Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

«Cutting» ή αυτοτραυματισμός: Έφηβοι χαρακώνονται με ξυράφια

Έλληνες έφηβοι κόβουν τις φλέβες τους και χαρακώνονται με ξυράφια. Μια νέα τρέλα ή ακραία αντίδραση της εποχής;

Εκτός από τις απειλές της εποχής μας, που απειλούν καθημερινά τους νέους, όπως το bullying και ο εθισμός στο διαδίκτυο, τώρα οι έφηβοι έρχονται αντιμέτωποι και με ένα ακόμη ανησυχητικό φαινόμενο, το λεγόμενο «cutting» ή αυτοτραυματισμός
Το φαινόμενο, όπως αναφέρει ο Ελεύθερος Τύπος, είναι άμεσα συνδεδεμένο με τις αυξημένες πιέσεις που βιώνουν οι έφηβοι στην Ελλάδα της κρίσης και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν από την οικογένεια τους, το σχολείο και την κοινωνία.
Σύμφωνα με τα ευρήματα της Μονάδας Εφηβικής Υγείας της Β' Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού», από τις 600 επισκέψεις που πραγματοποιούνται κάθε μήνα, περίπου το 5% αφορά περιστατικά αυτοτραυματισμού.
Μιλώντας στην εφημερίδα, η Αρτεμις Τσίτσικα, επίκουρη καθηγήτρια Παιδιατρικής και Εφηβικής Ιατρικής και επιστημονική υπεύθυνη της Μονάδας, τονίζει ότι η εφηβεία αποτελεί μία μεταβατική περίοδο, πριν από την ενηλικίωση, που χαρακτηρίζεται από σωματική και ψυχολογική αστάθεια, γεγονός που πυροδοτεί την ανάδυση σοβαρών προβλημάτων, ένα εξ αυτών είναι και ο αυτοτραυματισμός με τη χρήση μαχαιριού, ξυραφιού, ή άλλου αιχμηρού αντικειμένου, συνήθως στο εσωτερικό των καρπών ή άλλα μέρη του σώματος.
Η πρακτική αυτή, όπως εξηγεί, αποσκοπεί στην αποφόρτιση των έντονων συναισθημάτων που βιώνει ο έφηβος, όπως η πίεση, το άγχος, οι φοβίες και το καταθλιπτικό συναίσθημα. Ουσιαστικά προσπαθούν να ανακουφίσουν τον εσωτερικό πόνο, αποσπώντας την προσοχή τους με έναν εξωτερικό.
Το φαινόμενο αυτό, εκδηλώνεται συνήθως στη μέση εφηβεία, σε ηλικίες από 14 έως 18 ετών, μία περίοδος που χαρακτηρίζεται από μεγάλη ευαλωτότητα και ανθούν συμπεριφορές υψηλού κινδύνου.
Οπως επισημαίνει η Τσίτσικα:
«ο αυτοτραυματισμός συνήθως συνυπάρχει με χαμηλή αυτοεκτίμηση, αγχώδη διαταραχή, ακόμα και κατάθλιψη, ενώ ενδέχεται να υπάρξει συσχέτιση του με αυτοκτονικότητα και απόπειρες αυτοκτονίας, σύμφωνα με προγενέστερες έρευνες»
Από την πλευρά τους οι γονείς, οφείλουν να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή σε σημάδια αυτοτραυματισμού και να ζητήσουν άμεσα τη συμβολή ενός ειδικού Ψυχικής Υγείας.

Πηγή: eirinika.gr
Σχετικά:

Στο Χιούστον των ΗΠΑ και στην Κρήτη
11χρονα κοριτσάκια κακοποιήθηκαν και... γέννησαν

Χιούστον: 11χρονη γέννησε το παιδί
του βιαστή ξαδέλφου της

Ο 21χρονος ξάδελφος της ανήλικης -τα στοιχεία της οποίας δεν έχουν δοθεί στη δημοσιότητα- ονομάζεται Ντιάντρ Ντέβον Ντέιβις-Ουίλιαμ έχει συλληφθεί και κατηγορείται για σεξουαλική παιδική κακοποίηση κατ' επανάληψιν.
...................................
Ο 21χρονος βίαζε για περισσότερους από επτά μήνες τη μικρή του ξαδέλφη, από τον Ιούνιο του 2012 έως τον Ιανουάριο του 2013.
Ο δράστης, εκμεταλλευόμενος την απουσία της μητέρας της, η οποία του είχε εμπιστευτεί τη φύλαξη της κόρης της για τις ώρες που εκείνη έλειπε στη δουλειά, επιτίθετο στην 11χρονη σχεδόν επί καθημερινής βάσεως.
περισσότερα εδώ: eirinika


Ηράκλειο: 11 χρονών παιδί γέννησε ένα κοριτσάκι
......................
Η 11χρονη και το νεογέννητο παιδί της είναι καλά στην υγεία τους, ωστόσο τώρα ξεκινά η έρευνα από τις αρμόδιες κοινωνικές υπηρεσίες, αρχικά, προκειμένου να ξεκαθαριστεί τουλάχιστον κάτω από ποιες συνθήκες προέκυψε η εγκυμοσύνη της.
.........................
Σύμφωνα με το cretalive πατέρας είναι ένας 14χρονος και μάλιστα η 29χρονη γιαγιά είχε ήδη από το περασμένο καλοκαίρι υποβάλλει μήνυση σε βάρος του ανήλικου πατέρα για αποπλάνηση της 11χρονης κόρης της.
.........................

Ωστόσο  το κοριτσάκι, με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, δε γνώριζε ότι ήταν έγκυος και το πληροφορήθηκε κατά τον 7ο μήνα της κύησης, όταν πήγε στο γιατρό βλέποντας την κοιλιά του να μεγαλώνει.
περισσότερα εδώ: koutipandoras

Πόσο ώριμα είναι τα παιδιά;
Aνεμελιά δεν σημαίνει ανωριμότητα

Eίναι αλήθεια ότι «τα παιδιά είναι μικρά για να καταλάβουν»; Πολλοί γονείς τα αντιμετωπίζουν σαν να είναι ανόητοι ενήλικοι. Eίναι πράγματι έτσι ή μήπως εμείς με τη συμπεριφορά μας τους κλείνουμε το δρόμο προς την ωριμότητα και την υπευθυνότητα;
«Mωρό παιδί είναι, δεν νιώθει», «μα τα παιδιά ξεσυνερίζεσαι τώρα;», «όταν μεγαλώσεις, θα καταλάβεις», «είσαι μικρός ακόμη για τέτοια πράγματα»:
Τέτοιες φράσεις, με τις οποίες συχνά απευθυνόμαστε ή αναφερόμαστε στα παιδιά, αντανακλούν την πεποίθηση ότι τα παιδιά χρειάζονται ειδική αντιμετώπιση, επειδή λόγω ηλικίας είναι ανώριμα, καταλαβαίνουν λιγότερα, έχουν περιορισμένες ικανότητες και μειωμένη αντίληψη. Kι όμως, υπάρχουν στιγμές που τα παιδιά μάς ξαφνιάζουν με τις αντιδράσεις τους και μπορεί να μας κάνουν να σκεφτούμε ότι ίσως είναι πιο ώριμα -ή «αλλιώτικα» ώριμα- από όσο εμείς (θέλουμε να) πιστεύουμε.
 
H μαγική σκέψη
Tα παιδιά, πράγματι, λόγω του ότι η σωματική και νοητική τους ανάπτυξη δεν έχει ολοκληρωθεί, έχουν σε πολλά πράγματα μειωμένες ικανότητες σε σχέση με τους ενηλίκους και εξαρτώνται απ’ αυτούς. Δεν θα μπορούσαν δηλαδή να αντεπεξέλθουν μόνα τους στις ίδιες τους τις ανάγκες.
Aπό την άλλη μεριά, την παιδική ηλικία χαρακτηρίζει ένας τρόπος σκέψης διαφορετικός από αυτόν των ενηλίκων. Aυτό σημαίνει ότι ο τρόπος που τα παιδιά αντιλαμβάνονται τα πράγματα -και πολύ περισσότερο ο τρόπος που αντιδρούν σε αυτά- δεν συμβιβάζεται με αυτό που ονομάζουμε λογική, κοινό νου, «πραγματικότητα».
H κατανόηση και εξήγηση που δίνουν τα παιδιά σε αυτά που συμβαίνουν γύρω τους και μέσα τους στηρίζεται καταρχήν ακόμη στη μαγική σκέψη, που απομεινάρια της μπορούμε ίσως να διακρίνουμε στη φαντασία, τα όνειρα ή τις «ευχές» των ενηλίκων (το θέλω αυτό τόσο πολύ, που αν «βγει» το τάδε νούμερο θα γίνει). Στην αντίληψη των παιδιών κυριαρχεί αυτού του είδους η μαγική σκέψη, ενώ τους είναι πιο δύσκολο να κατανοήσουν μια πιο πραγματιστική και ορθολογιστική άποψη για τα πράγματα.
 
«Tο φεγγάρι υπάρχει για μένα»
Aπό την άλλη μεριά, τα παιδιά -και αυτό, όσο πιο μικρά είναι, τόσο περισσότερο ισχύει- καταλαβαίνουν τον κόσμο με επίκεντρο τον εαυτό τους. Aυτό είναι καταφανές στις εξηγήσεις που δίνουν τα πολύ μικρά παιδιά π.χ. σε φυσικά φαινόμενα: «το φεγγάρι είναι εκεί για να με φωτίζει να βλέπω τη νύχτα».
Aυτή η εγωκεντρική αντίληψη του κόσμου περιορίζεται όσο μεγαλώνει ένα παιδί, δεν παύει όμως να υπάρχει και μέχρι το τέλος της εφηβείας πολλές φορές. Στην «αιχμηρή» μάλιστα εποχή της εφηβείας, τείνει να επανέρχεται και να επισκιάζει καμιά φορά την περισσότερο «κοινωνική» αντίληψη που έχουν αποκτήσει τα παιδιά ως τότε. Ένα άλλο χαρακτηριστικό της παιδικής συμπεριφοράς που συμβάλλει στο να τα βλέπουμε και να τα αντιμετωπίζουμε ως ανώριμα, είναι ο παρορμητισμός.

Tα παιδιά είναι πιο εκτεθειμένα, πιο ευάλωτα στα συναισθήματά τους και τις παρορμήσεις τους από τους ενηλίκους, κάτι που επίσης ελαττώνεται και εξισορροπείται καθώς μεγαλώνουν. Aυτό σημαίνει ότι, όταν ένα παιδί βρίσκεται υπό την επίδραση ενός δυνατού συναισθήματος είτε θετικό είναι αυτό είτε αρνητικό-, κατά κάποιον τρόπο κατακλύζεται από αυτό το συναίσθημα, τον πόνο, τη χαρά, το φόβο, το θυμό, τον ενθουσιασμό, τη ζήλια, τη θλίψη και συνήθως δεν είναι σε θέση να ελέγξει και να μετριάσει τη συμπεριφορά του.
 
Mόνο το «εδώ και τώρα» έχει σημασία
Oι αντιδράσεις του παιδιού υπαγορεύονται από το είδος και την ένταση του συναισθήματός του όπως το βιώνει τη συγκεκριμένη στιγμή, σε αυτό που ονομάζουμε «εδώ και τώρα». Προσπάθειες εκλογίκευσης και κατευνασμού τη στιγμή εκείνη σπάνια καρποφορούν, αν το συναίσθημα δεν βρει ανταπόκριση ή δεν εκτονωθεί με κάποιο τρόπο. Στα πολύ μικρά παιδιά ίσως συγχωρούμε τέτοιου είδους φέρσιμο, αν και μας θυμώνει, γιατί το θεωρούμε ιδιοτροπία. Με λίγο μεγαλύτερα παιδιά όμως είμαστε πιο αυστηροί, επειδή πιστεύουμε ότι πρόκειται για μία ακόμη απόδειξη ανωριμότητας. Aυτή η συναισθηματική αστάθεια και ορμητικότητα μας κάνουν να τα θεωρούμε ανώριμα, και κατά συνέπεια ανεύθυνα, αναξιόπιστα, ακόμη και ανίκανα, ανόητα, χαζά.
 
Oι κατακτήσεις των παιδιών, μέτρο της ωριμότητάς τους
Eίναι όμως πράγματι έτσι τα παιδιά; Eίναι η μαγική τους σκέψη, η λιγότερο τιθασευμένη φαντασία, ο κάποτε μη «ρεαλιστικός» τρόπος τους να βλέπουν τον κόσμο και ο παρορμητισμός τους τεκμήρια ανωριμότητας ή μήπως τα αδικούμε, κρίνοντας την ωριμότητά τους σαν να ήταν ενήλικοι; Aυτό είναι πολύ σημαντικό για να καταλάβουμε το κατά πόσο τα παιδιά είναι ώριμα.
Kάνουμε λάθος αν θεωρούμε τα παιδιά ανώριμα, επειδή δεν σκέφτονται, δεν αισθάνονται και δεν συμπεριφέρονται όπως εμείς. Aν σκεφτούμε ότι τα παιδιά βρίσκονται σε μία συνεχή διαδικασία ανάπτυξης σε κάθε επιμέρους τομέα της ύπαρξής τους, βιολογικό-σωματικό, γνωστικό-νοητικό, συναισθηματικό, κοινωνικό, σε μία διαδικασία απόκτησης νέων ικανοτήτων και δεξιοτήτων και ταυτόχρονα καταφέρουμε να διακρίνουμε το πόσο πολλά κατακτούν από μέρα σε μέρα, μπορούμε ίσως να δούμε και πόση ωριμότητα διαθέτουν.
Tο θέμα της ωριμότητας των παιδιών είναι σύνθετο, επειδή λειτουργεί σαν αυτό που ονομάζουμε «αυτοεκπληρούμενη προφητεία». Όσο τα αντιμετωπίζουμε σαν να είναι ανώριμα, πράγματι τα «βοηθάμε» να φέρονται ανώριμα, επιβεβαιώνοντας έτσι την αντίληψη που έχουμε γι’ αυτά. Aντίθετα, αν πειστούμε για την ωριμότητά τους, τα βοηθάμε να συμπεριφέρονται ώριμα και τα ωθούμε να ωριμάζουν συνέχεια μεγαλώνοντας.
 
Oι ευθύνες ωριμάζουν τα παιδιά
Άμεσα συνδεδεμένο με την ωριμότητα είναι το ζήτημα της ευθύνης. Ωριμότητα και υπευθυνότητα πάνε μαζί και δύσκολα θα ονομάσουμε ώριμο κάποιον που επιδεικνύει ανευθυνότητα απέναντι στον εαυτό του και τους άλλους.
H υπευθυνότητα όμως αποκτάται σταδιακά, όταν κάποιος έχει την ευκαιρία να αναλαμβάνει ευθύνες. Aυτό ξεκινάει στα παιδιά καταρχήν από τις πιο απλές ευθύνες απέναντι στον εαυτό τους. Tα παιδιά είναι σε θέση να προστατέψουν τον εαυτό τους, κάτω από κανονικές συνθήκες, σε οτιδήποτε εναπόκειται στις δικές τους σωματικές ικανότητες.
Μπορούν δηλαδή να ελέγξουν τις κινήσεις τους όταν σκαρφαλώνουν κάπου μόνα τους, την ταχύτητα όταν τρέχουν, το ύψος όταν πηδούν. Mπορούν επίσης από αρκετά μικρή ηλικία να μάθουν πώς να συμπεριφέρονται, ώστε να αποφεύγουν τους εξωτερικούς κινδύνους, πώς να περπατούν δηλαδή στο δρόμο χωρίς να κινδυνεύουν από τ’ αυτοκίνητα, πώς να κινούνται όταν βρίσκονται σε πλήθος για να μη χαθούν.
 
Tα παιδιά μπορούν να είναι ακόμη και σοφά
Xαρακτηριστικό για την παιδική σοφία -όχι απλώς ωριμότητα- είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορούν να αντιμετωπίσουν υπαρξιακά ερωτήματα, π.χ. το θέμα του θανάτου. Aν τα αντιμετωπίσουμε με την ανάλογη σοβαρότητα και δεν προσπαθούμε να τα κοροϊδέψουμε, λέγοντάς τους ότι ο θάνατος ισχύει για τους άλλους και όχι για μας, θα δούμε ότι οι αντιδράσεις τους περιλαμβάνουν και συναισθηματικότητα, αλλά και αυτοσυγκράτηση, συμπόνια και μία πνευματικότητα, που εμείς προσπαθούμε να την ξαναβρούμε όταν αντιμετωπίζουμε τέτοια ερωτήματα.
 
H ωριμότητα που λείπει από τους μεγάλους
Tαυτόχρονα, τα παιδιά έχουν αίσθημα ευθύνης απέναντι στους άλλους και συχνά μας καταπλήσσουν με τη συμπεριφορά τους. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι παιδιά που έχουν μεγαλώσει σε ένα «φυσιολογικό» οικογενειακό περιβάλλον, που έχει σταθεί με αγάπη και φροντίδα στις βασικότερες ανάγκες τους, έχουν μία έμφυτη ηθική και κοινωνικότητα.
Νοιάζονται δηλαδή τους άλλους, ειδικά τα πιο μικρά ή πιο αδύναμα παιδιά, καταλαβαίνουν τη συναισθηματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ένας άλλος και είναι σε θέση να παρηγορήσουν, να συμπαρασταθούν, να συμπονέσουν.
Aκόμη και το πιο ζωηρό παιδί μπορεί, αν καταλάβει ότι κάποιος το χρειάζεται, να συμπεριφερθεί με «σύνεση», αλληλεγγύη, ευαισθησία, με μία συναισθηματική ωριμότητα δηλαδή που συχνά λείπει ακόμη κι από τους ενηλίκους.
 
Προστασία και ενθάρρυνση
Tο ζήτημα της ωριμότητας των παιδιών μπλέκεται ακόμη πιο πολύ όταν μιλάμε για την εκτέλεση «καθηκόντων» που αποσκοπούν σε κάποιους μελλοντικούς στόχους. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα σχολικά καθήκοντα. Θεωρούμε ανώριμη τη συμπεριφορά των παιδιών που δεν καταλαβαίνουν πόσο σημαντικό είναι για το μέλλον τους να είναι από μικρά «καλά» στο σχολείο και ξεχνάμε το γεγονός ότι τα παιδιά δεν μπορούν να σκεφτούν στο μέλλοντα.
Aν αυτό που κάνουν δεν ανταποκρίνεται σε άμεσες ή μεσοπρόθεσμες ανάγκες, αν δηλαδή δεν υπάρχει ίχνος ευχαρίστησης ή ενδιαφέροντος σε αυτό που κάνουν, δυσκολεύονται πολύ να αφοσιωθούν σε αυτό, όπως άλλωστε και οι ενήλικοι. Aπό την άλλη μεριά, μπορούμε να δούμε πόση υπευθυνότητα και ώριμη συμπεριφορά μπορούν να επιδείξουν σε οποιαδήποτε σχολική δραστηριότητα καταφέρνει να τραβήξει το ενδιαφέρον τους. Eίναι γεγονός ότι πολλά παιδιά συμπεριφέρονται με τρόπο που κάθε άλλο παρά επιβεβαιώνει τα παραπάνω.
Mπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι πρόκειται για παιδιά που δεν αντιμετωπίστηκαν ως ώριμα και υπεύθυνα άτομα, με -ακόμη- περιορισμένες δυνατότητες. Eίναι αυτονόητο ότι η ωριμότητα αναπτύσσεται όσο μεγαλώνει και αποκτά κανείς εμπειρίες. Τα παιδιά για να ωριμάσουν πρέπει από την πρώτη στιγμή να έχουν δίπλα τους ενηλίκους, που θα τα βοηθούν να αποκτήσουν αυτές τις εμπειρίες, διατηρώντας την ισορροπία ανάμεσα στην προστασία και στην ενθάρρυνση. Aυτό χρειάζονται από εμάς και όχι να τα «κλείνουμε στο κουτί», περιμένοντας κάποια στιγμή να είναι ώριμα από μόνα τους.
Aνεμελιά δεν σημαίνει ανωριμότητα
Ίσως αυτό που μας κάνει να αμφισβητούμε την ωριμότητα και την υπευθυνότητα των παιδιών είναι το ότι τα παιδιά μπορούν να αντεπεξέρχονται στις ευθύνες απέναντι στον εαυτό τους και τους άλλους, παραμένοντας ταυτόχρονα ανέμελα, ξένοιαστα και ανάλαφρα. Aυτή την ικανότητα την έχουν χάσει σε μεγάλο βαθμό οι ενήλικοι, και έτσι τείνουν να συγχέουν την ανεμελιά των παιδιών με ανωριμότητα και έλλειψη αισθήματος ευθύνης.
 

Οι δασκάλες των Ναζί: Οι Μαινάδες του Χίτλερ

Κατέδιδαν μαθητές του δημοτικού για αναπηρία
και υπολόγιζαν με τους μαθητές πόσο κοστίζει
στο σύστημα ένας ανάπηρος!


Οι γυναίκες στη ναζιστική Γερμανία διαδραμάτισαν ένα καίριο ρόλο, ο οποίος έχει υποτιμηθεί. Ήταν φύλακες στα στρατόπεδα του ολοκαυτώματος, νοσοκόμες των πειραμάτων πάνω σε ανθρώπους, στις κλινικές των Ναζί, επίλεκτες σύζυγοι των Ες Ες και δασκάλες που γαλουχούσαν τα παιδιά στα νέα  ιδεώδη.
Η Wendy Lower αναδεικνύει στο βιβλίο της «οι μαινάδες του Χίτλερ», το ρόλο αυτών των γυναικών. Διαβάστε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα για τον ρόλο των δασκάλων.
 
Μαθήματα ναζισμού 
[…]Η μύηση στις επιδιώξεις των Ναζί δεν γινόταν εν μια νυκτί. Απαιτούσε κατήχηση και ενθάρρυνση, την οποία επεδίωκαν ασταμάτητα τα σχολεία του Ράιχ. 
Για τον Χίτλερ, η σωστή εκπαίδευση έπρεπε να «εντυπώσει με καυτό σίδερο την αίσθηση της φυλής και το φυλετικό συναίσθημα στο ένστικτο και τη σκέψη, στην καρδιά και το μυαλό των νέων τους οποίους έχει επιφορτιστεί». 
Τα δύο τρίτα όλων των Γερμανών δασκάλων συμμετείχαν σε εκπαιδευτικές κατασκηνώσεις όπου υποβάλλονταν σε σωματικές και ιδεολογικές ασκήσεις.
Τα μαθήματα Ιστορίας στα γερμανικά σχολεία επικεντρώνονταν στη γερμανική ανδρεία, στις αυτοκρατορίες του παρελθόντος και στους ηρωικούς σκαπανείς. 
Ο Χίτλερ βρήκε μια θέση σε ένα πάνθεο ηρώων που περιλάμβανε τον Καρλομάγνο, τον Φρειδερίκο τον Μέγα και το Μπίσμαρκ. 
Οι γλωσσικές οδηγίες ερμήνευαν τα μοτίβα ομιλίας όχι ως τοπικά ιδιώματα αλλά ως φυλετικές παρεκκλίσεις.
Πόσο κοστίζει ένας ανάπηρος; 
Στις τάξεις των μαθηματικών, οι δάσκαλοι ανέθεταν στους μαθητές να υπολογίσουν το κόστος των παροχών πρόνοιας για τα άτομα με αναπηρία στα κρατικά άσυλα, ενσταλάζοντας στα νεαρά μυαλά μία οικονομική δικαιολογία για το πρόγραμμα μαζικής εξόντωσης των ασθενών οι οποίοι αποκαλούνταν «άχρηστοι φαγάδες».
Πως ξεχωρίζεις έναν Εβραίο! 
Σε ένα σχολικό εγχειρίδιο, οι μαθητές διδάσκονταν «πώς να ξεχωρίσουν έναν Εβραίο: από τον τρόπο που περπατάει, το παράστημα του, τις χειρονομίες και τον τρόπο ομιλίας του». 
Σε όλα τα μαθήματα ήταν στενά συνυφασμένη η ανωτερότητα της γερμανικής φυλής. Όπως είπε κάποτε μια δασκάλα στους μαθητές της, οι Εβραίοι δεν ήταν άσχημοι μόνο εξωτερικά, αλλά και εσωτερικά. Μία Εβραία μαθήτρια του δημοσίου σχολείου θα θυμόταν αργότερα ένα πρωί που η δασκάλα της εμφανίστηκε στην τάξη φορώντας μια σβάστικα, την έδειξε και είπε: «Πήγαινε να καθίσεις στα τελευταία θρανία. Δεν είσαι πλέον μία από μας». 
Όσοι αντέδρασαν σε αυτό το δόγμα, τόσο δάσκαλοι όσο και μαθητές, αποβλήθηκαν από το σύστημα. Η σωματική βία σε παιδιά που δεν συμμορφώνονταν ή έδειχναν ανυπακοή αποτελούσε κοινή πρακτική κατά την δεκαετία του ’30.
Δάσκαλοι καταδότες των μαθητών τους 
Για την εφαρμογή του Νόμου περί αποτροπής της αναπαραγωγής ατόμων με εκ γενετής αναπηρία του 1933, ζητήθηκε από τους δάσκαλους να αναφέρουν τα παιδιά με αναπηρία. Αν ένα παιδί δεν μπορούσε να κουμπώσει σωστά το παλτό του, τα πήγαινε άσχημα στις εξετάσεις ή του έλειπε ο συντονισμός στις αθλητικές δραστηριότητες ή στην αυλή του σχολείου, το παρέπεμπαν για «εξέταση».
Στο βαυαρικό χωριό του Ραϊχερσμπόιερν, μία τέτοια περίπτωση εμφανίστηκε στο κλειστό περιβάλλον ενός μονοτάξιου σχολείου. Το 2011 πήρα συνέντευξη από έναν από τους παλιούς μαθητές, τον Φρίντριχ Κ έναν ηλικιωμένο άνδρα πάνω από τα εβδομήντα, που ήταν πρόθυμος να αφηγηθεί όσα είχε βιώσει ως παιδί στη διάρκεια του πολέμου. 
Καθίσαμε στη βεράντα του απολαμβάνοντας καφέ και κέικ. Όταν τελειώσαμε, ρώτησα τον Φρίντριχ Κ. και τη γυναίκα του, η οποία καθόταν μαζί μας, για τους επικεφαλής των ναζί στο χωριό του.
 
Ο Φρίντριχ θυμήθηκε ότι υπήρχε ότι υπήρχε μια τοπική δασκάλα, η φράου Ότναντ, αλλά είχε πεθάνει. Είχε αυτοκτονήσει. Έδειξε προς το τοπικό παρεκκλήσι όπου είχε ταφεί και ανέφερε μερικές λεπτομέρειες σχετικά με τον τάφο της, απ’ αυτές που προσέχουν μόνο οι κάτοικοι των μικρών χωριών. 
Τον ρώτησα τι είχε κάνει. Ο ηλικιωμένος σταμάτησε για μια στιγμή και κοίταξε τη γυναίκα του, η οποία έγνεψε επιδοκιμαστικά.
«Να» εξήγησε «στο χωριό μας υπήρχε ένα μικρό κορίτσι με το οποίο μου άρεσε να παίζω. Σκαρφαλώναμε στα δέντρα. Καθόταν δίπλα μου στην τάξη. Όμως μερικές φορές πάθαινε κρίσεις. Ήταν επιληπτική. 
Και η φράου Οτνάντ δεν μπορούσε να το ανεχθεί αυτό. Τότε το κορίτσι σταμάτησε να έρχεται στο σχολείο. Είχε εξαφανιστεί από το χωριό. 
Εμείς τα παιδιά ήμασταν περίεργα και ζητήσαμε από την δασκάλα μας, τη φράου Οτνάντ, να μας πει που βρισκόταν το κορίτσι. Η φράου Οτνάντ μας εξήγησε ότι το συγκεκριμένο παιδί προκαλούσε μεγάλη αναστάτωση στην τάξη και ότι έπρεπε να την διώξουν. 
Το κορίτσι δεν επέστρεψε ποτέ».
Απόσπασμα από το βιβλίο «Οι Μαινάδες του Χίτλερ: Ο ρόλος των Γερμανίδων στα ναζιστικά πεδία θανάτου» της Wendy Lower. 
εκδόσεις Μεταίχμιο.

Μαινάδες: Στην ελληνική μυθολογία οι Μαινάδες ήταν νύμφες που παρουσιάζονται ως συντρόφισσες και συνοδοί του θεού Διονύσου. Η λέξη μαινάς (στον ενικό) εμφανίζεται στον Όμηρο, όπου συσχετίζεται με τη μανία. Και πράγματι, το κυριότερο χαρακτηριστικό των Μαινάδων ήταν η εκστατική μανία, δηλαδή η πέρα από τη λογική υπερκινητική και βίαιη συμπεριφορά. πηγή:wikipedia.
 
Αναδημοσίευση από τη ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Πακιστάν: 141 παιδιά νεκρά - 100 τραυματίες
Ταλιμπάν κρατούν ομήρους 500 παιδιά και δασκάλους!

Κομάντος Ταλιμπάν πραγματοποίησαν επίθεση σήμερα το πρωί σε σχολείο όπου φοιτούν παιδιά στρατιωτικών και κρατούν ομήρους 500 σπουδαστές και δασκάλους, στην Πεσαβάρ του βορειοδυτικού Πακιστάν. Σύμφωνα με τα ξένα μέσα 84 παιδιά είναι νεκρά  και τουλάχιστον 100 οι τραυματίες.


Οι δράστες έδωσαν οδηγία να σκοτωθούν τα μεγαλύτερα σε ηλικία παιδιά, σύμφωνα με όσα μεταδίδει το Al Jazeera. Ελικόπτερα πραγματοποίησαν επίθεση πάνω από τις εγκαταστάσεις, ενώ αυτοκινητοπομπή ασθενοφόρων μεταφέρει τραυματισμένα παιδιά στο νοσοκομείο.

Το νοσοκομείο Lady Reading στην Πεσαβάρ ανακοίνωσε ότι στις εγκαταστάσεις του έχουν μεταφερθεί οι σοροί πέντε σπουδαστών και ότι δίνει τις πρώτες βοήθειες στους τραυματίες, ανάμεσά τους δύο άντρες εκπαιδευτικοί.
"Πολλοί τραυματίες είναι στο χειρουργείο, είναι σε κρίσιμη κατάσταση, υποβάλλονται σε θεραπεία", δήλωσε ο εκπρόσωπος του νοσοκομείου Ετζάζ Χαν.
Ένας δάσκαλος είπε ότι οι δράστες της επίθεσης είχαν στόχο το σχολείο, την ώρα που διεξάγονταν εξετάσεις. "Μισή ώρα μετά την επίθεση, ο στρατός ήρθε και σφράγισε το σχολείο", δήλωσε ο δάσκαλος σε ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι έξω από το πολιορκημένο σχολείο. "Βρισκόμασταν στην αίθουσα των εξετάσεων, όταν πραγματοποιήθηκε η επίθεση. Τώρα οι άνδρες του στρατού εκκαθαρίζουν τις τάξεις μία προς μία".
Τουλάχιστον έξι είναι οι δράστες της επίθεσης, οι οποίοι φορώντας στρατιωτική στολή εισέβαλαν στο σχολείο και άνοιξαν πυρ, πρόσθεσε πηγή μέσα από το σχολείο. Την ευθύνη για την επίθεση ανέλαβε αμέσως μια οργάνωση πακιστανών Ταλιμπάν.

"Στείλαμε έξι άνδρες για την επίθεση αυτή, ανάμεσά τους ελεύθεροι σκοπευτές και καμικάζι ζωσμένοι με εκρηκτικά. Έχουν την εντολή να πυροβολήσουν εναντίον όλων των ενηλίκων σπουδαστών αλλά να μην πλήξουν τα παιδιά", δήλωσε ο Μουχάμαντ Ούμαρ Χορασάνι, εκπρόσωπος της ΤΤΡ, της μεγαλύτερης οργάνωσης ισλαμιστών ανταρτών Ταλιμπάν της χώρας. "Είναι μια επίθεση σε αντίποινα για την επιχείρηση του στρατού στο Βόρειο Ουαζιριστάν", δήλωσε αναφερόμενος στη στρατιωτική επιχείρηση κατά των Ταλιμπάν που ξεκίνησε τον Ιούνιο.
Το βορειοδυτικό Πακιστάν συγκλονίζεται εδώ και χρόνια από ισλαμιστική εξέγερση, σύμφωνα με αξιωματούχους του στρατού, της αστυνομίας και ανταρτών της περιοχής.

Αυτή την ώρα είναι σε εξέλιξη επιχείρησης διάσωσης.

protothema