Σάββατο, 25 Μαΐου 2019

Υπάρχουν πιο γλυκά από αυτά; - Δείτε να γελάσετε

Δείτε να γελάσετε και μετά ελάτε στη θέση τους
Δεν υπάρχουν. Απίθανα τέλεια !!

Θα ήθελα να είχα καμία 10ρια χα χα χα

ΤΟ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΌ ΠΟΤΈ Έρχεται !!!
Λεξοτανιλ

Άλλος για το τρελοκομείο;

πώς να τα βγάλει πέρα???

Τρέλα

Υπέροχο γλυκό θέαμα,!!!

Πως να τα κουμαντάρεις. ΗΡΩΑΣ!!!

Όλα τα λεφτά!!!

ΟΤΑΝ ΠΑΣ ΣΠΙΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΕΙΣ!!!!!

ΧΑΛΑΛΙ ΤΟΥΣ !!ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙΑ !!!

Ψυχούλες μου

ΜΠΡΕ ΤΑ ΠΑΛΙΟ ΖΟΥΖΟΥΝΑΚΙΑ ΣΕ ΤΡΕΛΑΊΝΟΥΝ

Ήρωας με ένα και τρελαίνεσαι!!!!   
      
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΕΥΓΕΝΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ...

Πολλές φορές σε κοινόχρηστους χώρους, σε εστιατόρια, σε χώρους ψυχαγωγίας, ακόμα και περιμένοντας στην ουρά σε κάποιο κατάστημα, γινόμαστε μάρτυρες κακότροπων παιδιών – δεν μιλάμε απλώς για συμπεριφορές που αναδεικνύουν ένα κακομαθημένο παιδιά, αλλά αναφερόμαστε σε παραδείγματα που χαρακτηρίζονται από έλλειψη στοιχειώδους ευγένειας.
Η ευγένεια στις μέρες μας δεν είναι είδος πολυτελείας και ελπίζουμε, όχι είδος υπό εξαφάνιση. Ως γονείς ή ως άτομα που ερχόμαστε σε επαφή με παιδιά, πρέπει να προσέχουμε την αλληλεπίδρασή μας και το παράδειγμα που τους δίνουμε. Η ευγένεια και οι καλοί τρόποι ξεκινάνε από το σπίτι. Δεν αρκεί απλώς να λέμε στο παιδί «τι λέμε;» όταν του δίνει κάποιος κάτι ή όταν ζητάει εκείνο κάτι από κάποιον, πρέπει κι εμείς στην καθημερινή μας πρακτική, σε όλα όσα κάνουμε, να προσέχουμε τις λέξεις, το ύφος και γενικά, τους τρόπους μας.

Τα βασικά που πρέπει να έχουμε διδάξει σε ένα παιδί ως την ηλικία των 9 χρονών και θεωρούνται απολύτως απαραίτητα, είναι τα εξής:

«ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» «ΠΑΡΑΚΑΛΩ»
Δύο απλές λέξεις που ακούμε όλο και πιο σπάνια στις μέρες μας (στη χώρα μας). Δεν είναι τυπικό, δεν είναι ασήμαντο, δεν είναι καν λεπτομέρεια. Ευχαριστούμε κάποιον όταν μας δίνει κάτι: από μια χαρτοπετσέτα, ένα ποτήρι νερό, έως τη θέση του στο μετρό ή ακόμα και μία πληροφορία. Λέμε «παρακαλώ» κάθε φορά που ζητάμε κάτι: από την άδεια για να πάμε στην τουαλέτα στη διάρκεια του μαθήματος, για να μάθουμε την ώρα ή για να ανοίξουμε την τηλεόραση…

ΔΕΝ ΔΙΑΚΟΠΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΤΑΓΟΜΑΣΤΕ ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΙΛΑΕΙ
Ένα παιδί δεν θα μάθει ποτέ να περιμένει να έρθει η σειρά του να μιλήσει, αν δεν το εκπαιδεύσουμε. Τα παιδιά γεννιούνται με την ορμή, τον ενθουσιασμό, την περιέργεια και την ανάγκη να μάθουν τα πάντα και να πουν τη γνώμη τους για τα πάντα… Χωρίς να ανακόψουμε τη φιλομάθεια και το ενδιαφέρον τους, τα εκπαιδεύουμε να μην διακόπτουν όταν μιλάει κάποιος άλλος και δεν τα ενθαρρύνουμε να μιλάνε την ίδια στιγμή που μιλάει κάποιος άλλος. Προσπαθούμε στο σπίτι να εξασκούμε το διάλογο, αλλά και την ικανότητα της ακοής… Αν δεν μάθει να ακούει, δεν θα μάθει και να μην πετάγεται.

«ΣΥΓΓΝΩΜΗ, ΜΠΟΡΩ ΝΑ...» – Ο ΜΑΓΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΑΔΕΙΑ
Τα παιδιά νομίζουν ότι έχουν δικαίωμα για τα πάντα, ότι όλα τους ανήκουν ή ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα. Όμως, αυτό δεν ισχύει. Και πρέπει να το μάθουν νωρίς! Χωρίς να νιώθουν ότι καταπιέζονται ή ότι η ανατροφή τους χαρακτηρίζεται από ανελευθερία, πρέπει να μάθουν ότι για μερικές πράξεις, για μερικά πράγματα πρέπει να ζητάνε την άδεια για να κάνουν κάτι, να χρησιμοποιήσουν κάτι (κυρίως, όταν δεν είναι δικό τους) και η μαγική λέξη-φράση για να το κάνουν είναι να πουν «μπορώ να κάνω αυτό;», «μπορώ να πάω εκεί;» και αν μάλιστα χρειάζεται να διακόψουν κάποιον ή να απευθύνουν το αίτημα σε κάποιον που δεν γνωρίζουν καλά, μπορούν να προσθέσουν το «συγγνώμη».

ΑΛΛΟ ΛΕΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΑΛΛΟ ΛΕΜΕ ΜΕ ΑΓΕΝΕΙΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΚΑΤΙ/ΚΑΠΟΙΟΝ
Τα παιδιά μεγαλώνοντας θέλουν να κάνουν εξάσκηση των λεκτικών και νοητικών τους δυνατοτήτων. Έτσι προσπαθούν να έχουν γνώμη για τα πάντα και να την εκφράζουν. Πολλές φορές, όμως, μπορεί να εκφράσουν και μια ιδιαίτερα επικριτική ή αρνητική γνώμη για κάποιον/κάτι, μπερδεύοντας κατά κάποιον τρόπο την αλήθεια και την ειλικρίνεια με την αγένεια. Εκπαιδεύουμε τα παιδιά όσο μεγαλώνουν να μάθουν να χρησιμοποιούν σωστά τα όρια της γλώσσας – εξηγώντας πως ο τρόπος που λέμε κάτι κάνει τη διαφορά και ότι, χρησιμοποιώντας λανθασμένες εκφράσεις και λέξεις, μπορεί να πληγώσουμε κάποιον ανεπανόρθωτα. Με την ίδια λογική, εμείς οι ίδιοι προσέχουμε πώς εκφραζόμαστε για άλλους ανθρώπους και κυρίως, προσέχουμε να μη μιλάμε προσβλητικά ή μειονεκτικά για κανέναν.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
Μαθαίνουμε στα παιδιά να ρωτάνε και να δείχνουν ενδιαφέρον, όταν κάποιος τους ρωτάει τι κάνουν και τα εκπαιδεύουμε να χαιρετάνε όταν μπαίνουν κάπου ή όταν συναντάνε κάποιον γνωστό τους στο δρόμο ή στο σπίτι ή οπουδήποτε. Επίσης, να το κάνουν κοιτώντας τον άλλον και μιλώντας καθαρά κι όχι μέσα από τα δόντια, δηλώνοντας ότι είναι κάτι που το κάνουν με το ζόρι…

ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΤΑΜΕ «ΣΥΓΓΝΩΜΗ»
Όταν κάνουμε μια ζημιά, μια απροσεξία, αν πέσουμε πάνω σε κάποιον, μαθαίνουμε να ζητάμε συγγνώμη, να το δείχνουμε και να το εννοούμε.

ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΠΩΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ Ή ΣΕ ΧΩΡΟΥΣ ΜΕ ΚΟΣΜΟ
Δεν φωνάζουμε. Δεν κάνουμε σκουπίδια. Δεν κάνουμε φασαρία. Δεν ενοχλούμε τους άλλους. Προσέχουμε να παραμένουμε καθαροί και, κυρίως, να μη λερώνουμε τους άλλους ή το χώρο δίπλα μας. Μιλάμε σιγά. Δεν δείχνουμε. Και παραμένουμε ευγενικοί.

Πολλά πράγματα κατά τη διάρκεια της μέρας και στη διάδρασή μας με άλλους ανθρώπους θεωρούνται με την επανάληψη ή τη συνήθεια ως δεδομένα. Διατηρήστε την ευγένεια και στα πιο απλά, είναι ο καλύτερος τρόπος για να μεγαλώσετε ευγενικά παιδιά και με καλούς τρόπους.

ΠΗΓΗ: CHILDIT.GR

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ TA: ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ένας γονιός πρέπει να είναι «ΕΔΩ» για το παιδί του!

Η φυσική παρουσία των γονέων είναι αναντικατάστατη στην ανάπτυξη του παιδιού. 
Ούτε τα χρήματα ούτε τα παιχνίδια και τίποτα υλικό αγαθό δεν μπορεί να εξαγοράσει την αγάπη και την φροντίδα του γονέα.
Το παιδί, ιδιαίτερα στις μικρότερες ηλικίες έχει την ανάγκη να έχει στενή σχέση με τους γονείς του. 
Διαμορφώνει την προσωπικότητά του και τα μοναδικά στοιχεία του χαρακτήρα του που θα το κάνουν να σταθεί στις δυσκολίες της ζωής. 
Οι γονείς λοιπόν οφείλουν να είναι δίπλα στα παιδιά τους να τους μαθαίνουν σωστές αξίες, να επικοινωνούν μαζί του, να συζητούν τους προβληματισμούς τους και να το στηρίζουν όπου χρειάζεται βοήθεια.

Το παιδί χρειάζεται την συμπαράστασή μας, πρέπει να είμαστε παρόντες, όταν μας χρειάζονται. 
Δεν χρειάζεται να είμαστε πιεστικοί και αυταρχικοί χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε υπερβολικά ελαστικοί. 
Καλό είναι να έχουμε μια ισορροπία και να αφήνουμε στο παιδί μας να μας πλησιάσει και να μας πει το ίδιο αυτό που το απασχολεί, χωρίς πίεση. 
Μπορεί να μην θέλει να μιλήσει κάποιες φορές και αυτό βγαίνει από αντίδραση, γιατί νιώθει πίεση. Αν όμως του δώσουμε το χώρο του και το χρόνο του θα έρθει να μας συμβουλευτεί γιατί θα ξέρει ότι πάντα είμαστε εκεί για οτιδήποτε κι αν συμβεί.
Πρέπει σαν γονείς να είμαστε συμπαραστάτες, στοργικοί και δεχτικοί στο να ακούμε τους προβληματισμούς του παιδιού μας, να το αφήνουμε να επιλέξει και να το βοηθάμε να θέτει ρεαλιστικούς στόχους που δε θα το κάνουν να απογοητευτεί. 
Σημαντικό είναι να επιβραβεύουμε τα παιδιά μας, όταν προσπαθούν, ώστε να έχουν κίνητρο να συνεχίσουν.

Είναι σημαντικό να είμαστε δίπλα στα παιδιά μας, να είμαστε το στήριγμά τους. Οι βάσεις που αποκτούν από την οικογένεια είναι οι πιο σημαντικές για να διαμορφώσουν μία ολοκληρωμένη και συγκροτημένη ταυτότητα. 
Οι αξίες που αποκτούν από την οικογένεια θα τα βοηθήσουν να κάνουν τις σωστές επιλογές, να έχουν κριτική σκέψη και να είναι αγωνιστές στη ζωή τους.
Ας μείνουμε κοντά στα παιδιά μας,  έτσι θα τα βοηθήσουμε σε όλη τους τη ζωή…