Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2019

«Ενώ εσύ μου φώναζες…»

Πολλές φορές σαν γονείς, ξεχνάμε ότι έχουμε απέναντί μας ένα παιδί που το μόνο που θέλει είναι αγάπη από εμάς. Τα οικονομικά προβλήματα, τα νεύρα της δουλειάς και το άγχος της επιβίωσης μας κάνει να ξεχνάμε το πιο σημαντικό πράγμα στο κόσμο.
Ποιο είναι αυτό; Ο τρόπος μας και η συμπεριφορά μας απέναντι στο παιδί μας. Διαβάστε το συγκλονιστικό κείμενο της Κατερίνας Μάλλιου.
  • Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι…
  • Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…
  • Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…
  • Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…
  • Ενώ εσύ μου φώναζες, με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…
  • Ενώ εσύ μου φώναζες, μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…
  • Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…
  • Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…
  • Ενώ εσύ μου φώναζες, η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…
  • Ενώ εσύ μου φώναζες, ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…
  • Ενώ εσύ μου φώναζες, θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…
  • Ενώ εσύ μου φώναζες, αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…
  • Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…
  • Ενώ εσύ μου φώναζες, ήμουν μόνος μου…
  • Ενώ εσύ μου φώναζες, σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…
  • Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…
  • Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…
  • Ενώ εσύ μου φώναζες, δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…
omorfhzwh.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Το κάλεσμα των Μαρμάρων»

Ένα ντοκιμαντέρ για τη διασπορά των ελληνικών αρχαιοτήτων στην Ευρώπη
«Τα αρχαία ελληνικά έργα τέχνης υπήρξαν αντικείμενο θαυμασμού από την ώρα της δημιουργίας τους. Υμνήθηκαν, λατρεύτηκαν, καταξιώθηκαν σαν σύμβολα κύρους και δόξας. Στόλισαν τη Ρώμη. Μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη. Άντεξαν στη διαδοχή των θρησκειών. Ό,τι ακολούθησε όμως, την ευρωπαϊκή Αναγέννηση, δεν είχε προηγούμενο. Το Κάλεσμα των Μαρμάρων αφύπνισε την αρχαιότητα. Ένας νέος κόσμος γεννήθηκε. Χιλιάδες άνθρωποι ενεπλάκησαν σε ένα αστείρευτο κυνήγι πολιτιστικών θησαυρών, αναζητώντας άλλοτε τη φήμη και τον πλούτο και άλλοτε την ομορφιά και τη μνήμη. Αυτή είναι η ιστορία τους...»
Αιώνες πριν τη λεηλασία της Ακρόπολης των Αθηνών και τον ακρωτηριασμό του Παρθενώνα από τον λόρδο Έλγιν, ήδη από τον 13ο αιώνα, η Ευρώπη στράφηκε στην ελληνική αρχαιότητα.


Ποιες συγκυρίες πυροδότησαν τα γεγονότα και άνοιξαν τον δρόμο για την «αφύπνιση της αρχαιότητας»;

Ποιόν ρόλο διαδραμάτισαν εκείνη την πρώτη περίοδο, οι Έλληνες λόγιοι που μετανάστευσαν στην Ιταλία, αλλά και φυσιογνωμίες, όπως ο χαρτογράφος Κριστόφορο Μπουοντελμόντι (Cristoforo Buondelmonti, 1386 - περ. 1430) και ο Κυριακός της Αγκώνας (πραγματικό όνομα, Κυριάκος Πιτσικόλι), έμπορος, ουμανιστής και περιηγητής, που κατέγραψε σχολαστικά τις αρχαιότητες, από τους Δελφούς και την Αθήνα μέχρι την Πελοπόννησο (απεικονίζοντας τες επιπλέον σε σχέδια, αρκετά εκ των οποίων έφτασαν στα χέρια των κορυφαίων καλλιτεχνών της Αναγέννησης);
Τι άλλαξε με την Επανάσταση του 1821 και για ποιόν λόγο θεωρείται κομβικό σημείο; Πόσο εκτεταμένο ήταν το «κυνήγι θησαυρού» για τις ελληνικές αρχαιότητες, που έφερε από τον 15ο αιώνα στην Ελλάδα (τους πρώτους αιώνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τα σύνορα ήταν κλειστά) πάσης φύσεως τυχοδιώκτες, τύπου Ιντιάνα Τζόουνς; Πώς έφυγαν οι αρχαιότητες με σημείο εκκίνησης τη Βενετία και στη συνέχεια τη Γαλλία, αλλά και τι ρόλο έπαιξε ο διασκορπισμός τους στη διαμόρφωση της πολιτιστικής ταυτότητας της Δυτικής Ευρώπης; Πώς διαχειριστήκαμε τα μνημεία και τις αρχαιότητες από τη σύσταση του νέου ελληνικού κράτους και ποιος ο ρόλος των ξένων αρχαιολογικών σχολών;
Και κυρίως, σε ποιο σημείο βρισκόμαστε, όχι μόνο σε σχέση με το πάγιο αίτημα της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα, αλλά του στοχασμού και αναστοχασμού, όσον αφορά τη σχέση μας την Ευρώπη.
 
Η νέα σειρά ντοκιμαντέρ 10 επεισοδίων, με τίτλο «Το κάλεσμα των Μαρμάρων», παραγωγής Cosmote TV, που έκανε πρεμιέρα την Τρίτη 5 Νοεμβρίου (22:00), στο κανάλι της πλατφόρμας Cosmote History -το οποίο είναι αφιερωμένο στην ελληνική ιστορία και τον πολιτισμό- επιχειρεί να διερευνήσει τη σχέση της Ευρώπης με την ελληνική αρχαιότητα και τη διαμόρφωση της νεότερης ευρωπαϊκής πολιτιστικής ταυτότητας, ανιχνεύοντας μία περίοδο 500 ετών και φωτίζοντας σημεία της ιστορίας άγνωστα στο ευρύ κοινό.

Στο ντοκιμαντέρ, που γυρίστηκε, πέραν της Ελλάδας, σε Βενετία, Παρίσι, Λονδίνο, Μόναχο, καταθέτουν τις απόψεις τους σχετικά με το ενδιαφέρον της Δυτικής Ευρώπης για την απόκτηση ελληνικών αρχαιοτήτων, περί τους τριάντα έγκριτους -υψηλής εξειδίκευσης- Έλληνες και Ευρωπαίους ιστορικούς και αρχαιολόγους, μεταξύ των οποίων και οι διευθυντές κορυφαίων αρχαιολογικών σχολών (Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών Αθήνας, Βρετανική Σχολή Αθηνών, Γαλλική Σχολή Αθηνών, Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών, Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή Αθηνών) που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα τα τελευταία 150 χρόνια.
  
Ως είναι ευνόητο, στο ντοκιμαντέρ γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στην αρπαγή και τη μεταφορά των Γλυπτών του Παρθενώνα από τον Τόμας Μπρους, 7ο Κόμη του Έλγιν (1803), ενώ τονίζεται ότι η άφιξή τους στο Λονδίνο αποτέλεσε ορόσημο για την εξέλιξη της πόλης.

«Η Αθήνα έγινε πόλη-παράδειγμα για το Λονδίνο. Και όταν έφτασαν τα Γλυπτά του Παρθενώνα στο μουσείο, θεωρήθηκαν μέρος της αθηναϊκής ταυτότητας. Τι είχε το Λονδίνο; Μερικούς σταθμούς διοδίων και μεσαιωνική ρυμοτομία και εντέλει το Βρετανικό Μουσείο είχε πολύ λίγα ακόμα πράγματα να δείξει. Έτσι πήραν παράδειγμα από τη μικρή, γενναία Αθήνα με τα σοκάκια και τα μικρά σπίτια, τη μικρή γενναία Αθήνα και τη δόξα της, πέρα από τη χλιδή», δηλώνει ο δρ Ίαν Τζένκινς, επίτιμος Έφορος του Τμήματος Ελληνικών και Ρωμαϊκών Αρχαιοτήτων του Βρετανικού Μουσείου.
Ο Κλεάνθης Δανόπουλος, δημιουργός του ντοκιμαντέρ, σημείωσε ότι «Το κάλεσμα των Μαρμάρων» -για το οποίο προηγήθηκε μεγάλη έρευνα- «ίσως είναι ένας νέος τρόπος να δούμε την ιστορία», ενώ εξομολογήθηκε ότι, ονειρευόταν να κάνει το ντοκιμαντέρ αυτό είκοσι ολόκληρα χρόνια.

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΟΡΥΚΤΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2019

Παιδιά, δεν πάμε καθόλου καλά!

Μια ματιά στα sites και... παιδιά, δεν πάμε καθόλου καλά!
Στην εποχή, λοιπόν, της παλλαϊκής, μαχητικής συμμετοχής στα κοινά μέσω των Facebook, Instagram κλπ από τον καναπέ, μήπως έφτασε η ώρα να κάνουμε κάτι που, μέσα στη μούχλα μας, μάλλον θα πιάσει τόπο
;

Ας πάρουμε, λοιπόν, τα τηλεκοντρόλ, ως λάβαρα, στα χέρια και ας κλείσουμε Λιάγκες, Γκαγκάκες, Τσολάκες, Σταματίνες και λοιπά εξωτικά πτηνά, έξω από τη ζωή μας!

Σεξιστικά, απαράδεκτα σχόλια και χαζογελάκια για τη φοιτήτρια που δέχτηκε παρενόχληση αφενός και κατακρίσεις περί των «προσφύγων γυναικών, που δεν προσέχουν σαν την Ελληνίδα έγκυο και μπαίνουν σε βάρκες με την κοιλιά τούρλα» αφετέρου!
Αποκτηνωμένοι νεο-ματσό τυπάδες και design κυράδες, τυχαία δεν είστε στη θέση τους, αλλά δεν το έχετε καν σκεφτεί, βέβαια.
Μπλαζέ υφάκι, γελάκια και χαζομάρα τύπου «δεν υπάρχει άλλος κόσμος εκτός από τον ροζ τσιφτετελο-pop δικό μας», από το παράλληλο σύμπαν τους!

Κι ας βρέθηκαν εκεί που βρέθηκαν γιατί παραμέρισαν και ξεπούλησαν σώμα, ψυχή, συναίσθημα κι αξιοπρέπεια (τι, όχι;)...
 

Σώνει.
Το τηλεκοντρόλ στο ‟Off
.
Μute. Για πάντα.
Πάμε παιδιά, όλοι μαζί!


Mara Panagiotaki
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Βοηθήστε το παιδί να βρει την κλίση του για να διαπρέψει

«Επειδή δεν θα γίνουν όλοι επιστήμονες»
Είναι γεγονός ότι, ως γονείς, θέλουμε το καλύτερο για το παιδί μας και κάνουμε τα δικά μας όνειρα για το μέλλον του. Σ’ αυτά, φυσικά, περιλαμβάνεται και η επαγγελματική του σταδιοδρομία. Θέλουμε, κοντολογίς, να σπουδάσει, να διαπρέψει και να βγάλει, αν γίνεται, και πολλά λεφτά. Πολλές φορές, όμως, τα όνειρά μας δεν συμπίπτουν με την δική του πραγματικότητα. Τότε είναι που πρέπει να πάψουμε να βλέπουμε στο παιδί μας τον επιστήμονα που ονειρευόμαστε και, αντί να το σπρώχνουμε προς την κατεύθυνση που θέλουμε εμείς, να το βοηθήσουμε να ανακαλύψει ποια είναι η αληθινή του κλίση.


Το σχολείο είναι πολύ σημαντικό, αλλά...
...είναι μόνο ο ένας πυλώνας της εκπαίδευσης ενός παιδιού και της προετοιμασίας του για τον κόσμο και το μέλλον του ως ενήλικας. Του δίνει ένα σωρό πολύτιμα εφόδια και τις σωστές βάσεις για το ακαδημαϊκό του μέλλον, αλλά οι επιδόσεις στα μαθήματα του σχολείου δεν μπορούν να είναι το μοναδικό κριτήριο για τις δυνατότητες ενός παιδιού να διακριθεί σε κάποιον συγκεκριμένο τομέα.

Οι βαθμοί, άλλωστε, δεν αποτελούν παρά ένα πολύ περιορισμένο σύστημα αξιολόγησης που, από μόνο του, δεν μας λέει και πολλά για το τι μπορεί να κάνει ένα παιδί. Οφείλουμε, βεβαίως, να τους συνυπολογίζουμε, καθώς μας δίνουν μια εικόνα της συνέπειας και της αφοσίωσής του στην εκάστοτε εκπαιδευτική διαδικασία και τις υποχρεώσεις που περιλαμβάνει αυτή (προετοιμασία για τα μαθήματα, καλή συμπεριφορά, συμμόρφωση με τις οδηγίες του δασκάλου κλπ.)

Αλλά δεν μπορεί μια καλή βαθμολογία να είναι αυτοσκοπός και να μας εφησυχάζει στον αγώνα μας να δώσουμε στο παιδί μας την ευκαιρία να επιλέξει τον καλύτερο δρόμο για ‘κείνο και να λάμψει στην πορεία. Πρέπει να συνυπολογίζεται μαζί με άλλες παραμέτρους, όπως είναι η γνώμη και οι παρατηρήσεις των δασκάλων του, αλλά και οι επιδόσεις του στις εξωσχολικές του δραστηριότητες. Ίσως, υπάρχει κάποια στην οποία δίνει όλη την ενέργειά του και γι’ αυτό αμελεί ελαφρώς το σχολείο του. Αν, όμως, αυτό είναι το αντικείμενο στο οποίο θα διαπρέψει μια μέρα;
Επιπλέον, οι κακές επιδόσεις δεν σημαίνουν πάντα ότι το ακαδημαϊκό μέλλον του παιδιού είναι δυσοίωνο. Μπορεί ένα παιδί να δυσκολεύεται όχι λόγω αδιαφορίας ή επειδή «δεν τα παίρνει τα γράμματα», αλλά επειδή συντρέχουν μαθησιακές δυσκολίες που χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης. Σε μια τέτοια περίπτωση, με την καθοδήγηση κάποιου ειδικού, ένα παιδί μπορεί να ξεπεράσει το πρόβλημα και να γίνει ότι θελήσει, π.χ. ένας εξαίρετος επιστήμονας.

Πρέπει, λοιπόν, βοηθήσουμε το παιδί να βρει την κλίση του, επειδή...
...και να ήθελε, το σχολείο δεν μπορεί να ασχοληθεί επισταμένα με κάθε παιδί, να του παράσχει, δηλαδή, την απαραίτητη στήριξη και καθοδήγηση ώστε να βρει το ταλέντο του και να καλλιεργήσει επαρκώς τις αντίστοιχες δεξιότητες. Υπάρχουν σχολεία που ρίχνουν ιδιαίτερο βάρος σε συγκεκριμένους τομείς (π.χ. αθλητισμός, τέχνες, μουσική κλπ.), αλλά η αφοσίωση που απαιτούν είναι το επόμενο στάδιο από εκείνο της απλής διερεύνησης του τι αγαπά να κάνει ένα παιδί ή σε τι είναι αληθινά καλό.

Η ευθύνη πέφτει σε μας, τους γονείς, που οφείλουμε να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες συνθήκες για να αναδειχθούν τα ταλέντα του παιδιού μας – μπορεί να έχει πολλά. Να το στείλουμε στις εξωσχολικές δραστηριότητες που κινούν το ενδιαφέρον του, όχι όμως σε πολλές ταυτόχρονα. Να είναι το πολύ δύο, ώστε να έχει τη δυνατότητα να δοκιμάσει τις δυνάμεις του χωρίς να μπουχτίσει ή να πελαγώσει.

Και, φυσικά, δεν είναι ανάγκη να ξεκινήσει με στόχο τις επιδόσεις  –π.χ. με εξετάσεις και έλεγχο προόδου, όπως στο σχολείο– γιατί μπορεί να αποθαρρυνθεί πριν καν προσπαθήσει. Καμιά φορά, η ψυχαγωγία είναι καλύτερος σύμβουλος και οδηγός από το κυνήγι των πτυχίων και τον πρωταθλητισμό.
Δεν πρέπει, επίσης, να ξεχνάμε ότι πεδία όπως η ζωγραφική, η μουσική ή ο χορός δεν είναι δευτερεύοντα. Προσφέρουν πολλά σε ένα παιδί και με σωστή δουλειά μπορεί ακόμη και να αποτελέσουν τη βάση για μια αξιοζήλευτη καριέρα. Μέσω του αθλητισμού, πάλι, ένα παιδί μπορεί να αγαπήσει και να στραφεί σε παράπλευρα, αλλά πολύ σημαντικά πεδία όπως είναι η φυσιοθεραπεία και η διατροφολογία.

Την ίδια στιγμή, πολλά παιδιά που δείχνουν ενδιαφέρον για πιο τεχνικά αντικείμενα αντιμετωπίζουν τη δυσαρέσκειά μας, επειδή τα θεωρούμε ως «κατώτερα» ακαδημαϊκά. Κι όμως, συχνά, αποτελούν το εφαλτήριο για περαιτέρω σπουδές σε πιο θεωρητικό και… επιστημονικό επίπεδο.

Πηγή: mama365.gr

ΕΦΕΤ: Ανάκληση Δημητριακών που τρώνε τα Παιδιά. Ενδέχεται να περιέχουν έντομα

Το εν λόγω προϊόν διατέθηκε στην Ελληνική αγορά από την εταιρεία 
«Lidl Hellas».
Ο Ε.Φ.Ε.Τ. ενημερώθηκε, μέσω του Συστήματος Έγκαιρης Προειδοποίησης για τα Τρόφιμα και τις Ζωοτροφές (RASFF), σχετικά με τη διακίνηση σνακ με καλαμπόκι και φιστίκια, το οποίο ενδέχεται να περιέχει ξένα σώματα (πιθανή παρουσία προνυμφών εντόμου).
Συγκεκριμένα, πρόκειται για το προϊόν «Peanut & Corn Flake Clusters», με εμπορική ονομασία «McEnnedy», γερμανικής προέλευσης, σε συσκευασία των 200g, με αριθμό παρτίδας L2107573 και ημερομηνία ανάλωσης κατά προτίμηση πριν από 30.10.2020. 
Ο Ε.Φ.Ε.Τ. ζήτησε προληπτικά την άμεση ανάκληση / απόσυρση του συνόλου της συγκεκριμένης παρτίδας από την αγορά και ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη οι σχετικοί έλεγχοι. 
Καλούνται οι καταναλωτές, οι οποίοι έχουν προμηθευτεί τη συγκεκριμένη παρτίδα του αναφερόμενου προϊόντος, να μην το καταναλώσουν.

Δείτε όλες τις ανακλήσεις με ένα κλικ εδώ

daddy-cool
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2019

Ένα Ατίθασο και Ανυπάκουο Παιδί είναι ευλογία - όχι κατάρα!

Ορισμένα παιδιά δοκιμάζουν συνεχώς τα όριά μας. 
Είναι ανυπάκουα, ατίθασα και πραγματικά … μας βγάζουν την ψυχή με το πείσμα και τις απρόβλεπτες αντιδράσεις τους.
Τόσο πολύ μάλιστα, που μέσα στην ημέρα δεν είναι απίθανο να πούμε 100 φορές τη φράση: 
«Τι θα κάνω επιτέλους με αυτό παιδί»!
Αν αναρωτιέστε και εσείς, τότε η απάντηση είναι «τίποτα απολύτως»! 
Γιατί υπάρχουν αρκετοί λόγοι για να μας πείσουν ότι αυτά τα παιδιά είναι ευλογία και όχι κατάρα!
Είναι πιο δημιουργικά
Τα παιδιά που είναι πιο άτακτα έχουν μεγάλη φαντασία και θέλουν συνεχώς να ανακαλύπτουν τον κόσμο γύρω τους. 
Επειδή ακριβώς η σκέψη τους δεν περιορίζεται σε «κουτάκια» εφευρίσκουν περισσότερους τρόπους για να χρησιμοποιήσουν τα παιχνίδια τους, αλλά και να εκφράσουν όσα νιώθουν.

Δεν εγκλωβίζονται σε κανόνες κι αυτό τα κάνει πιο δυναμικά και ανεξάρτητα
Κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και έχει διαφορετικό τρόπο να αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του. 
Ωστόσο, εάν οι γονείς επιβάλλουν συνεχώς κανόνες ελλοχεύει ο κίνδυνος το παιδί να περιορίζεται και να μην μπορεί να προσδιορίσει μεγαλώνοντας τις πραγματικές ανάγκες και επιθυμίες του. 
Αντίθετα, όταν είναι ατίθασα δεν φοβούνται να δείξουν τον αληθινό τους εαυτό και να δουν τι ταιριάζει στην προσωπικότητά τους και τι όχι. Αυτή η συμπεριφορά στο μέλλον τα βοηθάει να γίνουν πιο ανεξάρτητα και δυναμικά.

Δεν νιώθουν την πίεση ότι πρέπει να πληρούν συγκεκριμένα κριτήρια για να γίνουν αρεστά
Τα ατίθασα παιδιά δεν ψάχνουν να βρουν την αποδοχή. 
Ενδόμυχα γνωρίζουν τι είναι καλό για αυτά και ποιο μονοπάτι πρέπει να ακολουθήσουν για να είναι ευτυχισμένα. 
Κατανοούν ότι ακόμα και αν αποτύχουν στην πορεία της ζωής τους δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου. 
Θα προσπαθήσουν να διορθώσουν τα λάθη τους και μαθαίνουν να είναι πιο προσεκτικά στο μέλλον. 
Ακόμη και αν οι γύρω τους δεν συμφωνούν μαζί τους, για εκείνα μετράει μόνο η δική τους γνώμη και δεν φοβούνται την κριτική.

Έχουν ενσυναίθηση
Είναι ευκολότερο για ένα ατίθασο παιδί να κατανοήσει τις ρίζες της συμπεριφοράς του μεγαλώνοντας και αυτό επειδή δεν φοβούνται να εκφράσουν τα συναισθήματά τους από μικρή ηλικία. 
Αντιλαμβάνονται ότι αποτελούν σημαντικό κομμάτι της ζωής τους και μαθαίνουν να αναγνωρίζουν και να σέβονται τα συναισθήματα άλλων ανθρώπων.

Αντιμετωπίζουν με ωριμότητα τις δυσκολίες
Μέσα από τις σκανταλιές και τα λάθη ένα παιδί μαθαίνει τι είναι σωστό και τι λάθος, ενώ ταυτόχρονα βρίσκει διαφορετικούς τρόπους για να επιλύει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει την εκάστοτε στιγμή. 
Μεγαλώνοντας όχι μόνο μπορεί να ανταποκριθεί σε πιεστικές καταστάσεις, αλλά και να φερθεί με ωριμότητα.

mama365.gr
newsitamea.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το παιδί κολλάει πάνω μας όχι για να γεμίσει εκείνο, αλλά για να μας δείξει την αγάπη του

«Μαμά, θέλω κι άλλη ταινία. Κι άλλη! Κι άλλη!»


Συνέχεια θέλει κάτι παραπάνω.
Μια υπερβολική απαίτηση πρέπει να τη λαμβάνουμε υπ’ όψιν μας σαν μεταμφιεσμένη ανάγκη για επαφή. 

Το παιδί νιώθει έλλειψη, δεν αναγνωρίζει την αιτία και δεν το ζητάει άμεσα. Ιδίως αν είναι απασχολημένος ο γονιός. 
Αναζητά μια άλλη εύκολη πηγή ικανοποίησης: καραμέλες, γλυκά ή ταινίες στην τηλεόραση…
«Με ενοχλεί. Δε θέλει στ’ αλήθεια να δει ταινία!»
«- Έλα. Πάμε να κάνουμε μαζί πατίνια έξω.»

Δεν σταματάει να ζητάει
Ένα ατύχημα άφησε μια τεράστια τρύπα στο ρεζερβουάρ του. Ή ίσως μια επώδυνη κατάσταση έχει ανοίξει πολλές τρυπούλες αμφιβολίας. 
Τη βασανίζει μια δύσκολη κατάσταση στο σχολείο ή νιώθει ανασφάλεια μέσα στην οικογένεια, γιατί κάτι δεν έχει ειπωθεί ή δεν είναι σαφές… 
Η τρυφερή φροντίδα των συναισθημάτων της θα διορθώσει τις μικρές και μεγάλες τρύπες.

Είναι διαρκώς κολλημένος πάνω μου
Πολλές φορές τρύπιο είναι το δικό μας ρεζερβουάρ… Είμαστε κουρασμένοι, στρεσαρισμένοι… και μας λείπει τρυφερότητα και ανθρώπινη επαφή.

Το παιδί κολλάει πάνω μας όχι για να γεμίσει εκείνο, αλλά για να μας δείξει την αγάπη του.
Είναι σημαντικό να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας. Να ξαναβρούμε όρεξη για ζωή, να λύσουμε τα προβλήματά μας, να συσφίξουμε τους δεσμούς… ώστε να ελευθερώσουμε το παιδί μας από αυτό το βαρύ καθήκον να μας κάνει ευτυχισμένους. 
Μην ξεχνάμε ότι δεν αποτελούμε τη μοναδική πηγή προσκόλλησης του παιδιού.

Μου ζητάει να της τηλεφωνώ στην κατασκήνωση
Ένα μητρικό χάδι απελευθερώνει οξυτοκίνη. Αυτό απέδειξε μια αμερικανική έρευνα που διεξήχθη σε 60 κοριτσάκια ηλικίας επτά έως δώδεκα ετών. 
Τους προτείναμε να κάνουν ασκήσεις μαθηματικών μπροστά σε άγνωστους ενηλίκους. 
Αυτή η αγχώδης κατάσταση προκάλεσε στο σύνολο των κοριτσιών σημαντική έκκριση κορτιζόλης, μιας στρεσογόνας ορμόνης, η οποία είναι μετρήσιμη στο σάλιο και στα ούρα.
Έτσι αποσταθεροποιημένες χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες. 
Τα κορίτσια της πρώτης ομάδας συνάντησαν όλα τη μητέρα τους, η οποία τους μίλησε παίρνοντάς τα αγκαλιά. 
Η δεύτερη ομάδα επικοινώνησε με τη μητέρα της αλλά τηλεφωνικά. 
η τελευταία ομάδα είδε την ταινία «Το ταξίδι του Αυτοκράτορα». 
Το αποτέλεσμα; 
Τα κοριτσάκια που ήρθαν σε επαφή με τη μητέρα τους σωματικά ή τηλεφωνικά είχαν την ίδια ορμονική αντίδραση (η διάρκεια της οποίας έγινε αντιληπτή αρκετές μέρες μετά). 
Αντιθέτως δεν ανιχνεύτηκε ίχνος οξυτοκίνης στα ούρα των κοριτσιών που είδαν την ταινία.
Αν και το άγχος βοηθά τις επιδόσεις, κάποιες έκαναν καλύτερα τις ασκήσεις των μαθηματικών με την οξυτοκίνη παρά με την κορτιζόλη.
Μπορούμε να εμπιστευτούμε τα παιδιά μας να μας πουν τι έχουν ανάγκη.
Μήπως τηλεφωνώ για μένα; 
Για να επιβεβαιωθώ ΕΓΩ; 
Μήπως ασκώ γονικό έλεγχο; 
Ή μήπως γιατί μου το ζήτησε εκείνη, για να εφοδιαστεί με οξυτοκίνη και να γυρίσει ομορφότερη στις φίλες της; 
Είναι σημαντικό να ζήσει τη ζωή του το παιδί μου μακριά από μένα. Θα του δώσω την άδεια να μη μου τηλεφωνεί. 
Αν η κόρη μου μου ζητήσει να της τηλεφωνώ κατά τις διακοπές της, θα εξακριβώσω τα κίνητρά της. 
Αν επιβεβαιωθεί ότι θα νιώσει καλύτερα και πιο άνετα αν της τηλεφωνώ θα το κάνω. Και θα της δίνω πάντα τη δυνατότητα να μπορεί να με συναντήσει.

themamagers.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2019

Γιάννης Ρίτσος - Βιογραφία

Σπουδαίος και πολυγραφότατος Έλληνας ποιητής, με διεθνή απήχηση, που ανήκει στη λεγόμενη «γενιά του ‘30. Το 1975 προτάθηκε για το Νόμπελ Λογοτεχνίας...

Σπουδαίος και πολυγραφότατος Έλληνας ποιητής, με διεθνή απήχηση, που ανήκει στη λεγόμενη «γενιά του ‘30. Ο «Επιτάφιος», η «Ρωμιοσύνη» και η «Σονάτα υπό το Σεληνόφως» είναι τρία από τα πιο γνωστά έργα του. Το 1975 προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Ο Γιάννης Ρίτσος γεννήθηκε στη Μονεμβασιά την πρωτομαγιά του 1909. Ήταν το μικρότερο από τα τέσσερα παιδιά του μεγαλοκτηματία Ελευθέριου Ρίτσου και της Ελευθερίας Βουζουναρά. Τα τρία μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν η Νίνα (1898-1970), ο Μίμης (1899-1921) και η Λούλα (1908- 1995).

Το 1919 αποφοίτησε από το Σχολαρχείο της Μονεμβασιάς και το 1921 γράφτηκε στο Γυμνάσιο του Γυθείου. Την ίδια χρονιά πέθαναν ο αδερφός του Μίμης και η μητέρα του Ελευθερία, και οι δύο από φυματίωση. Το 1924 δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα στο περιοδικό «Διάπλαση των Παίδων» με το ψευδώνυμο «Ιδανικόν Όραμα».

Το 1925 ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στο Γύθειο και έφυγε με την αδερφή του Λούλα για την Αθήνα. Είχε προηγηθεί η οικονομική καταστροφή του πατέρα του κι έτσι ο ποιητής αναγκάστηκε να εργαστεί για τα προς το ζην, αρχικά ως δακτυλογράφος και στη συνέχεια ως αντιγραφέας στην Εθνική Τράπεζα. Το 1926 προσβλήθηκε και ο ίδιος από φυματίωση και επέστρεψε στη Μονεμβασιά ως το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου, οπότε γράφτηκε στη Νομική Σχολή της Αθήνας, χωρίς να μπορέσει ποτέ να φοιτήσει. Συνέχισε να εργάζεται ως βοηθός βιβλιοθηκαρίου και γραφέας στο Δικηγορικό Σύλλογο της Αθήνας.

Τον Ιανουάριο του 1927 νοσηλεύτηκε στην κλινική Παπαδημητρίου και τον επόμενο μήνα στο σανατόριο «Σωτηρία», όπου έμεινε τελικά για τρία χρόνια. Στη «Σωτηρία» ο Ρίτσος γνωρίστηκε με τη Μαρία Πολυδούρη και με μαρξιστές και διανοούμενους της εποχής του, ενώ παράλληλα έγραψε κάποια ποιήματά του που δημοσιεύτηκαν στο φιλολογικό παράρτημα της Εγκυκλοπαίδειας «Πυρσός». Από το φθινόπωρο του 1930 και για ένα χρόνο έζησε στα Χανιά, αρχικά στο φθισιατρείο της Καψαλώνας και μετά από προσωπική του καταγγελία των άθλιων συνθηκών ζωής που επικρατούσαν εκεί σε τοπική εφημερίδα, μεταφέρθηκε μαζί με όλους τους τρόφιμους στο σανατόριο Άγιος Ιωάννης.

Τον Οκτώβριο του 1931 επέστρεψε στην Αθήνα κι ανέλαβε τη διεύθυνση του καλλιτεχνικού τμήματος της Εργατικής Λέσχης. Εκεί σκηνοθέτησε και συμμετείχε σε παραστάσεις. Η υγεία του βελτιώθηκε σταδιακά, το ίδιο και τα οικονομικά του με τη βοήθεια της αδερφής του Λούλας, που είχε στο μεταξύ παντρευτεί και φύγει για την Αμερική. Τον επόμενο χρόνο, ο πατέρας του μπήκε στο Ψυχιατρείο στο Δαφνί (όπου πέθανε το 1938) και πέντε χρόνια αργότερα τον ακολούθησε η Λούλα, η οποία πήρε εξιτήριο το 1939.

Το 1933 συνεργάστηκε με το αριστερό περιοδικό «Πρωτοπόροι» και για τέσσερα χρόνια ως ηθοποιός με τους θιάσους Ζωζώς Νταλμάς, Ριτσιάρδη, Παπαϊωάννου και Μακέδου. Το 1934 άρχισε να αρθρογραφεί από τις στήλες του Ριζοσπάστη κι εξέδωσε την πρώτη του συλλογή με τίτλο «Τρακτέρ» με το ψευδώνυμο Σοστίρ (αναγραμματισμό του επιθέτου του). Τον ίδιο χρόνο έγινε μέλος του ΚΚΕ, στο οποίο παρέμεινε πιστός μέχρι το θάνατό του. Το 1935 κυκλοφορεί τη δεύτερη ποιητική συλλογή του με τίτλο «Πυραμίδες» και προσλαμβάνεται ως επιμελητής κειμένων στις εκδόσεις «Γκοβόστη».

Στις 9 Μαΐου 1936 γίνονται στη Θεσσαλονίκη αιματηρές ταραχές, κατά τη διάρκεια της μεγάλης καπνεργατικής απεργίας. Την επομένη, ο Ρίτσος βλέπει στο «Ριζοσπάστη» τη φωτογραφία μιας μάνας να θρηνεί το νεκρό παιδί της και παίρνει αφορμή για να γράψει ένα από πιο δημοφιλή ποίηματά του, τον «Επιτάφιο», που εκδίδεται σε 10.000 αντίτυπα. Με τη δικτατορία Μεταξά (1936-1940) τα τελευταία 250 καίγονται στους στύλους του Ολυμπίου Διός.

Το 1937 νοσηλεύτηκε στο σανατόριο της Πάρνηθας και τον ίδιο χρόνο, συγκλονισμένος από την αρρώστια της πολυαγαπημένης του αδελφής Λούλας, γράφει την ποιητική σύνθεση «Το τραγούδι της αδελφής μου», ένα από τα ωραιότερα λυρικά της νεοελληνικής ποίησης. Ο Κωστής Παλαμάς, εντυπωσιασμένος από το ποίημα, έγραψε τους στίχους - εγκώμιο για τον Ρίτσο:
Γρήγορο αργοφλοίβισμα της γαλάζιας πλάσης
Να παραμερίσουμε για να περάσης.
Το 1938 κυκλοφορεί η «Εαρινή Συμφωνία» και προσλαμβάνεται στο Εθνικό Θέατρο. Δύο χρόνια αργότερα, εκδίδει την «Παλιά μαζούρκα σε ρυθμό βροχής» και προσλαμβάνεται ως χορευτής στη Λυρική Σκηνή.

Στη διάρκεια της Κατοχής, ο Ρίτσος έζησε κατάκοιτος, παρόλα αυτά συμμετείχε στη δραστηριότητα του μορφωτικού τμήματος του ΕΑΜ και αρνήθηκε να δεχτεί χρήματα από έρανο όταν κινδύνεψε η ζωή του από τις κακουχίες το 1942. Μετά την ήττα του ΕΛΑΣ στα «Δεκεμβριανά» ακολούθησε τις δυνάμεις του στη σύμπτυξη. Περνά από τη Λαμία, όπου συναντά τον Άρη Βελουχιώτη και φθάνει μέχρι την Κοζάνη, όπου ανεβάστηκε το θεατρικό του «Η Αθήνα στ’ άρματα». Το 1945 γράφει τη «Ρωμιοσύνη», ένα ακόμη δημοφιλές ποίημά του, που το μελοποίησε το 1966 ο Μίκης Θεοδωράκης.

Στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου εξορίστηκε λόγω της αριστερής δράσης του στο Κοντοπούλι της Λήμνου (1948), στη Μακρόνησο (1949) και στον Άγιο Ευστράτιο (1950-1951). Το 1952 επέστρεψε στην Αθήνα και πολιτεύτηκε στην ΕΔΑ. Το 1954 παντρεύτηκε την παιδίατρο Φηλίτσα Γεωργιάδου από τη Σάμο, με την οποία απέκτησε μία κόρη, την Έρη (1955). Το 1956 ταξίδεψε στη Σοβιετική Ένωση ως μέλος αντιπροσωπείας διανοουμένων και δημοσιογράφων και την ίδια χρονιά τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο ποίησης για τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος». Όταν το διάβασε ο σπουδαίος Γάλλος ποιητής και συγγραφέας Λουί Αραγκόν (1897-1982) αισθάνθηκε «το βίαιο τράνταγμα μιας μεγαλοφυΐας» και αποφάνθηκε πως ο δημιουργός του είναι «ο μεγαλύτερος από τους ποιητές του καιρού μας που βρίσκονται στη ζωή».

Το 1960 ο Μίκης Θεοδωράκης μελοποίησε τον «Επιτάφιο» και σηματοδότησε την περίοδο της διάδοσης της μεγάλης ποίησης στο πλατύ κοινό. Το 1962 ο Ρίτσος επισκέφθηκε τη Ρουμανία και συναντήθηκε με το Ναζίμ Χικμέτ, του οποίου μετέφρασε ποίηματα στα ελληνικά. Κατόπιν πήγε στην Τσεχία και τη Σλοβακία, όπου ολοκλήρωσε την Ανθολογία Τσέχων και Σλοβάκων ποιητών, την Ουγγαρία και τη Λ. Δ. της Γερμανίας. Το 1964 συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές με την ΕΔΑ.

Όταν ξέσπασε το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, οι φίλοι του τον ειδοποίησαν να κρυφτεί, εκείνος όμως δεν έφυγε από το σπίτι του. Τον συνέλαβαν και τον έκλεισαν στον Ιππόδρομο του Φαλήρου. Στα τέλη Απριλίου μεταφέρθηκε στη Γυάρο και αργότερα στο Παρθένι της Λέρου. Το 1968 νοσηλεύθηκε στον «Άγιο Σάββα» και στη συνέχεια τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό στο σπίτι της γυναίκας του στο Καρλόβασι της Σάμου. Το 1970 επέστρεψε στην Αθήνα, μετά όμως από άρνησή του να συμβιβαστεί με το καθεστώς του Παπαδόπουλου εξορίστηκε εκ νέου στη Σάμο ως το τέλος του χρόνου που μπήκε για εγχείρηση στη Γενική Κλινική Αθηνών. Το 1973 συμμετείχε στα γεγονότα του Πολυτεχνείου.

Μετά την πτώση της δικτατορίας και τη μεταπολίτευση έζησε κυρίως στην Αθήνα, όπου συνέχισε να γράφει με πυρετώδεις ρυθμούς. Το 1975 αναγορεύτηκε σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και τιμήθηκε με το μεγάλο γαλλικό βραβείο ποίησης «Αλφρέ ντε Βινί». Τον επόμενο χρόνο τιμήθηκε με το βραβείο «Λένιν» στη Μόσχα. Ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια αναγορεύσεις του σε διάφορα ξένα πανεπιστήμια: Μπίρμιγχαμ (1978), Καρλ Μαρξ της Λειψίας (1984) και Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1987). Το 1986 του απονεμήθηκε το βραβείο «Ποιητής διεθνούς ειρήνης» του ΟΗΕ.

Ο Γιάννης Ρίτσος έφυγε από τη ζωή στις 11 Νοεμβρίου 1990, αφήνοντας πίσω του 50 ανέκδοτες ποιητικές συλλογές. Ενταφιάστηκε τρεις μέρες αργότερα στη γενέτειρά του Μονεμβασιά.
Το κύριο σώμα του έργου του συγκροτούν πάνω από 100 ποιητικές συλλογές, 9 πεζογραφήματα και 4 θεατρικά έργα. Οι μελέτες για ομοτέχνους του, οι πολυάριθμες μεταφράσεις και χρονογραφήματα, καθώς και άλλα δημοσιεύματα συμπληρώνουν την εικόνα του χαλκέντερου δημιουργού.

© SanSimera.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πάρτε το tablet από τα παιδιά σας και δώστε τους ένα Μουσικό Όργανο

Στις 18 Ιουνίου 2018, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) αναγνώρισε επισήμως τον εθισμό στα βιντεοπαιχνίδια ως διαταραχή. 
Αντιμέτωποι με αυτόν τον κίνδυνο, οι γονείς πρέπει να δράσουν μειώνοντας την έκθεση στις ηλεκτρονικές συσκευές και προτείνοντας εναλλακτικές απασχόλησης πολύ πιο ασφαλείς και δημιουργικές, όπως η μουσική.
 
Take the tablet away from your children and give them a musical instrument
Ζούμε στην ψηφιακή εποχή. Είναι λοιπόν λογικό η τεχνολογία να είναι μέρος της καθημερινότητάς μας. Μόνο που όταν πρόκειται για τα παιδιά μας η τεχνολογία δεν παίζει πάντα θετικό ρόλο, αλλά μάλλον το αντίθετο πολλές φορές. 
Είτε πρόκειται για τάμπλετς είτε για smartphones, τα παιδιά χρειάζονται ερεθίσματα άλλα, από αυτές τις εθιστικές συσκευές. 
Για αυτό τον λόγο η μουσική θεωρείται ως μια εναλλακτική πολύ πιο υγιής και είναι ευθύνη των γονιών να την εισάγουνε στη ζωή των παιδιών τους.
Είναι αλήθεια πως πολλοί γονείς εκτιμούν τη γαλήνη που βασιλεύει στο σπίτι όταν τα παιδιά παίζουν με το τάμπλετ ή με το smartphone. Εντούτοις, αυτές οι συσκευές μειώνουν την γνωστική τους ανάπτυξη και δεν τους προσφέρουν πάντα θετικά ερεθίσματα. Η μουσική, πέρα από την ηρεμιστική και θεραπευτική της ιδιότητα, τρέφει τον εγκέφαλο του παιδιού και ενισχύει την πνευματική του ανάπτυξη.
Τάμπλετς και smartphones, η τεχνολογία που επιβαρύνει την υγεία των παιδιών μας
Για να κατανοήσουμε την σημασία της μείωσης της χρήσης των τάμπλετς και άλλων ηλεκτρονικών συσκευών για το παιδί, πρέπει καταρχήν να συνειδητοποιήσουμε τον κίνδυνο που ενέχουν. 
Στην πραγματικότητα, η τεχνολογία μπορεί να έχει αρνητικό αντίκτυπο τόσο σε σωματικό όσο και σε πνευματικό επίπεδο. 
Σύμφωνα με μία έρευνα που εκδόθηκε στο Paediatrics Child Health Journal, τα παιδιά εκτίθενται σε μία ατέλειωτη πηγή πληροφοριών που μπορεί δύσκολα να ελεγχθεί από τους γονείς. 
Στο σημείο αυτό αναφερόμαστε στο ίντερνετ, το οποίο μοιάζει με τη Λερναία Ύδρα της εποχής μας. Της κόβετε το κεφάλι κι αμέσως ένα άλλο ξεφυτρώνει στη θέση του. 
Πολύ δύσκολο να ελεγχθεί, το ίντερνετ φέρνει το παιδί σας σε επαφή με πολλές πληροφορίες που ενδεχομένως να αποκαλυφθούν από ακατάλληλες ως και επικίνδυνες για την ηλικία του.
Από την άλλη, η τεχνολογία επηρεάζει το παιδί σας εφόσον του δημιουργεί εξάρτηση. Το παιχνίδι σε ένα τάμπλετ ή Smartphone μπορεί να διαρκέσει ώρες ολόκληρες, οδηγώντας το παιδί σε μία αδράνεια επικίνδυνη. 
Στις 18 Ιουνίου 2018, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) αναγνώρισε επισήμως τον εθισμό στα βιντεοπαιχνίδια ως διαταραχή. Αυτή η πληροφορία επιβεβαιώνει ότι μπορούν να προκαλέσουν εθισμό και πως ο καλύτερος τρόπος για να το αποφύγουμε είναι να προσφέρουμε στα παιδιά μία άλλη εναλλακτική τόσο ασφαλή όσο και διασκεδαστική.

Μουσική, ένα σπουδαίο ερέθισμα
Γιατί όμως να επιλέξουμε την μουσική; 
Σύμφωνα με μια έρευνα που βασίζεται στον ρόλο της μουσικής στην πνευματική ανάπτυξη των παιδιών, η μουσική έχει επίδραση στις κινητικές, γλωσσικές, κοινωνικές, γνωστικές και ακαδημαϊκές ικανότητες των παιδιών. 
Σύμφωνα με τους ερευνητές, η μουσική φέρνει το παιδί σε επαφή με πολυαισθητηριακές εμπειρίες που ενδυναμώνουν την ικανότητα μάθησης και ενισχύουν την γνωστική του ανάπτυξη. 
Πολλές έρευνες οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι υπάρχει συσχετισμός ανάμεσα στην μουσική και στην γλωσσική ανάπτυξη των παιδιών. 
Σύμφωνα με τους ερευνητές, όταν το παιδί παίζει ένα όργανο, βελτιώνονται οι προσοδιακές του ικανότητες, ειδικά ο ρυθμός και ο επιτονισμός. Στην πραγματικότητα, ο παραλληλισμός ανάμεσα στην γλωσσική σύνταξη και στην μουσική δομή έχει υπάρξει αντικείμενο πολλών μελετών. 
Σε ένα άρθρο που εκδόθηκε από το επιστημονικό περιοδικό Developmental Science, η αντίληψη του ρυθμού μπορεί να προβλέψει τις συντακτικές ικανότητες παιδιών έξι ετών.

Η μουσική ως θεραπευτικό εργαλείο
Πέρα από τον ρόλο της ως ερέθισμα, η μουσική είναι ένα εργαλείο θεραπευτικό που χρησιμοποιείται για να διαχειριστούμε πολλές διαταραχές όπως ο αυτισμός. 
Σε ένα άρθρο που εκδόθηκε από το περιοδικό Frontiers in Integrative Neuroscience, οι επιστήμονες υποστηρίζουν πως η μουσική μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στην διαχείριση του αυτισμού. 
Όπως εξηγούν, τα παιδιά στο φάσμα του αυτισμού υποφέρουν από πολλά προβλήματα που αφορούν τις ικανότητές τους να επικοινωνήσουν με αποτελεσματικό τρόπο. 
Είναι δύσκολο για αυτά να μείνουν συγκεντρωμένα και δυσκολεύονται να πλησιάσουν τους άλλους. Για αυτό και η μουσική και κυρίως το μουσικό περιβάλλον, θα βοηθούσε τα παιδιά αυτά διευκολύνοντας τις κοινωνικές τους αλληλεπιδράσεις σε ένα πλαίσιο που τους είναι ευχάριστο.

Τι ρόλο παίζουν οι γονείς;
Εφόσον το παιδί τώρα διαμορφώνεται, είναι σημαντικό οι γονείς να το καθοδηγήσουν με τον πιο σωστό τρόπο. 
Αυτό που θα μπορούσε να φαίνεται ως μία καλή ιδέα όπως το να του δώσουν ένα τάμπλετ και να το αφήσουν να παίξει ήσυχο, θα μπορούσε να αποβεί ριψοκίνδυνο για το ευ ζην του και να οδηγήσει σε απρόβλεπτες συνέπειες. 
Εκτός από τα επικίνδυνα αποτελέσματα του να έρχονται σε επαφή με την τεχνολογία από τόσο μικρή ηλικία, τα παιδιά ξεχνούν την κοινωνική τους ζωή και βρίσκονται κλεισμένα στο σπίτι. 
Για αυτό τον λόγο οι γονείς πρέπει να δράσουν παίρνοντας τον έλεγχο και προτείνοντας εναλλακτικές πολύ πιο ασφαλείς και δημιουργικές όπως η μουσική.

fumara
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πόσο μπορεί να πληγωθεί το παιδί σας όταν του λέτε ψέματα;

ΓΟΝΕΪΚΑ ΨΕΜΑΤΑ
Έχετε σκεφτεί πως ακόμα και τα μικρά και αθώα ψεματάκια που μπορεί να πείτε στο παιδί σας φτάνουν για να το πληγώσουν όταν τα …ανακαλύψει; Έχετε σκεφτεί επίσης πως νιώθει το παιδί σας όταν γνωρίζει ποια είναι η αλήθεια αλλά για δικούς σας λόγους προσπαθείτε να την κρύψετε, κάνοντάς το να αμφιβάλλει για τον ίσιο του τον εαυτό;
Δυστυχώς, είναι αρκετοί οι γονείς που πιστεύουν πως «μικρό είναι, σιγά τι θα πάθει;» Και όμως, το κάθε παιδί – είναι δοσμένο από τη φύση για την επιβίωση – μαθαίνει να εμπιστεύεται την δική του εσωτερική αίσθηση του σωστού και του λάθους. Αυτή η αίσθηση μάλιστα ενισχύεται όσο οι γονείς τους την ενθαρρύνουν, μαθαίνοντάς το πώς είναι από μόνο του αποτελεί μια αξιόπιστη πηγή πληροφοριών. Όταν η αίσθηση αυτή γκρεμίζεται και το παιδί ακούει πως «η αλήθεια του» είναι τελικά ένα ψέμα, η αυτοπεποίθησή του μετατρέπεται σε δυσπιστία προς τον έξω κόσμο. Για να μεγαλώσει ένα ψυχικά υγιές παιδί, χρειάζεται να αναπτύξει αυτή την αίσθηση της αλήθειας του. Πρόκειται για ένα ζωτικής σημασίας δομικό στοιχείο για την ανάπτυξη μιας υγιούς προσωπικότητας.
  • Όταν λοιπόν οι γονείς λένε σε ένα παιδί ότι αυτό που γνωρίζει ως, δεν είναι αληθινό στην πραγματικότητα, τότε προκαλούν το παιδί τους να επιλέξει ανάμεσα στην εμπιστοσύνη στη δική του εσωτερική αίσθηση και στην εμπιστοσύνη στους γονείς του. Μία δύσκολη επιλογή που θα το επηρεάσει ψυχικά και θα κλονίσει την αίσθηση εαυτού και ψυχικής υγείας του.
  • Οι γονείς ξεχνούν πολλές φορές πως το παιδί τους γνωρίζει και μπορεί να αισθανθεί ή να καταλάβει πότε του λένε ψέματα ή πότε του κρύβουν την αλήθεια, ακόμα και για να το προστατέψουν.
  • Το παιδί αρχίζει και νιώθει την υποτίμηση μέσα από το γονεϊκό ψέμα: «για να μην μου λένε τι συμβαίνει, εφόσον καταλαβαίνω – ξέρω πως κάτι συμβαίνει, μάλλον δεν με θεωρούν άξιο!» ή «δεν είναι εκείνοι άξιοι να το καταλάβουν!», αφήνοντας το παιδί να αναρωτιέται γιατί δεν το εμπιστεύονται…
  • Το μαθαίνετε να λέει και εκείνο ψέματα, εφόσον είστε το παράδειγμα προς μίμηση του παιδιού σας!

Μαρίνα Μόσχα, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Αγωγής Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας
πηγή: Mothersblog.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2019

Όταν σπέρνουμε ατομικισμό στα παιδιά θερίζουμε «εαυτούληδες»

Η αλήθεια είναι ότι μπορείς να πετύχεις πολλά στον κόσμο αυτό άμα μάθεις να λειτουργείς σαν μια ψυχρή υπολογιστική μηχανή χωρίς συναίσθημα, αλλά το τίμημα είναι απίστευτα βαρύ: θα είσαι συναισθηματικά νεκρός ή ακρωτηριασμένος
Σπάνια σήμερα τα παιδιά μας ακούν προτροπές και συμβουλές του τύπου: νοιάξου, σεβάσου, μοιράσου, μπες στη θέση του άλλου, βοήθησε, δέξου το διαφορετικό, κάνε το σωστό, υπερασπίσου τον αδύναμο, μίλα, όλοι οι άνθρωποι έχουν αξία, όλοι μαζί, κάνε ουσιαστικές σχέσεις, φρόντισε, καλλιεργήσου, αγάπησε. Αντιθέτως μοιάζει σαν να έχουμε συγκεντρώσει όλες τις κουβέντες που έχουμε να πούμε στα παιδιά μας σε μία: «Καλή Επιτυχία» που όμως στα αυτιά των παιδιών ακούγεται σαν: «Φα’ τους όλους». 
Μετά όμως δεν θα πρέπει να αναρωτιόμαστε για ποιο λόγο σήμερα τα παιδιά και οι νέοι μας απομακρύνονται όλο και περισσότερο από αξίες και θεσμούς όπως η οικογένεια, η κοινωνία, η πολιτική, το μέλλον της χώρας. Μοιάζει να τους απασχολεί μόνο η επίτευξη προσωπικών στόχων μέσω μιας ατομικής διαδρομής όπου θεωρούν τον ατομικισμό καύσιμο και τα συναισθήματα τροχοπέδη.  Οι σημερινοί νέοι είναι εγκλωβισμένοι στον στενό κύκλο των δικών τους ενδιαφερόντων. Δυσκολεύονται δηλαδή να ενδιαφερθούν για κάποιον ή κάτι αν δεν αφορά τον εαυτό τους. Ο ορίζοντας των γεγονότων τους είναι τα προσωπικά τους ενδιαφέροντα-συμφέροντα.  

Το κείμενο αυτό δεν είναι κριτική για την συμπεριφορά των νέων μας τη σύγχρονη εποχή. Αν θέλουμε όμως να κατανοήσουμε, να παρέμβουμε και όχι απλά να στιγματίσουμε τους νέους μας οφείλουμε να αντικρίσουμε το πρόβλημα κατάματα και να ψάξουμε τις αιτίες, αλλιώς θα πρόκειται για άλλη μια επανάληψη του απαράδεκτου στερεότυπου ότι «οι παλαιότερες γενιές ήταν καλύτερες από τις νεότερες».
Όταν η οικογένεια θρέφει τον ατομικισμό των παιδιώνΣτην ελληνική κοινωνία βιώνουμε όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια ένα απόλυτα παράδοξο γεγονός όσον αφορά την οικογένεια. Ενώ πολλοί γονείς ηθελημένα ή αθέλητα με τη στάση τους καλλιεργούν τον ατομικισμό στα παιδιά τους, όταν ο ατομικισμός αυτός των παιδιών μοιραία κάποια στιγμή γυρίζει μπούμερανγκ και εναντίον των γονέων, εκείνοι κατηγορούν τα παιδιά πως έχουν γίνει αναίσθητα και πως δεν νοιάζονται παρά μόνο για τον εαυτό τους. Τι διαφορετικό περίμεναν δηλαδή;
Σήμερα λοιπόν βιώνουμε το εξής απόλυτα σουρεαλιστικό φαινόμενο: ενώ η ελληνική οικογένεια είναι εντελώς παιδοκεντρική, τα παιδιά παρόλα αυτά δεν αισθάνονται καθόλου αυτό που κάποτε θα λέγαμε «παιδιά της οικογένειας». Τις παλαιότερες εποχές  αν ρώταγες ένα παιδί τι ήταν αυτό που φοβόταν περισσότερο στη ζωή του θα απαντούσε πρώτα από όλα να μην πάθουν τίποτα τα μέλη της οικογένειά του. Σήμερα τα παιδιά φοβούνται περισσότερο την ανεργία, τη μοναξιά, τη μη πραγματοποίηση ονείρων, για τη δική τους υγεία. Ελάχιστα από αυτά αναφέρουν κάτι για τα άλλα μέλη της οικογένεια τους και γενικά για άλλους ανθρώπους. Ο ατομικισμός στο μεγαλείο του δηλαδή.

ΛΟΓΙΑ ΓΟΝΕΩΝ ΠΟΥ ΘΡΕΦΟΥΝ ΤΟΝ ΑΤΟΜΙΚΙΣΜΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ
 Παρακάτω αναφέρονται παραδείγματα από πολύ συνηθισμένα λόγια γονέων που τρέφουν τον ατομικισμό και υποβαθμίζουν την αξία των συναισθημάτων των παιδιών για τους άλλους, χωρίς ενδεχομένως οι γονείς να έχουν τέτοια πρόθεση:
  • Εσύ να κοιτάς τα μαθήματά σου και άσε τους φίλους. Αύριο που δεν θα έχεις δουλειά να δούμε αν οι φίλοι θα σου δώσουνε να φας.
  • Αν δεις να πλακώνουν στο ξύλο κάποιο φίλο σου εσύ δεν θα πεις κουβέντα και κοίτα να απομακρυνθείς γιατί μπορεί να την πληρώσεις εσύ.
  • Θα σου πάρω το smartphone που θέλεις αν πάρεις αριστείο στο σχολείο.
  • Να μάθεις να στηρίζεσαι στα δικά σου πόδια γιατί κανείς δεν δίνει δεκάρα για σένα σε αυτόν τον κόσμο.
  • Η ζωή είναι ένας σκληρός αγώνας και στο τέλος κερδίζει ο πιο δυνατός.
  • Μερικές φορές πρέπει να πατήσεις επί πτωμάτων για να επιβιώσεις.
  • Μην επιτρέπεις τίποτα και σε κανέναν να σε αποπροσανατολίζει από τους στόχους σου.
  • Σταμάτα να στεναχωριέσαι με την αρρώστια της μαμάς. Εσύ να κοιτάς τα μαθήματά σου μην έχουμε και άλλα.
  • Να μην έχεις εμπιστοσύνη σε κανέναν εκεί έξω. Μόνο η οικογένεια σου σε αγαπάει πραγματικά.
  • Δεν γίνεται ο Γιωργάκης να παίρνει μεγαλύτερο βαθμό από σένα ενώ εσύ είσαι δέκα φορές πιο έξυπνος.
  • Κανόνισε με τους βαθμούς που θα πάρεις να μην έχω μούτρα να κυκλοφορήσω.
  • Τι άγχος και σαχλαμάρες. Όποιος έχει διαβάσει δεν έχει άγχος.
  • Σήμερα για να βρεις καλή δουλειά πρέπει να έχεις πολύ περισσότερα προσόντα από τους ανταγωνιστές σου.
  • Τίποτα δεν αξίζει για να στεναχωριέσαι σε αυτή τη ζωή.
Όταν το σχολείο θρέφει τον ατομικισμό των παιδιών
Όταν το εκπαιδευτικό σύστημα περνάει στο παιδί από τα πολύ μικρά του και με κάθε τρόπο το μήνυμα ότι η εκπαίδευση είναι ένας άκρως ανταγωνιστικός διαγωνισμός που ο συμμαθητής θεωρείται αντίπαλος, ο δάσκαλος κριτής, οι γονείς μάνατζερ και βαρίδι οτιδήποτε άλλο αποσπά την προσοχή του από την τελική επικράτηση, μετά φταίει το παιδί που εσωτερικεύει τον ατομικισμό ως γενικότερη στάση απέναντι στο σχολείο; Το κάθε παιδί διάγει έναν ατομικό σχολικό βίο: διαβάζει, εξετάζεται, βαθμολογείται, συλλέγει προσόντα και δίνει εξετάσεις ατομικά. Οι βαθμοί, τα βραβεία, η διάκριση σε διαγωνισμούς, τα αριστεία, τα μόρια εισαγωγής τρέφουν την ατομιστική και ανταγωνιστική πλευρά των μαθητών. Το σχολείο, έτσι όπως είναι δομημένο σήμερα, δεν γίνεται να καλλιεργήσει την συλλογική συνείδηση. Η αλληλεγγύη, η συνεργατικότητα, η ομαδικότητα, η ενσυναίσθηση μοιάζουν παράταιρα και περιττά σε αυτόν τον αμείλικτο αγώνα που τα παιδιά πρέπει να αποδείξουν ότι είναι καλύτερα από τα άλλα.    

Παραδείγματα ατομικισμού σε παιδιά και νέους
Ένα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά των παιδιών ή των νέων που έχουν αποκτήσει έντονα ατομικιστικά στοιχεία είναι ότι θεωρούν πως έχουν πάντα δίκιο, ότι πάντα για όλα φταίνε οι άλλοι και ότι όλοι τους αδικούν αφού δεν αναγνωρίζουν την αξία τους. 
Επί παραδείγματι οι μαθητές όταν έχουν χαμηλή επίδοση στο σχολείο ρίχνουν την ευθύνη στους εκπαιδευτικούς.

Επίσης ως παράδειγμα μπορούμε να πάρουμε ένα γεγονός που έχει πάρει τη μορφή μάστιγας: πάρα πολλοί από τους νέους μας μεταναστεύουν στο εξωτερικό για την ανεύρεση εργασίας. Για αρκετούς από αυτούς η αιτία είναι η ανεργία η οποία πράγματι έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις στη χώρα μας. Ένα όμως καθόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό των νέων μας μεταναστεύει γιατί θεωρεί ότι ο τόπος δεν χωράει το μέγεθός του. Οι νέοι αυτοί είναι επικριτικοί απέναντι στην ελληνική κοινωνία γενικά. Δεν έχουν κανένα πρόβλημα προκειμένου να αναγνωριστεί άμεσα η αξία τους να απαρνηθούν την οικογένειά τους, τους φίλους τους και τη χώρα τους για πάντα. Και έχει μεγάλη διαφορά με τους νέους που μετανάστευαν τα παλαιότερα χρόνια. Τότε το έκαναν λόγω της οικονομικής ανέχειας αλλά σχεδόν όλοι είχαν στο μυαλό τους την στιγμή του γυρισμού. Σήμερα πολλοί νέοι σκεφτόμενοι ατομιστικά μεταναστεύουν με σκοπό «να διαπρέψουν εκεί που ξέρουν να εκτιμούν» και δυστυχώς ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους. Ο αντίλογος εδώ μπορεί να ισχυριστεί ότι οι νέοι σήμερα τολμάνε να είναι πιο ανεξάρτητοι και πιο ελεύθεροι. Προσωπικά όμως θεωρώ ότι η πραγματική ανεξαρτησία και ελευθερία συνοδεύεται από την ύπαρξη δυνατών δεσμών και ριζών και όχι από τον πλήρη ξεριζωμό από τα πάντα και τους πάντες.          

Είναι απίστευτο το γεγονός ότι όλο και πιο πολύ οι νέοι δεν ενδιαφέρονται να αλλάξουν το σύστημα αλλά να πάρουν μια εξέχουσα θέση μέσα σε αυτό. Θα μου πείτε επαναστατικότητα και ατομικισμός γίνονται να συμβαδίζουν; Δεν γίνεται, αφού η επαναστατικότητα αναφέρεται σε συλλογικές αξίες και όχι ατομιστικές.

Όταν ένας νέος από παιδί βλέπει σχεδόν όλους να του επαναλαμβάνουν με όλους τους τρόπους να μην νοιάζεται για τίποτα και για κανέναν και απλά να είναι προσηλωμένος στους στόχους του, γιατί μετά μένουμε έκπληκτοι όταν κάποια στιγμή κόβει κάθε δεσμό με οικογένεια, φίλους και πατρίδα και φεύγει για πάντα για μια νέα Γη της Επαγγελίας;  Όταν όλοι του φουσκώνουν τα μυαλά πως του ανήκει απευθείας η κορυφή γιατί μετά περιμένουμε ότι θα ανέχεται να ξεκινήσει από τα χαμηλά και θα αντέχει τις δυσκολίες και τις τυχόν απογοητεύσεις της επαγγελματικής πορείας; Στο φινάλε, γιατί απορούμε που πήγαν τα συναισθήματά του προς τους άλλους αφού εμείς είμαστε οι πρώτοι που του ζητήσαμε να μην τα νιώθει;

Τα παιδιά πρέπει να φεύγουν όταν μεγαλώνουν, όχι να εξαφανίζονται
Τα συναισθήματα, κακά τα ψέματα, αν ο στόχος είναι μόνο η ατομική διάκριση, όντως μπορεί να σε αποπροσανατολίσουν. Ο λόγος είναι ότι με τα συναισθήματα η ψυχρή λογική που είναι απαραίτητη για την επίτευξη στόχου αδυνατίζει. Τα συναισθήματα προβάλουν το «εγώ» στο «εμείς» και τη μονάδα στο σύνολο. Δεν θα αφήσουν λοιπόν ένα παιδί να είναι αρκετά killer ώστε να νοιάζεται μόνο για την αυτοεκπλήρωσή του. Θα το σπρώξουν να μοιράσει μέρος της ενέργειάς του σε άλλους ανθρώπους, γεγονός που σίγουρα θα το κάνει να παρεκκλίνει του αρχικού σχεδίου της σίγουρης επιτυχίας.

Δείτε πόσοι άνθρωποι στον κόσμο μας έχουν αναρριχηθεί στα υψηλότερα κοινωνικά και επαγγελματικά κλιμάκια επειδή ακριβώς έχουν μια εντελώς ατομιστική στάση ζωής και έχουν παγώσει κάθε συναίσθημα μέσα τους. Η αλήθεια είναι ότι μπορείς να πετύχεις πολλά στον κόσμο αυτό άμα μάθεις να λειτουργείς σαν μια ψυχρή υπολογιστική μηχανή χωρίς συναίσθημα, αλλά το τίμημα είναι απίστευτα βαρύ: θα είσαι συναισθηματικά νεκρός ή ακρωτηριασμένος.

Αν δεν θέλουμε να συμβεί κάτι παρόμοιο και στα παιδιά μας πρέπει άμεσα να αναλογιστούμε μήπως κάτι τους λέμε λάθος. Αν πάλι δεν μας πειράζει και το μόνο που επιθυμούμε είναι να καμαρώνουμε από μακριά με τα επιτεύγματά τους τότε ας το χωνέψουμε ότι απλά μια μέρα δεν θα δίνουν δεκάρα ούτε και για εμάς. Και δεν θα φύγουν από κοντά μας όταν μεγαλώσουν, το οποίο είναι και το σωστό, αλλά θα εξαφανιστούν. Ίσως και πριν μεγαλώσουν.  

Δημήτρης Τσιριγώτης, Φυσικός

Ποια είναι τα σημάδια που προειδοποιούν ότι το παιδί μου έχει ψυχολογικά προβλήματα;

Πώς θα καταλάβω αν το παιδί μου έχει ψυχολογικά προβλήματα;
Η ψυχολογία των παιδιών είναι πολύ εύθραυστη. Συχνά προσπαθούν να εκδηλώσουν με τον τρόπο τους τις ανησυχίες και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, χωρίς οι γονείς να αντιληφθούν το παραμικρό.
Τις περισσότερες φορές αποδίδουν αυτές τις συμπεριφορές στον χαρακτήρα, την ηλικία, στην αλλαγή περιβάλλοντος, ακόμα και στις παρέες του παιδιού δικαιολογώντας εν μέρει τα ανεξήγητα ξεσπάσματά του.

Μόνο όταν επαναλαμβάνονται συχνά, οι γονείς αρχίζουν να αισθάνονται σύγχυση και δεν είναι σίγουροι για το τι πρέπει να κάνουν. Βλέπουν ότι κάτι δεν πάει καλά, όμως δεν είναι σε θέση να το αντιμετωπίσουν μόνοι τους.
Σύμφωνα με μελέτες, σχεδόν ένα στα πέντε παιδιά επηρεάζεται από μια συναισθηματική διαταραχή ή διαταραχή συμπεριφοράς.

Προειδοποιητικά σημάδια
Ένας φίλος ή συγγενής, ενδεχομένως να πει ότι πρόκειται για μια « φάση» από αυτές που περνούν τα περισσότερα παιδιά. Αυτή η … φάση έχει επίπτωση όχι μόνο στη συμπεριφορά του παιδιού αλλά και στις σχολικές επιδόσεις ή στις εξωσχολικές του δραστηριότητες.
Γι’ αυτό είναι σημαντικό οι γονείς να ξέρουν να αναγνωρίσουν έγκαιρα τα σημάδια που δείχνουν ότι το παιδί τους αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα.

Ποια είναι αυτά:
  • Δυσκολεύεται ξαφνικά στο σχολείο.
  • Χτυπά ή εκφοβίζει άλλα παιδιά.
  • Προσπαθεί να τραυματιστεί.
  • Αποφεύγει τους φίλους και την οικογένεια.
  • Παρουσιάζει συχνές διακυμάνσεις η διάθεσή του.
  • Έχει συχνές εκρήξεις θυμού ή ακραίου φόβου.
  • Δεν έχει διάθεση να κάνει κάτι.
  • Δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί.
Δείτε και τα υπόλοιπα σημάδια στη gallery που ακολουθεί: