Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2019

Ένας βοτανόκηπος στην κουζίνα μας

Υπάρχει τρόπος να έχετε έτοιμα και φρέσκα βότανα όλο το χρόνο, ώστε να μπορείτε να τα προσθέτετε όποτε θέλετε στα γεύματά σας. 
Μπορείτε να καλλιεργείτε ορισμένα βασικά βότανα σε εσωτερικό χώρο όλο το χρόνο, ακόμα κι όταν έξω υπάρχει χιόνι και κρύο. 
Δεν χρειάζεστε καν ειδικό εξοπλισμό, αρκεί να τους παρέχετε νερό και ήλιο.
Πώς μπορούμε να καλλιεργήσουμε βότανα
Ως γενικό κανόνα, τοποθετήστε τα βότανα σε ένα σημείο το οποίο δέχεται το φως του ήλιου τουλάχιστον για 6 ώρες την ημέρα. 
Για να ελέγξετε την ένταση του ήλιου, μπορείτε να κλείσετε όλα τα φώτα σε μια έστω και λίγο ηλιόλουστη μέρα και να ελέγχετε ανά κάποια χρονικά διαστήματα πώς είναι το φυσικό φως.

Εκτός από το φως του ήλιου, όλα τα βότανα χρειάζεται να φυτευτούν σε γλάστρες με καλή αποστράγγιση. Αν ανησυχείτε ότι οι τρύπες της αποστράγγισης θα καταστρέψουν το περβάζι ή το τραπέζι σας, χρησιμοποιείτε ένα μπολ ή ένα πλαστικό δοχείο για να μένει εκεί το επιπλέον νερό.
------------
Δείτε στο πρασινούλι τα βότανα που μπορούμε να καλλιεργήσουμε
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Albert Einstein: Η Δύναμη της Αγάπης

Ένα γράμμα γραμμένο από τον Άλμπερτ Αϊνστάιν στην κόρη του,
για την Οικουμενική Δύναμη της Αγάπης

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν (14 Μαρτίου 1879-18 Απριλίου 1955) είναι πασίγνωστος ως θεωρητικός φυσικός, βραβευμένος με το Βραβείο Νόμπελ στη Φυσική 1921) «για τις υπηρεσίες του στη Θεωρητική Φυσική». 
Λιγότερο γνωστό είναι το γεγονός ότι ένας από τους πιο ευφυείς ανθρώπους της εποχής μας ήταν παραγωγικότατος στην αλληλογραφία προσωπικών σημειώσεων και επιστολών, πάνω σε προσωπικό του επιστολόχαρτο.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, η κόρη του Αϊνστάιν, Λίζερλ, δώρισε στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο 1400 επιστολές γραμμένες από τον πατέρα της. 
Το κείμενο μιας από αυτές παραθέτουμε παρακάτω. Σταλμένη από τον Αϊνστάιν στην κόρη του, αυτή η επιστολή αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική πλευρά της προσωπικότητάς του και την αντίληψή του για τον κόσμο.

«Όταν πρότεινα τη θεωρία της σχετικότητας, ελάχιστοι με κατάλαβαν και αυτό που θα αποκαλύψω τώρα, προκειμένου για να μεταφερθεί στο ανθρώπινο είδος, θα προσκρούσει κι αυτό στην έλλειψη κατανόησης και την προκατάληψη του κόσμου.
Σου ζητώ να φυλάξεις τις επιστολές όσο μπορείς περισσότερο, χρόνια, δεκαετίες, μέχρι η κοινωνία να είναι τόσο προχωρημένη ώστε να καταλάβει αυτό που θα εξηγήσω παρακάτω.
Υπάρχει μια πανίσχυρη δύναμη για την οποία, μέχρι τώρα, η επιστήμη δεν έχει βρει επισήμως εξήγηση. Είναι μια δύναμη που περικλείει και κυβερνάει όλες τις υπόλοιπες, και είναι επίσης πίσω από κάθε φαινόμενο που λειτουργεί στο σύμπαν και δεν έχουμε ακόμα ταυτοποιήσει εμείς.

Αυτή η οικουμενική δύναμη είναι η ΑΓΑΠΗ.

Όταν οι επιστήμονες αναζήτησαν μια ενιαία θεωρία για το σύμπαν, ξέχασαν την ισχυρότερη άγνωστη δύναμη. 
Η Αγάπη είναι Φως, που φωτίζει αυτούς που τη δίνουν και την παίρνουν. 
Η Αγάπη είναι Βαρύτητα, γιατί κάνει ορισμένους ανθρώπους να ελκύονται από άλλους. 
Η Αγάπη είναι Δύναμη, γιατί πολλαπλασιάζει ό,τι καλύτερο έχουμε, και επιτρέπει στην ανθρωπότητα να μην εξαφανιστεί μέσα στον τυφλό εγωκεντρισμό της. 
Η αγάπη κενώνει και αποκαλύπτει. 
Ζούμε και πεθαίνουμε για την αγάπη. 
Η Αγάπη είναι ο Θεός και ο Θεός είναι η Αγάπη.

Για να κάνω ορατή την αγάπη, έκανα μια απλή υποκατάσταση στην πιο διάσημη εξίσωσή μου. 
Αν αντί για E = mc2 δεχτούμε ότι η ενέργεια που απαιτείται για να γιατρέψουμε τον κόσμο μπορεί να επιτευχθεί με την αγάπη πολλαπλασιασμένη επί το τετράγωνο της ταχύτητας του φωτός, φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι η αγάπη είναι η πιο ισχυρή δύναμη που υπάρχει, γιατί δεν έχει όρια.
Αφού απέτυχε η ανθρωπότητα στη χρήση και τον έλεγχο των άλλων δυνάμεων του σύμπαντος, που έχουν στραφεί εναντίον μας, είναι επείγουσα ανάγκη να καλλιεργηθούμε με ένα διαφορετικό είδος ενέργειας...
Αν θέλουμε να επιβιώσει το είδος μας, αν θέλουμε να βρίσκουμε νόημα στη ζωή, αν θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο και κάθε ζωντανό ον που τον κατοικεί, η αγάπη είναι η μία και μοναδική απάντηση.
Ίσως δεν είμαστε έτοιμοι να φτιάξουμε μια βόμβα αγάπης, μια συσκευή τόσο ισχυρή που να καταστρέψει ολοσχερώς το μίσος, τον εγωκεντρισμό και την απληστία που καταστρέφουν τον πλανήτη.
Ωστόσο, κάθε άτομο φέρει μέσα του μια μικρή αλλά ισχυρή γεννήτρια αγάπης, της οποίας η ενέργεια περιμένει να απελευθερωθεί.

Όταν μάθουμε να δίνουμε και να λαμβάνουμε αυτή την οικουμενική ενέργεια, αγαπημένη μου Λίζερλ, θα μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι η αγάπη κατακτά τα πάντα, μπορεί να διαπερνά τα πάντα και το καθετί, γιατί η αγάπη είναι η πεμπτουσία της ζωής.

Λυπάμαι βαθιά που δεν έχω μπορέσει να εκφράσω αυτό που βρίσκεται μέσα στην καρδιά μου, η οποία χτυπάει σιωπηλά για σένα σε όλη μου τη ζωή. Ίσως είναι πολύ αργά για να απολογηθώ, αλλά καθώς ο χρόνος είναι σχετικός, πρέπει να σου πω ότι σε αγαπώ και χάρη σε σένα έχω βρει την τελική απάντηση!»

Ο πατέρας σου
Άλμπερτ Αϊνστάιν

Μετάφραση από το monoset.com
Ως προς το γράμμα του Αϊνστάιν υπάρχουν βέβαια και διαφωνίες: snopes.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο δάσκαλος συνθλίβει το χρόνο μέσα του και παραμένει παιδί, από τον Ευάγγελο Παπανούτσο

Αυτός που παραμένοντας ενήλικος μπορεί να γίνεται παιδί και κάθε χρόνο με τα νέα παιδιά που έρχονται στα χέρια του να γίνεται παιδί.

“Δάσκαλος δεν είναι αυτός που μαθαίνει στα παιδιά μας τα σχολικά γράμματα, μουσική, καλούς τρόπους… Αυτά τα μαθήματα είναι εξωτερικά. Μένουν στην επιφάνεια σαν τα ρούχα που φορούμε.

Δεν εισχωρούν παράμεσα στην ψυχή μας, δεν μας πλάθουν, δεν διαμορφώνουν αυτό που λέμε προσωπικότητα: Πνεύμα, ήθος, χαρακτήρα. Εκτός αν εκείνοι που τα προσφέρουν δεν περιορίζονται στην απλή μετάδοση γνώσεων αλλά τα χρησιμοποιούν ως μέσα να για να πετύχουν το στόχο της διαμόρφωσης της προσωπικότητας.

” Δάσκαλος για τον Παπανούτσο είναι: ”…αυτός που παραμένοντας ενήλικος μπορεί να γίνεται παιδί και κάθε χρόνο με τα νέα παιδιά που έρχονται στα χέρια του να γίνεται παιδί. Τούτο μπορούμε να το διατυπώσουμε και αλλιώς. Ο αληθινός δάσκαλος ενηλικιώνεται παραμένοντας παιδί στην ψυχή, άνθρωπος δηλαδή εύπλαστος, δροσερός, αγνός.

Αδύνατο να φανταστεί κανείς πόσο δύσκολο, σχεδόν υπεράνθρωπο είναι αυτό που του ζητούμε, να συνθλίψει μέσα του το χρόνο, να γερνάει φυσιολογικά και όμως να μένει νέος στην ψυχή για να μπορέσει να έχει πρόσβαση στα αισθήματα, στις σκέψεις, στις επιθυμίες του νέου ανθρώπου που θα διαπαιδαγωγήσει, να τον καταλαβαίνει, να χαίρεται, να διασκεδαζει μαζί του, να σκέπτεται τις σκέψεις του, να να επιθυμεί τις επιθυμίες του, να πονάει τον πόνο του…

”Στο βιβλίο του παρακάτω αναφέρει ότι “ …Επίσης πετυχημένος είναι ο δάσκαλος που έκανε με το έργο του τόσο ώριμο το μαθητή του ώστε εκείνος να μην τον χρειάζεται πια…

Ο θρίαμβος του δασκάλου είναι να κάνει τον νέο άνθρωπο αυθύπαρκτο και ανεξάρτητο -στον τρόπο που μεθοδεύει τις παρατηρήσεις και τις σκέψεις του , στον τρόπο που κάνει τις εκτιμήσεις του, που καταρτίζει το πρόγραμμα της δράσης του, που σημασιολογεί τη ζωή ώστε να μην έχει πλέον ανάγκη από χειραγώγηση και ούτε από τον ίδιο τον δάσκαλο του…

Τελευταίο ο Παπανούτσος εκθέτει το πιο σημαντικό.. Την αγάπη για το παιδί… ”Άφησα τελευταία την κύρια ιδιότητα (ορθότερα την πρώτη αρετή) του δασκάλου… Την αγάπη για το παιδί… Στο παιδί που δεν έιναι δικό του αλλά γίνεται δικό του όταν συνδεθεί με την παιδευτική σχέση.

Στο παιδί ως παιδί που ως ένα νέο και τρυφερό βλαστάρι που δεν έχει ακόμα ξεδιπλώσει τα φύλλα του αλλά κλείνει μέσα του τόσους θησαυρούς -νοημοσύνης, ευαισθησίας-δραστηριότητας- και περιμένει τη δική του στοργή και φροντίδα για να ανθοβολήσει, να αναπτυχθεί και να ολοκληρωθεί.

Είναι απίστευτο με πόση αγάπη (ανιδιοτελή, θερμή, αφειδώλευτη)αφοσιώνεται ο αληθινός δάσκαλος στους μαθητές του. Το παιδί που του εμπιστεύτηκαν να διδάξει γίνεται ο άξονας της ζωής του, αυτό της δίνει περιεχόμενο και γίνεται ο άξονας της ζωής του…

Στο δοκίμιο “Πρωτοβουλία και οίστρος … Ιδού το μάθημα¨ αναφέρει χαρακτηριστικά: ”Κατάλαβε το καλά, και κλείσε αυτή την αλήθεια μέσα στην ψυχή σου, ότι η διδασκαλία ανήκει στην κατηγορία των πνευματικών έργων όπου το καλό αποτέλεσμα είναι προϊόν έμπνευσης και δημιουργικού οίστρου.

Με μια λέξη: είναι δημιουργία. Και ο άξιος δάσκαλος: δημιουργός. Αυτό πρέπει να σκέπτεσαι όταν αρχίζεις όχι μόνο μια σειρά μαθημάτων, αλλά και το κάθε μάθημα, κάθε ώρα διδασκαλίας.

Δε θα εργαστείς απάνω σε γνωστές και πολυμεταχειρισμένες, στερεότυπες φόρμες και φόρμουλες (όπως: ο τεχνίτης στα «βάναυσα» έργα), αλλά θα δημιουργήσεις πάντοτε κάτι νέο και πρωτότυπο, κάτι που δεν είχε, δεν μπορούσε να έχει γίνει ως τώρα (όπως ο αληθινός ποιητής στα «ευγενή» έργα του πνεύματος).”

Στο ίδιο δοκίμιο αναφέρει τη προπαρασκευή ενός δασκάλου… Προσπερνάω την πρώτη που αναφέρεται στον τρόπο οργάνωσης της διδασκαλίας που γίνεται όταν αρχίζει και ξετυλίγεται αβίαστος και παραγωγικός ο ευρετικός διάλογος (όπως τον ονομάζει)με τους μαθητές μας κατά τη διερεύνηση ενός θέματος και συζήτηση των αποριών…

Πηγαίνω στη δεύτερη προπαρασκευή που θέτει… “Η δεύτερη, η πιο ουσιαστική και η πιο κουραστική, δε γίνεται, δεν μπορεί να γίνει την παραμονή της διδασκαλίας σου, αλλά κρατάει χρόνια πολλά, όσα θα διαρκέσει η επαγγελματική σου ζωή.

Πρέπει να κατακτήσεις εις βάθος την «ύλη» που θα διδάξεις, με τη συστηματική και αδιάκοπη μελέτη και οικείωση της μεθόδου και των πορισμάτων της αντίστοιχης επιστήμης.

Ο αείμνηστος Δάσκαλος Ευάγγελος Παπανούτσος είχε δώσει στο βιβλίο του “Δρόμοι ζωής“ την ουσία του δασκάλου…

Πηγή: fresheducation.gr
(Το διαβάσαμε στο Thessaloniki Arts and Culture http://www.thessalonikiartsandculture.gr)
Searching the meaning of life
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι