Τετάρτη, 29 Μαΐου 2019

Το δισκοπότηρο της Αγιά - Σοφιάς

------------
Έτσι οι Κρητικοί επιβιβάστηκαν στο πλοίο τους και ξεκίνησαν για το νησί τους. 
Το πλοίο δεν έφτασε ποτέ στην Κρήτη και ο θρύλος λέει ότι περιπλανιούνται αιώνια στο πέλαγος μέχρι τη στιγμή που θα ξεκινήσει η μάχη για την ανακατάληψη της Πόλης από τους Έλληνες. 
Τότε το πλοίο των Κρητικών θα τους ξαναφέρει στην Κωνσταντινούπολη για να πάρουν και αυτοί μέρος στη μάχη και να ολοκληρώσουν την αποστολή τους και το ελληνικό έθνος να ξανακερδίσει την Πόλη.
Αμήν
Την ώρα που ακούονται έξω από την Αγία Σοφία φωνές «οι Τούρκοι! – οι Τούρκοι!», ο πρωτόπαπας βγαίνει από την στοά της εξομολογήσεως.
Αποβραδίς Κοινώνησε τον Αυτοκράτορα κι ως το πρωί εξομολογούσε. 

Όπως βγήκε ψηλός, ηλιοκαμένος, μ’ άσπρα γένια και φρύδια παχιά, νόμιζες πως ένας άγιος ξεκόλλησε από τον τοίχο.
Και για μια στιγμή, όταν είδε το πλήθος γονατιστό να τρέμει, κιτρίνισε σαν το φλουρί, σαν να τον κτύπησε βόλι. Κοντοστάθηκε, σφόγγισε τα δάκρυα και προχώρησε στην εκκλησία. Ο ναός, ο άμβωνας, ο σωλέας και τα περιστύλια ήταν γεμάτα κόσμο. Τα φώτα, οι πολυέλαιοι, οι κανδήλες ήταν αναμμένα.


Για τελευταία φορά έλαμπε στην Ανατολή το μεγαλείο της Χριστιανοσύνης. Έλαμπε η θαυμάσια αρχιτεκτονική του Ανθέμιου και Ισιδώρου. Έλαμπε ο αφάνταστος πλούτος, που εσκόρπισεν ο Ιουστινιανός, για να νικήσει τον Σολομώντα. 
Κι από μακριά έφταναν του τρόμου οι φωνές:
«Οι Τούρκοι! Οι Τούρκοι!»

Οι πολυέλαιοι από κρύσταλλα ασημοδεμένα, τα πελώρια μανουάλια, σαν γίγαντες φωτοβόλοι, οι ποικιλόχρωμες κολόνες, τα χρυσά μωσαϊκά, όλα έλαμπαν για τελευταία φορά. Και ψηλά οι ελαφρύτατες γραμμές, γεμάτες ευγένεια, γεμάτες χάρη, αγκάλιαζαν, σαν σχέδιο ενάερης κολόνας, τον πελώριο τρούλο. Ω! όπως ήταν ο τρούλος θαυμάσιος στους γύρους, νόμιζες πως ζητούσε να πλανέψει σ’ έναν άλλο κόσμο τους χριστιανούς την ώρα της Θυσίας!

Ο πρωτόπαπας έκαμε τρεις σταυρούς και μπήκε στο ιερό. Επάνω στην Αγία Τράπεζα, σα να ήταν κρεμαστός ουράνιος θόλος, το Κιβώτιο. Στήριζε τα τέσσερα χρυσά του πόδια στις τέσσερις γωνίες και απ’ εμπρός πρόβαλε ένα ωραίο τόξο. Ένας σταυρός χρύσιζε στην κορυφή του και μέσα από τον θόλο του κατέβαινε άσπρο περιστέρι, η Περιστερά του Αγίου Πνεύματος. 
Ο πρωτόπαπας βγάζει από τα σπλάχνα της Περιστεράς τα Δισκοπότηρα, τα σκέπασε με μεταξωτό, που λέγεται Αέρας, τα πήρε κι έφυγε. «Μη δότε τα Άγια τοις κυσίν», σκέφτηκε.

Σαν αρχαίο ελληνικό αγγείο, όλο από χρυσάφι, λίγο κοντό, με δυο όμορφα χερούλια και με πλευρές καμπύλες, τέτοιο ήταν το Ιερόν Ποτήριον. Το στόμα του τριγύριζε διπλή γραμμή σε ρυθμό μαιάντρου. Και στην πρόσοψη είχε το Χριστό σε κολυμπήθρα, από παράσταση αρχαία.

Ο ιερός Δίσκος ήταν από χρυσάφια καλοδουλεμένο. Στο κέντρο ο Μυστικός Δείπνος του Κυρίου. Και γύρω πολύτιμα πετράδια. Ο πρωτόπαπας έριξε μια ματιά στη θάλασσα, ανασκουμπώθηκε κι έσπρωξε με τέτοια δύναμη το καραβάκι, που γλίστρησε ως τον γιαλό. Μπήκε μέσα, άνοιξε πανί και κράτησε το τιμόνι γραμμή για την Βιθυνική παραλία. 

Ο αντίλαλος της Πόλης εξακολουθούσε.
«Οι Τούρκοι! Οι Τούρκοι!».
Μια τρικυμία σηκώθηκε τρανή. Το καραβάκι σαν τσόφλι χοροπηδούσε στα κύματα επάνω. Στην Πόλη φλόγες και καπνοί παντού. Στ’ αυτιά ο αέρας έφερνε μια άγρια αντήχηση από τρόμο, από δαρμούς, από παρακάλια, από ξεψυχημό, από βογκητά θανάτου?
Ω! Πόλη, με τα βασιλικά σου, με τους ιπποδρόμους σου, με τις ακαδημίες των τεχνών σου! Χριστιανοσύνη που εδίδαξες στον κόσμο την αλήθεια. Χιλιόχρονη ιστορία του πολιτισμού που σβήνεις. Εργάτες του νου που γενήκατε φυγάδες και δούλοι.
Ανθρώπινα έργα, που ζηλέψατε αθανασία και γενήκατε ερείπια. Μεγαλεία περασμένα. Άρματα νίκης που περνούσατε την Χρυσόπορτα. Βασιλείς με τις χρυσές κορόνες. Γεννήσεις και θάνατοι σβησμένοι για την πρόοδο. Μνημεία, που μέσα στην καταστροφή εμείνατε χωρίς μορφή, χωρίς όνομα. Άπειρες μέρες εκμηδενισμένες. Να! παίρνει τη σκόνης σας ένας ανθρώπινος ανεμοστρόβιλος και την σκορπίζει στους τέσσερις ανέμους!
Η Δύση του ηλίου χρωμάτισε τον ουρανό κόκκινο, σαν αίμα. Σημάδι της φρίκης. Ο άνεμος εξακολουθούσε να φυσά κι ο ανεμοστρόβιλος σάρωνε την Προποντίδα.
Σκοτείνιασε. Το σκοτάδι σκέπασε τον ουρανό, την Πόλη. Κι από τη θάλασσα μακριά ανέβαινε αιμοσταγμένος του φεγγαριού ο δίσκος. Κόκκινος, σαν τα μάτια του φονιά.
Ολόρθος στο καράβι ο πρωτόπαπας κάρφωσε στον ουρανό τα μάτια του και είδε, ω φρίκη! το φονικό φεγγάρι να στέκεται ακίνητο στον τρούλο της Αγίας Σοφίας. Και είδε να μαυρίζει, να μαυρίζει ο μισός δίσκος. 
Αρχαία προφητεία έλεγε: 
«Θα είναι πανσέληνος. Έκλειψη θα γίνει. Και η Πόλη θα πέσει!»
Ο πρωτόπαπας περιχύθηκε με κρύο ιδρώτα. Έβλεπε μια τον Σταυρό στον τρούλο της Αγίας Σοφίας και μια το μισοφέγγαρο. Το καραβάκι χοροπηδούσε στα κύματα της θάλασσας. Χίλια κομμάτια έγινε το μικρό πανί του. Κι ο αέρας βούιζε σα θρήνος στο κατάρτι του. 
Ο πρωτόπαπας έβαλε τις τελευταίες του προσπάθειες. Στο στήθος του κρατούσε σφιχτά τα Δισκοπότηρα. Κι ενώ θωρούσε πέρα την Αγία Σοφία, δε βλέπει το Σταυρό. Βλέπει μισοφέγγαρο.
Αμέσως άνοιξαν τα μεσουράνια. Ένα φως γλυκύτατο απλώθηκε. Άγγελος Κυρίου φάνηκε κι άρπαξε τα Δισκοπότηρα.
Μην ήταν θαύμα; Η θάλασσα άνοιξε στόμια και κατάπιε τον πρωτόπαπα. Γαλήνη! Το τρομερό στοιχείο ησύχασε. 
Και σαν να ήταν Φώτα κι άγιασε την θάλασσα Σταυρός.
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τ’ ακτινοδεμένο δισκοπότηρο.


Ήταν μια φορά κι έναν καιρό
μες στην Εκκλησιά την τρισυπόστατη,
ήταν το χρυσό και τ’ αργυρό
τ’ ακτινοδεμένο δισκοπότηρο.
Ήταν μια φορά κι ένα καιρό, 
μια φορά κι έναν καιρό.


Κι όταν λειτουργούσε ο παπάς
τη στιγμή που μόνος επροσκόμιζε
κάποιος του το πήρε – που το πας
τ’ ακτινοδεμένο δισκοπότηρο;
Στράφηκε και ρώτησε ο παπάς, 
μια φορά κι έναν καιρό.


Που το πας μ’ ολάνοιχτα φτερά,
μόνο ο βασιλιάς μας εκοινώνησε
κοίταξε τι πλήθος καρτερά
τ’ ακτινοδεμένο δισκοπότηρο.
Που το πας μ’ ολάνοιχτα φτερά, 
ναι μ’ ολάνοιχτα φτερά.


Έτσι με τη Θεία Κοινωνιά
θα το κρύψω μέσα στον Παράδεισο
και στην πιο κρινόσπαρτη γωνιά
τ’ ακτινοδεμένο δισκοπότηρο.
Έτσι με τη Θεία Κοινωνιά, 
με τη Θεία Κοινωνιά.


Θα μεταλαβαίνουν οι ψυχές
των μαρτύρων που ‘χυσαν το αίμα τους
και θα ακούει ανήκουστες ευχές
τ’ ακτινοδεμένο δισκοπότηρο
από των μαρτύρων τις ψυχές, 
των μαρτύρων τις ψυχές.


Ώσπου να’ ρθει η ώρα κι η στιγμή
που ‘θε ν’ ακουστούν ευχές ανήκουστες
θα το ξαναφέρω με τιμή
τ’ ακτινοδεμένο δισκοπότηρο.
Ώσπου να’ ρθει η ώρα κι η στιγμή, 
να ‘ρθει η ώρα κι η στιγμή....
Αμήν

Οι τελευταίοι Κρήτες μαχητές της Πόλης

          Υπάρχει στην επαρχία Σφακίων ένα χωριό με το όνομα Καλλικράτης. κτισμένο στα 750 μέτρα υψόμετρο και ο επισκέπτης στην είσοδο του χωριού συναντά μια πλάκα που τον πληροφορεί ότι το χωριό χρωστά το όνομα του στο Μανούσο Καλλικράτη αρχηγό σώματος 1500 εθελοντών που το Μάρτη του 1453 ξεκίνησε να βοηθήσει στην άμυνα της Πόλης .
Το τί απέγιναν αυτοί οι εθελοντές, μας πληροφορεί αρχικά ο Φραντζής:
«Όταν μπήκαν οι εχθροί στην Πόλη, έδιωξαν τους Χριστιανούς που είχαν απομείνει στα τείχη με τηλεβόλα, βέλη, ακόντια και πέτρες. Έτσι έγιναν κύριοι ολόκληρης της Κωνσταντινούπολης, εκτός των πύργων του Βασιλείου του Λέοντος και του Αλεξίου, τους οποίους κρατούσαν οι ναύτες από την Κρήτη που πολέμησαν από τις 6 μέχρι τις 8 το απόγευμα και σκότωσαν πολλούς Τούρκους. Βλέποντας το πλήθος των εχθρών που είχαν κυριεύσει την πόλη, δεν ήθελαν να παραδοθούν, αλλά έλεγαν ότι προτιμούσαν να πεθάνουν παρά να ζήσουν. Κάποιος Τούρκος ειδοποίησε τότε το Σουλτάνο για την ηρωική άμυνά τους κι εκείνος συμφώνησε να τους επιτρέψει να φύγουν με το πλοίο και όλα τα πράγματα που είχαν μαζί τους».
Σύμφωνα με την παράδοση, τα μαντήλια στην Κρήτη 
μετά την είδηση της άλωσης, βάφτηκαν μαύρα 
και μπήκαν κρόσσια, συμβολίζοντας τα δάκρυα των Κρητών
για την απώλεια της Πόλης. 
Στην συνέχεια περισσότερες πληροφορίες, μας δίνει ένα ολιγοσέλιδο χειρόγραφο του 1460, που βρίσκεται στη βιβλιοθήκη της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου Αγίου Όρους και συντάχθηκε με βάση τις διηγήσεις ενός εκ των διασωθέντων Κρητικών, του Πέτρου Κάρχα ή Γραμματικού.
Χειρόγραφο Βατοπεδίου
...... "Και όταν έπεσεν η Πόλη και οι Τούρκοι εμπήκαν μέσα, ως διακόσιες χιλιάδες περίπου Ταχτικοί και Αταχτοι, άλλοι από την Κιρκόπορτα και άλλοι από το ρήγμα του Αγίου Ρωμανού, και όλοι οι πολεμάρ...χοι εγκατέλειψαν τας θέσεις των δια να σωθούν, εις τα πλοία ή οπουδήποτε αλλού, μονάχα η τούρμα της Κρήτης, όσοι εζούσαν, με αρχηγόν τον Καπετάν Γραμματικόν, αν και τραυματισμένον και αυτόν σε πολλά μέρη του κορμιού του, εσκέφτηκεν ότι θα ήτον καλύτερον να μείνει στα πόστα της και να εξακολουθήση να πολεμά μέχρις ότου σκοτωθούν ούλοι, παρά να παραδώσουν τα όπλα. Κι όταν προς το βράδυ πλέον ο Σουλτάνος είδεν και εκατάλαβεν ότι εμείς δεν είχαμε σκοπόν να παραδοθούμε, έστειλεν ένα πασά με δυό αξιωματικούς, που ο ένας εκρατούσε λευκή σημαία και ο άλλος ήταν δραγουμάνος, και μας είπε "ότι επειδής - λέγει - ο Σουλτάνος εκτιμά την αντρειά μας, μας αφήνει ελεύθερους να φύγωμε για το νησί μας, με τα όπλα μας και με ένα από τα καράβια μας........."


Κώδικας της Μονής Αγκαράθου:
"Εις τους αονγ΄, Ιουνίου θ΄ και ημέρα Σαββάτου, ήρθαν από την Κωνσταντινούπολιν καράβια τρία Κρητικά του Σγουρού, Υαλινά και Φιλομμάτου, λέγοντες ότι εις την κθ΄ του Μαϊου μηνός, της Αγίας Θεοδοσίας, ημέρα Τρίτη, ώρα γ΄ της ημέρας, εσέβησαν οι Αγαρηνοί εις την Κωνσταντινούπολιν, το φουσσάτον του Τούρκου Τζελεπή Μεμέτη. Και είπον ότι απέκτειναν τον βασιλέα κυρ Κωνσταντίνον τον Δραγάσην και Παλαιολόγον. Και εγένετο ουν θλίψις και πολύς κλαυθμός εις την Κρήτην δια το θλιβερόν μήνυμα όπερ ήλθε, ότι χείρον τούτου ου γέγονεν, ούτε γενήσεται. Και Κύριος ο Θεός ελεήσαι ημάς της φοβεράς αυτού απειλής...." 


Σύμφωνα, λοιπόν, με το χειρόγραφο αυτό, το τελευταίο δεκαήμερο του Μάρτη του 1453 χίλιοι πεντακόσιοι Κρήτες εθελοντές ξεκίνησαν με πέντε καράβια και με σκοπό την ενίσχυση της άμυνας της Κωνσταντινούπολης. Αρχηγός τους ήταν ο Μανούσος Καλλικράτης από τα Σφακιά, ιδιοκτήτης των τριών καραβιών και καπετάνιος του ενός. Στα άλλα δύο καράβια του καπετάνιοι ήταν ο Γρηγόρης Βατσιανός Μανάκης από τ' Ασκύφου Σφακίων και ο Πέτρος Κάρχας από την Κυδωνία, γνωστός και με το παρανόμι Γραμματικός. Το τέταρτο καράβι ανήκε στον Ανδρέα Μακρή από το Ρέθυμνο και είχε κυβερνήτη τον ίδιο και στο πέμπτο, ιδιοκτησίας του καπετάν Νικόλα του Στειακού, τη διοίκηση ανέλαβε ο Παυλής Καματερός από την Κίσσαμο. Όταν έφτασαν οι Κρήτες στην Βασιλεύουσα, επάνδρωσαν 3 πύργους , από τους 112 που υπήρχαν συνολικά στα προστατευτικά τείχη της.

Οι Κρήτες αυτοί αντιστάθηκαν μέχρι τέλους στους τρεις πύργους που βρίσκονταν την είσοδο του Κερατίου και παρά τις αλλεπάλληλες προσπάθειές τους, οι Οθωμανοί δεν κατόρθωσαν να εκπορθήσουν τους πύργους ή να κάμψουν την αποφασισμένη αντίσταση των υπερασπιστών. 

Οι ανώτεροι αξιωματικοί του σουλτάνου, εντυπωσιασμένοι από την παλικαριά των τελευταίων ζωντανών υπερασπιστών της Πόλης, τους πρότειναν παράδοση υπό τους δικούς τους όρους. 
Εκείνοι δέχτηκαν να παραδοθούν υπό τον όρο να τους επιτραπεί να φύγουν χωρίς να πειραχτούν, με όλα τους τα υπάρχοντα και άρματα και με τιμή. 
Οι ηγέτες των Οθωμανών, που εκτίμησαν τη γενναιότητα και που, βεβαίως, δεν ήθελαν να υποστούν δυσανάλογα μεγάλες απώλειες για να ολοκληρώσουν την κατάκτηση της πόλης που ήταν ήδη δική τους, ενώ πιθανόν έκριναν ότι αν χρονοτριβούσαν ακόμη περισσότερο στο σημείο αυτό, δεν θα είχαν το ανάλογο μερίδιο από τη λεηλασία, δέχτηκαν. 
Οι Κρήτες, συντεταγμένοι και με την υπερηφάνεια εκείνου που δεν ηττήθηκε από υπέρτερους εχθρούς, μπήκαν στα δύο πλοία τους που ήταν αγκυροβολημένα κοντά στα κάστρα και αναχώρησαν για τη Μεγαλόνησο. 
Στα ταξίδι της επιστροφής ένα από τα καράβια ναυάγησε στο Άγιο όρος εξ ου και η ύπαρξη του χειρόγραφου.
Σύμφωνα με την παράδοση, τα μαντήλια στην Κρήτη μετά την είδηση της άλωσης, βάφτηκαν μαύρα και μπήκαν κρόσσια, συμβολίζοντας τα δάκρυα των Κρητών για την απώλεια της Πόλης.
Στους εορτασμούς της επιστροφής τους λέγεται ότι χορεύτηκε για πρώτη φορά ο «συρτός χανιώτικος», ο «βασιλιάς» των κρητικών χορών.

vizantinaistorika.blogspot.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Είναι σημαντικό να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας
χωρίς να τους φωνάζουμε

Δεν χρειάζεται να εισάγουμε πόνο και φόβο στα παιδιά μας 
για να ακούσουν.
---------------------
Είμαι από τη φύση μου ένας ήρεμος άνθρωπος, γι’ αυτό την πρώτη φορά που φώναξα στην κόρη μου, η προσοχή της στράφηκε σε εμένα, όπως και των δύο φίλων με τις οποίες ήμασταν μαζί. 
Ήταν μάλλον 2 χρονών και είχε αφήσει το χέρι μου για να τρέξει στο δρόμο. 
Η αντίδρασή μου ήταν πρωτόγονη, μια κραυγή για να σώσω το παιδί μου. Όλα μέσα μου δονήθηκαν καθώς ανέβασα τον τόνο της φωνής μου. 
Οι φίλες μου με έκπληξη ανέφεραν πως δεν με είχαν ξανακούσει να φωνάζω τόσο.
Μαθαίνοντας τον τρόπο πειθαρχίας των Εσκιμώων
Οι Εσκιμώοι δεν χάνουν σχεδόν ποτέ την ψυχραιμία τους. Διαβάζοντας αυτό το χαρακτηριστικό, ένιωσα ανεπαρκής ως μητέρα. Διότι από τότε έχω πιάσει τον εαυτό μου να φωνάζει ξανά και ξανά. 
Η Jean Briggs, ανθρωπολόγος που πέρασε πάνω από 30 χρόνια με τους Εσκιμώους περιγράφει πως ποτέ δεν τους είδε να αντιδρούν με θυμό απέναντι στα παιδιά τους και επέλεγαν να διατηρούν ήπιους τόνους και να αποφεύγουν και την παραμικρή ένδειξη σύγχυσης ή εκνευρισμού.
Αυτές οι αντιδράσεις θεωρούνται παιδιάστικες και αδύναμες σύμφωνα με την Briggs. Με αυτό τον τρόπο, τα παιδιά μαθαίνουν να ελέγχουν κι εκείνα το θυμό τους.

Τελειοποιώντας την αποτελεσματική πειθαρχία
Ο παιδίατρος Robert Sege από το Ιατρικό Κέντρο Tufts για παιδιά στη Βοστώνη εξηγεί όμως ότι η αποτελεσματική πειθαρχία μοιάζει με εκείνη των Εσκιμώων. 
Το να δίνουμε το καλό παράδειγμα, να μιλάμε στα παιδιά ανάλογα με την ηλικία τους, να ανακατευθύνουμε κα να χρησιμοποιούμε ιστορίες που διηγούνται τι θα θέλαμε να κάνουν τα παιδιά μας (ή να αποφεύγουν) είναι τα στοιχεία στα οποία χρειάζεται να επικεντρώνεται η ανατροφή των παιδιών. 
Δεν χρειάζεται να εισάγουμε πόνο και φόβο στα παιδιά μας για να ακούσουν.

Διδάσκοντας στα παιδιά συναισθηματική ρύθμιση
Τα παιδιά δεν έρχονται σε αυτό τον κόσμο έχοντας πλήρη επίγνωση των συναισθημάτων. Είμαστε προγραμματισμένοι να νιώθουμε, αλλά χωρίς να έχουμε την ικανότητα να διαχειριζόμαστε ακόμα σωστά τα συναισθήματα των άλλων και τα δικά μας.
Είναι εξαιρετικά σημαντικό, λοιπόν, οι γονείς να αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση εκφράζοντας τις κατάλληλες εκφράσεις τόσο θετικών, όσο και αρνητικών συναισθημάτων. 
Οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι τα παιδιά τους παρακολουθούν από την πρώτη κιόλας μέρα και να μαθαίνουν πώς να διαχειρίζονται τα δικά τους περίπλοκα συναισθήματα από αυτούς.

Διαβάστε επίσης: 
Αυτά που έμαθα όταν έπαψα να ουρλιάζω στα παιδιά μου

Υπό αυτή την έννοια, ο τρόπος των Εσκιμώων που αποφεύγουν να εκφράζουν θυμό βγάζει νόημα. 
Αλλά μήπως δεν είναι απαραίτητα υγιές οι άνθρωποι να εξαλείφουν τη φυσική τους τάση να αντιδρούν; 
Μήπως τα παιδιά θα μπορούσαν να μάθουν κάτι βλέποντας τους γονείς τους «να φτάνουν στα όριά τους;
Ίσως να υπάρχει ένα ωφέλιμο, χρήσιμο κομμάτι στο ξέσπασμα ενός γονέα, αλλά μόνο αν ο γονέας είναι πρόθυμος να αναγνωρίσει ότι έχασε την ψυχραιμία του και να συζητήσει με το παιδί του για καλύτερους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε να έχει χειριστεί την σύγχυσή του.

Η αφήγηση ιστοριών
Ένα άλλο χρήσιμο εργαλείο που χρησιμοποιούν οι Εσκιμώοι είναι να αφηγούνται δημιουργικές, ορισμένες φορές τρομακτικές ιστορίες, για να διαπαιδαγωγούν και πειθαρχούν τα παιδιά τους. 
Έτσι, για να κρατήσουν τα παιδιά μακριά από το νερό, μπορεί να τους διηγηθούν πως υπάρχει ένα θαλάσσιο τέρας στον βυθό της θάλασσας που αρπάζει τα παιδιά που πλησιάζουν το νερό.
Αν ανησυχείτε για την ηθική αυτής της τακτικής, πρέπει να μάθετε πως όλοι οι γονείς χρησιμοποιούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο την αφήγηση ως εργαλείο τροποποίησης της συμπεριφοράς, έως ένα επίπεδο. 
Βέβαια, πράγματι δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός ότι η αφήγηση ως τακτική πειθαρχίας μπορεί να έχει και κάποιες αρνητικές επιδράσεις, όπως την ανάπτυξη παράλογου φόβου, ειδικά σε ευαίσθητα παιδιά. 
Όμως, αυτό σχετίζεται με το πόσο προσεκτικά χρησιμοποιούμε τις ιστορίες που λέμε.

Πηγές
enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι