Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2019

Κάντε το Παιδί να λατρέψει το Νηπιαγωγείο

Πώς θα το βοηθήσετε να ξεπεράσει τον φόβο του

Οι πρώτες μέρες στο νηπιαγωγείο είναι διαφορετικές για κάθε παιδί και τίποτα δεν μπορεί να εγγυηθεί πως όλα θα πάνε καλά. Συνήθως, ένα μεγαλύτερο αδελφάκι ή η φοίτηση του παιδιού σε έναν παιδικό σταθμό κατά τα προηγούμενα έτη είναι υπεραρκετά για να το κάνουν όχι απλώς να μην φοβάται, αλλά και να ανυπομονεί για αυτή την επόμενη βαθμίδα με τα «μεγάλα παιδιά». Αν, όμως, το μικρό σας δεν δείχνει και τόσο ενθουσιασμένο με την προοπτική, υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορείτε να κάνετε για να διευκολύνετε τη μετάβασή του.

Πριν την πρώτη μέρα

Αν δεν έχει πατήσει ακόμη το ποδαράκι του στο νέο του σχολείο, έχετε την ευκαιρία να προετοιμάσετε το έδαφος κατάλληλα.
  • Βρείτε ενισχύσεις: Προτιμήστε ένα νηπιαγωγείο στο οποίο ήδη πηγαίνουν άλλα παιδάκια που κάνει παρέα, ώστε να αισθανθεί οικεία.
  • Μείνετε μακριά του: Για να μην πανικοβληθεί από την απουσία σας σε συνδυασμό με όλες αυτές τις αλλαγές της πρώτης μέρας, κατά τις μέρες που θα προηγηθούν αφήστε το κάποιες φορές σε αξιόπιστα άτομα και πηγαίνετε μια βόλτα. Έτσι θα συνηθίσει στην ιδέα ότι ακόμη και αν λείψετε για λίγο, πάντα στο τέλος θα επιστρέφετε κοντά του.
  • Πηγαίνετε μαζί για ψώνια: Αφήστε το να διαλέξει μόνο του την τσάντα του και ό,τι άλλο χρειαστεί για το σχολείο. Όσο περισσότερο του αρέσουν τα πράγματά του, τόσο περισσότερο θα θέλει να τα χρησιμοποιήσει.

Την πρώτη μέρα

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Αυτή η μέρα έχει πολλή μεγάλη σημασία για την εύκολη προσαρμογή του μικρού σας.
  • Κάντε τη μέρα διασκεδαστική: Φτιάξτε του το αγαπημένο του πρωινό, στολίστε την κουζίνα με κάποιου είδους θεματική διακόσμηση και τραβήξτε πολλές φωτογραφίες. Αν νιώσει πως είστε χαρούμενοι και περήφανοι για την εξέλιξή του, είναι πιο πιθανό να θελήσει να σας βγάλει ασπροπρόσωπους!
  • Οι σωστές συστάσεις: Όταν φτάσετε στο νηπιαγωγείο, πηγαίνετε μαζί του μέχρι τη νηπιαγωγό και συστήστε το σε εκείνη. Έπειτα κάντε λίγα βήματα πίσω και αφήστε το να τη χαιρετήσει από μόνο του. Αυτή η κίνησή σας θα του δείξει ότι την εμπιστεύεστε.

Σε ολόκληρο το πρώτο διάστημα

Ακόμη και αν δεν έγιναν όλα σωστά – ή αν οι χειρισμοί σας δεν απέδωσαν καρπούς – αυτό δεν σημαίνει πως τα πράγματα δεν μπορούν να βελτιωθούν, και σίγουρα δεν θα πρέπει να σας ανησυχεί για τη μελλοντική πορεία του μικρού σας στο σχολείο.
  • Ηρεμήστε: Τα παιδιά αντιλαμβάνονται τη συναισθηματική μας κατάσταση, ακόμη και χωρίς να ακούσουν τίποτα σε σχέση με αυτή. Όσο περισσότερο αγχώνεστε, τόσο του δημιουργείτε ένταση που δυσκολεύει τα πράγματα ακόμη παραπάνω.
  • Αφήστε του περιθώρια επιλογής: Η αίσθηση ελέγχου βοηθά τα περισσότερα παιδιά. Επιτρέψτε του να διαλέγει μόνο του τα ρούχα του για το σχολείο. Είναι καλύτερο να πάει ντυμένο μπάτμαν, παρά να μην θέλει να πάει καθόλου.
  • Συζητήστε το: Ρωτήστε το τι είναι αυτό που το κάνει τόσο απρόθυμο. Αν σας εξηγήσει, ίσως διαπιστώσετε πως είναι εύκολο να το βοηθήσετε.
  • Χρονομετρήστε το «αντίο»: Αν το αφήνετε στο νηπιαγωγείο και φεύγετε όταν έχει στραμμένη την προσοχή του αλλού, εντείνετε τους πιθανούς φόβους εγκατάλειψης που το ταλαιπωρούν. Αν το κρατάτε αγκαλιά για πάρα πολλή ώρα και συγκινείστε που το αποχωρίζεστε, το κάνετε να νιώθει ότι αυτό που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή είναι σημαντικό και ανησυχητικό. Προτιμήστε μια ζεστή αλλά σύντομη αγκαλιά και πείτε του πως φεύγετε αλλά σύντομα θα είστε και πάλι κοντά του.
vita.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Καλός Γονιός είναι αυτός που «επιτρέπει» στο Παιδί να ανοίξει τα φτερά του

Οι γονείς πολλές φορές, και συχνά χωρίς την συνειδητή πρόθεσή τους, δένουν τα παιδιά τους σε μία σχέση εξάρτησης που μπορεί να τα κρατά δέσμια ακόμη και μετά τον θάνατο των γονέων.
Η στάση των παιδιών απέναντι σε αυτούς τους γονείς ποικίλλει ανάλογα την προσωπικότητα τόσο των ίδιων όσο και των γονιών, αλλά και την ηλικία, τον βαθμό ωρίμανσης όλων αλλά και την μεθοδολογία που ακολουθείται από την οικογένεια για να διατηρείται αυτή η εξάρτηση.
Οι περισσότεροι από αυτούς τους γονείς επιθυμούν συνειδητά να κρατήσουν τα παιδιά σε μία τέτοια σχέση, ενώ άλλοι δεν πράττουν βάση ενός συνειδητού σχεδίου, αλλά μάλλον ακολουθούν έναν τρόπο που οι ίδιοι έμαθαν από τους δικούς τους γονείς, με τους οποίους έχουν όμοιου τύπου σχέσης.

Ποτέ η τόσο κοντινή σχέση γονιού-παιδιού δεν είναι αρμονική. Πάντα και σε κάθε ηλικία, η αμφιθυμία υπάρχει, η οποία ενδυναμώνεται κατά την εφηβεία και συνεχίζεται κατά την ενήλικη ζωή. Αυτή η αμφιθυμία εκφράζεται με έντονους καβγάδες συνήθως του παιδιού με τον γονιό ή τους γονείς που τροφοδοτούν την εξαρτητική σχέση.
Σε σπάνιες περιπτώσεις, όταν για συγκεκριμένους λόγους ανά περίπτωση, δεν εκφράζεται η δυσφορία μέσα από καβγά του παιδιού προς τον γονιό, τότε ξεκινά η ψυχική ασθένεια του παιδιού που κυμαίνεται από κατάθλιψη, μπορεί να είναι λήψη ουσιών, ή και ψύχωση.
Σε κάποιες περιπτώσεις όμως και οι γονείς δυσφορούν από την μη ανεξαρτησία των παιδιών τους. Ειδικά σήμερα με την οικονομική κρίση, η οικονομική εξάρτηση (ποτέ δεν υπάρχει χωρίς συναισθηματική) των παιδιών από τους γονείς σε μεγάλη ηλικία, εξουθενώνει τους γονείς οι οποίοι συχνά αγανακτούν, χωρίς όμως να βλέπουν ότι και οι ίδιοι τροφοδοτούν την κατάσταση.
Για να δούμε τύπους γονέων που εγκλωβίζουν τα παιδιά τους με διαφορετικούς τρόπους:

Είναι ο γονιός λοιπόν που κάνει κάτι ή και περισσότερα από τα παρακάτω:
  1. Προκαλεί τύψεις και ενοχές στο παιδί
  2. Εμφανίζεται θύμα του άλλου γονέα  ή της ζωής εν γένει
  3. Ο αδύναμος-ανώριμος-ασθενής γονιός που ζητά από το παιδί του να αναλάβει από μικρή ηλικία την δική του κηδεμόνευση και φροντίδα.
  4. Υπερπροστατεύει το παιδί και δεν του λέει ποτέ όχι.
  5. που κι ο ίδιος δεν έχει καταφέρει να ενηλικιωθεί και παραμένει εγκλωβισμένος σε αιώνια εφηβεία.
  6. Απειλεί το παιδί του με τον δικό του θάνατο ή ασθένεια (π.χ. «Αν κάνεις αυτό θα πάθω εκείνο)
  7. Δεν πιστεύει ότι το παιδί του μπορεί να τα καταφέρει (ενώ εκείνο έχει αρκετά μεγαλώσει).
  8. Νευρωτικός γονιός που δεν ακολουθεί ψυχοθεραπεία (με φοβίες, κρίσεις πανικού κλπ).
  9. που προκαλεί (συχνά επίτηδες) την ζήλια μεταξύ των αδερφών και τα βάζει σε μία συνεχή αντιπαλότητα προκειμένου να κερδίσουν την εύνοιά του.
  10. που δεν παραδέχεται το παιδί του. Δεν το αναγνωρίζει, δεν το επιβραβεύει ποτέ. Εκείνο προσπαθεί συνεχώς να αποδείξει στον γονιό ότι αξίζει.
  11. που δεν αγαπά το παιδί του (φυσικά και υπάρχουν τέτοιοι γονείς).
  12. που λέει μυστικά που δεν γνωρίζουν τα άλλα μέλη της οικογένειας στο παιδί του.
  13. δίνει όλα τα ψυχικά βάρη του στο παιδί λες και είναι ο καλύτερος φίλος του.
  14. που έχει υπερβολικές προσδοκίες και δίνει συνεχώς αποστολές στο παιδί
  15. ασκεί βία ψυχική ή/και σωματική
  16. ο στερητικός.
Τα εξαρτημένα παιδιά από την μεριά τους εγκλωβίζονται γιατί:
  1. έχουν μεγάλο θυμό απέναντι στους γονείς από τον οποίο δεν έχουν απαλλαγεί
  2. δεν πιστεύουν στις δυνάμεις τους
  3. νοιώθουν ότι είναι υποχρεωμένα να παραμείνουν δίπλα τους. Δέχονται την αποστολή!
  4. μπαίνουν σε αδελφικό ανταγωνισμό για να κερδίσουν την εύνοια των γονιών
  5. παραμένουν οικονομικά εξαρτημένα από τους γονείς
  6. θεωρούν ότι χρωστούν την ζωή τους σε αυτούς που τους έφεραν στον κόσμο
  7. μπαίνουν σε ρόλο προστάτη (της μητέρας ή του συνόλου της οικογένειας) τους οποίους αισθάνονται αδύναμους
  8. βολεύονται (ωστόσο αυτό το βόλεμα είναι η επιφάνεια, πίσω από την οποία βρίσκονται όλα τα παραπάνω).
  9. λαμβάνουν ναρκισσιστικά οφέλη (νοιώθουν καλά και ότι είναι χρήσιμοι όταν γίνονται το αυτί της μητέρας, του πατέρα, διευθετούν συγκρούσεις της οικογένειας, γνωρίζουν μυστικά κλπ).
  10. έχουν μεγάλη ενοχή να ανεξαρτητοποιηθούν, μπερδεύοντας την ανεξαρτησία με την εγκατάλειψη.
  11. δεν έχουν αναπτύξει δική τους βούληση, ακολουθούν τα θέλω των γονιών τους.
  12. επιμένουν να ζητούν πράγματα που δεν παίρνουν από τους γονείς (π.χ. αναγνώριση, αγάπη, αποδοχή, επιβράβευση).
Σε κάθε περίπτωση αυτό που λέμε «καλός γονιός» είναι αυτός που ανάμεσα σε άλλα πρέπει να επιτρέψει στο παιδί του το μεγάλωμα του, το άνοιγμα των φτερών του. Σημαίνει επίσης αναγνώριση της διαφορετικής προσωπικότητας των παιδιών και αναγνώριση ότι δεν υπάρχει μία μόνο συνταγή ευτυχίας. Ο καθένας φτιάχνει τον δικό του δρόμο με όσα εφόδια έχει πάρει από την οικογένεια ως την ώρα που ενηλικιώνεται.

Ο φόβος που νοιώθει ο γονιός ότι θα φύγουν τα παιδιά του έχει να κάνει με δικά του άγχη εγκατάλειψης, με την δική του ιστορία αλλά και με την μη κατανόηση ότι καλή σχέση με τα παιδιά δεν σημαίνει σχέση εξάρτησης. Το αντίθετο μάλιστα! Ανεξάρτητα παιδιά έχουν εξαιρετικές σχέσεις με τους γονείς. Και όλα αυτά δεν έχουν να κάνουν με την γεωγραφική απόσταση αλλά με την ψυχική οριοθέτηση και αναγνώριση της ετερότητας μέσα στην οικογένεια.

Η ψυχοθεραπεία βοηθά πολύ στην ανεξαρτητοποίηση των ανθρώπων από τέτοιους εγκλωβισμούς και συνήθως μετά από μία τέτοια απελευθέρωση η σχέση με την οικογένεια προέλευσης μπορεί να γίνει πραγματικά ουσιαστική και πηγή χαράς για όλα τα μέλη.

Δήμητρα Σταύρου, ψυχολόγος
themamagers.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι