Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Τ' αστέρι και η ευχή - Star and wish
Το "χαμομηλάκι" σάς καληνυχτίζει -και σας καλημερίζει-
με μια υπέροχη μελωδία

Ένα από τα πιο όμορφα μουσικά θέματα που γράφτηκαν ποτέ από Ελληνίδα συνθέτρια, την Ευανθία Ρεμπούτσικα, ντυμένο με την αιθέρια φωνή της Έλλης Πασπαλά

Καλοκαίρι σημαίνει παιχνίδι, αλλά και κανόνες

“Tα παιδιά νιώθουν αρκετά προστατευμένα και πολύ πιο υγιή, όταν έχουν μεγάλους δίπλα τους να τους βάζουν όρια και κανόνες. Μεγαλώνουν έτσι τα παιδιά με συναισθηματική υγεία.”
Καλοκαίρι, παιχνίδι, ελευθερία
Καλοκαίρι σημαίνει παιχνίδι και χαλαρότητα για τους γονείς των μικρών παιδιών. Η Ελένη Αδαμοπούλου, ιδιοκτήτρια παιδικού σταθμού στην Κομοτηνή σημειώνει πως το Καλοκαίρι είναι μια ιδανική περίοδος για τους γονείς να πηγαίνουν βόλτα τα παιδιά τους στην παιδική χαρά, να παίζουν με την άμμο, το νερό και τα κουβαδάκια. 
«Να περνούν τις μέρες τους, όσο μπορούν πιο ελεύθερα, χωρίς πολλά «πρέπει» και «μη», αλλά εξηγεί, όμως, ότι θα πρέπει «να υπάρχουν και όρια. Όχι, όμως, πολλοί κανόνες το καλοκαίρι. Πρέπει να τη ζήσουν την εποχή. Είναι λίγες οι ημέρες, θα περάσουν και θα πρέπει τα παιδιά να μπουν ξανά στην καθημερινότητα».

Απαραίτητα τα όρια στην καθημερινότητα των παιδιών
Σύμφωνα με την κα Ελένη Αδαμοπούλου, οι γονείς είναι λίγο «μπερδεμένοι» στην εποχή μας. 
Μπερδεύουν την ανεξαρτησία με τα όρια. 
«Δεν βάζουν στα παιδάκια τους τόσα πολλά όρια, θεωρούν ότι θα πρέπει να τα έχουν πιο ελεύθερα από ότι πρέπει. Ενώ τα παιδιά νιώθουν αρκετά προστατευμένα και πολύ πιο υγιή όταν έχουν μεγάλους δίπλα τους να τους βάζουν όρια και κανόνες. Μεγαλώνουν έτσι τα παιδιά με συναισθηματική υγεία. 
Τώρα επικρατεί μια σύγχυση στο παιδί. Δεν ξέρει τι πρέπει να κάνει και τι όχι. 
Όταν, την μια μέρα είναι ναι και την άλλη όχι, κάποια στιγμή το παιδάκι δεν θα ξέρει τι πρέπει να κάνει και τι όχι. Θα πρέπει να είναι κάθετοι οι κανόνες. Όχι κανόνες που θα κάνουν τα παιδιά να νιώθουν δυστυχισμένα, αλλά που να ορίζουν την συμπεριφορά τους. Ότι αυτό πρέπει να γίνει και θα γίνει χωρίς να υπάρχουν πισωπατήματα.»

Παιχνίδι, όχι υπολογιστής
Το καλοκαίρι είναι μια ιδανική περίοδος, σύμφωνα με την έμπειρη νηπιαγωγό, για να βγουν τα παιδιά από το σπίτι. 
«Να φύγουν από τις κακές συνήθειες, τα παιδιά μονίμως είναι προσηλωμένα σε μια οθόνη, όπως οι γονείς τους. Ας βγουν, ας παίξουν ας χαρούν τη Φύση και όλα θα είναι καλύτερα.» καταλήγει προτρέποντας μεγάλους και μικρούς.

Κείμενο: Μαρία Νικολάου
ert.gr

Έχεις τις βελόνες, έχεις και το νήμα...
«Η ζωή είναι σαν αυτό το πλεχτό.»


Το τι θα κάνεις με αυτά είναι δική σου απόφαση

Έχεις δυο μεγάλες βελόνες και νήμα.

Με αυτές τις βελόνες μπορείς να τρυπηθείς
ή να τα μπήξεις με δύναμη στη σάρκα σου μέχρι να ματώσεις.

Μπορείς όμως και να αφήσεις τις βελόνες και να πάρεις το νήμα
και να το τυλίξεις σφιχτά στο λαιμό μέχρι να πνιγείς.

Μπορείς όμως και να πλέξεις.
Γιατί όχι; Μπορείς να πλέξεις ό,τι θέλεις, όπως θέλεις, με όποια ταχύτητα θέλεις.

Σου έδωσαν τα εργαλεία, αλλά εσύ θα αποφασίσεις πως θα τα χρησιμοποιήσεις.
Αποφάσισες;

«Η ζωή είναι σαν αυτό το πλεχτό.»
Και ρώτησε ο νέος τη μάνα του που καθόταν κι έπλεκε ήσυχα στον καναπέ το πλεχτό της, εξοργισμένος από τα περίσσια νιάτα του που παρ' όλο τους το εύρος δεν χωρούσαν το νόημα της ζωής:
— Και δε μου λες ρε μάνα, τι είναι η ζωή; Εσύ ξέρεις;
— Ε, γιε μου, του απάντησε η μάνα καθώς συνέχισε να πλέκει δίχως σταματημό.
«Η ζωή είναι σαν αυτό το πλεχτό. Έρχεσαι στον κόσμο και σου δίνεται ένα κουβάρι κάτι να το κάνεις. Ξεκινάς και πλέκεις και το μόνο που έχεις στο νου σου είναι να το πλέξεις όσο καλύτερα μπορείς. Να καταφέρεις το σχέδιο που έχεις στο νου σου, να μην αφήσεις κενά, οι κόμποι σου να είναι περιποιημένοι και κρυμμένοι. Ε, και καθώς περνούν τα χρόνια, το μόνο που αλλάζει καθώς πλέκεις το πλεχτό σου, είναι πως αρχίζεις και ρίχνεις κλεφτές ματιές στο κουβάρι που τελειώνει και σε πιάνει μια αγωνία μήπως δε σου φτάσει η κλωστή να το τελειώσεις. Αυτή είναι η ζωή γιε μου...»
..............................
Η διήγηση αυτή ουδόλως φανταστική είναι. Μου την ανέφερε ο καρδιακός  φίλος Γ. που είναι σήμερα ένας ωραίος άνθρωπος που αρχίζει και κοιτά μήπως τελειώσει το κουβάρι του  και αγωνιά αν θα του φτάσει η κλωστή. Κι εγώ γελώ μαζί του, γιατί ακόμα δεν καταλαβαίνω.