Πέμπτη, 9 Μαΐου 2019

Συναντώντας το παιδί της Αναδοχής
Μια στιγμή, αμέτρητα συναισθήματα

Tρεις Έλληνες ταξίδεψαν χιλιόμετρα μακριά για να συναντήσουν από κοντά το Ανάδοχο παιδί που υποστηρίζουν μέσω του προγράμματος της ActionAid και επιστρέφοντας έφεραν μαζί την ελπίδα για έναν κόσμο πιο όμορφο.
Ο Μανώλης και η Ελένη Διακογεωργίου ψάχνονταν για καιρό προτού καταλήξουν να γίνουν Ανάδοχοι στην ActionAid. 
Είχαν μια επιφύλαξη γιατί άκουγαν διάφορα για τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, αλλά ένιωθαν και πολύ έντονη την ανάγκη να κάνουν κάτι, να προσθέσουν μια σταγόνα στον ωκεανό, θεωρώντας πως, αν όλοι όσοι μπορούν, προσθέσουν τη δική τους σταγόνα, ο κόσμος θα αλλάξει.
Ο τρόπος που δουλεύει η συγκεκριμένη οργάνωση, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις αιτίες της φτώχειας, αλλά και αυτή η σχέση που αποκτάς με το παιδί της Αναδοχής, ήταν που τους ώθησε να γίνουν Ανάδοχοι. 
«Την Αναδοχή δεν την κάναμε για να πούμε ότι ένα παιδί περιμένει πό εμάς, την Αναδοχή την κάναμε για τη σταγόνα, αυτή του ωκεανού, αυτό είναι η Αναδοχή, δεν είναι ότι παίρνεις ένα παιδί δικό σου».
Τα χρήματα που δίνουν κάθε μήνα γνωρίζουν ότι δεν πηγαίνουν στο παιδί αλλά στηρίζουν όλη την κοινότητα όπου ζει. Είναι ο τρόπος που σύμφωνα με την ActionAid μπορεί να αλλάξει η ζωή των φτωχών και περιθωριοποιημένων ανθρώπων αυτού του πλανήτη. Το ζεύγος Διακογεωργίου παρόλο που αγαπά πολύ τα ταξίδια, δεν είχε στο μυαλό του να συναντήσει τη μικρή Nguyen Thi. 
Είχαν και τις επιφυλάξεις τους, κατά πόσο η επαφή θα μπορούσε να διαταράξει τον κόσμο του παιδιού. 
Μετά από συναντήσεις και συζητήσεις με το γραφείο της ActionAid, αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν το ταξίδι στο Βιετνάμ, και να γνωρίσουν το κοριτσάκι από κοντά.
Η Ελπίδα Λιβανού από την άλλη, επίσης Ανάδοχος της ΑctionAid σε τρεις διαφορετικές χώρες, είχε έρθει από νωρίς σε επαφή με την ιδέα ενός τέτοιου ταξιδιού, καθώς η μητέρα της έχει συμμετάσχει σε πολλά ταξίδια αλληλεγγύης με την ActionAid κι έτσι η συμμετοχή της στο ταξίδι που πραγματοποίησε η οργάνωση στη Ρουάντα, όπου ζει ο Kwizera, έγινε χωρίς δεύτερη σκέψη. 
Ήταν γι’ αυτήν ένα όνειρο που θα γινόταν πραγματικότητα. «Θυμάμαι, καθόμασταν μαζί με τους άλλους Αναδόχους σε μια αίθουσα νηπιαγωγείου και δεν μπορούσα να το πιστέψω. Με το που ήρθε, αγκαλιαστήκαμε και αυτός γελούσε δυνατά και κοιτούσε κάτω. Η στιγμή αυτή, το γέλιο του, τα μάτια του που έλαμπαν, είναι μία στιγμή που από τότε γεμίζει την καθημερινότητά μου. Εκτός από το χαμόγελό του Kwizera, είδα πόσο μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο. Γυναίκες κακοποιημένες, να στέκονται ξανά στα πόδια τους, παιδιά να πραγματοποιούν μέσω της εκπαίδευσης τα όνειρά τους. Αποκτάς κι εσύ μαζί τους ελπίδα για έναν κόσμο πιο όμορφο».
Για την Ελένη και τον Μανώλη η εμπειρία ήταν το ίδιο έντονη. Μετά από μια διαδρομή 4½ ωρών με αυτοκίνητο και 15 λεπτών με τα πόδια από το Χο Τσι Μινγκ στο απομακρυσμένο χωριό του παιδιού, αντάμωσαν μια υποδοχή 20 περίπου ατόμων, από τη στενή οικογένεια μέχρι τον πρόεδρο του χωριού! 
Μέσα σε όλο τον κόσμο αναγνώρισαν αμέσως το παιδί: «απλά κάνεις το συνειρμό και φέρνεις στο μυαλό τη φωτογραφία». 
Οι πρώτες στιγμές αμηχανίας πέρασαν με τα δώρα που είχαν φέρει οι επισκέπτες για όλα τα παιδιά της κοινότητας, καθώς βασικό μέλημα του προγράμματος είναι να μην ευνοούνται κάποια παιδιά μεμονωμένα, αλλά όλη η κοινότητα. 
Οι τέσσερις ώρες που έμειναν με το παιδί πέρασαν πολύ γρήγορα κι έφτασαν στη δυσκολότερη στιγμή που ήταν ο αποχωρισμός: «ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι, να δεις αυτή η γιαγιά τι κλάμα που έκανε», λένε με ζωντανή ακόμα τη συγκίνηση στον τόνο της φωνής τους. Πώς θα περιέγραφαν την όλη εμπειρία; 
«Απλά συγκλονιστική, δεν εκφράζονται με λόγια τα συναισθήματα του καθενός την ώρα που θα βρεθεί εκεί, την ώρα που θα φύγει, την ώρα που θα το σκεφτεί την ώρα που θα κοιτάζει στο κομπιούτερ τις φωτογραφίες, αυτά δεν μπορείς να τα εκφράσεις κι ας είναι πλούσια η ελληνική γλώσσα!».
real.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δώστε στο Παιδί σας μια «Πλούσια» Ζωή,
χωρίς να το κακομάθετε

Μην «ταΐζετε» τη συναισθηματική πείνα του παιδιού σας με υλικά αγαθά. 
Μήπως σήμερα τα παιδιά είναι περισσότερο κακομαθημένα σε σχέση με προηγούμενες γενιές; 
Μήπως θέλουμε να δώσουμε στο παιδί μας μια «πλούσια» ζωή, αλλά φοβόμαστε μήπως το μετατρέψουμε σε κακομαθημένο εγωιστή; Μπορούμε να βρούμε τη χρυσή τομή!

1. Μην «ταΐζετε» τη συναισθηματική πείνα του παιδιού σας με υλικά αγαθά. 
Τις περισσότερες φορές που ένα παιδί γκρινιάζει ή ζητάει πράγματα στην πραγματικότητα επιθυμεί περισσότερο χρόνο με και περισσότερη προσοχή από τους γονείς του. 
Οι γονείς είναι απασχολημένοι, δεν έχουν χρόνο ή διάθεση και καταλήγουν να νιώθουν ενοχές που δεν αφιερώνουν αρκετό χρόνο στο παιδί τους. 
Τι κάνουν λοιπόν; Του αγοράζουν ακόμα περισσότερα πράγματα. Και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται….  
Δημιουργήστε χρόνο για το παιδί, δημιουργήστε οικογενειακές ρουτίνες, αφιερώστε ώρα και προσοχή στο παιδί και θα έχετε ένα χαρούμενο, καλά προσαρμοσμένο παιδί. 
Είναι αμετάφραστο το αγγλικό ρητό που λέει «children thrive when you give them half as many presents and twice as much of your presence» (τα παιδιά προκόβουν όταν τους δίνετε τα μισά δώρα και τη διπλή παρουσία σας).

2. Ενθαρρύνετε το παιδί σας να δημιουργήσει τη δική του «αφθονία».
 
Συχνά οι γονείς, αγχωμένοι οι ίδιοι από τον αγώνα για τα χρήματα, (α) μαλώνουν τα παιδιά τους όταν ζητάνε υλικά αγαθά και τους δημιουργούν σύνδρομο στέρησης και ντροπής «εγώ στην ηλικία σου δεν είχα τίποτα από όλα όσα έχεις, μη γίνεσαι αχάριστος..» ή, στο αντίθετο άκρο, 
(β) δίνουν άκριτα στο παιδί τους ό,τι ζητήσει. Και οι δύο πρακτικές όμως περνούν λανθασμένο μήνυμα! 
Ο καλύτερος τρόπος (γ) είναι να ενθαρρύνουμε το παιδί και να του δείξουμε ότι έχει δύναμη το ίδιο. 

Ας δούμε τρία παραδείγματα των τριών αυτών προσεγγίσεων. 
Ο γονιός και το παιδί είναι σε ένα μαγαζί για να αγοράσουν δώρο για τα γενέθλια ενός φίλου.

(α) «Μην αρχίζεις πάλι να ζητάς… δεν πρόκειται να σου πάρω τίποτα.. είσαι αχάριστος... προχτές σου πήρα παιχνίδι... μα εσύ ποτέ δεν ευχαριστιέσαι με τίποτα και όλο ζητάς; και ούτε καν παίζεις με τα παιχνίδια που έχεις!»

Αυτή η τακτική δίνει στο παιδί το μήνυμα ότι δεν αξίζει το παιχνίδι (ή το οτιδήποτε ζητάει), κάτι που είναι λανθασμένο, διότι το κάθε παιδί αξίζει. 
 Του κολλάει την ταμπέλα ότι είναι αχάριστο και άπληστο που συνέχεια θέλει κάτι (αλλά βέβαια όλοι μας επιθυμούμε πράγματα όλη την ώρα!) ότι οι γονείς δεν έχουν τα χρήματα για όσα το παιδί ζητάει (και το κάνουν να αισθάνεται μια έλλειψη και άγχος για τα οικονομικά) και τελικά το μήνυμα που παίρνει το παιδί είναι ότι δεν έχει ούτε δύναμη ούτε έλεγχο των πραγμάτων και δε μπορεί να πάρει αυτό που επιθυμεί, ενώ οι άλλοι και αξίζουν και μπορούν.

(β) «Εντάξει, κατάλαβα.. το θέλεις πάρα πολύ.. για να δούμε πόσο κοστίζει.. εντάξει, θα σου το πάρω… Θα μου υποσχεθείς όμως ότι θα είσαι καλό παιδί όλη την εβδομάδα και θα ακούς ό,τι σου λέω;»
Αυτή η τακτική είναι ξεκάθαρα δωροδοκία! 
Και το πιθανότερο είναι ότι δε θα λειτουργήσει, διότι το παιδί και δε θα έχει καλή συμπεριφορά και δεν πρόκειται να ακούσει! Δυστυχώς, προσφέροντας σε ένα παιδί ό,τι υλικό αγαθό ζητήσει του δημιουργεί την προσδοκία ότι μπορεί να πάρει οτιδήποτε επιθυμεί στη ζωή του και ότι οι γύρω του οφείλουν να του το δώσουν. 
Όταν μάλιστα το παιδί αρχίσει να κλαίει, να φωνάζει μέσα στο μαγαζί και δώσει σόου (και ο γονιός ντρέπεται που τους βλέπουν) και όταν δώσει υποσχέσεις –που δεν θα κρατήσει- και τελικά ο γονιός λυγίσει και του πάρει το δωράκι, τότε το παιδί μαθαίνει ότι με τον κακό τρόπο κερδίζει! 
Φυσικά θα χαρεί το παιδί με το απόκτημά του (γιατί ο εγκέφαλος θα πάρει τη δόση του από μπόλικη ντοπαμίνη που φέρνει αίσθημα χαράς), αλλά σύντομα θα χάσει το ενδιαφέρον του και θα θέλει κάτι άλλο. 
Με αυτό τον τρόπο δημιουργείται από μικρή ηλικία έναν shop-aholic, ή αποκτά το παιδί εθισμό στην απόκτηση υλικών αγαθών.

(γ) «Ξέρω, ξέρω, το θέλεις πάρα πολύ.. είναι πραγματικά φανταστικό! Αλλά δεν είναι στο πρόγραμμά μας να πάρουμε παιχνίδι για σένα (δείχνουμε στο παιδί ότι υπάρχουν προτεραιότητες και οργάνωση- δεν έχει να κάνει ούτε με το ότι το ίδιο δεν το αξίζει αυτό που θέλει, ούτε με πνεύμα στέρησης). 
«Λυπάμαι που δεν μπορούμε να το αγοράσουμε σήμερα…αλλά αφού σου αρέσει τόσο μπορείς να το βάλεις στη λίστα για τα γενέθλια/γιορτή/Χριστούγεννα/Πάσχα και ανεξακολουθείς να το θέλεις μπορείς σίγουρα να το έχεις τότε». 
Εδώ θα μπορούσε να προσθέσει κάτι ο γονιός για το ότι το παιδί θα μπορούσε να κάνει μια μικρή δουλίτσα και να κερδίσει λίγα χρήματα ώστε να τα χρησιμοποιήσει γι’ αυτό που θέλει. 
Στην Ελλάδα όμως είμαστε πίσω σε αυτόν τον τομέα και θεωρούμε ότι δε χρειάζεται ένα παιδί να μπει στη διαδικασία του εργάζομαι-κερδίζω (όταν πρόκειται για κάποια μικροδουλίτσα) αλλά τέλος πάντων… αυτό είναι άλλη συζήτηση....  
Μπορούμε να προτείνουμε στο παιδί να χρησιμοποιήσει τις οικονομίες του κουμπαρά του. Με αυτή την προσέγγιση ουσιαστικά δίνουμε δύναμη στο παιδί και του περνάμε το μήνυμα ότι υπάρχουν πράγματα που μπορεί να κάνει είτε τώρα είτε αργότερα και να αποκτήσει αυτό που θέλει.

3. Δώστε στο παιδί σας ωραίες εμπειρίες και όχι υλικά αγαθά. 
Τα ερευνητικά δεδομένα δείχνουν ότι οι άνθρωποι που είναι πιο ευτυχισμένοι και ‘γεμάτοι’ από τη ζωή τους δεν έχουν απαραιτήτως περισσότερα υλικά αγαθά, αλλά περισσότερες εμπειρίες. 
Προτιμήστε λοιπόν αντί για ένα ακόμα παιχνίδι μια επίσκεψη σε ένα μουσείο, μια θεατρική παράσταση, κινηματογράφο, ένα αθλητικό γεγονός, ένα ταξίδι…. 
Εμπλουτίστε τον κόσμο και τις εμπειρίες του παιδιού σας και ανοίξτε του τα μάτια στα ωραία πράγματα που μπορεί να κάνει και να μοιραστεί με τους αγαπημένους του.
4. Δώστε το καλό παράδειγμα. 
Παρόλο που τα παιδιά δεν κάνουν απαραιτήτως αυτό που τους λέτε, τελικά όμως κάνουν αυτό που σας βλέπουν να κάνετε! 
Μάθετε να ευχαριστιέστε τα όσα έχετε, να νιώθετε ευγνωμοσύνη και να τονίζετε την αξία της οικογένειας και της φιλίας.

5. Διδάξτε στο παιδί ότι η ευτυχία δεν αγοράζεται. 
Συζητήστε για τα χόμπι σας, τα ενδιαφέροντά σας όσα σας αρέσουν και αγαπάτε, καλλιεργήστε αντίστοιχα ενδιαφέροντα στο παιδί σας. 
Διδάξτε του την αξία της οικογένειας, της φιλίας και να τονίζετε με κάθε ευκαιρία το ότι περνάτε ωραία και είστε ευτυχισμένοι άσχετα με την αγορά υλικών αγαθών.

6. Βοηθήστε τον εγκέφαλο του παιδιού σας να λειτουργήσει διαφορετικά, αναζητώντας διαφορετική επιβράβευση. 
Μάθετε στο παιδί σας να αναγνωρίζει τη χαρά που αισθάνεται σε περιπτώσεις διαφορετικές από την αγορά υλικών αγαθών: όταν παίζει το αγαπημένο του παιχνίδι, όταν είναι με τους κολλητούς του, όταν βρει ένα παράξενο βότσαλο στην παραλία, όταν κάνει το πρώτο του μπάνιο, όταν σκοράρει, κλπ. 
Διδάξτε του να αναγνωρίζει τη συναισθηματική ανταμοιβή που παίρνει από χίλια δυο άλλα πράγματα εκτός κατανάλωσης. 
Καθώς το παιδί κάνει πράγματα που αγαπά (διάβασμα, αθλητισμό, χειροτεχνίες, γράψιμο, μουσική, κλπ) στην πραγματικότητα εξασκεί τις δεξιότητές του, ενισχύει την αυτοπεποίθησή του και χτίζει ψυχική ανθεκτικότητα- με αυτό τον τρόπο ‘καλωδιώνεται’ ο εγκέφαλός του να βρίσκει ευχαρίστηση που τη δημιουργεί ο ίδιος και έχει διάρκεια.
Παρατηρείτε κάτι σε όλα αυτά; Αν τελικά τα παιδιά σήμερα είναι κακομαθημένα, αυτό συμβαίνει επειδή μεγαλώνουν σε μια γενική κουλτούρα και νοοτροπία που καλλιεργεί το να είναι κανείς κακομαθημένος. 
 Αν λοιπόν εμείς οι γονείς κάνουμε μια στροφή, και δεν εννοώ κάτι ακραίο, αλλά αν αρχίσουμε να δίνουμε περισσότερη έμφαση σε άλλες εκφάνσεις της ανάπτυξης του παιδιού, αμέσως καταφέρνουμε να μην έχουμε κακομαθημένα παιδιά! 
Έμφαση λοιπόν στο να καλλιεργήσει το παιδί τα ταλέντα και τις κλίσεις του, να μάθει στις αξίες της αγάπης, της φιλίας, της αλληλεγγύης, της προσφοράς! 
Φυσικά και θα του αγοράζουμε παιχνίδια, φυσικά και δε θα του στερήσουμε πράγματα! 
Όμως, θα προσέχουμε και θα παρατηρούμε και όταν το παιδί ζητάει επικύρωση και σύνδεση μαζί μας θα του προσφέρουμε ακριβώς αυτά και όχι περισσότερα υλικά αγαθά! 
Τονίζοντας τη συναισθηματική σύνδεση των ανθρώπων, την αυτοβελτίωση, το μοίρασμα εμπειριών, και τη σημασία που έχει καθένας μας στον κόσμο βοηθάμε το παιδί να βρει εσωτερικές, δυνατές και σταθερές πηγές χαράς.
Dr. Λίζα Βάρβογλη