Σάββατο, 30 Μαΐου 2015

Το Αντίο σε μια Πατρίδα
Ένα παιδί που έχει ζήσει την κόλαση κι έχει επιβιώσει…

Μπήκα στο χώρο συνάντησης κι ήταν καθισμένη διστακτικά σε μια καρέκλα. Σήκωσε το κεφάλι της και κοιταχτήκαμε. Τα μάτια της μεγάλα, μαύρα κι υγρά. Τα μαλλιά κατάμαυρα και η εικόνα της τόσο υπέροχα εξωτική στα δικά μου μάτια. Ανατολίτισσα, πανέμορφη και τόσο μα τόσο ντροπαλή, με μια γοητευτική φυσική ευγένεια.
πατριδα
Έδωσα το χέρι πρώτα στη μαμά της που καθόταν δίπλα της και μετά στην ίδια. Γρήγορες συστάσεις… και μετά η μαμά αποχώρησε. Μείναμε οι δυο μας να χαμογελάμε αμήχανα η μια στην άλλη… Δεν μιλά την γλώσσα μου, δεν μιλώ τη γλώσσα της και αποφασίσαμε να συνεννοούμαστε στα αγγλικά.

Την ρώτησα πώς είναι και τα μεγάλα αμυγδαλωτά της μάτια γέμισαν δάκρυα! Δεκάξι χρονών, ζει στην χώρα μας ένα μήνα και δέκα μέρες ακριβώς. Έμεινα σιωπηλή κι ήταν σαν έναν μικρό ποτάμι να άρχισε να κυλά δίπλα μου…

Μου είπε για τις βόμβες, που έπεφταν παντού, για τις σφαίρες που σφύριζαν πάνω από τα κεφάλια τους. Για το ότι σαν έφευγε για το σχολείο, δεν ήξερε αν θα γύριζε σπίτι της κι αν θα ξανάβλεπε τους γονείς της. Για τους φίλους της που έχουν σκοτωθεί. Για την βόμβα που έπεσε στο δρόμο και έσπασε την τζαμαρία πίσω της. Για τα τζάμια που χαράκωσαν την πλάτη της – σηκώθηκε αργά και σήκωσε την μπλούζα για να δω τα σημάδια της.

Μου είπε για το μικρό δεκάχρονο αγόρι που το αίμα έτρεχε από το λαιμό του σαν ποτάμι και ο νοσοκόμος της ζήτησε να πιέζει με τα δάχτυλα της την πληγή για να μην φεύγει το αίμα.

Μου είπε πώς είναι τα μάτια ενός ανθρώπου την ώρα που στραγγίζει από μέσα του η ζωή, σαν εκείνο το αγόρι που την κοίταζε στα μάτια και τα δάχτυλα της πίεζαν την πληγή στο λαιμό του την ώρα που πέθαινε, εκεί στη μέση του δρόμου, στο μικρό υπαίθριο καφέ που είχε καθίσει, με το φρέσκο χυμό ακόμη στο χέρι της.

Μου είπε για το ότι είδε αποκεφαλισμούς ανθρώπων και μικρά παιδιά να πέφτουν στον δρόμο πυροβολημένα από ελεύθερους σκοπευτές.

Μου έδειχνε με τα χέρια της πώς πετούσαν οι άνθρωποι διαμελισμένοι από βόμβες που έσκαγαν στην αγορά και με το στόμα της έκανε τον θόρυβο και τη βοή του πανικού, λίγο πριν την ανατίναξη.

Μου μίλησε για τις αρπαγές κοριτσιών από τους στρατιώτες και για τον φόβο των γονιών της μην συμβεί το ίδιο και σε εκείνη.

Μου είπε για την απόφαση να φύγουν, για την ημέρα του αποχαιρετισμού,για τα δάκρυα και τα γέλια και την χαμένη ελπίδα, πως θα ξαναδεί το σπίτι της, την αυλή της, το δωμάτιο της. Το ροζ εφηβικό της δωμάτιο, που μου περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια.

Μου μίλησε για τον υποχρεωτικό αποχωρισμό από τον μπαμπά που έπρεπε να μείνει πίσω. Για το μικρό σακίδιο που έπρεπε εκεί να χωρέσει όλη την παλιά ζωή της κι εκείνη επέλεξε να πάρει ζωγραφιές κι ευχές φίλων της,παρά ρούχα ή κάτι πιο χρήσιμο.

Μου μίλησε για το ταξίδι στην Τουρκία, το περπάτημα μέσα από τα βουνά, το κρύο, την κούραση, τη σιωπή και την πείνα.

Μου είπε για το ταξίδι με τη βάρκα. Τη θάλασσα άγρια, πως κουνούσε και ζαλιζόταν, πως φοβόταν.

Μου μίλησε για το πώς έφτασαν στην Κω και πώς πέρασαν εκεί δύο δύσκολες μέρες σε απόλυτη εξαθλίωση και πείνα,μα πως όλοι ήταν καλοί μαζί τους…

Κι ύστερα Αθήνα κι ύστερα… Θεσσαλονίκη κι ύστερα…εκεί απέναντι μου να μου μιλά για τη φρίκη της. Τα μάτια της έτρεχαν ποτάμι, κανένας λυγμός, κανένας ήχος, μόνο δάκρυα. Ένα παιδί.

Ένα παιδί που είχε ζήσει την κόλαση κι είχε επιβιώσει…

Ήθελα να βρω τα σωστά λόγια μα δεν υπήρχαν… Με κοίταξε ίσια στα μάτια και μου είπε πως πριν τον πόλεμο η Συρία ήταν η πιο όμορφη χώρα στον κόσμο. Πως ήξερε πως δεν θα την ξαναδεί και πως θα την αγαπούσε για πάντα…
Την ρώτησα τι θυμόταν από την χώρα της πριν από τον πόλεμο…
«Τίποτε». Μου απάντησε «Ήμουν τόσο μικρή όταν άρχισε ο πόλεμος, που δεν θυμάμαι πως ήταν πιο πριν». «Τότε πώς ξέρεις πως ήταν όμορφη;» Τη ρωτάω.

Ακούμπησε το ντελικάτο σχεδόν γυναικείο χέρι της στο στήθος της και κλείνοντας τα μάτια ψιθύρισε, «Το ξέρω γιατί όταν τη θυμάμαι πονάει η καρδιά μου»…
Αντίο Πατρίδα…
Η ιστορία είναι αληθινή…όπως και η συνάντηση μου μαζί της! Καλημέρα αγαπημένοι…

Της KaPaworld

Πηγή: kapaworld

Πάνω από 90 παιδάκια φτωχών οικογενειών θα βαφτιστούν ομαδικά ανήμερα του Αγίου Πνεύματος

Ομαδική βάπτιση περισσότερων από ενενήντα παιδιών, που προέρχονται από οικονομικά αδύναμες οικογένειες πολιτών, Ρομά και μεταναστών, θα γίνει για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά την προσεχή Δευτέρα, εορτή του Αγίου Πνεύματος, μετά τη Θεία Λειτουργία, στην Καρποφόρα του Δήμου Μεσσήνης.
Η πρωτοβουλία για την ομαδική βάπτιση ανήκει στον ιερέα του χωριού, πατέρα Κώστα Κολτσίδα, που μίλησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και υπογράμμισε ότι «είναι δύσκολο να βαπτιστούν τα παιδιά λόγω οικονομικών δυσκολιών και κοινωνικού αποκλεισμού, γι’ αυτό ανέλαβα την πρωτοβουλία της ομαδικής βάπτισης».
Να σημειωθεί ότι ο παπά-Κώστας είναι Ρομά και εισήλθε στις τάξεις του ορθόδοξου κλήρου το 2009, ενώ υπηρετεί ως εφημέριος στην ενορία της Καρποφόρας τα τελευταία χρόνια. Εξήγησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι τον πρώτο καιρό οι κάτοικοι του χωριού ήταν επιφυλακτικοί απέναντί του, όμως γνωρίζοντάς τον καλύτερα οι ενορίτες του, όπως ο ίδιος μας είπε, «με λατρεύουν, με αγαπούν και με στηρίζουν, δεν έχουν κανένα πρόβλημα μαζί μου και τα αισθήματα αυτά είναι αμοιβαία».
Υπογράμμισε αναφερόμενος στην ομαδική βάπτιση, πως η Μητρόπολη Μεσσηνίας και ο μητροπολίτης κ. Χρυσόστομος «έχει αγκαλιάσει το έργο μας και μας στηρίζει απόλυτα», ενώ πρόσθεσε πως «οι σκηνές που εκτυλίσσονται κατά τη διάρκεια της βάπτισης είναι συγκινητικές. Βλέπεις τους γονείς να κλαίνε, γιατί είχαν άγχος που τα παιδιά τους μεγάλωναν και ήταν αβάπτιστα».
Ο ιερέας τόνισε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι «προσπαθώ να είμαι τυπικός και δίκαιος με τις εντολές του Κυρίου και προσπαθώ να βοηθώ τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Δεν ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους, η αγάπη μας είναι το ίδιο για όλους».
Κάθε χρόνο ο αριθμός των παιδιών που βαπτίζονται κατά την εορτή του Αγίου Πνεύματος συνεχώς αυξάνεται και φέτος, μας είπε ο παπά Κώστας, έχουν εγγραφεί να βαπτιστούν ενενήντα παιδιά, ηλικίας ακόμα κι έως 12 ετών. Τα παιδιά αυτά, ανέφερε, προέρχονται από όλη την Πελοπόννησο.


Τριάντα μόνο από τα παιδιά που θα βαπτιστούν είναι από την Αμαλιάδα, ενώ πολλές οικογένειες θα ταξιδέψουν τη Δευτέρα στη Μεσσηνία για να βαπτίσουν τα παιδιά τους, από την Τρίπολη, την Κάτω Αχαγιά, τον Πύργο κι άλλες περιοχές της Πελοποννήσου, και τόνισε ότι «μπορεί να έρθει οποιοσδήποτε θέλει να βαπτίσουμε το παιδί του, αρκεί μόνο να φέρει μαζί του ληξιαρχική πράξη γέννησής του».
Επιπλέον, σημείωσε ότι τα παιδιά που θα βαπτιστούν δεν είναι μόνο από οικογένειες Ρομά, αλλά προέρχονται και από οικογένειες φτωχές και από οικογένειες Βουλγάρων και Αλβανών μεταναστών.
Ο παπά Κώστας συμπλήρωσε ότι «νονός μπορεί να γίνει όποιος θέλει και δεν έχει καμιά υποχρέωση. Τα αναλαμβάνει όλα η Εκκλησία». Εξήγησε ότι μετά τη Θεία Λειτουργία, τη Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος, γίνεται ένα κέρασμα, ώστε οι ανάδοχοι να γνωρίσουν τα παιδιά που θα βαπτίσουν κι αφού ετοιμαστούν όλα, ξεκινά η βάπτιση και τελειώνει αργά το μεσημέρι. Από εκεί και μετά, είπε, δεν υπάρχει καμιά υποχρέωση για τους νονούς. Αυτοί θα καθορίσουν αν θέλουν ή όχι, να έχουν σχέση με τα βαφτιστήρια τους.
Επίσης, ο παπά - Κώστας ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι φέτος που τα παιδιά είναι πολλά, έχει κανονιστεί από τη Μητρόπολη και θα τελέσει την ομαδική βάπτιση μαζί με έναν αρχιμανδρίτη από την Ιερά Μονή Βουλκάνου, ενώ αμέσως μετά την ολοκλήρωση της τελετής έχει προγραμματιστεί από το Δήμο Μεσσήνης και θα προσφερθεί γεύμα σε όλους τους συμμετέχοντες.
ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ


tharrosnews