Τετάρτη, 14 Αυγούστου 2019

Ρεμβασμός Δεκαπενταύγουστου

Άλαλα τα χείλη των όσων δεν κοπιάσαν
για ν' ακουμπήσουν τα ξαναμμένα κεφάλια τους
στα γόνατά σου τα μητρικά, που καταλύουν το μαύρο πάθος.
Άλαλα τα χείλη των όσων δεν διακρίναν, πως
συντρίβεις με το πόδι σου και συνθλάς την κεφαλή
του πανάρχαιου δράκοντα, που κέρδισε παίζοντας
κι' ύστερα τόχασε το μήλο. Άλαλα τα χείλη
των όσων δεν ποθήσαν το ξαπόσταμα της αρμογής
και την ασφάλεια, το απάγγειασμα της νηνεμίας.

Είσαι ένα λιμανάκι ελληνικού νησιού όλο κατάρτια
περήφανα υψωμένα· φτωχά καΐκια αραγμένα,
φτωχά, αλλά που γνωρίσαν την αντάρα και την τρομάρα,
που φορτωθήκαν μόχθο και μεταφέραν πλούτος.

Είσαι άσπρο ελληνικό ερημοκκλήσι δαρμένο
από την αντηλιά. Γύρω-γύρω αμπέλια, μποστάνια,
καρποφόρες συκιές και κάπου κάπου μοναχική
και κάποια ελιά. Χρυσοφρυγανισμένα τα χορτάρια
αχνίζουνε, άχυρο πια· κι' αντίς γι' αγγέλους, τα τζιτζίκια,
σου κανοναρχούνε το κάθε απομεσήμερο έως αργά
με το δικό τους τρόπο τον Παρακλητικό Κανόνα.

Αναστραμμένο σου θρονί, όλο αυτό το γαλάζιο
ενός απλού ουρανού, που πάλαι γίνηκε το Μέτρο των Δωριέων
και που αναπαύεται στεριωμένος στα χρυσάφια
του ευλογημένου μας πελάγους.

Άλαλα τα χείλη τους - και τι μπορούν ν' αρθρώσουν,
που τη φωνή τους κουκουλώνει η τύρβη μερονυχτίς,
ενώ σειέται απ' τις βουές ο Μέγιστος Ιππόδρομος
και πλημμυράει απ' τα αίματα των Μαρτύρων
κι' απ' τη μανία των Μονομάχων.

Αυτό το αίμα είναι που βοά, αυτό είναι που ρυπαίνει.

Εδώ χρειάζεται η βακτηρία του γίγαντα Ασκητή
του λευκοπώγωνα να επιβληθεί να τους σκορπίσει,
όλους τους ίππους και τους αναβάτες τους.

Εδώ χρειάζεται κοντύλι του Ζωγράφου, στη μοναξιά,
στην προσευχή και στην προσήλωση, με τα ζωογόνα
τα χρώματα τα πρώτα να ξαναγαλουχήσει
το βρέφος-Θεό, να ξαναγράψει τις πληγές της Αγάπης,
να ξαναδροσίσει τη ρίζα τη συμπονετική,
ν' αποδείξει τι απέραντη είναι η αγκαλιά της μητέρας,
να συναθροίσει πάλι εκ περάτων όλους εκείνους,
που με σέβας πολύ θα σταυρώσουν τα χέρια της Κόρης
με συνοδεία των αγγέλων, με ηχητικές αρμονίες
και θα ενεργήσουν όπως αξίζει την ταφή της,
ανοίγοντας το δρόμο για την καθέδρα τ' ουρανού,
όπου η αδιάκοπη Παράκληση. Ενώ τα δέντρα
τα ευσκιόφυλλα στη λιτάνευση, καθώς το Σώμα
περνάει της Βασίλισσας, ριγούντα και φρίττοντα,
θα συγκλίνουν για προσκύνηση σκορπώντας
τη δροσιά τους με το ανέμισμα, ριπίδια της λατρείας,
αναστυλώνοντας όσους μαραίνονται κι' ασθμαίνουν
στις τροπικές τις λαύρες του καλοκαιριού μας,
μισοκαμένες θημωνιές κοντά στο αλώνι,
καπνοί, που διαλύουν
τις αυγουστιάτικες τις αμαρτίες μας.
Τότε μονάχα τ' άλαλα τα χείλη,
ίσως ερθεί στιγμή
και λαλήσουν.


Τάκης Κ. Παπατσώνης
από τα Τετράδια της Αμάς
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αγαπημένο μου δεύτερο μωρό...

Αγαπημένο δευτερότοκο παιδί μου. Ήσουν το κομμάτι που έλειπε.
Αγαπημένο μου δεύτερο μωρό.
Πρέπει να σου πω την αλήθεια.
Μια μέρα ίσως με ρωτήσεις γιατί δεν ήταν όλα τόσο φωτεινά, λαμπερά και καινούργια για εσένα.
Και όταν με ρωτήσεις εγώ θα σου πω την αλήθεια. Την αλήθεια για:
Τα ρούχα σου που είναι όλα δεύτερο χέρι από το μεγαλύτερο αδερφάκι σου.
Την καφεΐνη και άλλες «απαγορευμένες» τροφές που έτρωγα κατά τη διάρκεια αυτής της εγκυμοσύνης.
Το πλάνο τοκετού που δεν πρόλαβα ποτέ να κάνω όσο ήμουν έγκυος σε εσένα.
Το ότι δεν έχω ούτε μια φωτογραφία ως έγκυος σε εσένα, παρόλο που στην πρώτη εγκυμοσύνη έχω μια για κάθε μέρα.
Το ότι δεν περίμενα με κομμένη ανάσα πότε θα μιλήσεις ή θα περπατήσεις.

Δύσκολες αυτές οι αλήθειες…

Όπως το γεγονός ότι έπρεπε να κλάψεις περισσότερο.
Έπρεπε να περιμένεις περισσότερο.
Έπρεπε να μοιραστείς περισσότερο.
Το γεγονός ότι εγώ, η μαμά σου, δεν είχα τόση υπομονή όση είχα με ένα μόνο παιδί.
liza's newborn - first week of my life
Το δεύτερο μωρό μου λίγες ώρες αφού ήρθε στη ζωή
Αλλά αγαπημένο μου, γλυκό δευτερότοκο παιδί μου. Θέλω να ξέρεις και αυτό:
Πριν γεννηθείς εσύ, αμφισβήτησα την άπειρη αγάπη. Δεν πίστεψα ότι η αγάπη πολλαπλασιάζεται.
Αλλά τότε σε κράτησα αγκαλιά, με τα σουφρωμένα χειλάκια και τα κλειστά ματάκια σου και ακούμπησα τη μικροσκοπική μυτούλα σου στη δική μου. Και κατάλαβα ότι εκείνη τη στιγμή φύτρωσε μέσα μου μια καινούργια καρδιά. Μόνο για εσένα!
Αγαπημένο μου παιδί, η αλήθεια είναι ότι εσύ με δίδαξες να πιστέψω πραγματικά. Ότι παρά τις ενοχές, την ανησυχία, την επιτακτική ανάγκη να είμαι τα πάντα για όλους… Στην πραγματικότητα, είμαι αρκετή, ακριβώς όπως είμαι.
Ναι, ήμουν ήδη η μητέρα κάποιου άλλου παιδιού όταν μπήκες στην ζωή μου. Αλλά εσύ με έκανες καλύτερη!
Αγαπημένο δευτερότοκο παιδί μου. Όταν κάποια μέρα θα αρχίσεις να αναρωτιέσαι γιατί τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά όταν ήρθες, να ξέρεις αυτό αγάπη μου:
Πως ποτέ δεν ήξερα πόση πολλή αγάπη θα χωρούσε στην καρδιά μου. Μέχρι που σε κράτησα.
Πώς δεν ήσουν μια προσθήκη στην οικογένεια μας, αλλά το κομμάτι που έλειπε.
Και πώς τώρα που μεγαλώνεις, μετά από όλα όσα έχουμε περάσει, η αγάπη και η χαρά που έφερες στον κόσμο μου, με κάνουν να νιώθω φωτεινή, λαμπερή και καινούργια!
Κάθε μέρα.
Δεύτερο μωρό μου. Ήρθες δεύτερος στη σειρά. Αλλά όχι δεύτερος στην καρδιά μου!
Σε λατρεύω!

Μετέφρασα ελεύθερα (με προσαρμογή στο δικό μου δευτερότοκο μωρό) το κείμενο από τη σελίδα @thetunachronicles
Λίζα
e-mama.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι