Σάββατο, 30 Απριλίου 2016

Η εις Άδου Κάθοδος και η Ανάστασις

Η εις Άδου Κάθοδος του Χριστού, θριαμβευτή με τον Σταυρό της νίκης, που σπάει τις πύλες του Άδη και ελευθερώνει τον Αδάμ και την Εύα, ψηφιδωτό (11ος αιώνας) Όσιος Λουκάς

Αριστερά εικονίζονται οι δύο εστεμμένοι προφήτες, ο Δαβίδ και ο Σολομών, οι οποίοι είχαν προφητέψει το γεγονός

Ἀνάστα, ὁ Θεός...
Καλή Ανάσταση!!

Ἀνάστα, ὁ Θεός, κρῖνον τὴν γῆν, 
ὅτι σὺ κατακληρονομήσεις ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι.
Στίχ. Ὁ Θεὸς ἔστη ἐν συναγωγῇ Θεῶν, 
ἐν μέσῳ δὲ θεοὺς διακρινεῖ.

Ἀνάστα, ὁ Θεός, κρῖνον τὴν γῆν, 

ὅτι σὺ κατακληρονομήσεις ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι.

Στίχ. Ἕως πότε κρίνετε ἀδικίαν, 

καὶ πρόσωπα ἁμαρτωλῶν λαμβάνετε;

Ἀνάστα, ὁ Θεός, κρῖνον τὴν γῆν, 
ὅτι σὺ κατακληρονομήσεις ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι.

Στίχ.
Οὐκ ἔγνωσαν, οὐδὲ συνῆκαν, 

ἐν σκότει διαπορεύονται, 
σαλευθήτωσαν πάντα τὰ θεμέλια τῆς γῆς.

Ἀνάστα, ὁ Θεός, κρῖνον τὴν γῆν, 

ὅτι σὺ κατακληρονομήσεις ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι.

Στίχ.
Ἐγὼ εἶπα, Θεοί ἐστε, καὶ υἱοὶ Ὑψίστου πάντες, 

ὑμεῖς δὲ ὡς ἄνθρωποι ἀποθνῄσκετε, 
καὶ ὡς εἷς τῶν ἀρχόντων πίπτετε.

Ἀνάστα, ὁ Θεός, κρῖνον τὴν γῆν, 

ὅτι σὺ κατακληρονομήσεις ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι.

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

Σήμερον μαύρος ουρανός / σήμερον μαύρη μέρα,
σήμερον εσταυρώσανε / τον πάντων βασιλέα.

Σήμερον μαύρος ουρανός,
σήμερον μαύρη μέρα,
σήμερον εσταυρώσανε,
τον πάντων βασιλέα.
Σήμερον όλοι θλίβονται
και τα βουνά λυπούνται.
Σήμερον έβαλαν βουλήν
οι άνομοι Εβραίοι,
οι άνομοι και τα σκυλιά
οι τρισκαταραμένοι.

Σαν κλέφτη τον επιάσανε
και σαν φονιά τον πάνε
και στου Πιλάτου τις αυλές
εκεί τον τυραγνάνε.
Κι' η Παναγιά η δέσποινα
κ' οι άλλες οι γυναίκες
έπιασαν το στρατί στρατί,
στρατί το μονοπάτι.


Το μονοπάτι τς' έβγαλε
μεσ' στου ληστή την πόρτα.
Τηρά δεξιά, τηρά ζερβά,
κανέναν δεν γνωρίζει.
Τηρά και δεξιώτερα
βλέπει τον Άγιο Γιάννη
-Άγιε μου Γιάννη Πρόδρομε
και βαπτιστή του γυιού μου
μην είδες τον υιγιόκα μου
και σένα δάσκαλό σου;
-Δεν έχω γλώσσα να σου πω
γλώσσα να σου μιλήσω,
δεν έχω χεροπάλαμο,
για να σού τονε δείξω.

Βλέπεις εκείνον τον γυμνό,
τον παραπονεμένο,
οπού φορεί πουκάμισο
στο αίμα βουτημένο;
Οπούναι τα ματάκια του
ραμμένα με μετάξι,
κι οπού φορεί στην κεφαλή
αγκάθινο στεφάνι;
Εκείνος είναι ο γυιόκας σου
και μένα δάσκαλός μου.

Ο Φώτης Κόντογλου σε κείμενό του με τίτλο "Σήμερον κρεμάται" (περιλαμβάνεται στο βιβλίο ΑΝΕΣΤΗ ΧΡΙΣΤΟΣ - Η δοκιμασία του λογικού, Εκδόσεις Αρμός 2001, σελ. 90-92), παραθέτει αυτούσια την πιο γνωστή και διαδεδομένη παραλλαγή του Μοιρολογιού της Παναγίας 

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

Η Προδοσία

Λαός μου τί ἐποίησά σοι, ἢ τί σοι παρηνώχλησα; 
τοὺς τυφλούς σου ἐφώτισα, τοὺς λεπρούς σου ἐκαθάρισα, 
ἄνδρα ὄντα ἐπὶ κλίνης ἠνωρθωσάμην. 
Λαός μου, τί ἐποίησά σοι, καὶ τί μοι ἀνταπέδωκας; 
ἀντὶ τοῦ μάννα χολήν, ἀντὶ τοῦ ὕδατος ὄξος, 
ἀντὶ τοῦ ἀγαπᾶν με, σταυρῷ με προσηλώσατε· 
οὐκέτι στέγω λοιπόν, καλέσω μου τὰ ἔθνη, 
κᾀκεῖνα με δοξάσουσι, σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Πνεύματι, 
κᾀγὼ αὐτοῖς δωρήσομαι, ζωὴν τὴν αἰώνιον.
 
Η Προδοσία. Θεοφάνης ο Κρης.
Ιερά Μονή Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους
Λαέ μου, τί σου ἔκανα ἤ σέ τί σέ ἐνώχλησα; 
Στούς τυφλούς σου χάρισα τό φῶς, 
τούς λεπρούς σου καθάρισα, 
σήκωσα ἄντρα πού ἦταν στό κρεβάτι παράλυτος. 
Λαέ μου, τί σοῦ ἔκανα καί τί μου ἀνταπόδωσες; 
Ἀντί τοῦ μάννα, μοῦ ἔδωσες χολή, 
καί ἀντί τοῦ ὕδατος μοῦ ἔδωσες ξύδι, 
καί ἀντί νά μέ ἀγαπᾶτε, μέ καρφώσατε στό σταυρό. 
Λοιπόν, δέ σᾶς ὑποφέρω πιά· 
θά καλέσω τούς εθνικούς 
 κι ἐκεῖνοι θά μέ δοξάσουν μαζί μέ τόν Πατέρα καί τό Ἅγιο Πνεύμα· 
κι ἐγώ θά δωρήσω σ᾽ αὐτούς τήν αἰώνια ζωή.

Η Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα των παιδικών μας χρόνων


Μια ρομαντική γλυκεία και κατανυκτική αναπόληση των Παλιών Πάσχα όταν ακόμα ο κόσμος ήταν Αθώος και κοντά στην παράδοση τα ήθη και έθιμα του.
Διαβάστε το. Θα σας θυμίσει πάρα πολλά.

Θυμάμαι το Πάσχα ήταν μια γιορτή κατάνυξης και θρησκευτικής ευλάβειας.
Το Πάσχα των παλιότερων χρόνων στα χωριά της ελληνικής υπαίθρου ήταν η καλύτερη περίοδος ολόκληρου του χρόνου για τον παιδόκοσμο. Γιατί και σχολείο δεν υπήρχε και καλός καιρός για έξω ήταν.


Η αίσθηση της Σταύρωσης και της Ανάστασης του Χριστού προσλάμβανε μια «εικόνα – σύμμειξη», ένα παλίμψηστο συνεχούς και εναλλασσόμενης γραφής πότε με τη γραφίδα της πραγματικότητας και πότε με τη γραφίδα της φαντασίας, στην οποία εικόνα τα όποια κενά υπήρχαν αντιμετωπίζονταν ως προσωρινά κενά – που θα συμπληρωθούν εν τω χρόνο – και γι’ αυτό δεν λογίζονταν ως κενά. Ήταν μια εικόνα μαγική που συνδιαμορφωνόταν αφενός με τις ξένες αλληλεπιδράσεις σε κάθε παιδί και αφετέρου με τις προσωπικές φαντασιώσεις σε μια μεταξύ τους ισορροπία πάντα ασταθή και ρευστή.

Τα καταστήματα παιχνιδιών γέμιζαν με διαφορά πασχαλινά όμορφα παιχνιδάκια. Κοτοπουλάκια, Κοκοράκια, Λαγουδάκια πολύχρωμα πλαστικά αβγουλάκια. Σημαιούλες και αφισούλες πασχαλινές.
Επίσης γέμιζαν με πλαστικά μπιστολάκια που δούλευαν με «τρακάκια» κάτι μικρά κόκκινα πραγματάκια που ηταν γεμάτα με λίγο μπαρούτι που έμπαιναν στα πιστολάκια και έκαναν ένα ήχο σαν «ΤΡΑΚ» για αυτό τα λέγαμε τρακάκια.
Τα Ζαχαροπλαστεία γέμιζαν με πανέμορφα λαχταριστά σοκολατένια αυγουλάκια. Αλλά μικρά και αλλά μεγάλα. Η διακόσμηση τους ήταν από χρωματιστή ζάχαρη συνήθως λουλουδάκια.
Μπορούσες να δεις να κρέμονται διαφόρων ειδών φαναράκια.. Σχεδόν όλα χάρτινα με όμορφες πασχαλινές παραστάσεις παντού.
Τα πιο ωραία ήταν τα πλαστικά αυγουλάκια που στην άκρη τους είχαν μια εγκοπή και έβαζες ένα «τρακάκι» και τα κτυπούσες και έκαναν θόρυβο.


Τα ΣΟΥΒΛΑΤΖΙΔΙΚΑ Και ΤΑ ΟΥΖΕΡΙ ΕΚΛΕΙΝΑΝ ΑΠΟ ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ. Και ξανάνοιγαν το Μεγάλο Σάββατο μετά την πρώτη Ανάσταση.
Δεν έβρισκες με τίποτα κρέας να φας. Στα σπίτια μας τρώγαμε σαλάτες μαυρομάτικα και όλο νηστήσιμα. Οι παλιές γιαγιάδες έφτιαχνα κουλουράκια που μοσχομύριζαν όσο ψηνόταν.

Το ραδιόφωνο έπαιζε ΜΟΝΟ ΚΛΑΣΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ όλη την μεγάλη εβδομάδα. Τίποτα άλλο δεν άκουγες, από Μεγάλη Δευτέρα ως το Μεγάλο Σάββατο πρωί. Και τις Ακολουθίες.

Τις εποχές της δεκαετίας του 1960 το ραδιόφωνο θα αποτελέσει τη μοναδική πηγή ειδήσεων και ψυχαγωγίας για την ελληνική επαρχία, το μοναδικό παράθυρο προς τον άλλο κόσμο. Το λαϊκό τραγούδι αρχίζει να τραγουδιέται από τους νέους της εποχής και μαζί με το δημοτικό τραγούδι των παλιότερων έκλειναν τον κύκλο της λαϊκότροπης μουσικής. 
Σε ένα τέτοιο κλίμα, η κλασική μουσική – δεν ξέραμε φυσικά τότε ότι ήταν κλασική μουσική με τη σημασία του όρου – συνδέθηκε συγκυριακά από την Ελληνική Ραδιοφωνία και στη συνέχεια από τη σκέψη μας με την Μεγάλη Εβδομάδα και αφού η περίοδος αυτή ήταν περίοδος Παθών θεωρήθηκε και η κλασική μουσική ως κάτι το πένθιμο και ήταν σε αντιδιαστολή με τα δημοτικά και τα λαϊκά τραγούδια της Ανάστασης και της χαράς. Και θα περιμέναμε χρόνια και χρόνια για να βρει τη θέση της και αυτή η μουσική στην ψυχή μας και στην καρδιά μας.

Η δε τηλεόραση έδειχνε ντοκιμαντέρ με θέμα το Πάσχα και παλιές ταινίες με θέμα τα πάθη του Χριστού. Σταματούσαν όλα τα προγράμματα. Πρωινάδικα, μεσημεριανά τα πάντα. Απόλυτη κατάνυξη και απόλυτος θρησκευτικός σεβασμός.
Ακόμα και οι παρουσιαστές και παρουσιάστριες ηταν ντυμένοι με σοβαρότερα σκούρα ρούχα από ότι τις άλλες φορές. Τα καφενεία δεν σέρβιραν σχεδόν τίποτα. Μόνο νηστίσιμα και με το μετρό.
Μπιλιαρδάδικα, Ποδοσφαιράκια κτλ κλειστά . Δεν το συζητάμε.. Μια εβδομάδα χωρίς ούτε ένα ποδοσφαιράκια ούτε ένα μπιλιάρδο.

Έβαζαν μια κορδέλα η ένα αυγό μεγάλο η καμία λαμπάδα πάνω στα τραπέζια του μπιλιάρδου η τα ποδοσφαιράκια …. Και που θράσος να παύει κάποιος να τα κουνήσει. Θα άπαυτε φωτιά να τον κάψει.
Μεγάλη Πέμπτη και οι νοικοκυρές ζύμωναν τις κουλούρες του Πάσχα. Για τα παιδιά φτιάχνουν κουλούρες σε σχήμα πουλιών, ζώων ή ανθρώπων και τις στολίζουν με καρπούς και σχέδια από ζυμάρι. Σε μερικές δίνουν, ως σήμερα, το σχήμα μιας κούκλας και τις ονομάζουν «κουτσούνες» ή «κούτσες». Στο κέντρο της κοιλιάς τους βάζουν ένα κόκκινο αυγό και στο πρόσωπο ζυμαράκια για στόμα και μάτια. Τις «κουτσούνες» τις έκρυβαν, τα πιο παλιά χρόνια, μέχρι το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου και, όταν χτυπούσαν οι καμπάνες για την Ανάσταση, τις έβαζαν κάτω από το μαξιλάρι των παιδιών λέγοντας:

«Ξύπνα, ήρθε η γριά η Λαμπρινή
Και σου έφερε την κουτσούνα από το φουγάρο.»

Κάθε παιδί τύλιγε την «κουτσούνα» του σε ένα μαντίλι και την έπαιρνε μαζί του στην εκκλησία, όπου πήγαινε για να κοινωνήσει. Όταν γύριζε στο σπίτι, την έκοβε και την έτρωγε. Σε μερικά μέρη ζυμώνουν για τα παιδιά «πουλάκια» και βάζουν στο ράμφος τους μια χρωματιστή κορδέλα. Τα πουλάκια θεωρούνται τα κατεξοχήν πλάσματα του Χριστού. Η συνήθεια να βάζουν στην κουλούρα κόκκινο αυγό κρατάει από τους Βυζαντινούς.

Το βάψιμο των αυγών γίνεται και αυτό τη Μεγάλη Πέμπτη. Κόκκινα αυγά βάφουν σ’ όλα τα σπίτια, εκτός από κείνα που πενθούν. Το αυγό είναι σύμβολο γονιμότητας. Το τσούγκρισμα των κόκκινων αυγών είναι από τα παλιότερα ελληνικά έθιμα και συμβολίζει την Ανάσταση του Χριστού.
Το πρώτο αυγό που θα βάψουν έχει, λένε, θαυμαστές ιδιότητες και το βάζουν στο εικονοστάσι του σπιτιού. Είναι το «αυγό της Παναγίας».

Με αυτό σταυρώνουν τα παιδιά όταν είναι άρρωστα. Τα κόκκινα αυγά μας θυμίζουν πόσο ήταν το απόθεμα καρτερίας του ελληνισμού, κατά τη μακρόχρονη διαδρομή πολλών αιώνων.

Η μυρωδιά από το ξύδι και το χρώμα ηταν υπεροχή. Σχεδόν μόνο Κόκκινα. Σπάνια άλλο χρώμα και αυτό αν υπήρχε δεν άρεσε. Θεωρούταν πολύ προχώ.

Μετά τα γυάλιζαν με λίγο λάδι για να γυαλίζουν και να φαίνονται ωραία και έβαζαν εμάς τα παιδάκια να κάλαμε τις Πασχαλινές χαλκομανίες που συνήθως δεν κολλούσαν με τίποτα. Μεγάλος μπελάς αλλά περνούσαμε όμορφα.

Η Μεγάλη τέταρτη ηταν η ημέρα του ευχέλαιου. Ωραία ημέρα. Ντυνόμαστε όλοι να πάμε να μας «λαδώσει παπάς. Εκεί βλέπαμε και τα «Αμόρε» μας και θαυμάζαμε ποσό όμορφα ηταν με τα καλά τους ρουχαλάκια.
Η Μεγάλη Πέμπτη και Μεγάλη Παρασκευή ηταν οι πιο κατανυκτικές ήμερες,
Πένθιμες. Σοβαρές. Όλος ο κόσμος πενθούσε για τα πάθη του Χριστούλη.
Οι Καμπάνες κτυπούσαν πένθιμα όλη την ημέρα.
Στο Επιτάφιο δύσκολο να μην είναι όλη η πόλη.. Συνήθως στα χωριά και στις γειτονίες γινόταν νωρίς το απόγευμα για να κατέβει ύστερα όλος ο πληθυσμός κάτω στην πλατεία για τα επιτάφια των μεγάλων εκκλησιών.
Το καλό ντύσιμο – που φάνταζε ως μια έξοδος από τη φτώχεια – θα αποτελέσει για όλη την πιτσιρικαρία ισχυρό σημείο αναφοράς και μαζί με τα βεγγαλικά που φώτιζαν τη νύχτα της Ανάστασης θα αποτελούν το σταθερό όνειρο κάθε μικρού παιδιού ότι θα έλθει και η δική του σειρά. Η φτώχεια με ένα τόσο δα μικρό υλικό αγαθό, με ένα πλαστικό παιχνίδι, με ένα απλό και μόνο δώρο ρηγματωνόταν και θρυμματιζόταν τόσο εύκολα από το παιδικό όνειρο.

Αρκούσαν μόνο κάποια άσπρα πάνινα παπούτσια, οι περίφημες ελβιέλες – που δεν τα πατούσαμε και εύκολα στο έδαφος για αρκετές ημέρες για να μη λερωθούν… -, για να θρέψουν ελπίδες και φαντασιώσεις και να κοιμάσαι ονειρευόμενος τα βράδια σαν πουλάκι.

Κατάνυξη.. Σεβασμός. Πολιτισμός. Ομορφιά.

Που και που ακουγόταν βαρελότα και «τράκες» Η Αστυνομία κυνηγούσε άσχημα.. Μπορούσε να σου πάρει ακόμα και το ψεύτικο πλαστικό μπιστολάκι αν σε έπιανε.
Η Ανάσταση ήταν τέλεια ημέρα. Για πολλούς λόγους..
Ήταν η ημέρα που άνοιγαν όλα τα αγαπημένα μαγαζιά. Τα ποδοσφαιράκια, τα μπιλιάρδα, τα καφενεία, τα ζαχαροπλαστεία τα σουβλάκια..


Επίσης ήταν η ημέρα που το βράδυ στην Ανάσταση θα δίναμε το «φιλί Της Αγάπης» ήταν ένα φιλί που το έδιναν οι αγαπημένοι μυστικά αμέσως μετά την Ανάσταση σαν ένδειξη ιερής και παντοτινής αγάπης.. Ωραίο νεανικό έθιμο.

Τα Αγόρια με σακάκι και γραβάτα τα περισσότερα και τα κορίτσια με όμορφα φορέματα.

Τα βαρελότα αν και απαγορευόταν δεν σταματούσαν ποτέ. Ανάσταση, Μεταμόρφωση, Ταξιάρχης καιγόταν.
Υπήρχαν οι λεγόμενες «σωλήνες¨ που παραγέμιζαν ένα σωλήνα με μπαρούτι και όταν αυτό έσκαγε ακουγόταν ένας υποχθόνιος βαρύς κρότος που σου έκοβε την ανάσα..

Την ανάσα σου έκοβε και η μυρωδιά από το μπαρούτι που ηταν μετά από λίγο στην ατμόσφαιρα..

Πόλεμος αληθινός..

Μετά την Ανάσταση συνήθως ο κόσμος εξαφανιζόταν. Όχι γιατί δεν ήθελε να μείνει στην εκκλησία η για να πάνε στα σκυλάδικα και στα μπαράκια όπως γίνεται σήμερα αλλά γιατί ήθελαν να πάνε σπίτι να φάνε ξελιγωμένοι από την πεινά μιας εβδομάδας και βάλε νηστείας.
Περίμενε η μαγειρίτσα. Τα κουλουράκια και μερικά μπριζολάκια βραστά.. Το Αρνιά στην σούβλα ήταν την επόμενη.
Σε ένα κλίμα ολιγάρκειας και εγκράτειας οφειλόμενο περισσότερο στη φτώχεια και λιγότερο στο αξιακό φορτίο της εποχής η νηστεία ήταν φυσικό επακόλουθο και απόλυτα δεδομένη, νηστεία πραγματική χωρίς τις τόσες και τόσες σημερινές επινοήσεις του καταναλωτισμού και της βουλιμίας, και έκανες υπομονή προσμένοντας τη βραδιά της Ανάστασης για να φας τα πασχαλινά κουλούρια, τα τυροπιτάκια με το δυόσμο τους να ευωδιάζει και τα κόκκινα αυγά, όλα αυτά που ήταν φυλαγμένα στις τσέπες και τα χαϊδεύαμε κάθε τόσο με τα δάχτυλα μέχρι να έλθει η ώρα τους να πάνε αμάσητα κάτω, έξω από την εκκλησία σε κάποια απόμερη γωνιά – γιατί ντρεπόμαστε να τρώμε
μπροστά σε κόσμο – μόλις θα ακουγόταν το «Χριστός Ανέστη». Και το τέλος της νηστείας εκείνων των στιγμών θα το συνοδέψει η φωτεινότητα των βεγγαλικών και των κεριών, φωτεινότητα μοναδική για τις εποχές της λάμπας του πετρελαίου, της ασετιλίνης και του λυχναριού.
Και έτσι η «Ανάσταση» θα μείνει φωτεινή, ολοφώτεινη θύμηση – αποκτώντας και μια μεταφορική έννοια φωτεινότητας στην παιδική φαντασία – κάτι που δεν θα μπορούμε πλέον να γευθούμε σήμερα. Και επιχειρούμε να κλέψουμε μέσα από τις θύμησές μας εικόνες και θραύσματα εικόνων εκείνων των καιρών, για να δροσίσουμε κατ’ λίγο την ξηρασία της ψυχής, που την προκάλεσε τόσο προκλητικά η μακρά περίοδος της καταναλωτικής ιδεολογίας και του τεχνολογικού ευδαιμονισμού.

Την επόμενη ξυπνούσαμε πρωί. Πηγαίναμε στο χωρίο η έξω στην γειτονία και σκάβαμε ένα λύκο στο μέγεθος του αρνιού. Ρίχναμε ξερά χόρτα και τα κάρβουνα και όταν ηταν έτοιμα βάζαμε το αρνί. Όλοι Γύριζαν.. ΟΛΟΙ..
Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν τα μηχανάκια να γυρνούν και έτσι καθόσουν με ένα καπέλο και γύριζες και ψηνόσουν μαζί με το αρνί…
Αυτός που γυρνούσε είχε και την τύχη όταν δεν κοιτούσαν οι άλλοι να ξεκλέψει καμία πέτσα.. Το πιο ωραίο από όλα…
Κάλο Πάσχα.. Καλοι μου φίλοι.
Οι ήμερες αυτές είναι αγίες.. κατανυκτικές. Απόλυτα θρησκευτικές. Μακάρι να μπορούσαμε να κρατήσουμε λίγο έστω από αυτόν τον σεβασμό των παλιών εκείνων ημερών.

Χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα από το Παιδείας Εγκώμιων «Πασχαλινές θύμησες» του Νίκου Τσούλια.

Υλικό από την συλλογή του Μάρκου Βουτσίνου 
και από προσωπική συλλογή.

Γράφει : O δημοσιογράφος και Ιστορικός 
Παναγιώτης Κουλουμπής.

Διαλογισμός ή Προσευχή;

Πολύς λόγος για το Διαλογισμό
Μεγάλη μόδα το meditation
Διαλογισμός είναι μία μορφή πνευματικής συγκέντρωσης που επιτυγχάνεται με τη βαθιά χαλάρωση, την απομάκρυνση κάθε σκέψης και εξωτερικών ερεθισμάτων. 
Σκοπός του διαλογισμού είναι η άντληση γνώσης ή και εμπειριών άμεσα, χωρίς τη χρήση των αισθητηρίων οργάνων του ανθρώπου ή οποιασδήποτε πηγής πληροφόρησης. Γενικότερα θεωρείται και μέσο ψυχικής χαλάρωσης και ευεξίας.
Πολύς λόγος επίσης για τη Γιόγκα. Γιόγκα νοείται ένα από τα συστήματα της ινδικής φιλοσοφίας που πρεσβεύει την ένωση της ψυχής με τον Θεό, μέσω συγκεκριμένων μεθόδων, κύρια του διαλογισμού.

Για τη δικιά μας ένωση με το Θεό, έχουμε την προσευχούλα μας.

Ο διαλογισμός, αφορά τον εαυτό μας. Είναι η διαδικασία να κλειστείς στον εαυτό σου. Να κόψεις κάθε εξωτερικό ερέθισμα. Να κλειδαμπαρωθείς. Να πετύχεις την εσωτερική γαλήνη.
Η Προσευχή, είναι πράξη εξωτερίκευσης. Είναι επικοινωνία. Επικοινωνία με το Θεό. Είναι Θεϊκή Κοινωνία.

Ο Διαλογισμός, θέλει προϋποθέσεις. Θέλει τον χώρο του. Την ησυχία του. Τα κεράκια του. Τα αρωματικά του θυμιάματα.
Η Προσευχή, δεν θέλει προϋποθέσεις. Προσεύχομαι, όταν θέλω. Προσεύχομαι όταν έχω ανάγκη. Όπου και να είμαι.

Η προσευχή φέρνει τη γαλήνη, ο Διαλογισμός θέλει γαλήνη.

Ο Διαλογισμός κόβει την επαφή μου με το σύμπαν, με κλείνει στον εαυτό μου.
Η Προσευχή με ενώνει με το σύμπαν, με κάνει μέρος Του Θεού.

Ο Διαλογισμός είναι πράξη εγωισμού, αφορά μόνο εμένα.
Η Προσευχή είναι πράξη αγάπης, αφορά όλους.
Ο Διαλογισμός περιορίζεται στα του εαυτού μου.
Η Προσευχή ζητάει, για μένα, για τα παιδιά μου, για αγαπημένους μου, για όλο τον κόσμο.
Η Προσευχή ευχαριστεί, δοξάζει, αναγνωρίζει.
Η προσευχή κάνει Διάλογο. Ο Διαλογισμός κάνει μονόλογο.

Ο Διαλογισμός θέλει εκπαίδευση. Τον διαλογισμό πρέπει να τον διδαχτείς. Χρειάζεσαι τον γκουρού σου. Χρειάζεσαι το πνευματικό σου εργαστήρι. Για να πετύχεις τον διαλογισμό χρειάζεσαι τα προσωπικά σου μαθήματα και την άσκηση σου και τις εξετάσεις σου.
Η Προσευχή είναι αυτοδίδακτη. Την κουβαλάει ο άνθρωπος από γεννησιμιού του. Όλοι ξέρουν να προσεύχονται. Και όλοι προσεύχονται και αυτοί που διαλογίζονται κι αυτοί που δεν διαλογίζονται.
Άμα γράφεις πανελλήνιες, την προσευχούλα σου μπορείς να την κάνεις, τον διαλογισμό σου δεν μπορείς.
Η προσευχή είναι πράξη ταραχής, είναι πράξη γαλήνης, είναι διεκδίκηση και δόσιμο. Είναι αφιέρωση, είναι σύνδεση. Η προσευχή είναι πόλεμος. Η Προσευχή είναι Ειρήνη, είναι συμφιλίωση, είναι Αγάπη. Η Προσευχή είναι ταπείνωση, είναι λατρεία, είναι αναγνώριση της ελαχιστότητάς μας και του μεγαλείου του Θεού.
Ο Διαλογισμός πουλιέται και αγοράζεται.

Η Προσευχή είναι δωρεάν και Δωρεά.

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

Χώμα, νερό, σπάγκος, ξύλο και κουτιά...
Τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών!

Το χώμα.
“Κάθε παιδί πρέπει να φάει 1 κιλό χώμα”
Ο πεθερός μου.

Μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε ως μιας πρώτης τάξης άσκηση για το ανοσοποιητικό σύστημα των παιδιών χωρίς τις συνηθισμένες παρενέργειες των εμβολίων.

Μεγαλύτερη χαρά δεν υπάρχει από το να παίζουν τα παιδιά με το χώμα μέχρι μεγάλη ηλικία, αν δε δεχτούμε και την έννοια του παλιμπαιδισμού θα σημείωνα μέχρι πολύ μεγάλη ηλικία. 
Τα μικρά παιδιά λατρεύουν το χώμα και πολλές φορές έχει και πολλές μορφές όπως άμμο, λάσπη, κοσκινισμένο χώμα. Σε πολλά σπίτια που έχουν μικρά παιδιά και κάποιο υποτυπώδη κήπο, Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα, υπάρχει κάποιο σημείο που τα παιδιά σκάβουν.
Μάλιστα κάποιοι διέκριναν επιχειρηματική ευκαιρία και έφτιαξαν παιχνίδι ανασκαφής όπου τα παιδιά αγοράζουν ένα τούβλο από πηλό, το σκαλίζουν κι “ανακαλύπτουν” ένα απολίθωμα. Ενδιαφέρον
Το μοναδικό πρόβλημα με το συγκεκριμένο παιχνίδι είναι ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να εξηγήσεις σε ένα μικρό παιδί ότι το χώμα δεν πρέπει να μπει στο σπίτι. Στη συγκεκριμένη περίπτωση κυκλοφορεί ένα αξεσουάρ που λέγεται “ηλεκτρική σκούπα” ή ένα παλιότερο μοντέλο που λεγόταν “σκούπα και φαράσι”.
Ο σπάγκος, το σκοινί, η πετονιά.
Πόσες φορές δεν έδεσα διάφορα αντικείμενα αυτοκινητάκια, σκυλάκια έτσι ώστε να μπορούν να τα σύρουν… να τρέχουν και να προκαλούν έναν θόρυβο… τα παιδιά αγαπούν το τρέξιμο και το θόρυβο. Άλλωστε πολλές φορές μπορείς να επισκευάσεις κάτι με το σκοινί ή το σπάγκο.
Πετάν το χαρταετό και μετά από 1 λεπτό και 30 δεύτερα περνάς την υπόλοιπη μέρα προσπαθώντας να το ξεμπλέξεις και όταν τελειώσεις προφανώς έχει πέσει ο αέρας… Οπότε το επόμενο μάθημα είναι πώς δεν μπερδεύουμε την καλούμπα… και πώς την ξεμπερδεύουμε.
Μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις είναι να παρακολουθείς ένα γατί να κυνηγά ένα ασημόχαρτο δεμένο σε ένα μακρύ σπάγκο αλλά για να διατηρήσεις έντονο το ενδιαφέρον του θα πρέπει να το αφήνεις να κερδίζει μερικές φορές. Αγαπημένο καλοκαιρινό παιχνίδι των παιδιών μου με τα μικρά γατάκια της αυλής.
Η γιαγιά μου μου μάθαινε το αργαλειό. Δένεις ένα κομμάτι σπάγκου και χρησιμοποιώντας τα δάχτυλα σου και δημιουργείς ένα σχήμα. Πρέπει ένας συμμαθητής σου να το πάρει από τα χέρια σου και να δημιουργήσει ένα άλλο σχέδιο. Δεν φτάσαμε ποτέ πάνω από το 4…
Και για τελευταίο άφησα το σκοινάκι. Όταν κάποια μαθήτρια φέρει ένα σκοινάκι στο σχολείο τότε πέφτει επιδημία στην αυλή. Χειρότερα κι απ’ τις ψείρες. Μεγάλες παρέες κοριτσιών, συνήθως, διασκεδάζουν ώρες ατέλειωτες.

Το ξύλο, ή ραβδί, ή κλαδί…
Ένα λεπτό ίσο κομμάτι ξύλου μπορεί να πάρει άπειρες μορφές και χρήσεις. Πρώτα από όλα ανήκει στα παιχνίδια που είναι προτιμότερο να χρησιμοποιείται σε εξωτερικούς χώρους. Υπάρχει σε αφθονία και με λίγο ψάξιμο μπορείτε να βρείτε ένα εξαιρετικό κομμάτι. Κάθε κομμάτι είναι μοναδικό. Το μοναδικό του μειονέκτημα είναι ότι αν είναι πολύ λεπτό σπάει εύκολα και σε αυτή την περίπτωση δεν μπορεί να αντικατασταθεί από κάποιο που να πλησιάζει την ομορφιά του ή την χρήση του. Η μεγάλη ποικιλία στις ποιότητες εξασφαλίζει και μεγάλη γκάμα παιχνιδιών…
Πολλές φορές στο μακρινό παρελθόν έκοψα κανένα δυο κλαδιά και τα πιο σκληρά τα έκανα τόξα και τα πιο μικρά με λίγο σύρμα μπροστά, για βάρος, γίνονταν εξαιρετικά βέλη. Καρεκλοπόδαρα από σκαμπό γίνονταν έξοχα όπλα.
Μεγαλύτερα και πιο σκληρά ξύλα γίνονταν έξοχα δόρατα, μετά την Γ’ Δημοτικού φυσικά και με ιδιαίτερη έξαρση στη Δ΄…, όπως και αυτοσχέδια σπαθιά.

Με τη προσθήκη 2-3 μέτρων πετονιά, ένα αγκίστρι κι ένα μικρό βαρίδι πέρασα άπειρες ώρες στη Ζάκυνθο ψαρεύοντας κεφάλους, ακόμα το θυμάμαι, σπάρους και χάνους.
Μικρότερο αλλά στο ίδιο πάχος γίνονταν σκυτάλη ή μεγαλύτερο σε μήκος ακόντιο σε αυτοσχέδιους αγώνες.
Must… από κλαριά φτιάχναμε και σφεντόνες… αλλά με αυτό το παιχνίδι είχαμε πολλά προβλήματα που όλα ξεκινούσαν από την έλλειψη κατανόησης μια και κάτι θα έπρεπε να βάλουμε κάτι για σημάδι… και λυπόμασταν τα πουλάκια…

Το νερό
Μπανιέρα, νιπτήρας και νεροχύτης. Διάφορα δοχεία όπου μεταφέρουν το νερό από το ένα δοχείο στο άλλο. Πλένουν τα ζωάκια τους. Φτιάχνουν παραμύθια. Θα χρειαστείτε σκαμπό για να τους βοηθήσετε να φτάσουν…και μερικά επιπλέον ρούχα…

Καλοκαίρι και φυσικά η λύση είναι… πισίνα φουσκωτή. Γεμάτη παιχνίδια… Για να μην γλιστρούν καλό είναι να επενδύσετε σε μια μοκέτα τεχνητού γκαζόν.

Νεροπίστολα και η απόλυτη διασκέδαση στον κήπο, παραλία, πιλοτή. Κυκλοφορούν σε πολλά σχέδια, μεγέθη και αποτελεσματικότητα. Το καλύτερο καλοκαιρινό δώρο…
Μεγαλώνοντας προστίθενται νέες διαστάσεις στο παλιό καλό παιχνίδι, τα μπουγέλα. Με νερομπούκαλα που στο καπάκι ανοίγεις μια τρύπα, σακούλες σούπερ μάρκετ, ποτήρια πλαστικά… οι επιλογές είναι δύο: προτιμάς μεγάλη ποσότητα αλλά στιγμιαία ή μεγάλη ποσότητα σε χρόνο… Παλιότερα κυκλοφορούσαν και οι μπουγελόφατσες, τελευταία κυκλοφορούν οι νερόμπομπες. Καταναλωτικά στοιχεία…
Φυσικά στις μικρότερες ηλικίες ενισχύουμε και τα περιβαλλοντικά θέματα ποτίζοντας τις γλάστρες όταν τελειώσει το παιχνίδι.

Παραλλαγή… Σαπουνόφουσκες… Νερό + υγρό σαπούνι πιάτων…

Κουτιά
................
Τα κουτιά βγαίνουν σε διάφορα χρώματα, σχήματα και μεγέθη και όταν εξαντληθεί η χρήση τους, με ένα μαρκαδόρο και μερικές κηρομπογιές αλλάζει όψη και ξεκινούν νέα παιχνίδια. Κουτιά από πλυντήρια, ψυγεία είναι το καλύτερο δώρο… Δυστυχώς η τεχνολογία κατέστρεψε τα κουτιά από τηλεοράσεις που δεν μπορούν να αξιοποιηθούν ως σπηλιές, σπίτια, μαγαζιά κλπ

Μεγαλώνοντας τα παιδιά και τα κουτιά αποκτούν διαφορετικές χρήσεις…. Μην τολμήσετε να πετάξετε κουτιά χωρίς να ρωτήσετε τα παιδιά σας. Μπορείτε να προμηθευτείτε κουτιά από μαγαζιά που πουλούν κουτιά για συσκευασίες ή μετακομίσεις αλλά και ο μανάβης ή ο μπακάλης της γειτονιάς σας έχει μεγάλο στοκ …

Ιστορικά: 27 Απριλίου 1864
«Απεβίωσεν υπό γενικής ατροφίας»

αν ο Μακρυγιάννης μάθαινε γράμματα…

Ο Γιώργος Σεφέρης γράφει για τη μόρφωση του Μακρυγιάννη:

Αν ο Μακρυγιάννης μάθαινε γράμματα την εποχή εκείνη, πολύ φοβούμαι πως θα έπρεπε να απαρνηθεί τον εαυτό του, γιατί την παιδεία την κρατούσαν στα χέρια τους οι «τροπαιούχοι του άδειου λόγου», καθώς είπε ο ποιητής, που δεν έλειψαν ακόμη. 
Δεν επαινώ τον Μακρυγιάννη γιατί δεν έμαθε γράμματα, αλλά δοξάζω τον πανάγαθο Θεό που δεν του έδωσε τα μέσα να τα μάθει. Γιατί αν είχε πάει σε δάσκαλο, θα είχαμε ίσως πολλές φορές τον όγκο των Απομνημονευμάτων σε μια γλώσσα, όλο κουδουνίσματα και κορδακισμούς· θα είχαμε ίσως περισσότερες πληροφορίες για τα ιστορικά των χρόνων εκείνων, θα είχαμε ίσως ένα Σούτσο της πεζογραφίας, αλλά αυτή την αστέρευτη πηγή ζωής, που είναι το βιβλίο του Μακρυγιάννη, δε θα την είχαμε. 
Και θα ήταν μεγάλο κρίμα. Γιατί έτσι όπως μας φανερώνεται ο Μακρυγιάννης, βλέπουμε ολοκάθαρα πως αν και αγράμματος, δεν ήταν διόλου ένας ορεσίβιος ακαλλιέργητος βάρβαρος. Ήταν ακριβώς το εναντίον: ήταν μια από τις πιο μορφωμένες ψυχές του ελληνισμού. Και η μόρφωση, η παιδεία που δηλώνει ο Μακρυγιάννης, δεν είναι κάτι ξέχωρο ή αποσπασματικά δικό του· είναι το κοινό χτήμα, η ψυχική περιουσία μιας φυλής, παραδομένη για αιώνες και χιλιετίες, από γενιά σε γενιά, από ευαισθησία σε ευαισθησία· κατατρεγμένη και πάντα ζωντανή, αγνοημένη και πάντα παρούσα -είναι το κοινό χτήμα της μεγάλης λαϊκής παράδοσης του Γένους. Είναι η υπόσταση, ακριβώς, αυτού του πολιτισμού, αυτής της διαμορφωμένης ενέργειας, που έπλασε τους ανθρώπους και το λαό που αποφάσισε να ζήσει ελεύθερος ή να πεθάνει στα ’21.
Γι’αυτό η λαϊκή μας παράδοση είναι τόσο σπουδαία.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ “ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ – Ο ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”
“ΔΟΚΙΜΕΣ Α΄”



Η πατρίδα του κάθε ανθρώπου και η θρησκεία είναι το παν.
Γλυκύτερον πράμα δεν είναι άλλο από την πατρίδα και θρησκεία.

Όσο αγαπώ την πατρίδα μου δεν αγαπώ άλλο τίποτας. Ναρθή ένας να μου ειπή ότι θα πάγη ομπρός η πατρίδα, στρέγομαι να μου βγάλη και τα δυο μου μάτια. Ότι αν είμαι στραβός, και η πατρίδα μου είναι καλά, με θρέφει. Αν είναι η πατρίδα μου αχαμνά, δέκα μάτια νάχω, στραβός θανά είμαι.

ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ “ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ”

Ο Klepetan γυρίζει κάθε Άνοιξη στη Malena!
True Love Returns in the Spring

Ο λόγος για τον Klepetan και την Malena, ένα ζευγάρι πελαργών που έχουν εγκατασταθεί σε μια κροατική πόλη και πιο συγκεκριμένα στη στέγη ενός σπιτιού που τους φιλοξενεί τα τελευταία 15 χρόνια
Ο Klepetan κάθε χειμώνα μεταναστεύει στη Νότια Αφρική μαζί με τα υπόλοιπα πουλιά του είδους του. Δυστυχώς, όμως, η αγαπημένη του Malena δεν μπορεί να τον ακολουθήσει αφού πριν από πολλά χρόνια τραυματίστηκε από έναν κυνηγό και έκτοτε δεν μπορεί να πετάξει.
Έτσι, ο Klepetan ξεκινάει το ταξίδι μόνος του και μετά το πέρας της περιόδου γυρνά κοντά στην αγαπημένη του. Το διάστημα που λείπει, τη Malena και τα μικρά της, φροντίζει ο ιδιοκτήτης του σπιτιού, όπου έχουν φωλιάσει, προμηθεύοντας τα αξιολάτρευτα πτηνά με τα απαραίτητα ψάρια, ώστε να επιβιώσουν και να συνεχίσουν να αναπαράγονται.

Το ζευγάρι είναι τόσο αγαπητό στην Κροατία, που έχει δημιουργηθεί ένα πολύ όμορφο βίντεο κινουμένων σχεδίων που αναπαριστά τον μεγάλο τους έρωτα.

Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

«Οι ουλές μιλούν πιο δυνατά από την κόψη του σπαθιού
που τις δημιούργησε.» - «Ηττημένος είναι μόνο όποιος παραιτείται. Οι άλλοι είναι όλοι νικητές.»

Paolo Coelho: Ποτέ μην εγκαταλείπεις - Σήκω… και περπάτα!!!
Το καλοκαίρι θέλει να κρατήσουν οι ζεστές του μέρες για πάντα, γιατί είναι πεπεισμένο ότι η ζέστη είναι ευεργετική για τη γη. Τελικά όμως αποδέχεται την άφιξη του φθινοπώρου, που θα επιτρέψει στη γη να ξεκουραστεί.

Η γαζέλα τρώει το χορτάρι και την καταβροχθίζει το λιοντάρι. Το θέμα δεν είναι ποιος είναι ο πιο δυνατός, αλλά πώς μας δείχνει ο Θεός τον κύκλο του θανάτου και της ανάστασης.

Στον κύκλο αυτό δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, μονάχα στάδια που πρέπει να ολοκληρωθούν. Όταν το καταλάβει αυτό η καρδιά του ανθρώπου, θα απελευθερωθεί. Θα αποδέχεται χωρίς πόνο τις δύσκολες στιγμές και δε θα αφήνεται να ξεγελαστεί από τις στιγμές της δόξας.
Και τα δύο θα περάσουν. Η μία κατάσταση θα διαδεχτεί την άλλη. Και ο κύκλος θα συνεχιστεί μέχρι να απελευθερωθούμε από τη σάρκα και να συναντηθούμε με τη θεϊκή Ενέργεια.
Έτσι, όταν ο παλαιστής βγει στην αρένα -είτε από δική του επιλογή είτε επειδή τον έστειλε εκεί το μυστηριώδες πεπρωμένο-, ας νιώθει χαρά το πνεύμα του για τη μάχη που θα δώσει. Αν διατηρήσει την αξιοπρέπεια και την τιμή του, δε θα ηττηθεί ποτέ, ακόμα κι αν χάσει τον αγώνα, επειδή η ψυχή του θα είναι άθικτη.
Και δε θα κατηγορήσει κανέναν γι’ αυτό που του συμβαίνει. 
Από τότε που αγάπησε για πρώτη φορά και τον απέρριψαν κατάλαβε πως αυτό δε σκότωσε την ικανότητα του να αγαπάει.
Ό,τι ισχύει στον έρωτα ισχύει και στον πόλεμο. Όταν χάνουμε μια μάχη ή όλα όσα νομίζαμε πως είχαμε, ζούμε στιγμές δυστυχίας. Όταν όμως οι στιγμές αυτές περνούν, ανακαλύπτουμε μια άγνωστη δύναμη που υπάρχει μέσα στον καθένα από μας, μια δύναμη που μας εκπλήσσει και αυξάνει τον αυτοσεβασμό μας.
Κοιτάζουμε γύρω μας και λέμε στον εαυτό μας: «Επέζησα»
Και χαιρόμαστε με τα λόγια μας.

Άλλοι όμως, ακόμα κι αν υποφέρουν από την ήττα και ταπεινώνονται από τις ιστορίες που διαδίδουν γι’ αυτούς οι νικητές, επιτρέπουν στον εαυτό τους να δακρύσει, μα ποτέ δε νιώθουν αυτολύπηση. Ξέρουν απλώς πως η μάχη διακόπηκε και πως τη συγκεκριμένη στιγμή οι ίδιοι βρίσκονται σε μειονεκτική θέση.

Ακούν τους χτύπους της καρδιάς τους. Προσέχουν πως βρίσκονται σε ένταση. Πως φοβούνται. Κάνουν έναν απολογισμό της ζωής τους και ανακαλύπτουν πως, παρά τον τρόμο που αισθάνονται, η πίστη καίει ακόμα στην καρδιά τους και τους ωθεί προς τα εμπρός.

Προσπαθούν να μάθουν πού έκαναν λάθος και πού όχι. Εκμεταλλεύονται τη στιγμή που είναι πεσμένοι κάτω για να ξεκουραστούν, για να γιατρέψουν τις πληγές τους, να ανακαλύψουν νέες στρατηγικές και να εξοπλιστούν καλύτερα.
Και φτάνει μια μέρα που τους χτυπά την πόρτα μια καινούρια μάχη. Ο φόβος υπάρχει ακόμα, όμως πρέπει να δράσουν – αλλιώς θα μείνουν πεσμένοι για πάντα. Σηκώνονται, αντικρίζουν τον αντίπαλο και θυμούνται τον πόνο που έζησαν και δε θέλουν να ξαναζήσουν.

Η προηγούμενη ήττα τούς αναγκάζει να νικήσουν τούτη τη φορά, αφού δε θέλουν να ξαναζήσουν τον ίδιο πόνο.

Κι αν η νίκη δεν έρθει αυτή τη φορά, θα έρθει την επόμενη. Κι αν όχι την επόμενη, τη μεθεπόμενη. Το χειρότερο δεν είναι να πέφτεις, είναι να μη σηκώνεσαι.
Ηττημένος είναι μόνο όποιος παραιτείται. 
Οι άλλοι είναι όλοι νικητές.

Και θα έρθει η μέρα που οι δύσκολες στιγμές θα είναι μονάχα ιστορίες τις οποίες θα αφηγούνται περήφανοι σε όποιον θέλει να τους ακούσει. Και όλοι θα ακούν με σεβασμό, και θα μάθουν να έχουν τρία σημαντικά πράγματα.

Υπομονή, και να περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να δράσουν.
Σοφία, για να μην αφήσουν την επόμενη ευκαιρία να ξεφύγει.
Και περηφάνια για τις ουλές τους.

Οι ουλές είναι μετάλλια χαραγμένα στη σάρκα τους με φωτιά και σίδερο και θα τρομάζουν τους εχθρούς τους, γιατί θα δείχνουν πως ο άνθρωπος που στέκεται απέναντι τους έχει μεγάλη εμπειρία στη μάχη. Συχνά αυτό μας κάνει να επιζητάμε το διάλογο και να αποφεύγουμε τις συγκρούσεις.
Οι ουλές μιλούν πιο δυνατά από την κόψη του σπαθιού που τις δημιούργησε.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Paolo Coelho 

“Το χειρόγραφο της Άκρα”

Παιδί μου, ο γονιός μέσα μου ποτέ δεν θα σε αφήσει
να φύγεις από την καρδιά μου.

Παιδί μου, 

Ανησυχώ αν είσαι κουρασμένο και πως ήταν η μέρα σου.


Προσεύχομαι να είσαι ευτυχισμένο και να περιβάλλεσαι από φίλους που σε αγαπάνε και σε εμπιστεύονται.

Ένα κομμάτι του εαυτού μου όμως, ακόμη χρειάζεται να ακούσει αυτά τα πράγματα από εσένα.

Μερικές μέρες είναι πολυάσχολες αλλά ένα απλό
«Γεια, είμαι καλά.» είναι αρκετό.

Είσαι μεγάλο πια και μου το έχεις πει επανειλημμένα.

Όμως ο γονιός μέσα μου ποτέ δεν θα σε αφήσει 
να φύγεις από την καρδιά μου.

Μέσα στην ψυχή μου θα είσαι το μωρό μου και μερικές φορές χρειάζομαι απλά να ακούσω:
«Γεια μαμά, είμαι καλά.»

Έτσι είναι αποτελεσματική μια «συγγνώμη»
Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Σας έχει τύχει ποτέ να μετανιώσετε για κάποιο λάθος που έχετε κάνει και να μην μπορείτε να πείσετε τον ενδιαφερόμενο πως πραγματικά μετανοήσατε
Είτε γιατί δεν έχετε τον τρόπο, είτε γιατί δεν βρίσκετε τα λόγια, είτε πολύ απλά γιατί δεν είστε πειστικοί, η συγγνώμη σας δεν εισακούγεται.

Επιστήμονες, λοιπόν, μελέτησαν τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιδρούν στη συγγνώμη και εντόπισαν ορισμένα σημεία-κλειδιά που μπορούν να φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, τη
συγχώρεση δηλαδή. 
Αυτά είναι:

1. Έκφραση της λύπης
2. Εξήγηση του τι έφταιξε
3. Ανάληψη ευθύνης
4. Δήλωση μετάνοιας
5. Προσφορά επανόρθωσης
6. Αίτημα συγχώρεσης

Το πιο σημαντικό, σύμφωνα με την έρευνα, είναι η «ανάληψη ευθύνης», με δεύτερο την «προσφορά επανόρθωσης». Λογικό, αφού δείχνουμε πως καταλαβαίνουμε απόλυτα το λάθος μας και δεσμευόμαστε να λύσουμε το πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί. Έπειτα, ακολουθούν τα υπόλοιπα με τελευταίο στη σειρά να έρχεται το «αίτημα συγχώρεσης».

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

Μάθε να ακούς με καρδιά, γιατί αυτό είναι το χάρισμα.
Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Χάρισμα είναι να ακούς, όχι να μιλάς

Της Μάρης Γαργαλιάνου

Χείλη κινούνται, σταματημό δεν έχουν. Χειρονομίες φανφαρώδεις δίνουν έμφαση σε λόγια. Βλέμματα τρέχουν ήδη στην επόμενη ατάκα και οι παλμοί ανεβαίνουν. 
Μην τυχόν δεν προλάβουμε να πούμε όλα όσα θέλουμε. 
Μην τυχόν μας ξεφύγει τίποτα κατά τα άλλα «ανούσιο και κουτό», μην τυχόν επιτρέψουμε στον εαυτό μας να παραλείψει ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, μη τυχόν δώσουμε χώρο και χρόνο στο συνομιλητή μας να επεξεργαστεί πληροφορίες, να φιλτράρει, να κρίνει, να τοποθετηθεί. Είμαστε τόσο εγωιστές και αυτό κάνει τόσο έντονη την παρουσία του ακόμα και από τον τρόπο που μιλάμε. Δεν ξέρω αν ποτέ θα αλλάξουμε, όμως για την παιδεία μας δεν είμαι τόσο υπερήφανη, ομολογουμένως.
Το βλέπεις παντού. Στις καφετέριες, στο γραφείο, σε μπαράκια, στο ίδιο σου το σπίτι. Μιλάμε διαρκώς, δεν ακούμε. Μιλάμε διαρκώς, δεν ακούμε. Δε θα το γράψω και τρίτη φορά, το ξέρεις, το ζεις. Πόσες φορές το έχεις κάνει… και άλλες πόσες έχεις νιώσει πως όσα κι αν λες, πάνε στο βρόντο. Έλα, αποκαλύψου! Δεν είναι κακό να παραδεχτείς μιαν ακόμα αλήθεια που ίσως πονάει. Ίσα ίσα, είναι μια πολύ καλή αρχή.
Θα μου πεις, σε μιαν εποχή που όλα τρέχουν, στροβιλίζονται, είναι τόσο εύπεπτα, γρήγορα, εύκολα, σχεδόν αυτοματοποιημένα, κάπως έτσι πήρε και ο λόγος μια παρόμοια μορφή. Λυπηρό αγαπημένε μου φίλε, δε νομίζεις; Θλιβερό. Μα γεγονός. Με το άγχος, τις πιέσεις και την τρελή καθημερινότητα πρέπει να προλάβεις όλα να τα μοιραστείς και η γλώσσα σου πάει ροδάνι. Αγχώνεσαι κι εσύ ο ίδιος καμιά φορά με τον ίδιο σου τον εαυτό που νιώθεις ότι ξεπερνάς και μέχρι εδώ να σε καταλάβω. Αυτό που δε μπορώ να καταλάβω είναι γιατί βρε άνθρωπε ενώ παρακολουθείς πως ο άλλος δίνει βάση στα λεγόμενά σου –ή τουλάχιστον προσπαθεί!- δεν ακούς.
Το βλέμμα σου είναι σε ένα διαρκές χάσιμο και το κεφάλι σου στο «πάνω κάτω» και τη φαινομενική κατανόηση των λεγόμενων του συνομιλητή σου. Ποιον κοροϊδεύεις; Και γιατί τόσο θέατρο; Είχες ανάγκη μόνο να τα πεις; Κάνε το ξεκάθαρο. Επιθυμούσες μόνο να κάνεις επίδειξη μιας σου εμπειρίας, ή ήθελες απλά να μοιραστείς ένα γεγονός, δίχως να ακούσεις κάτι παραπάνω; Κάνε το σαφές. Μην παίζεις, αλλιώς μάθε να ακούς.
Δε βαρέθηκες τα στόματα που ανοιγοκλείνουν και πετούν βατράχια, κλισεδούρες, μαγικές συνταγές περί επικοινωνίας και θεωρίες αβάσιμες, κουβέντες εν ολίγοις που τις περισσότερες φορές δεν έχουν αντίκτυπο πρακτικό; Όχι δε θα πεις. Άρα, καταλήγουμε στο γεγονός ότι ώρες ώρες σε κουράζει ακόμα και ο ίδιος σου ο εαυτός. Μάθε να ακούς άνθρωπέ μου, γιατί αυτό είναι το χάρισμα. Μάθε να ενσυναισθάνεσαι και να σέβεσαι τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου. Μην τον αντιμετωπίζεις σαν «ξεπέτα», ή σαν ψυχολόγο με στιγμιαίο καφέ και τσιγάρο ανά χείρας. Αν είναι έτσι, πλήρωσέ τον κιόλας.

Σε μια κοινωνία με πολύ τουπέ, ύφος μπλαζέ και λόγια αυτόματα που παραπέμπουν σε γλώσσα λογισμικού ηλεκτρονικού υπολογιστή με ταχύτητες άνευ προηγουμένου, κάνε τη διαφορά. Κάνε ένα δώρο σε σένα μα και τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου και άκουσε τον ειλικρινά. Απόλαυσε το χρώμα της φωνής του, τις αναπνοές και τις παύσεις του. Επικεντρώσου σε αυτά που δε λέει, διαβάζοντας λίγο πίσω από τις λέξεις και χάρισέ του απλόχερα αυτό που του λείπει. Το αυτονόητο. Να τον ακούνε με καρδιά. Αυτό θα δώσεις, άρα αυτό θα λάβεις. Εν ολίγοις, αυτό που πραγματικά αν θες να λέγεσαι άνθρωπος, αξίζεις.

Σε έξαρση ο ιός Κοξάκι (Coxsackie) στα Τρίκαλα

Ο ιός Κοξάκι (Coxsackie) είναι μέλος της οικογένειας των εντεροϊών (η οποία περιλαμβάνει επίσης τον ιό της πολιομυελίτιδας και της ηπατίτιδας Α) και ζει στον ανθρώπινο πεπτικό σωλήνα. 

Μπορεί να μεταδοθεί από άτομο σε άτομο, συνήθως όταν δεν πλένουμε καλά τα χέρια μας και τις επιφάνειες που έχουν μολυνθεί από περιττώματα.
Σε αυτές τις επιφάνειες ο ιός Κοξάκι μπορεί να επιζήσει για αρκετές ημέρες. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο Κοξάκι προκαλεί ήπια γριπώδη συμπτώματα που φεύγουν χωρίς θεραπεία. Αλλά, σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να οδηγήσει σε πιο σοβαρές λοιμώξεις.
Συμπτώματα
Ο ιός Coxsackie μπορεί να παράγει μια ευρεία ποικιλία συμπτωμάτων. Περίπου τα μισά από όλα τα παιδιά που μολύνονται με τον ιό, δεν έχουν συμπτώματα. Άλλα εκδηλώνουν ξαφνικά υψηλό πυρετό, πονοκέφαλο και μυϊκούς πόνους, ενώ μερικά παιδιά έχουν επίσης πόνο στο λαιμό, κοιλιακή δυσφορία, ή ναυτία. Ένα παιδί με τον ιό Κοξάκι μπορεί απλά να έχει πυρετό, αλλά να μην έχει άλλα συμπτώματα. Στα περισσότερα παιδιά, ο πυρετός διαρκεί περίπου τρεις ημέρες και στη συνέχεια εξαφανίζεται. 

Ο ιός Κοξάκι μπορεί επίσης να προκαλέσει πολλά διαφορετικά συμπτώματα που επηρεάζουν διαφορετικά μέρη του σώματος:

Λοίμωξη σε χέρια, πόδια και στόμα: 
Ένα είδος του ιού coxsackie, προκαλεί επώδυνες φλύκταινες με κόκκινο χρώμα στον λαιμό, στην γλώσσα, τα ούλα, την σκληρά υπερώα, στο εσωτερικό από τα μάγουλα, καθώς και στις παλάμες των χεριών και στα πέλματα των ποδιών.
Ερπητική κυνάγχη: 
Μια μόλυνση του λαιμού που δημιουργεί φουσκάλες με κόκκινο δακτύλιο και έλκη στις αμυγδαλές και την μαλακή υπερώα.
Αιμορραγική επιπεφυκίτιδα: 
Μια λοίμωξη που επηρεάζει το λευκό τμήμα των ματιών. Η αιμορραγική επιπεφυκίτιδα αρχίζει συνήθως ως πόνος του οφθαλμού, που ακολουθείται γρήγορα από κόκκινα, υγρά μάτια με οίδημα, ευαισθησία στο φως και θολή όραση.
Περιστασιακά, ο ιός Κοξάκι μπορεί να προκαλέσει πιο σοβαρές λοιμώξεις που μπορεί να χρειαστεί να αντιμετωπιστούν με εισαγωγή σε ένα νοσοκομείο:
Ιογενής μηνιγγίτιδα: 
Μία λοίμωξη των μηνίγγων (οι τρεις μεμβράνες που περιβάλλουν τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό)
Εγκεφαλίτιδα: 
Μια λοίμωξη του εγκεφάλου.
Μυοκαρδίτιδα: 
Μία λοίμωξη του καρδιακού μυός Τα νεογνά μπορεί να μολυνθούν από τις μητέρες τους κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά τη γέννηση και διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για την ανάπτυξη σοβαρής λοίμωξης, συμπεριλαμβανομένης της μυοκαρδίτιδας, της ηπατίτιδας και της μηνιγγοεγκεφαλίτιδας (φλεγμονή του εγκεφάλου και των μηνίγγων ταυτόχρονα).
Στα νεογέννητα, τα συμπτώματα μπορούν να αναπτυχθούν μέσα σε 2 εβδομάδες μετά τη γέννηση.
Μεταδοτικότητα του ιού
Ο ιός Κοξάκι είναι πολύ εύκολο να κολλήσει από το ένα παιδί στο άλλο.
Μπορεί να μεταδοθεί από άπλυτα χέρια και από επιφάνειες που έχουν μολυνθεί από περιττώματα.
Μπορεί επίσης να εξαπλωθεί μέσω σταγονιδίων που “ψεκάζονται” στον αέρα, κάθε φορά που κάποιος ασθενής (μολυσμένος με Κοξάκι) βήχει ή φτερνίζεται.
Ο κίνδυνος μόλυνσης από τον ιό Coxsackie είναι υψηλότερος μεταξύ των βρεφών και των παιδιών ηλικίας κάτω των 5 ετών. Ο ιός εξαπλώνεται εύκολα σε μέρη, όπως σχολεία, παιδικοί σταθμοί και κατασκηνώσεις. Τα παιδιά που έχουν μολυνθεί με τον ιό Κοξάκι είναι πιο μεταδοτικά κατά την πρώτη εβδομάδα που ασθενούν.
Πρόληψη: Δεν υπάρχει εμβόλιο για την πρόληψη της μόλυνσης από τον ιό Coxsackie. Το πλύσιμο των χεριών είναι η καλύτερη προστασία.
Πρέπει να μάθετε τα παιδιά σας να πλένουν τα χέρια τους συχνά, ιδιαίτερα μετά τη χρήση της τουαλέτας (ειδικά σε δημόσιους χώρους), πριν από τα γεύματα και πριν την προετοιμασία του φαγητού. Τα κοινόχρηστα παιχνίδια σε κέντρα παιδικής φροντίδας θα πρέπει να καθαρίζονται τακτικά με απολυμαντικό, επειδή ο ιός μπορεί να ζήσει σε αυτά τα αντικείμενα για μέρες.
Τα παιδιά που ασθενούν με τον ιό Κοξάκι θα ...