Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

«Σ’ αγαπώ θα πει…» - Μια μανούλα μόνη αφηγείται...

«Τα πόδια μου τρέμουν, η καρδιά μου είναι σφιγμένη και τα δάκρυα τρέχουν ζεστά στα μαγουλά μου. Όσο και αν προσπάθησα να συνεφέρω τον εαυτό μου είναι αδύνατον.  Ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές πάλι συγκινούμαι.

Έφτασε η στιγμή που φοβόμουν.
Η μεγάλη μου νεράιδα τελείωσε το νηπιαγωγείο! Πότε ήταν ένα μικρούτσικο κοριτσάκι που έτρεχε συνεχώς; Πότε είχε εκείνο το ξεδοντιάρικο χαμόγελο; Αχ, πόσο μου λείπουν τα κοντά μαλλάκια της, ήταν τόσο φουντωτά και μυτερά, που γινόντουσαν καλοσχηματισμένα καρφάκια! Ο αχινούλης, έτσι την φωνάζαμε!
Και τώρα έχει γίνει μια μεγάλη δεσποινίς!
Τα μαλλιά της μακριά μέχρι την μέση της, σχεδόν πάντα λυτά. Γιατί παιδεύομαι το πρωί να της φτιάξω κοτσίδες και στεφανάκια, αφού πάλι θα γυρίσει με κάτω το μαλλί; Αθλητική, όσο δεν παίρνει! Μόνο σορτς και σανδάλια για να αισθάνεται άνετα φορά! Η γυμναστική, το καλύτερο της.
Οι αγκαλιές μας μεγάλες και ζουμερές, αλλά πλέον όταν είμαστε οι δυο μας. Μπροστά στους άλλους είναι πολύ σοβαρή. Όταν της δίνω κανένα πεταχτό φιλί στο μάγουλο, γυρνά και σκουπίζεται με την ανάποδη του χεριού της. Πόσο μου την δίνει αυτό! Δεν θέλει να της φωνάζεις ή να την μαλώνεις μπροστά στους άλλους. Αχ, πόσο μεγάλωσε!
Στην αποχαιρετιστήρια γιορτή του σχολείου με τσάκισε. Μας ετοίμαζαν μια έκπληξη και κανένα παιδί από την τάξη της δεν μας έλεγε τίποτα. Ένα «μυστικό, μια έκπληξη που θα μας τρελάνει», έτσι μας έλεγαν όλα, αλλά δεν τους παίρναμε κουβέντα!
Αφού χόρεψαν και τραγούδησαν, μας ζήτησαν να ανέβουμε στην σκηνή και να χορέψουμε μαζί τους. Κάθε παιδί τραγούδησε στον γονιό που τον συνόδευε το «Σ΄ αγαπώ, θα πει». Δεν υπάρχει τίποτα πιο συγκλονιστικό από ένα μικρό παιδί, που σε κοιτά στα μάτια και σου τραγουδά με όλη του την δύναμη:
«Σ΄ αγαπώ θα πει
σου δίνω μέσα μου χώρο
δίνω την ψυχή
σαν να είναι απλό δώρο
σ΄ αγαπώ θα πει
θα είμαι εγώ ο άνθρωπός σου
σ΄ αγαπώ θα πει
μ΄ αρέσει να ΄σαι ο εαυτός σου.»



Η νεράιδα μού μου το τραγούδαγε με δύναμη και πάθος. Ζούσε και εννοούσε κάθε λέξη, κάθε στίχο. Εννοείται ότι εγώ έκλαιγα από την αρχή μέχρι το τέλος.

Σε κάτι τέτοιες εκδηλώσεις πάντα γυρνάς ένα βήμα πίσω. Όταν μας παρακάλεσε η δασκάλα τους να ανέβουμε στην σκηνή, είπε «μόνο ένας γονιός από κάθε παιδί». Ξέρω ότι αυτό ήταν για το παιδί μου, να μην αισθανθεί άσχημα, αν ανέβαιναν και οι δυο γονείς επάνω.
Γύρναγα και έβλεπα παιδιά να τα αγκαλιάζουν δυο ζευγάρια χέρια και εγώ προσπαθούσα να κλείσω στην αγκαλιά μου τις μικρές μου νεράιδες. Έτρεμα μην στεναχωρηθούν και δακρύσουν τα ματάκια τους. Έτρεμα μην αισθανθούν την απουσία του μπαμπά τους, μην κοιτάξουν γύρω τους και δουν άλλους μπαμπάδες να καμαρώνουν τα παιδιά τους.

Έτρεμα γιατί ήθελα απεγνωσμένα να είχαν γύρω τους τα χέρια του μπαμπά τους. Να γελάγανε και να μην τους έλειπε κάτι από την ζωή τους. Να μην γνώριζαν τις δυσκολίες από τόσο μικρά.

Έκλαιγα γιατί μεγαλώνουν και εγώ θέλω να τα κλείσω στην αγκαλιά μου, για να μην τα πληγώσει κανείς. Μέχρι το νηπιαγωγείο καλά περάσαμε, του χρόνου όμως τι γίνεται; Θα τους φερθούν το ίδιο καλά; Τέλος αθωότητας λοιπόν.»

singleparent

Όταν το παιδί χρησιμοποιείται ως όπλο (Γονεϊκή Αποξένωση) - Parental Alienation Syndrome

Το σύνδρομο της γονεϊκής αποξένωσης που αναφέρεται με τα αρχικά PAS (Parental Alienation Syndrome) πρωτοαναφέρθηκε το 1976 ως «παθολογικός προσεταιρισμός», όπου ένα παιδί απορρίπτει και στρέφεται έντονα εναντίον ενός γονιού και σχετίζεται με διαμάχες γύρω από ένα έντονο διαζύγιο και την επιμέλεια του παιδιού.
 
Parental Alienation Syndrome:
How to Detect It and What to Do About It

Το παιδί χρησιμοποιείται ως «όπλο» από τον γονιό που προσεταιρίζεται το παιδί έναντι του γονιού θύματος.
Η σχέση γονιού παιδιού, από σχέση με ανιδιοτελή αγάπη μεταμορφώνεται σε εκστρατεία λασπολογίας, αέναης κριτικής και μίσους. Σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του συνδρόμου διαδραματίζουν τα διαπροσωπικά δυναμικά που αναπτύσσονται και γι’ αυτό η θεραπεία πραγματοποιείται μέσα από οικογενειακές συνεδρίες. 
Οι ενέργειες αυτές του παιδιού είναι αποτέλεσμα των προσπαθειών του γονιού με την οριστική ή προσωρινή επιμέλεια μέσω συναισθηματικών κακοποιητικών πράξεων, να βλάψει το γονιό χωρίς επιμέλεια. Όταν η απόρριψη του γονιού βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα του παρελθόντος τότε δεν μιλάμε για το σύνδρομο αυτό.
Στις αρχές του 1980 ο Richard Gardner, ένας έμπειρος παιδοψυχίατρος με ενασχόληση και στην παιδο-ψυχιατροδικαστική, πρότεινε τον όρο Parental Alienation με αφορμή την εμπειρία του με παιδιά χωρισμένων γονιών. Διαπίστωσε σταδιακά ότι από την δεκαετία του 80 υπήρχε τάση κακολόγησης τους ενός γονιού από τον άλλο, μέσω του παιδιού. Έχει αναφερθεί στην ύπαρξη συγκεκριμένων συμπτωμάτων για να καθοριστεί το φαινόμενο αυτό ως σύνδρομο  Το σύνδρομο αυτό δεν κατόρθωσε να γίνει αποδεκτό ούτε στα πρόσφατα ταξινομητικά ψυχιατρικά κριτήρια DSM -5.
Αρχικά είχε ξεσηκώσει θύελλα διαμαρτυριών καθότι υπήρχε η θεώρηση ότι αποκλειστικά οι μητέρες προκαλούσαν το φαινόμενο αυτό. Στην πορεία αναθεωρήθηκαν οι απόψεις από  τον εμπνευστή του συνδρόμου. Επίσης είχαν διαπιστωθεί περιπτώσεις όπου γονείς κακοποιητικοί κρυβόντουσαν πίσω από τον τίτλο του θύματος ως προς την γονεϊκή αποξένωση και κατάφερναν να έχουν κοινή επιμέλεια του παιδιού ,με ολέθρια αποτελέσματα για το παιδί.
Ιατρικές και δικαστικές υπηρεσίες ασχολούνται με αυτό το θέμα διαρκώς
Οι δικαστικές αρχές το γνωρίζουν αλλά δεν το αποδέχονται και παραπέμπουν τα παιδιά να εκτιμώνται από παιδοψυχιάτρους .
Στην Ελληνική πρακτική ένας μεγάλος όγκος εργασίας των ειδικών παιδοψυχιάτρων ,ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών ασχολείται στην διερεύνηση των εισαγγελικών εντολών που δίνουν οι γονείς εν’ όψει ενός δύσκολου διαζυγίου . Υπάρχει η τάση μέσω των δικηγόρων να κάνουν οι γονείς ασφαλιστικά μέτρα ο ένας στον άλλο και για να ενδυναμώσουν την θέση τους οι γονείς χρησιμοποιούν τα παιδιά.
Ιδίως ο γονιός που δεν επιθυμεί το διαζύγιο ή θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο και απατημένο ,τυφλώνεται από τον θυμό και το μίσος και παραμερίζει την οικογενειακή ιεραρχία κάνοντας παράλληλα το παιδί ,που είναι πιο κοντά στον πληγωμένο γονιό ,”κολλητό φίλο” και “εξομολογητή”.
Τα παιδιά μαθαίνουν συγκλονιστικές λεπτομέρειες ,αληθινές ή διαστρεβλωμένες, για πολύ προσωπικές στιγμές που δεν θα έπρεπε ποτέ να φτάσουν στα αυτιά τους. Συχνά οι πληροφορίες που έχουν τα παιδιά αφορούν εποχές πριν καν γεννηθούν και λέγονται τόσο ζωντανά και με τόση απέχθεια για τον άλλο γονιό που όντως εντυπωσιάζουν.
Τα συμπτώματα
Το σύνδρομο αυτό δεν έχει γίνει αποδεκτό από τις επιστημονικές κοινότητες ούτε από την δικαστική εξουσία. Αρχικά ο Gardner πίστευε ότι στο 90% οφείλοταν στις μητέρες.
Συχνό φαινόμενο του συνδρόμου είναι οι ψευδείς κατηγορίες για σεξουαλική κακοποίηση του παιδιού που οδηγούν στην θετική έκβαση της λήψης επιμέλειας από τον γονιό που κάνει αυτούς τους ισχυρισμούς .
Η εμφάνιση του φαινoμένου σχετίζεται με την αλλαγή στάσης της δικαστικής εξουσίας όπου πριν θεωρούνταν δεδομένο ότι «τα παιδιά μέχρι την εφηβεία καλό είναι να μένουν με την μητέρα» και οι μητέρες είχαν την κηδεμονία. Όταν έγινε η στροφή στην λήψη αποφάσεων και η εκτίμηση γινόταν σύμφωνα με το “συμφέρον του παιδιού ‘’ οπότε άρχισαν οι κοινές κηδεμονίες ή και η χορήγηση της και σε μπαμπάδες, το φαινόμενο έγινε πιο συχνό. Δόθηκαν μεγαλύτερα δικαιώματα στους πατεράδες και αυξήθηκε ο χρόνος που περνούσαν με τα παιδιά τους,εντάθηκαν όμως και οι διενέξεις γύρω από το διαζύγιο. Σε μελέτη ήδη του 1991 απο το Αμερικάνικο Τμήμα οικογενειακού δικαίου που χρειάσθηκε 12 χρόνια να ολοκληρωθεί διαπιστώθηκε «πλύση εγκεφάλου» των παιδιών σε μεγάλο εύρος και σε ποσοστά που φτάνουν ως και το 80% των διαζυγίων.
Ένας άλλος παράγοντας που συμβάλλει στην αύξηση του φαινομένου είναι η μεγαλύτερη συχνότητα με την οποία ζητώνται οι εισαγγελικές εντολές , κάτι που διαπιστώνουν όλοι όσοι εργάζονται σε δημόσια παιδοψυχιατρικά τμήματα και επωμίζονται τον φόρτο της διερεύνησης πιθανών κακοποιήσεων των παιδιών από τον ένα ή τον άλλο γονιό. Οι δικηγόροι που χειρίζονται υποθέσεις διαζυγίων καταφεύγουν πολύ εύκολα σε προτάσεις διενέργειας εισαγγελικής εντολής ως πιο επιθετική τακτική ,χωρίς βέβαια να υπολογίζουν το ψυχικό κόστος στα παιδιά αλλά και τους γονείς τους. Στις Η.Π.Α. έχει βρεθεί ότι όπως και οι καταγγελίες για κακοποίηση έχουν διπλασιασθεί ,έτσι και οι ψευδείς αναφορές αφορούν το 50% του συνόλου καθώς  θεωρείται το υπέρτατο όπλο για να κερδίσει ένας γονιός την επιμέλεια η αναφορά για μια πιθανή κακοποίηση.
Απο δεδομένα του 1985-86 ,όταν έγινε έντονο το φαινόμενο στις Η.Π.Α. ,διαπιστώθηκε ότι από γύρω στο 2% των διαζυγίων υπήρχαν αναφορές για κακοποίηση του παιδιού ,τα ποσοστά ανά περιοχή διέφεραν από 1-8% ενώ διαπιστώθηκε ότι στο 50% ήταν ψευδείς οι αναφορές . 10 χρόνια αργότερα το 1996, 2 εκατομμύρια παιδιά αναμίχθηκαν σε διαδικασίες διερεύνησης με ψευδείς κατηγορίες για τους γονείς τους .Ο πραγματικός αριθμός κακοποιημένων παιδιών ήταν 1 εκατομμύριο ,τεράστιος αριθμός και πάλι. Λήφθησαν αποφάσεις και πλέον θεωρείται ποινικό αδίκημα ή ψευδής αναφορά για κακοποίηση στις Η.Π.Α.
Δεν είναι συνώνυμο η σεξουαλική κακοποίηση με το σύνδρομο Γονεϊκής Αποξένωσης αλλά είναι αυξημένες οι αναφορές γύρω από αυτό. Άλλα στοιχεία που συχνά αναφέρονται είναι η σωματική κακοποίηση,η παραμέληση,η συναισθηματική κακοποίηση ή ιστορικό συζυγικής βίας. Επίσης κάποιες φορές αυτοί που προσπαθούν να εξοστρακίσουν τον/την πρώην σύζυγο τους καταγγέλουν ψευδώς ότι η άλλη πλευρά χρησιμοποιεί τακτικές αποξένωσης. Εννοείται ότι όταν όντως υπήρχαν περιστατικά βίας και κακοποίησης δεν μπορούμε να μιλάμε για το εν λόγω σύνδρομο.
Με την αλλαγή που επέφερε το φεμινιστικό κίνημα οι πατεράδες ανέλαβαν ενεργό ρόλο στην ανατροφή των παιδιών τους . Μετά το διαζύγιο οι πατεράδες συνέχιζαν να ασχολούνται με τα παιδιά τους μέχρι που διαπιστωνόταν ότι δεν είχαν κανένα νομικό δικαίωμα στην ανατροφή του παιδιού τους εκτός και αν η μητέρα συμφωνούσε. Πλέον και σε δικαστικές αποφάσεις η κοινή επιμέλεια φάνηκε βοηθητική λύση για να μειωθούν οι εντάσεις και οι διενέξεις. Οι περισσότερες μητέρες δέχονταν εύκολα την κοινή επιμέλεια ,άλλες πάλι όχι. Συχνά υπήρχαν αναφορές για την σχέση του φύλου του παιδιού και του γονιού που έπαιρνε την επιμέλεια.

Χαρακτηριστικά του συνδρόμου γονεϊκής αποξένωσης είναι
  • To παιδί μειώνει τον αποξενωμένο πατέρα με υβριστική γλώσσα και εναντιωματική συμπεριφορά .
  • Το παιδί δεν έχει ισχυρά επιχειρήματα την συμπεριφορά του.
  • Το παιδί είναι σίγουρο για τον τρόπο που φέρεται και

Δικαιούστε να στείλετε το παιδί σας σε δημόσιο παιδικό σταθμό; Δείτε τα κριτήρια

Αύριο, Τρίτη 1η Ιουλίου, πρόκειται να δημοσιοποιηθεί, η προκήρυξη για την φιλοξενία παιδιών σε παιδικούς και βρεφικούς σταθμούς, Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών (ΚΔΑΠ) και ΚΔΑΠ για παιδιά με ειδικές ανάγκες (ΑμΕΑ).
Σύμφωνα με πληροφορίες του ΑΠΕ-ΜΠΕ, μετά από εμπροσθοβαρή προσπάθεια του υπουργείου Εργασίας, διασφαλίστηκε η χρηματοδότηση του προγράμματος και την κάλυψη για τη σχολική χρονιά 2014 - 2015 περίπου 68.502 θέσων, όσων δηλαδή είχαν διατεθεί και κατά το προηγούμενο έτος.

Συγκεκριμένα, διασφαλίστηκαν συνολικά 160 εκατομμύρια ευρώ, από 180 εκατομμύρια πέρυσι, από τα οποία τα 120 εκατ. προέρχονται από κοινοτικούς πόρους και τα 40 εκατ. από τον προϋπολογισμό του υπουργείου Εργασίας.
Σύμφωνα με στελέχη του υπουργείου, η μείωση της χρηματοδότησης, αντιμετωπίστηκε με μείωση κατά 9% μεσοσταθμικά του ποσού της επιταγής (voucher) που θα λάβουν οι ωφελούμενοι του προγράμματος και αυστηροποίηση των εισοδηματικών κριτηρίων, ώστε να μη μειωθεί ο αριθμός των παιδιών που θα φιλοξενηθούν.

Σύμφωνα με το περιεχόμενο της προκήρυξης που δημοσιεύει σήμερα το ΑΠΕ-ΜΠΕ, «δικαιούχος της Πράξης ορίζεται η Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης & Αυτοδιοίκησης (Ε.Ε.Τ.Α.Α.) Α.Ε.,. ενώ δικαίωμα συμμετοχής έχουν ωφελούμενοι που έχουν οικογενειακό εισόδημα, το οποίο δεν υπερβαίνει τις 27.000 ευρώ για μητέρες που έχουν έως 2 παιδιά, προσαυξανόμενο κατά 3.000 για κάθε επιπλέον παιδί, με ανώτατο όριο τις 36.000».
Οι ωφελούμενοι θα μπορούν να υποβάλλουν αιτήσεις, από τις 25.7.2014 έως τις 4.8.2014, ενώ η επιλογή των ωφελουμένων θα γίνει με μοριοδότηση και κριτήρια, το χαμηλό ετήσιο οικογενειακό εισόδημα, την κατάσταση απασχόλησης, την εργασιακή σχέση και το είδος της απασχόλησης, την ανεργία από τον Ο.Α.Ε.Δ. και τέλος την οικογενειακή κατάσταση.
Αναλυτικότερα, η μοριοδότηση θα γίνει ως εξής:
- Το χαμηλό ετήσιο οικογενειακό εισόδημα που έχει δηλωθεί.
Τα μόρια που θα δοθούν θα υπολογίζονται με τον μαθηματικό τύπο 45-(Ε-Π) /600, όπου Ε είναι το ετήσιο δηλωθέν οικογενειακό εισόδημα, και το Π είναι 1.000ευρώ για μητέρα με 1 τέκνο, 2.000ευρώ για μητέρα με 2 τέκνα, 5.000ευρώ για μητέρα με 3 τέκνα, 8.000 ευρώ για μητέρα με 4 τέκνα, προσαυξανόμενο κατά 1.000 ευρώ για κάθε τέκνο πέραν του τέταρτου
- Η κατάσταση απασχόλησης, η εργασιακή σχέση και το είδος απασχόλησης. Για εργαζόμενες γυναίκες:+35 μόρια, για αυτοαπασχολούμενες: +35 μόρια, για σύμβαση εργασίας μερικής απασχόλησης: +45 μόρια, για σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου :+40 μόρια.
- Η ανεργία από τον Ο.Α.Ε.Δ. Με δελτίο ανεργίας σε ισχύ: +10 μόρια, άνεργες που λαμβάνουν τακτικό επίδομα ανεργίας από τον Ο.Α.Ε.Δ. : +20 μόρια.
- Η οικογενειακή κατάσταση. Προτεραιότητα δίδεται στις μητέρες που ανήκουν στην ομάδα των ΑμεΑ με ποσοστό αναπηρίας 35% και άνω: +35 μόρια, που έχουν τέκνα που ανήκουν στην ομάδα των ΑμεΑ με ποσοστό αναπηρίας 35% και άνω: +30 μόρια, που είναι χήρες: +35 μόρια, που είναι άγαμες μητέρες: +30 μόρια, που είναι διαζευγμένες ή σε διάσταση : +25 μόρια, που είναι τρίτεκνες - πολύτεκνες: +20 μόρια, που έχουν σύζυγο που ανήκει στην ομάδα των ΑμεΑ με ποσοστό αναπηρίας 67% και άνω: +15 μόρια, που έχουν σύζυγο μακροχρόνια άνεργο (άνω των 12 μηνών): +10 μόρια.
Η πρόσκλησης από την Ε.Ε.Τ.Α.Α θα δημοσιευτεί στις 1/7/2014. Οι δομές και οι φορείς θα μπορούν να υποβάλλουν αιτήσεις από 1.7.2014 έως 21.7.2014., και ο τελικός πίνακας θα αναρτηθεί στις 24.7.2014.
Αντίστοιχα, οι ωφελούμενοι μπορούν να υποβάλλουν αιτήσεις από 25.7.2014 έως 4.8.2014, και η τελική ανάρτηση των πινάκων των ωφελούμενων ανά δομή και φορέα θα γίνει στις 31.8.2014


agelioforos