Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2016

Η Anja Ringgren Loven διέσωσε δίχρονο αγόρι στη Νιγηρία, που είχε εγκαταλειφθεί επειδή «ήταν μάγος»

Οι φωτογραφίες ενός δίχρονου παιδιού που εγκατέλειψε η ίδια του η οικογένεια επειδή πίστευε ότι ήταν «μάγος» κάνουν τον γύρο του διαδικτύου, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης σε όλο τον κόσμο.
Το μικρό αγόρι, το οποίο ονόμασαν Hope (Ελπίδα), διέσωσε μια γυναίκα από την Δανία που έχει αφιερώσει την ζωή της στην παροχή βοήθειας στην Αφρική. 


Η Anja Ringgren Loven βρήκε το αγόρι να τριγυρίζει στους δρόμους αναζητώντας τροφή. Ήταν πεινασμένο, αφυδατωμένο και περιτριγυρισμένο από έντομα. Αφού του πρόσφερε λίγο νερό, η γυναίκα τύλιξε το παιδί σε μια κουβέρτα και το μετέφερε στο πλησιέστερο νοσοκομείο.
Η Loven είναι ιδρύτρια του Ιδρύματος African Children's Aid Education and Development Foundation, το οποίο προστατεύει τα παιδιά που κατηγορούνται για μαγεία στην Αφρική, με αποτέλεσμα να εγκαταλείπονται από τις οικογένειές τους. Το Ίδρυμα στεγάζει, τρέφει και εκπαιδεύει τα παιδιά, τα οποία διαφορετικά θα αδυνατούσαν να επιβιώσουν μόνα τους.
«Χιλιάδες παιδιά κατηγορούνται ότι είναι μάγισσες και έχουμε δει βασανισμούς παιδιών, νεκρά παιδιά και φοβισμένα παιδιά», έγραψε η ίδια στην προσωπική της σελίδα στο Facebook, κάνοντας έκκληση για δωρεές.
Σύμφωνα με την Loven, ο μικρός Hope έλαβε φαρμακευτική αγωγή για να απομακρυνθούν τα σκουλήκια που είχε στην κοιλιά του, ενώ χρειάστηκε να κάνει μεταγγίσεις αίματος γιατί είχε πολύ χαμηλά ερυθρά αιμοσφαίρια.
«Η κατάστασή του είναι σταθερή τώρα. Τρώει μόνος του και αποκρίνεται στην φαρμακευτική αγωγή», δήλωσε.
.................
περισσότερα εδώ

Περαστικοί εξαγριώνονται με μεσήλικα
που «νυμφεύεται» 12χρονη!

Ευτυχώς, το βίντεο αποτελεί κοινωνικό πείραμα που πραγματοποίησε η ομάδα της εκστρατείας Kafa (στα αραβικά σημαίνει «αρκετά»), χρησιμοποιώντας ηθοποιούς για να "ανοίξει" ένα παράθυρο σε έναν άλλο κόσμο, στη Συρία, όπου χιλιάδες νεαρά κορίτσια εξαναγκάζονται να παντρευτούν.

Μια 12χρονη ντυμένη νύφη και ένας μεσήλικας γαμπρός φωτογραφίζονται για τον «γάμο» τους στο Λίβανο και προκαλούν τον θυμό των περαστικών, όπως φαίνεται σε βίντεο που κάνει τον γύρο του διαδικτύου.


Το βρήκαμε στην αγαπημένη μας Ιδεοπηγή

Μενέλαος Λουντέμης - «Αγαπώ θα πει εγώ αγαπώ…
Το τι κάνει ο άλλος είναι δική του δουλειά».

Οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν χειροτερέψει με το πέρας του χρόνου για πολλούς και διάφορους λόγους, έχει γίνει ο άνθρωπος ένα ον που τον απασχολεί μόνο η προσωπική του ικανοποίηση χωρίς να τον ενδιαφέρει καθόλου ο σύντροφος, ο φίλος, ο συνάδελφος. 
Δυστυχώς ή ευτυχώς όταν αποφασίζουμε να ενταχθούμε σε μία κοινωνική ομάδα είτε σε μια ερωτική σχέση, βάση λογικής παύουμε να δρούμε αυτοβούλως, δεν είμαστε πλέον μόνοι δεν αποφασίζουμε μόνο για τον εαυτό μας. Αν κάποιος δεν μπορεί να το δεχτεί αυτό αποσύρεται και απομονώνεται ζώντας όπως επιθυμεί (πράγμα που πολλές φορές δεν είναι κι άσχημο αν αναλογιστεί κανείς σε τι κοινωνία ζούμε).
Η παραπάνω παράγραφος απλώς αποτυπώνει την κοινή λογική. Η πραγματικότητα όμως απέχει παρασάγγας. Ζούμε σε μια κοινωνία η οποία εκτός της οικονομικής κρίσης, περνάει και κρίση αξιών, ηθικής, ευγένειας, ενσυναίσθησης, παιδείας και πολλών άλλων πραγμάτων που θα μπορούσαν να καταστήσουν βιώσιμη τη συνύπαρξη μας. Ο άνθρωπος έχει πάψει να είναι ευχαριστημένος και ζητά συνεχώς κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα.
Αν πάρουμε το ερωτικό κομμάτι οι σύντροφοι είναι πάντα προβληματισμένοι με κάτι, η χαρά έχει περιοριστεί, υπάρχει τεράστια ανάλωση σε πράγματα δευτερευούσης σημασίας, αφήνοντας τα σημαντικά να περνούν. 
Ζητάμε πράγματα από ανθρώπους που δεν μπορούν να μας τα δώσουν, όχι γιατί δεν μπορούν, αλλά γιατί πολύ απλά οι άλλοι είναι οι άλλοι, δεν είμαστε εμείς. 
Ο Γκαίτε είχε πει μια εξαιρετική και συνάμα απλή κουβέντα που αποτυπώνει ξεκάθαρα την λειτουργία μας. «Δεν υπάρχουν ούτε δυο άνθρωποι στον κόσμο που να βλέπουν τη ζωή με τον ίδιο ακριβώς τρόπο». Είναι μια έκφραση η όποια δείχνει ολοφάνερα (σε όποιον την ασπάζεται) ότι, αν επιζητάμε την συνύπαρξη, πρέπει να αποδεχθούμε τον άλλον όπως είναι.
Η κατανόηση του χαρακτήρα του διπλανού μας και η αποδοχή του, απαιτεί κάτι που πολύ δύσκολα το συναντάμε στις μέρες μας και λέγεται «Αγάπη»
Δεν αγαπά ο κόσμος πια. Αντιθέτως, βάζει το εγώ του μπροστά, την κτητικότητα και ένα τεράστιο «θέλω». Ακόμα και ο έρωτας είναι ένα γιγάντιο εγωιστικό συναίσθημα που επιτάσσει στον εγκέφαλο μας την κατάκτηση του απέναντι με κάθε κόστος, πολλές φορές ο εγωισμός- έρωτας μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο στην τρέλα (ακόμα και στην αυτοκτονία) γιατί δεν μπορεί να δεχτεί μια ενδεχόμενη απόρριψη.

Κοινώς το συναίσθημα αυτό προκαλεί μια μεγάλη ψυχική ανάταση στις αρχές και μπορεί να αποδειχτεί καταστροφικό στο τέλος κι όλο αυτό γιατί; 
Γιατί δεν πήρα αυτό που ΘΕΛΩ από έναν άνθρωπο που δεν ενδιαφέρεται, που ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να μου το δώσει κι εκεί έχουμε ακόμα πιο αλλόκοτες συμπεριφορές, μπορούμε να φτάσουμε στο φόνο, μπορούμε να αφαιρέσουμε τη ζωή ενός ανθρώπου επειδή δεν μας θέλει, μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο που πριν λίγο θέλαμε σαν τρελοί. Μήπως τελικά ο έρωτας είναι παράνοια, ψυχασθένεια και γενικότερα μήπως κάνει μόνο κακό;
Η αγάπη όμως; 
Η αγάπη είναι κάτι άλλο, είναι κάτι μαγικό και δυστυχώς όπως προείπα σπάνιο. Το συναίσθημα αυτό μπορεί να νικήσει τα πάντα και το καταφέρνει επειδή δεν ζητά αντάλλαγμα. 
Όταν κάνεις κάτι ανιδιοτελώς γίνεσαι αυτομάτως ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο. 
Είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις να δίνεις ακόμα κι αν υπάρχουν άνθρωποί που θα δώσουν βάση σε αυτά που δεν δίνεις, γιατί από κεκτημένη ταχύτητα ζητούν πράγματα που τα έχουν ήδη μπροστά τους άλλα η απληστία τους τυφλώνει. Όταν δίνεις δεν κάνεις τον άλλον σπουδαίο , αλλά τον εαυτό σου. Η αγάπη αγγίζει το θείο.
Μπορεί σε κάποιους να ακούγεται δουλοπρεπές το παραπάνω και να αναρωτιέται ποιος είναι ο λόγος του να δώσω χωρίς να πάρω. Για όσους το υποστηρίζουν αυτό έχω να πω ότι προφανώς δεν έχουν αγαπηθεί οι ίδιοι ποτέ, οπότε είναι αδύνατον να κατανοήσουν το μέγεθος του συναισθήματος ή αγαπήθηκαν και δεν το κατάλαβαν, δείγμα της γενικής αδιαφορίας τους προς το συνάνθρωπο.
Η αλήθεια είναι πως για να καταφέρεις να αγαπήσεις θα πρέπει πρώτα από όλα να έχεις κατανοήσει τον εαυτό σου, τις λειτουργίες σου και τις αντοχές σου. Όλα αυτά, μαζί με τις εμπειρίες της ζωής οι οποίες ως επί το πλείστων είναι μαύρες σε κάνουν να δεις τη ζωή με άλλο μάτι. Γιατί εκτός από την οπτική της απαξίωσης του συνανθρώπου (το οποίο είναι το πιο εύκολο) υπάρχει και ο δρόμος της κατανόησης που οδηγεί στη σωτηρία της ψυχής.

«Αγαπώ θα πει εγώ αγαπώ… 
Το τι κάνει ο άλλος είναι δική του δουλειά» 

Του Αλέξανδρου Παύλου 

Αν μπορούσα να μεγαλώσω το παιδί μου ξανά απ' την αρχή
“If I Had My Child To Raise Over Again”

Δεν έχει σημασία αν το παιδί μου είναι μεγάλο ή μικρό, 
από σήμερα και στο εξής θα τα εκτιμώ όλα περισσότερο
Θα ζωγράφιζα με τα δάχτυλα περισσότερο, 
και θα έδειχνα με το δάχτυλο λιγότερο.

Θα διόρθωνα λιγότερο,
και θα συνδεόμουν περισσότερο.

Θα σταματούσα να έχω τα μάτια στο ρολόι μου,
και θα άρχιζα να βλέπω με τα μάτια μου.

Θα νοιαζόμουν να ξέρω λιγότερα,
και θα ήξερα να νοιάζομαι περισσότερο.

Θα έκανα περισσότερες πεζοπορίες,
και θα πετούσα περισσότερους χαρταετούς.

Θα σταματούσα να το παίζω σοβαρή,
και θα έπαιζα στα σοβαρά.

Θα διέσχιζα τρέχοντας περισσότερα λιβάδια,
και θα κοίταζα περισσότερα αστέρια.

Θα αγκάλιαζα περισσότερο,
και θα τραβολογούσα λιγότερο.

Θα ήμουν άκαμπτη λιγότερο συχνά,
και θα επιβεβαίωνα πολύ περισσότερο.

Θα έχτιζα πρώτα αυτο-εκτίμηση,
και αργότερα το σπίτι.

Θα δίδασκα λιγότερο για την αγάπη της δύναμης,
και περισσότερο για τη δύναμη της αγάπης.

Δεν θα του μιλούσα μόνο για τον Χριστό,
θα Τον έβαζα στην καρδιά του.

Δεν θα του αγκάλιαζα μόνο το σώμα,
αλλά και την ψυχή του.

Δεν θα του τραγουδούσα μόνο παιδικά τραγούδια,
αλλά και Χριστιανικούς ύμνους.

Γιατί ο καθένας από μας μια φορά είναι παιδί
και μια φορά μεγαλώνει,
ενώ ζει για αιώνια στην αγκαλιά του Θεού.

agioritikovima

Και τα μάρμαρα πονάνε!
«Ό,τι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο»

Το αγόρι και ο αγαλματοποιός
Του Πάνου Τσινόπουλου

Μία φορά κι έναν καιρό, σε μία αποθήκη στην αρχαία Αθήνα ένας μάστορας με το καλέμι σμίλευε ένα μάρμαρο που έμοιαζε με κύβος. 
Τότε ήταν που ένα παιδάκι περαστικό τον ρώτησε: 
«Δεν πονάει το χέρι σας; Δεν πονάει το μάρμαρο;» 
Κι απάντησε ο μάστορας: 
«Βέβαια, και τα δύο πονάνε, παιδί μου, αλλά δεν γίνεται αλλιώς!» Και χαμογέλασε.

Τα χρόνια πέρασαν και κάποια μέρα ο μικρός, που τώρα ήταν κοτζαμάν άντρας μέγας και τρανός, επισκέφθηκε τον Παρθενώνα. 
Έμεινε άναυδος με το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς όπου στα πόδια της καθόταν ένας γέρος. Ήταν ο Φειδίας! Τότε κατάλαβε τι εννοούσε ο μάστορας!

Έτσι είναι και ο χαρακτήρας του κάθε ανθρώπου που επιθυμεί την αλλαγή. Θα πονέσει αλλά στο τέλος θα αξίζει τον κόπο.