Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2015

«Αγάπη» αυτό θέλουν τα παιδιά!

Το να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο είναι φυσική εξέλιξη της ζωής. Για πολλούς είναι και το ίδιο το νόημα της ζωής, είναι ολοκλήρωση, είναι μια χαρά που δεν συγκρίνεται με άλλες. Δεν είναι όμως υποχρέωση. Είναι επιλογή.
 
Γράφει η Έλια Κωνσταντινίδη

Επιλογή του γονέα και όχι του παιδιού -προφανώς. Θα 'πρεπε λοιπόν κάτι τέτοιο, να λαμβάνεται πολύ σοβαρά υπόψιν και να είναι μια συνειδητή και ώριμη απόφαση του καθενός.
Στο θέμα του παιδιού δεν χωράνε εγωισμοί, δεν χωράει το "εγώ" δεν χωράει η "θυσία". Επειδή ακριβώς είναι δική σου επιλογή και κανένας δεν σου έβαλε το πιστόλι στον κρόταφο να γεννήσεις κι εσύ το δικό σου παιδί, πρέπει να το αντιμετωπίσεις με τη δέουσα προσοχή.
Αρχικά, το παιδί δεν είναι πιόνι του δικού σου παιχνιδιού. Δεν έρχεται για να ζήσει τη ζωή που δεν έζησες, τη ζωή που λαχτάρησες, να καλύψει τις "τρύπες" που θεωρείς ότι δημιούργησες. Όπως κι εσύ δεν ήρθες για να κάνεις όσα δεν έκαναν οι δικοί σου γονείς.
Πρέπει να εμφυσήσεις την έννοια της ελευθερίας στον καινούργιο αυτόν άνθρωπο, να ανοίξει τον δικό του δρόμο, βασισμένο στα δικά του "θέλω" και ανάγκες. Έναν δρόμο, που βασικός πρωταγωνιστής δεν θα είσαι εσύ, αλλά απλώς θα υπάρχεις κοντά και μακρυά του, θα λειτουργείς σαν ένα αόρατο δίχτυ προστασίας και στήριξης.
Άνθρωποι με δεκανίκια, ακόμα κι αν αυτά λέγονται γονείς, που διατηρούν και συντηρούν μια σχέση εξάρτησης και ακόμα χειρότερα "υποχρέωσης", φτιάχνουν μισούς ανθρώπους.
Η λέξη "θυσία" είναι κάτι άλλο, που δεν θα 'πρεπε να υπάρχει στο λεξιλόγιο των γονιών. "Εγώ θυσίασα για σένα το ένα και το άλλο και το παράλλο". Συγχαρητήρια. Ποτέ κανένα παιδί δεν ζητάει από τη μάνα και τον πατέρα να θυσιάσουν τίποτε. Δεν τίθεται κανένα θέμα θυσίας, όταν καλή σου φίλη είναι η επιλογή.
Όταν αγαπάς με την βαθύτερη και πιο ειλικρινή έννοια, δεν θυσιάζεις. Δίνεις την ψυχή σου και όση αγάπη δεν ήξερες ότι έχεις, επειδή αυτό νιώθεις, αυτό θέλεις. Δεν "χτυπάς" στο παιδί σου όλα όσα έκανες από μόνος σου γι΄αυτό. Κατά αυτόν τον τρόπο, το μόνο που κάνεις είναι να του δημιουργείς τύψεις και ενοχές και να φορτώνεις ένα ακατανόητο βάρος στο παιδί, που δεν του αναλογεί.

Αγάπη. Αυτό θέλουν τα παιδιά. Όση αγάπη μπορείς να βγάλεις. Έτσι θωρακίζεις και ενώνεις με σένα αυτό το κομμάτι του εαυτού σου. Άνευ όρων αγάπη. Αγάπη που δεν πνίγει, αλλά τυλίγει. Αγάπη που δεν περιμένει ευχαριστώ, που δεν περιμένει μπράβο. Και τότε μόνο η αγάπη γυρνάει πίσω, με σεβασμό και ευγνωμοσύνη, που δεν εκφράζεται με φθηνές κουβέντες.

mothersblog

Τα χάλια της «αναπτυγμένης» Ευρώπης
Γαλλία - Βρετανία: Φτώχεια και των γονέων ...

3 εκατ.ατομμύρια παιδιά στη Γαλλία ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας

«Γροθιά» για τη γαλλική κυβέρνηση και την κοινωνική της πολιτική ήταν η έκθεση της UNICEF, που αποκαλύπτει ότι ένα στα πέντε παιδιά στη Γαλλία ζει σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας.
«Η έκθεσή μας είναι ένα προειδοποιητικό καμπανάκι που θα πρέπει να πιέσει τις γαλλικές Αρχές να αναλάβουν επειγόντως αποτελεσματική δράση για κάθε παιδί», τόνισε η επικεφαλής της UΝΙCEF Γαλλίας
Η υπηρεσία των Ηνωμένων Εθνών υπογράμμισε ότι τα τελευταία χρόνια, η οικονομική κρίση έχει επιδεινώσει τις συνθήκες διαβίωσης των ανηλίκων, ενώ παράλληλα έχει αυξηθεί δραματικά ο αριθμός των παιδιών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, φτάνοντας τα τρία εκατομμύρια.
Oπως προκύπτει από τα στοιχεία που συνέλεξε η UNICEF, από το 2008 μέχρι το 2012, στα παιδιά που ζουν σε δύσκολες οικονομικές συνθήκες προστέθηκαν άλλα 440.000.
..................
περισσότερα εδώ

Το φάσμα της πείνας πλανάται πάνω και από τη Βρετανία
 
H αδυναμία πολλών οικογενειών να προμηθευτούν τα απαραίτητα έχει μετατραπεί σε ζήτημα δημόσιας υγείας
«Το αν θα φάω εξαρτάται από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η μητέρα μου. Αν δεν έχω χρήματα, συνήθως περιμένω να γυρίσω στο σπίτι για να φάω. Ή, οι φίλοι μου και εγώ πάντα μοιραζόμαστε το φαγητό και τις περισσότερες φορές μου προσφέρουν κάτι».
Τα λόγια αυτά ανήκουν σε ένα μικρό παιδί που ζει μαζί με τη μητέρα του σε μία από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου, τη Βρετανία.
Μερικές ημέρες πριν από τις κρίσιμες βουλευτικές εκλογές της 7ης Μαΐου οι Βρετανοί, πολίτες και πολιτικοί, διαπιστώνουν αμήχανοι πως πάνω από τη χώρα τους πλανάται το φάσμα της πείνας και της ακραίας φτώχειας.
...........................
περισσότερα εδώ

Δολοφόνοι των παιδιών τους ...


Στραγγάλισε την κόρη του γιατί έκανε φασαρία
Σύμφωνα με πληροφορίες που μετέδωσε το Mega, η φρικτή εξήγησε που έδωσε ο δράστης για τη δολοφονία της επτάχρονης κόρης του ήταν πως το παιδί έκανε φασαρία μετά από το σχολείο!
Από τα πρώτα στοιχεία της ιατροδικαστικής εξέτασης επιβεβαιώνεται η αρχική εκτίμηση, ότι ο παιδοκτόνος στραγγάλισε το κοριτσάκι, καθώς προκύπτει ότι ο θάνατός της προήλθε από ασφυξία.
......................................

Στραγγάλισε το 3 ετών παιδί της γιατί... την ενοχλούσε ενώ έβλεπε τηλεόραση!
Τουλάχιστον 34 χρόνια κάθειρξης επέβαλε η Δικαιοσύνη σε μία άσπλαχνη μάνα που δε δίστασε να στραγγαλίσει το ίδιο της το παιδί επειδή… την ενοχλούσε ενώ έβλεπε την αγαπημένη της εκπομπή στην τηλεόραση!
......................................
Πάτρα: Σκότωσαν στο ξύλο το παιδί τους και το πήγαν νεκρό στο νοσοκομείο μία μέρα μετά - Διχάζει η απόφαση του δικαστηρίου για τους γονείς!
Έσπασαν τα ισόβια για τους γονείς που ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου το μόλις 23 μηνών βρέφος τους. Το ζευγάρι είχε καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη και 4 χρόνια φυλάκισης από το δικαστήριο Αμαλιάδας και είχε ασκήσει έφεση.
......................................

ΕΡΤ και πάλι ..., Ο Εθνικός μας Ύμνος
ξανά στην τηλεόραση - ERT ON AIR AGAIN

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΞΑΝΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ!!!!!!!!! ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ (ΕΡΤ) ΞΑΝΑ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΜΑΣ μετά από 2 χρόνια μαύρου. Παρόμοιο κλείσιμο, έγινε ΜΟΝΟ στην ΕΛΛΑΔΑ, ΠΟΥΘΕΝΑ αλλού στον ΚΟΣΜΟ!!
The HELLENIC (Greek) NATION HYMN AGAIN ON THE HELLENIC (Greek) television! HELLENIC (GREEK) RADIO-TELEVISION (ERT) ON AIR AGAIN after 2 years!! SHUTTING DOWN THE HELLENIC (Greek) NATIONAL MEDIA -radio and television, happened ONLY in HELLAS (Greece) NOWHERE ELSE IN THE WOLD!!
..........................
Τι να την κάνουμε την ΕΡΤ όταν...
Και άλλα παιδικά της ΕΡΤ που λατρέψαμε (videos) 
Τα «παιδικά» που μεγάλωσαν γενιές και γενιές 

Κούκλες από κάλτσες!


Οι κούκλες που μπορούμε να φτιάξουμε από κάλτσες, οι περίφημες ‘καλτσόκουκλες’, είναι ένα απλό παιχνίδι που μπορούμε να κατασκευάσουμε μετατρέποντας σε κούκλες παλιές κάλτσες που  όλοι σίγουρα  έχουμε σε κάποιο συρτάρι του σπιτιού μας. Πρόκειται για μια πολύ διασκεδαστική και δημιουργική διαδικασία που μπορούμε ν’ απολαύσουμε μαζί με τα παιδιά μας.

Ας δούμε λοιπόν τρεις διαφορετικούς τρόπους για να ετοιμάσουμε αυτό το απλό αλλά τόσο διασκεδαστικό παιχνίδι:

1ος τρόπος – ο εύκολος:

Υλικά:
- Κάλτσα,
- Βαμβάκι,
- Χαρτόνι,
- Ψαλίδι.


Διαδικασία κατασκευής της κούκλας:
 -Παίρνουμε μία παλιά κάλτσα.
- Γεμίζουμε την κάλτσα βαμβάκι.
- Για ματάκια χρησιμοποιούμε στρογγυλά κομμάτια χαρτόνι που βάφουμε όπως επίσης και για στόμα.
Εναλλακτικά, μπορούμε να ράψουμε με κλωστή μάτια και στόμα.


2ος τρόπος – ιδανικός για κουκλοθέατρο:
Υλικά:
- Μια αθλητική κάλτσα,
- Μαλλί για πλέξιμο,
- Κουμπιά,
- Χρωματιστά χαρτιά για τα χαρακτηριστικά.

Διαδικασία κατασκευής της κούκλας:
Κολλάμε στο επάνω μέρος της κάλτσας τα μαλλιά ή αν μπορούμε τα ράβουμε.
Κολλάμε στη συνέχεια τα μάτια και τα μάγουλα, το στόμα και την μύτη και η κουκλίτσα μας είναι έτοιμη.

Αν θέλουμε να κάνουμε πιο σταθερό το στόμα της κούκλας βάζουμε από μέσα ένα χαρτονάκι σε οβάλ σχήμα.
Παίζουμε βάζοντας και τα τέσσερα δάκτυλα μέσα στην κάλτσα ή αν θέλουμε να ξεχωρίσουμε τον αντίχειρα τον κάνουμε ν’ ανοιγοκλείνει το στόμα. Με αυτόν τον τρόπο κάνουμε μια πρώτης τάξης εξάσκηση στα δάκτυλά μας.



* Πηγή:  Κουκλοθέατρο Λαμίας  (απ’ όπου και η σχετική photo του άρθρου)

3ος τρόπος:
Υλικά:
- παλιές κάλτσες που δε χρησιμοποιούμε πια,
- χαρτόνι χοντρό,
- κόλλα,
- ψαλίδι,
- κάτι στρογγυλό που θα χρησιμοποιηθεί για μάτια (π.χ. χαρτόνι το οποίο θα ζωγραφίσουμε, κουμπιά κ.ο.κ),
- μαρκαδόροι,
- οτιδήποτε θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε για μαλλιά
(το πιο κατάλληλο για τη συγκεκριμένη δουλειά είναι το νήμα του πλεξίματος).


Διαδικασία κατασκευής της κούκλας:
1.  Φ τ ι ά χ ν ο υ μ ε  τ ο  σ τ ό μ α  τ ο  ο π ο ί ο  θ α  γ ί ν ε ι  μ ε  χ α ρ τ ό ν ι.
Παίρνoυμε το χαρτόνι,  βάζουμε επάνω την κάλτσα και ζωγραφίζουμε το περίγραμμα της μισής κάλτσας. Στη συνέχεια κόβουμε το χαρτόνι (αφήνουμε κι ένα περιθώριο κατά μήκος, το οποίο θα μας χρειαστεί) και βάζουμε επάνω τον αντίχειρά μας και σημειώνουμε το μήκος του.
Μετά, τσακίζουμε το χαρτόνι εκεί όπου σημειώσαμε και στη συνέχεια κόβουμε και το υπόλοιπο χαρτόνι.
Δοκιμάζουμε το χαρτόνι βάζοντάς το μέσα στην κάλτσα. Το πάνω μέρος το βάζουμε στη θέση των δακτύλων και το κάτω στη θέση της φτέρνας  και ελέγχουμε μήπως είναι μεγάλο ή μικρό.
Κολλάμε το χαρτόνι στην κάτω μεριά της κάλτσας. Βάζουμε κόλλα στο μισό χαρτόνι και το κολλάμε στο μπροστινό μέρος της κάλτσας.
Κάνουμε το ίδιο με το κάτω μέρος της κάλτσας. Βάζουμε την κόλλα και τώρα σηκώνουμε το μέρος της φτέρνας (αυτό που είναι στο κάτω μέρος της κάλτσας) και το κολλάμε.
2.  Φ τ ι ά χ ν ο υ μ ε  τ α  μ ά τ ι α.
Για τα μάτια μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε οτιδήποτε θα μπορούσε να λειτουργήσει ως τέτοιο από κουμπιά έως και έτοιμα ‘μάτια’ που μπορούμε να βρούμε στα χαρτοπωλεία. Το ευκολότερο είναι να χρησιμοποιήσουμε χαρτόνι το οποίο θα κόψουμε στρογγυλά και θα το βάψουμε.
3.  Π ρ ο σ θ έ τ ο υ μ ε  τ α  μ α λ λ ι ά.
Για μαλλιά μπορούμε επίσης να χρησιμοποιήσουμε όποιο υλικό επιθυμούμε – ωστόσο το νήμα πλεξίματος είναι το ιδανικότερο. Και φυσικά τα φτιάχνουμε όσο μακριά θέλουμε και στη συνέχεια τα κολλάμε στην κάλτσα.
Η κούκλα μας είναι πλέον έτοιμη!


* Πηγή: vaptism  (με φωτογραφίες όπου απεικονίζεται η διαδικασία κατασκευής της κούκλας, βήμα προς βήμα)


Μόλις η κούκλα μας ή οι κούκλες μας είναι έτοιμες, αρχίζουν και τα…πιο δύσκολα. Γιατί δε φτάνει να φτιάξουμε ένα παιχνίδι αλλά και να το παίξουμε. Έτσι οι γονείς θα πρέπει να βάλουμε σε λειτουργία τη φαντασία μας. Ιστορίες γνωστές και κλασικές θα μπορούσαν ν’ αποτελέσουν τη λύση, ενώ ο αυτοσχεδιασμός είναι πάντα καλοδεχούμενος!

πηγές:
praktikesidees
http://adoptedingr.wordpress.com/
http://anaptyksi.blogspot.gr/2014/01/blog-post_25.html

Γνωρίστε τη Λουίζα, την 4 μηνών κόρη μου, που έχει Δύο Χέρια, Δύο Πόδια, κι ένα έξτρα χρωμόσωμα...

Έγραψα αυτό το μικρό άρθρο όχι για να εκφράσω την κακή μου διάθεση, αλλά μετά από μερικά σχόλια - αρκετά συνήθη για μένα- που έλαβα σήμερα το πρωί κατά τη διάρκεια μιας ιατρικής εξέτασης ρουτίνας για την κόρη μου Λουίζα.

Με τον καιρό το συνηθίζεις - λες στον εαυτό σου ότι αυτά είναι απλά λάθη, ότι πρέπει να γίνεις πιο σκληρός- αλλά μερικές φορές έρχεται η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Αναρωτήθηκα τι μπορούσα να κάνω για να νιώθω καλύτερα αλλά και να αποτρέψω να συμβεί το ίδιο σε άλλους ή έστω να συμβαίνει σε μένα τόσο συχνά. 

Έγραψα λοιπόν αυτό το κομμάτι και το μοιράστηκα στο Facebook.
Θέλω να πιστεύω ότι αυτό θα τερματίσει το θέμα της 
διαφορετικότητας της κόρης μου, και ότι δεν θα χρειάζεται πια να το εξηγώ. Ξέρω πολύ καλά ότι δεν είναι αυτή η περίπτωση. Αλλά ίσως να μπορούσε να αλλάξει μερικές απόψεις πάνω στο θέμα...
Αυτή είναι η κόρη μου, Λουίζα. Είναι 4 μηνών, έχει δύο χέρια, δύο πόδια, δύο τρυφερά μαγουλάκια, και ένα έξτρα χρωμόσωμα.
Σας παρακαλώ, όταν βλέπετε κάποιον σαν τη Λουίζα, μη ρωτάτε τη μητέρα της «Πώς και δεν το εντοπίσατε στη διάρκεια της εγκυμοσύνης;». Είτε το είχε εντοπίσει, που σημαίνει ότι πήρε την απόφαση να συνεχίσει την εγκυμοσύνη της, είτε δεν το είχε εντοπίσει, και η έκπληξη ήταν αρκετή ώστε να μη χρειάζεται να επανέλθει στο θέμα. Επιπλέον, κάθε μητέρα έχει την τρομερή συνήθεια να νιώθει ενοχές για σχεδόν τα πάντα, οπότε όσον αφορά το έξτρα χρωμόσωμα...Δεν χρειάζεται να σας πω.
Μην πείτε στη μητέρα «Είναι το μωρό σου, όπως και να χει». «Όχι. Είναι το μωρό μου, τελεία.». Και η φράση «Όπως και να χει», δεν είναι ότι καλύτερο. Είναι πολύ καλύτερο να αναφερόμαστε σε αυτήν με το όνομά της, «Είναι η Λουίζα».

Μην πείτε στη μητέρα της «Τι ωραίο παιδάκι με σύνδρομο Down...ή κάτι αντίστοιχο». «Όχι. Είναι ένα τεσσάρων μηνών κοριτσάκι που πάσχει από σύνδρομο Down ή που έχει σύνδρομο Down, αν θέλετε. Το 47ο χρωμόσωμα που έχει δεν είναι αυτό που ΕΙΝΑΙ. Είναι αυτό που ΕΧΕΙ». Δε θα λέγαμε ποτέ πχ. «Τι ωραίο παιδάκι που πάσχει από καρκίνο...».

Μην λέτε «Αυτά τα παιδιά είναι έτσι ή είναι αλλιώς». 
«Αυτά» τα παιδιά έχουν τη δική τους προσωπικότητά, το δικό τους σώμα, τη δική τους αντίληψη, τη δική τους διαδρομή. Είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, όσο εσείς από το γείτονά σας. 
Ξέρω ότι όταν δεν το ζούμε καθημερινά, δεν το σκεφτόμαστε, αλλά οι λέξεις παίζουν σημαντικό ρόλο. Μπορεί να παρηγορούν ή να πληγώνουν. Οπότε σκεφθείτε το για ένα δευτερόλεπτο, ειδικά αν είστε μέλος της ιατρικής κοινότητας, και φοράτε λευκή, ροζ ή πράσινη μπλούζα.
Δεν συνηθίζω να κοινοποιώ τις αναρτήσεις μου στο Facebook σε όλους, αλλά για αυτή την ανάρτηση, επέλεξα να το κάνω. Μπορείτε αν θέλετε να το μοιραστείτε κι εσείς. Γιατί υπάρχουν 500 νέες «μαμάδες της Λουίζας» κάθε χρόνο, των οποίων η ψυχολογία καταστρέφεται από τέτοιες αγενείς φράσεις. Ξέρω ότι δεν πρέπει να υπάρχουν αυτές οι φράσεις. Το να το ξέρουμε είναι αρκετό.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στην HuffPost France και μεταφράστηκε στα Ελληνικά.

το βρήκαμε στην αγαπημένη μας Ιδεοπηγή