστεί. Η εικόνα αυτού που υποφέρει, δεν θα τον αφήσει αδιάφορο, είτε είναι σκύλος, είτε γάτα, είτε άνθρωπος. Τα πλάσματα στα μάτια του έχουν την ίδια αξία.
Ο Μίλαν Κούντερα, στο βιβλίο του «Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα Του Είναι» γράφει: «Η βαρύτητα, η ανάγκη και η αξία είναι τρεις έννοιες στενά και βαθιά ενωμένες: δεν είναι βαρύ παρά αυτό που είναι αναγκαίο, δεν έχει αξία παρά μόνο ό,τι βαραίνει». Ωστόσο, η ζωή μας είναι μικρή και ίσως και η ελαφρότητα να είναι απαραίτητη για να ανακουφίσουμε το βάρος της ψυχής μας, αλλά προς Θεού, μη νιώσουμε επιτυχημένοι γιατί βγάλαμε περισσότερα απο κάποιον άλλον, ας επαναπροσδιορίσουμε τις έννοιες μας.

Στέλλα Καραμανλή – thessaloniki arts and culture


enallaktikidrasi.com

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Αφήστε ελεύθερο το λευκό να φωτίζει την καρδιά σας
Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Εσύ το αποκαλείς «πνεύμα αντιλογίας», 
εγώ το ονομάζω δικαιοσύνη

Πολλές φορές θα το έχετε ζήσει κι εσείς. Να αισθάνεστε αυτόν τον αναθεματισμένο κόμπο να ανεβαίνει στον ουρανίσκο σας με τόσο γοργούς ρυθμούς και να σας πνίγει ξαφνικά. Αυτόν τον κόμπο που χρόνια τώρα σας τρώει τα σωθικά, υφαίνοντάς τα με μανδύες σκοτεινούς και κάθε τόσο αλλάζει μορφές. 
Μεγαλώνει, μικραίνει, ξεσπά και φυσικά μαζεύει. Και μαζεύει πολλά. 
Ο καρκίνος του δικαίου κύριοι, που όσο τα χρόνια περνούν κάνει μετάσταση σε όλο σας το «είναι», βαραίνει. Δεν ξέρω αν αυτό το «χάρισμα», κατ’ εμέ, το έχουν όλοι, αλλά μετά βεβαιότητας μπορώ να πω πως είναι ευχή και κατάρα μαζί.
Δίκαιο και άδικο. Καμία υποκειμενικότητα. Σκοτώνεις, είναι απεχθές και απλά κακό. Οι λόγοι δε μας αφορούν. Απλά είναι. Αντικειμενικό, ξεκάθαρο συμπέρασμα. 
Κάνεις τη δουλειά σου ουσιαστικά καλά, είσαι παραγωγικός, είναι καλό. Καμία υποκειμενικότητα. Τα πως και τα γιατί δεν έχουν καμία σημασία και όλα κρίνονται –δυστυχώς τις εποχές που ζούμε- εκ του αποτελέσματος.

Έλα όμως που, ενώ κάποια πράγματα είναι τόσο μα τόσο ξεκάθαρα, πάντα υπάρχουν οι δαίμονες που θέλουν να σε «ρίξουν», οι κύριοι που πατούν επί πτωμάτων και θέλουν να σε «κάνουν πέρα», όλοι αυτοί οι κουτοπόνηροι που νομίζοντας πως είναι κάποιοι έρχονται απέναντί σου και με πάσης φύσεως μέσα και τρόπους προσπαθούν να σε εκμηδενίσουν, να σε «στείλουν» και να διαστρεβλώσουν ήθη, έννοιες και αντικειμενικότητα μόνο και μόνο για ένα καπρίτσιο, ή ένα συμφέρον…

Οι γνωστοί ανόητοι. Με όλα τα κόμπλεξ τους στο στήθος φυλαχτά και τη ζηλοφθονία τους πακετάκι, ή απλά οι γνωστοί άγνωστοι Mr. Perfect. Πάντα σνομπάρουν, πάντα αρέσκονται στις ρήξεις και αυτό για έναν και μόνο λόγο. Δεν έχουν να κάνουν τίποτα καλύτερο, ή μάλλον καλύτερα περισσότερο παραγωγικό. Μέχρι εκεί πάνε. Και έχουν μια γλώσσα οι άτιμοι… Αφού κι εσύ απορείς! 
Και το δίκιο σε πνίγει πάλι. Και σου φοράνε ξαφνικά την ταμπέλα του «μαύρου πρόβατου» κι εσύ ξέρεις πως απλά είσαι ΕΣΥ και πως ακόμα πιο απλά διαχωρίζεις το δίκαιο από το άδικο και μέσα σου σε τρώει φίλε μου…

Αν με ρωτάς βέβαια, με τέτοιους τύπους άκρη δε θα βγάλεις. Είναι ικανοί να σου κόψουν το χέρι και να σε κάνουν να πιστέψεις πως το έκανες εσύ ο ίδιος, θέλοντας να αυτοκτονήσεις και να ζητήσεις συγνώμη από πάνω για την «κακή σκέψη» που έκανες για το άτομό τους. Αδίστακτοι. 
Και επανέρχομαι. 
Δεν είναι όλα άσπρο μαύρο, αλλά αν το άσπρο είναι η δικαιοσύνη και η αλήθεια σας, προσωπική και μη… ΜΗΝ το ανακατέψετε με άλλα χρώματα. 
Αφήστε ελεύθερο το λευκό να φωτίζει την καρδιά σας και το είναι σας όλο. Βαθιά μέσα σας ξέρετε -κι εγώ ξέρω!- πως πολλές φορές αυτό δεν αρκεί. Ζητάτε επιβεβαίωση, σας βγάζουν τρελούς. 
Ζητάτε μια στοιχειώδη κατανόηση, σας λένε «πνεύματα αντιλογίας».
Να σας πω κάτι; Καλύτερα έτσι, παρά «πολλή μούρη, τζάμπα φράγκα». Τιμή σας να είστε πνεύματα αντιλογίας, τιμή σας να αισθάνεστε ότι ο πόλεμος, η ανθρώπινη εξαθλίωση, η μαύρη εργασία, η ανεργία, η φτώχεια και όλα αυτά που ζείτε καθημερινά, είναι πραγματικά άσχημα. Άσχημα είπα; Συγνώμη, απάνθρωπα. Καλύτερα απέναντι από όσους τα προκαλούν και τα ενισχύουν, παρά στο ίδιο στρατόπεδο.
Χίλιες φορές «μαύρα πρόβατα», παρά κονσερβοποιημένες σαρδέλες. 
Και κάτι ακόμα… Ως επί το πλείστον, το να μπαίνετε σε διαδικασίες να τους αλλάξετε μυαλά, δεν ωφελεί. Άλλωστε, όπως είχε πει και ο Αϊνστάιν, δύο πράγματα είναι άπειρα. Το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία και σχετικά με το σύμπαν, δεν ήταν και σίγουρος. 
Να ξεχωρίζετε!
ΥΓ: Αφιερωμένο σε όλους όσους με βρίσκουν απέναντι. Με τιμά.

Μάρη Γαργαλιάνου
enallaktikidrasi

Το αντίδοτο στο φόβο είναι η αγάπη

Ο φόβος είναι ένα δυνατό συναίσθημα που πολλές φορές κυριαρχεί στη ζωή μας και την κάνει άνω – κάτω. Έρχεται η μία αρνητική σκέψη μετά την άλλη, συσσωρεύονται, και το μυαλό από την κακή ενέργεια, μετατρέπει τις σκέψεις σε φοβίες
Ο φόβος μας μπορεί να είναι προσωρινός με μικρή διάρκεια, μπορεί όμως και να προϋπάρχει από την παιδική μας ηλικία και εκεί κάπου να μπερδεύονται τα πράγματα.
Το άτομο που πάσχει από συνεχόμενες φοβίες, δε μπορεί να ζήσει μια φυσιολογική ζωή. Βασανίζεται και παιδεύεται. Δεν περιγράφεται εύκολα αυτό πρέπει να το βιώσει κάποιος για να το καταλάβει. 
Το πώς θα αλλάξει εξαρτάται από την ψυχολογική κατάσταση του ατόμου και από το πόσο διαθέσιμο είναι να πετάξει τις φοβίες από επάνω του για να νιώσει πιο ελεύθερο. 
Η απασχόληση του μυαλού προς άλλες κατευθύνσεις ίσως είναι μια πρόχειρη λύση. Για μια μόνιμη λύση όμως ίσως χρειάζεται η βοήθεια ενός ειδικού ή και πιο απλά μια καλή συνεργασία με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Ο φόβος μας προκαλεί μια συνεχόμενη ταραχή και δεν εφησυχάζουμε σχεδόν ποτέ. 

Άρα εχθρός του φόβου είναι η ηρεμία, η γαλήνη. 
Ίσως καταφέρουμε να τον νικήσουμε πιο εύκολα εάν έχουμε κάποιο δικό μας άνθρωπο πλάι μας που μας νοιάζεται και μας αγαπά
Το αντίδοτο τελικά όλων είναι η αγάπη.
Αν εστιάσουμε σε αυτήν, εάν τη νιώσουμε και τη ζήσουμε, ίσως οι φοβίες μας κοπάσουν και μπορούν να ελέγχονται σε κάποιο βαθμό.
Μια ακόμη λύση είναι να καταγράψουμε το φόβο μας σε ένα χαρτί, να το διαβάσουμε, για να έρθουμε αντιμέτωποι μαζί του, αντικρίζοντάς τον κατάματα.
Ποιος ξέρει μπορεί και να ανακαλύψουμε ότι δεν είναι και κάτι τόσο φοβερό και να το δούμε με άλλη ματιά.


Γράφει η Βάσω Καρλή
enallaktikidrasi.com

💓💓💓💓💓💓💓💓

18 φόβος οὐκ ἔστιν ἐν τῇ ἀγάπῃ, 
ἀλλ᾿ ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον
ὅτι ὁ φόβος κόλασιν ἔχει, 
ὁ δὲ φοβούμενος οὐ τετελείωται ἐν τῇ ἀγάπῃ.
(ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ Α' ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4)

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Kavumu: Στην πρωτεύουσα των βιασμών, οι μητέρες δεν κοιμούνται τα βράδια - No sleep for Congolese mothers trying to save their girls from rape

Οι μητέρες στο Kavumu της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό δεν κοιμούνται σχεδόν καθόλου. Ειδικά τις νύχτες που βρέχει δεν τολμούν καν να κλείσουν τα μάτια τους.
Η βροχή κάνει τόσο θόρυβο πέφτοντας στις οροφές των σπιτιών τους που φοβούνται πως δεν θα ακούσουν τους βιαστές να μπαίνουν για να κλέψουν τις κόρες τους. Κι έτσι μένουν ξάγρυπνες όλη τη νύχτα, κοιτάζοντας επίμονα την πόρτα.
No sleep for Congolese mothers 
trying to save their girls from rape
Από το 2013, 49 μικρά παιδιά- το ένα ηλικίας μόλις 18 μηνών- έπεσαν θύματα απαγωγής μέσα από τα σπίτια τους, σε αυτή την πόλη στα ανατολικά της χώρας, και βιάστηκαν. 
Στις αρχές του χρόνου συνελήφθη ο κατηγορούμενος ως αρχηγός του κυκλώματος- ήταν και βουλευτής- αλλά στο Kavumu είναι γνωστό πως πολλοί από τους δράστες των βιασμών εξακολουθούν να κυκλοφορούν ελεύθεροι.
«Φοβάμαι. Στην περιοχή που ζω όλοι φοβούνται», λέει στην εφημερίδα Guardian η Felicia, μητέρα της 9χρονης Charlotte που βιάστηκε πέρσι (!) και κάθεται σιωπηλή δίπλα της.
To 2010 η Margot Wallström, ειδική αντιπρόσωπος του ΟΗΕ για τη σεξουαλική βία κατά των γυναικών στις ένοπλες συγκρούσεις, χαρακτήρισε τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό «πρωτεύουσα του κόσμου στους βιασμούς», χαρακτηρισμό που η χώρα προσπαθεί να αποτινάξει από πάνω της.
Παρά την καμπάνια της κυβέρνησης να πείσει τον κόσμο πως ο αριθμός των βιασμών μειώθηκε κατά 50% σε δύο χρόνια, στοιχεία της βρετανικής εφημερίδας δείχνουν πως η κατάσταση δεν έχει αλλάξει και τόσο. Κάποιοι μάλιστα λένε πως αν έχει αλλάξει, είναι προς το χειρότερο.
Επικεφαλής της κυβερνητικής στρατηγικής για το ζήτημα αυτό είναι η Jeanine Mabunda που επιμένει πως τα πράγματα πάνε πολύ καλύτερα. 
Δεν έχουν όμως την ίδια γνώμη οι γιατροί που παλεύουν να γιατρέψουν τα σωματικά τραύματα από τους βιασμούς, οι δικηγόροι που παλεύουν με ένα σχεδόν ανύπαρκτο σύστημα Δικαιοσύνης και οι ακτιβιστές που προσπαθούν να ξαναχτίσουν τις ζωές των γυναικών που συχνά εγκαταλείπονται από τις οικογένειες και τις κοινότητές τους.
Είναι δύσκολο να έχει κανείς αξιόπιστα στοιχεία αλλά σύμφωνα με τις αναφορές του UNFPA του ΟΗΕ, τα περιστατικά βίας κατά των γυναικών μειώθηκαν από 19.937 το 2013 σε 19.192 in 2015. Την ίδια περίοδο ο αριθμός των θυμάτων βιασμών που κατέφυγαν στο νοσοκομείο Heal Africa αυξήθηκε κατά 28% και το 2016 κατέγραφε αύξηση 84% στην τριετία. 

Η ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ έχει στοιχεία για μείωση 25% στους βιασμούς λόγω ένοπλων συγκρούσεων στα ανατολικά της χώρας αλλά οι άνθρωποι που εργάζονται εκεί λένε πως έχουν υπάρξει τόσες υποθέσεις βιασμών και ομαδικών βιασμών το 2016 που οι αριθμοί είναι πιθανό να ανέβουν ξανά.
Κι αν οι βιασμοί που συνδέονται με τις ένοπλες συγκρούσεις μειώθηκαν, οι υπόλοιποι αυξάνονται, σύμφωνα με την ακτιβίστρια Julienne Lusenge. 
«Οι βιασμοί είναι παντού, έχουν εξαπλωθεί σε όλη τη χώρα». Η «επιδημία» των βιασμών άρχισε το 1998 με «μπροστάρηδες» πολλές ένοπλες ομάδες που αποσταθεροποίησαν τα ανατολικά της χώρας.
Είναι πολύ χαρακτηριστική- και τρομακτική- η εμπειρία της Felicia που ξύπνησε ένα βράδυ και ανακάλυψε πως η Charlotte έλλειπε. 
Οι στρατιώτες τη βρήκαν τελικά στο ύπαιθρο με φρικτά τραύματα από τον βιασμό της. 

Αλλά αντί να την πάνε στο νοσοκομείο, την μετέφεραν στο αστυνομικό τμήμα. Εκεί η Felicia κατηγορήθηκε πως παρέδωσε η ίδια την κόρη της στον βιαστή της και συνελήφθη μαζί με τα άλλα δύο παιδιά της. 
Για μια μέρα μητέρα και κόρη ήταν χωριστά- κι ενώ η Charlotte υπέφερε από τους πόνους μετά τον βιασμό- ενώ η αστυνομία προσπαθούσε να αποσπάσει λεφτά από την Felicia. 
«Εγώ έκλαιγα για την κόρη μου κι εκείνοι μου ζητούσαν λεφτά για να μας αφήσουν ελεύθερους» αφηγείται.
Παρότι η κυβέρνηση προσπάθησε να αλλάξει το νομικό πλαίσιο που διέπει τους βιασμούς- που οι ειδικοί λένε πως είναι πλέον ισχυρό- η διαφθορά είναι ευρέως διαδεδομένη σε δικαστήρια και φυλακές όπου συχνά οι υπάλληλοι δωροδοκούνται ώστε οι δράστες να αφεθούν ελεύθεροι.
Τα θύματα του Kavumu και οι οικογένειές τους θέλουν όλοι οι βιαστές των παιδιών τους να συλληφθούν και να δικαστούν, για να μπορέσουν να ξανακοιμηθούν το βράδυ.
Στην περιοχή Minova, όπου περισσότερες από εκατό γυναίκες βιάστηκαν, μόνο δύο χαμηλόβαθμοι στρατιώτες καταδικάστηκαν. Στο Walikale, όπου βιάστηκαν 387 πολίτες, έξι χρόνια μετά δεν έχει οδηγηθεί στη δικαιοσύνη κανείς.

Πόσο σε θαυμάζω Άνθρωπε!
Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Άνθρωπε…. και να ‘ξερες!
Γράφει ο Άγγελος Τσιώνας
Πόσο σε θαυμάζω Άνθρωπε! Αλήθεια!
Και μην ακούς όλους αυτούς που λένε πώς κατάντησες. Τίποτα δεν είναι ολοκάθαρο και φωτεινό. Έτσι και συ.
Άστους να λένε. Εγώ σε θαυμάζω για όσα σε σένα αναγνώρισα και με ενέπνευσαν. 
Για το μεγαλείο της δύναμής σου σε κάθε εκδήλωση της Αλήθειας σου!

Μπορεί να λησμόνησες ποιος στ’ αλήθεια είσαι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είσαι!
Σ’ αυτή σου τη λήθη πάντα πόνταραν όσοι επιθυμούν τον εκφυλισμό σου. Σε πρόδωσαν, σε πλάνεψαν, σε μόλυναν, σε λέρωσαν, σε εκμεταλλεύτηκαν, αλλά δεν κατάφεραν να βγάλουν το Καλό από μέσα σου! 
Γιατί το σκοτάδι δεν έχει υπόσταση από μόνο του, κι έτσι κλέβει από το φως. Από το φως σου συντηρούνται.
Κι όμως το μεγαλείο σου δεν χάθηκε! Το έχω δει….

Σε εκείνους που πιστεύουν σε ένα καλύτερο κόσμο και μάχονται γι’ αυτό, θυσιάζοντας την βόλεψή τους
Σε εκείνους που κυνηγάνε τα όνειρά τους, χωρίς να τους πτοούν οι δυσκολίες
Σε εκείνους που δεν συμβιβάζονται με τα λιγότερα
Σε εκείνους που δεν κάνουν εκπτώσεις στην ηθική τους
Σε εκείνους που ο πόνος αντί να τους διαβρώσει καταφέρνουν να βγουν από αυτόν σοφότεροι και συμπαγείς
Σε εκείνους που αντέχουν τα χτυπήματα και κάθε φορά που πέφτουν βρίσκουν τη δύναμη να σηκωθούν ξανά και να συνεχίσουν
Σε εκείνους που τους φόβους τους τρομάζουν, βουτώντας μέσα τους
Σε εκείνους τους «τρελούς» που τελικά αλλάζουνε τη ροή του κόσμου
Σε εκείνους που μπορούν και δημιουργούν από το μηδέν
Σε εκείνους που παίρνουν την ευθύνη και την δικαιοσύνη στους εαυτούς τους πρώτα εφαρμόζουν
Σε εκείνους που τολμάνε να εκδηλώσουν την Αγάπη
Σε εκείνους που δεν φοβούνται να δοθούν
Σε εκείνους που με το παράδειγμά τους εμπνέουν
Σε εκείνους που υπηρετούν την Αλήθεια
Σε εκείνους που η εξουσία υποκλίνεται στην Ουσία τους
Σε εκείνους που δεν σκύβουν το κεφάλι, δεν συμβιβάζονται και επιμένουν για όσα πιστεύουν
Σε εκείνους που δεν διστάζουν να εγκαταλείπουν όσα έχουν για να προχωρήσουν μπροστά
Σε εκείνους τους αυθόρμητους, τους ανεπιτήδευτους που κάθε τους εκδήλωση φωνάζει ΕΙΜΑΙ
Σε εκείνους που γελάνε από μέσα τους και με το πλατύ τους χαμόγελο χλευάζουν τον θάνατο

Τί μεγαλείο! Τί Δύναμη!
Ναι! Δύναμη τεράστια! Μέσα σου την έχεις Άνθρωπε, αλλά δεν την αναγνωρίζεις! Σε κάνανε να την ξεχάσεις.

Είναι πλάνη ότι είσαι μικρός και αδύναμος! Δες όλα αυτά τα μεγάλα και τα σπουδαία που σου λέω. Δικά σου έργα είναι!

Μην ακούς ό,τι σου λένε, μην πιστεύεις ό,τι σου δείχνουν! 
Δεν είσαι ένα τέρας. Δεν είσαι ο εγωιστής, ο συμφεροντολόγος, ο δυνάστης, ο ψεύτης, ο λιποτάκτης, ο προδότης, ο καιροσκόπος, ο φιλήδονος, ο φανατικός, ο βίαιος, ο κακομοίρης, ο φουκαράς, ο ανθρωπάκος ή το ανθρωπάριο.
Αυτοί που σε επιβουλεύονται εκπροσωπούν τα παραπάνω. Όμως αυτοί τρύπωσαν μέσα σου και σε διέφθειραν. 
Δεν είναι όμως η Αλήθεια σου όλοι αυτοί.
Κοίτα μέσα σου Άνθρωπε. Βαθιά μέσα σου. Εκεί που εδρεύει η Ουσία σου. Εκεί που καίει η φλόγα της ύπαρξής σου. Κοίτα καλά και θυμήσου…

Φως είσαι! Νιώσε το αυτό. Νιώσε τη Δύναμή σου καθαρή και αρχέγονη, να ρέει μέσα σου και να σε οδηγεί. Πέταξε έξω όλους αυτούς που σε μολύνουν!

Μην γίνεσαι πιόνι στην σκακιέρα τους, ενώ είσαι Βασιλιάς!
Άσε τη φλόγα της Αλήθεια σου να τους κάψει! Και λάμψε…
ΓΙΝΕ… αυτός που ήδη ΕΙΣΑΙ!