Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

Μητέρα δυο κοριτσιών με Αυτισμό

Μια αληθινή συνέντευξη «Ζωής» στο babyradio 
 
parents-babyradio 

Μπαντανά Μαρίκα, Λογοθεραπεύτρια
Συνέντευξη από τη Σοφία, φίλη μου, προσωπική μου ηρωίδα και μητέρα 2 κοριτσιών με Αυτισμό.

Μπορείς να συστηθείς και να μας συστήσεις και τις κόρες σου;
Λέγομαι Σοφία κι έχω δύο κορούλες, τη Λυβέρια και την Άννα οι οποίες είναι και οι δύο στο φάσμα του αυτισμού.
Πόσο χρονών είναι οι κόρες σου και σε ποιά τάξη πηγαίνουν;
Είναι 6,5 ετών (είναι δίδυμες). Η Άννα πηγαίνει 1η Δημοτικού και η Λυβέρια πηγαίνει στο Νηπιαγωγείο.
Σε τι σχολείο πηγαίνουν;
Η Άννα πηγαίνει σε τυπικό σχολείο με (υποτίθεται) παράλληλη στήριξη. Η Λυβέρια πηγαίνει σε ειδικό.
Υπάρχει κάποιο ειδικό πρόγραμμα για παιδιά με δυσκολίες;
Δυσκολεύομαι να σου απαντήσω γιατί γενικά στην Ελλάδα τα πράγματα είναι πολύ μπερδεμένα και τίποτα δεν είναι συγκεκριμένο. Υπάρχουν διάφορα προγράμματα για παιδιά με ιδιαιτερότητες, αλλά θέλει ψάξιμο και τύχη γιατί δεν υπάρχει κανένας να σε καθοδηγήσει. Μεγάλη συζήτηση…
Τι ιδιαίτερα χαρακτηριστικά είχαν τα κορίτσια σου όταν ήταν πιο μικρές;
Η Λυβέρια που είναι πιο χαμηλά στο φάσμα ήταν και το παιδί που καταλάβαμε πρώτο ότι είχε κάτι το «ξεχωριστό». Από μωρό ήταν πίσω σε σχέση με τα υπόλοιπα συνομήλικά της παιδιά, καθυστέρησε να γυρίσει από ανάσκελα σε μπρούμυτα, να σηκωθεί να καθίσει, να μπουσουλήσει (και είχε και ένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικό μπουσούλισμα, για να είμαι ειλικρινής), να περπατήσει, να μασήσει, να μιλήσει. Σε όλα ήταν ιδιαίτερα πίσω για την ηλικία της, κι ακόμη είναι. Σε πιο μικρή ηλικία δεν ανταποκρινόταν στο όνομά της, δεν ανεχόταν να την αγγίζει κανείς εκτός από εμένα, τον μπαμπά και τη γιαγιά της, δεν είχε σχεδόν καθόλου βλεμματική επαφή και τα ξεσπάσματά της ήταν σχεδόν επί καθημερινής βάσεως, πολύ έντονα και κρατούσαν αρκετή ώρα. Το παιχνίδι της ήταν στερεοτυπικό και απουσίαζε κάθε συμβολικό στοιχείο που θα έπρεπε να υπάρχει ενώ προτιμούσε την απομόνωση από το να βρίσκεται με άλλα παιδιά. Η Άννα, που είναι αρκετά υψηλά στο φάσμα (βασικά μιλάμε για Asperger), αργήσαμε να καταλάβουμε ότι κάτι συμβαίνει γιατί ακριβώς επειδή είναι «υψηλά», κρυβόταν. Είχε, παρ’όλα αυτά, πρόβλημα στην ομιλία με ακατάπαυστη ηχολαλία, στην κατανόηση του λόγου, στην επικοινωνία γενικότερα. Αυτό ήταν και το σημείο όπου προκάλεσε το ενδιαφέρον της εργοθεραπεύτριας που έχει το κέντρο που πηγαίναμε τη Λυβέρια και μας συνέστησε να δούνε ειδικοί και την Άννα.
Τώρα;
Τώρα, και μετά από χρόνια παρέμβασης, βρίσκονται και οι δύο σε πολύ καλύτερο σημείο. Η Λυβέρια έχει αποκτήσει λόγο (όχι παραγωγικό, βέβαια, ως επί το πλείστον ρομποτικός και ηχολαλικός), έχει πολύ καλύτερη βλεμματική επαφή, από τότε που αναπτύχθηκε ο λόγος της μειώθηκαν αισθητά και τα ξεσπάσματα θυμού της, είναι περισσότερο κοινωνική… και πάρα πολύ γλυκούλα! Η Άννα έχει κάνει κι εκείνη πολύ μεγάλα βήματα στο κομμάτι της επικοινωνίας της, μειώθηκε η ηχολαλία της, μπορεί και κρατάει μία συζήτηση και παραμένει σε αυτή για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Είχαν δυσκολίες στην επικοινωνία σε πιο μικρή ηλικία;
Πολύ μεγάλο, και με τις δύο. Θα περίμενε κανείς ότι το επικοινωνιακό πρόβλημα θα ήταν μόνο με τη Λυβέρια επειδή δεν είχε λόγο. Δεν ήταν έτσι, όμως. Υπήρχαν δυσκολίες και με την Άννα, γιατί ενώ είχε λόγο, δεν ήταν παραγωγικός. Μπορεί να μιλούσε ακατάπαυστα, αλλά σχεδόν τίποτα από αυτά που έλεγε δεν συνδεόταν με τη συζήτηση που της έκανε κάποιος. Δεν καταλάβαινε ερωτήσεις, με αποτέλεσμα οι απαντήσεις της να φαίνονται ασύνδετες. Το γεγονός, όμως, ότι «συζητούσε» (έστω και με τον δικό της τον τρόπο), μας έδιχνε ότι το παιδί είχε ανάγκη για επικοινωνία και μας ωθούσε να βρούμε τον τρόπο να τη βοηθήσουμε τόσο στην κατανόηση όσο και στην έκφραση.
Τώρα πώς είναι η επικοινωνία τους; Έχει αλλάξει σε σχέση με το παρελθόν;
Η Λυβέρια έχει λόγο, που για εμάς αυτό είναι πολύ σημαντικό. Σαφώς και είναι αρκετά πιο πίσω από τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας των 6,5 ετών, αλλά με αυτόν τον λόγο που έχει σε συνδυασμό με την χρήση κάποιων συγκεκριμένων μεθόδων που υπάρχουν για παιδιά στο φάσμα (TEACCH, ας πούμε, ή ComicStrips, γενικά ένας συνδυασμός οπτικών βοηθημάτων), η επικοινωνία τόσο μεταξύ μας όσο και εκείνης με τον υπόλοιπο κόσμο έχει βελτιωθεί πάρα πολύ. Η Άννα έχει απίστευτο λεξιλόγιο που πολλές φορές κι εμάς μας προκαλεί έκπληξη (το οποίο, μας έχουν εξηγήσει, είναι σύνηθες σε παιδιά που βρίσκονται αρκετά υψηλά στο φάσμα). Έχει ακόμη μεγάλες δυσκολίες στο να εκφράσει αυτό που σκέφτεται με τρόπο κατανοητό, αλλά κάθε μέρα προσπαθεί όλο και περισσότερο. Μετά από ένα σεμινάριο για γονείς που έχουν παιδιά στο φάσμα, μπόρεσα να καταλάβω κι εγώ καλύτερα τους «κώδικες επικοινωνίας» που χρειάζεται να «χακάρει» ένας γονιός προκειμένου να αποκωδικοποιήσει το παιδί του, κι αυτό έχει συμβάλλει ακόμη περισσότερο στην ενίσχυση της επικοινωνίας μεταξύ μας. Δεν το έχω καταφέρει σε τέλειο βαθμό, αλλά έχω γίνει ένας πολύ καλός «μεταφραστής» για να μπορώ να βοηθήσω τόσο εκείνη να βρει τρόπους να εκφράσει τον εαυτό της όσο και τον έξω κόσμο να γίνει κατανοητός μέσα στο υπέροχα μοναδικό αυτιστικό μυαλουδάκι της!
Ποια ήταν τα πρώτα σημάδια που είδες και υποψιάστηκες ότι κάτι είναι διαφορετικό με τα κορίτσια;
Με τη Λυβέρια ήταν… καθώς είναι δίδυμη με την αδερφή της, παρατηρούσα μία διαφορά στους χρόνους ανάπτυξης και προόδου. Και η ψαλίδα αυτή με τον καιρό αντί να κλείνει, άνοιγε. Ενός έτους και δεν μπορούσε ακόμη να καθήσει, δε μιλούσε καθόλου, ελάχιστη έως μηδενική βλεμματική επαφή, τα φαγητά της έπρεπε να είναι όλο πολτοποιημένα, δεν αντιδρούσε στο όνομά της, το παιχνίδι της ήταν εντελώς στερεοτυπικό και ασυνήθιστα απλό για την ηλικία της, ακόμη κι όταν βρισκόταν με άλλα παιδάκια εκείνη προτιμούσε να υπάρχει μόνη της. Επέμενα στην παιδίατρο, εκείνη μου έλεγε να δώσουμε κι άλλο χρόνο στο παιδί, μέχρι που λίγο πριν κλείσει τους 18 μήνες αποφάσισε κι εκείνη ότι έπρεπε πλέον να απευθυνθούμε σε κάποιον ειδικό, και μας παρέπεμψε σε παιδο-νευρολόγο. Με την Άννα μπορώ να πω ότι ξεγελαστήκαμε. 3 περίπου ετών ζήτησε να τη δει η εργοθεραπεύτρια που έχει το κέντρο στο οποίο πηγαίναμε τη Λυβέρια για τις ιδιωτικές θεραπείες της. Και μετά με παρέπεμψε σε παιδο-αναπτυξιολόγο. Όπως προείπα, είχε θέματα με την ομιλία της και την επικοινωνία, αλλά θεωρούσαμε πως ήταν μέσα σε φυσιολογικά πλαίσια.
Σε ποια ηλικία διαγνώστηκαν με Διάχυτη Αναπτυξιακή Διαταραχή (ΔΑΔ)
Η Λυβέρια ήταν 3 ετών όταν πήραμε την πρώτη επίσημη διάγνωση που ανέφερε Διάχυτη Αναπτυξιακή Διαταραχή στα χέρια μας (μέχρι τότε οι διαγνώσεις της ανέφεραν «ψυχοκινητική καθυστέρηση»). Η Άννα ήταν 3,5.
Όταν σου ανακοίνωσαν τη διάγνωση σου εξήγησαν τι είναι ο Αυτισμός;
Όχι. Η Λυβέρια έκανε ήταν ήδη σε πρόγραμμα πρώιμης παρέμβασης και το μόνο που μου είπαν ήταν ότι έπρεπε οπωσδήποτε να συνεχίσει τις θεραπείες τις οποίες έκανε, καθώς και ότι θα της έκανε καλό να έμπαινε σε κάποιο πρόγραμμα ημερήσιας φροντίδας. Αλλά καμία πληροφόρηση γύρω από τον Αυτισμό, καμία κατεύθυνση, καμία καθοδήγηση. Γενικά στην Ελλάδα οι γονείς είναι παρατημένοι στη μοίρα της και είναι θέμα καθαρά τύχης σε ποιους ανθρώπους θα πέσουν και ποιοι θα θελήσουν να τους βοηθήσουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Τι αισθητηριακές δυσκολίες έχουν τα κορίτσια;
Η Λυβέρια είχε πολύ μεγάλες δυσκολίες με το στόμα της: έπρεπε οι τροφές που έβαζε στο στόμα της να είναι συγκεκριμένης υφής, οτιδήποτε άλλο απλά το πέταγε (διορθώθηκε με τη βοήθεια της λογοθεραπεύτριάς της στο κέντρο ημέρας που πήγαινε, αλλά δε θα αναφέρω το όνομά της γιατί ΤΗΝ ΑΓΑΠΑΜΕ ΠΟΛΥ!!!! <3 ). Της αρέσουν και αναζητάει έντονες πιέσεις στο σώμα και εξωτερικά στο στόμα της. Φοβάται τα ύψη και τρέμει όταν βρίσκεται σε καινούργιες καταστάσεις όπου τα πόδια της δεν ακουμπάνε σε στέρεο έδαφος. Παλαιότερα εάν έπεφτε νερό πάνω στα ρούχα της της προκαλούσε πανικό, τώρα αυτό έχει εξαλειφθεί. Η Άννα υπερχειλίζει και «κλείνει» εντελώς όταν βρίσκεται σε κατάσταση που τη «στριφογυρίζει» (όπως, ας πούμε, στο γύρω-γύρω στην παιδική χαρά). Δεν ανέχεται αγκαλιές, ιδιαίτερα όταν είναι πολύ «σφιχτές», από την άλλη όμως μία σφιχτή αγκαλιά μπορεί να την «αναδιοργανώσει» και να την ηρεμήσει όταν βρίσκεται σε κατάσταση υπερφόρτωσης. Καμία από τις δύο δεν έχει πρόβλημα με τις υφές των ρούχων, αλλά και οι δύο προτιμάνε να περπατάνε ξυπόλυτες όλον τον χρόνο.
Οι δυσκολίες στο κομμάτι της επικοινωνίας τις εμποδίζουν στις σχέσεις τους με τα άλλα παιδιά;
Η Λυβέρια πολύ δύσκολα επικοινωνεί με τα υπόλοιπα παιδάκια… άσε που δείχνει ότι ελάχιστα την ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Επικοινωνιακά και λεκτικά είναι πολύ πίσω σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας της, με αποτέλεσμα η επικοινωνία μεταξύ τους να γίνεται πολύ δύσκολη. Κι επίσης η Λυβέρια δεν μπορεί να ακολουθήσει εύκολα το παιχνίδι των υπόλοιπων 6χρονων, με τους κανόνες που μπαίνουν στα ομαδικά παιχνίδια σε αυτή την ηλικία. Τις περισσότερες φορές βρίσκεται στον ίδιο χώρο μαζί τους ναι μεν, αλλά ταυτόχρονα είναι απομονωμένη και απασχολείται μόνη της με κάποιον τρόπο. Αν όμως ένα παιδάκι θελήσει να την απασχολήσει προσωπικά και να παίξει εκείνο με τον «τρόπο» της Λυβέριας, τότε το πιο πιθανό είναι πως θα του επιτρέψει να μπει στον χώρο της. Για την Άννα ενώ φαινομενικά είναι πιο εύκολο, κι εκείνη όμως κάποιες φορές είτε δεν μπορεί να κατανοήσει τους κανόνες των παιχνιδιών είτε αδυνατεί να τους ακολουθήσει, με αποτέλεσμα να διαπληκτίζεται με τα παιδιά και να αποχωρεί απ’ το παιχνίδι. Στο σημείο αυτό να σημειώσω ότι δείχνει μία έντονα ιδιαίτερη προτίμηση στο παιχνίδι με συνομήλικα της αγόρια. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το παιχνίδι που κάνουν τα αγόρια σ ’αυτή την ηλικία είναι πολύ πιο κοντά στο παιχνίδι που χαρακτηρίζει και ευχαριστεί την ίδια: ακανόνιστο κι ανοργάνωτο τρέξιμο χωρίς πολλούς και τόσο συγκεκριμένους «κανόνες». Επίσης η Άννα επειδή αδυνατεί να εκφράσει τα αισθήματά της, πολλές φορές και ιδιαίτερα πάνω στο παιχνίδι, εκφράζει την ευχαρίστησή της με κραυγές. Ακόμη κι αυτό είναι περισσότερο αποδεκτό από τα αγοράκια από ότι από τα κοριτσάκια, των οποίων το παιχνίδι είναι περισσότερο οργανωμένο και πιο «ώριμο».
Μέχρι στιγμής ποιο ήταν το πιο δύσκολο πράγμα που είχες να αντιμετωπίσεις υπερασπιζόμενη τις κόρες σου;
Είναι διαφορετικά με τη Λυβέρια από ότι με την Άννα. Με τη Λυβέρια έχω να αντιμετωπίσω τα αδιάκριτα βλέμματα, τα περίεργα μάτια και τα υποτιμητικά σχόλια. Έχω ακούσει διάφορες κουβέντες όπως «θα κολλήσει τα υπόλοιπα παιδιά» μέχρι το «να την πας σε ίδρυμα γιατί όλα αυτά τα παιδιά εκεί καταλήγουν». Δουλεύω πολύ σκληρά για να πείθω τους ανθρώπους ότι δεν χρειάζεται να τη φοβούνται και πως τα παιδιά τους δε θα κολλήσουν τίποτα αν έρθουν σε επαφή μαζί της. Λυπηρό. Με την Άννα αυτό που με ταλαιπωρεί περισσότερο από όλα είναι η άρνηση των τριγύρω μας να δεχθούν ότι το παιδί έχει αυτή την ιδιαιτερότητα. Όπως ξαναείπα, η Άννα βρίσκεται ψηλά στο φάσμα και ξεγελάει. Οι περισσότεροι δεν αντιλαμβάνονται καν ότι έχει αυτισμό και η συνήθης απάντηση που λαμβάνω όταν τους το λέω είναι «είσαι σίγουρη; Εμένα μου φαίνεται φυσιολογική». Δεν μπορούνε να καταλάβουν ότι με αυτή τους τη στάση όχι μόνο ακυρώνουν το παιδί και τη μεγάλη προσπάθεια που καταβάλλει σε όλους τους τομείς της ζωής της επί καθημερινής βάσεως, αλλά παράλληλα δε βοηθάμε καθόλου και την εξέλιξή της. Ελπίζω πως κάποια στιγμή θα τα καταφέρω να τους το κάνω κατανοητό.
Ποια ήταν η πιο όμορφη στιγμή με τις κόρες σου μέχρι στιγμής;
Ειλικρινά δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση. Είναι τόσες οι όμορφες στιγμές μαζί τους. Η ζωή μαζί τους είναι μία όμορφη στιγμή από μόνη της. Είναι τεράστια εμπειρία να ζεις μαζί τους, να μπαίνεις δειλά δειλά στον κόσμο τους, να τις συναναστρέφεσαι, να τις βλέπεις να αλληλοεπιδρούν, να παίζουν, να τσακώνονται, να σε αγκαλιάζου και η κάθε μία με τον τρόπο της να σου εκδηλώνει την αγάπη της. Δε νομίζω ότι υπάρχει πιο όμορφο χαμόγελο απ’το χαμόγελό τους. Τα κορίτσια μου είναι ένα μεγάλο, υπέροχο δώρο και μάθημα ζωής για το οποίο είμαι καθημερινά ευγνώμων! Είναι η δική μου Ολλανδία!!
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση στο να μεγαλώνεις ένα παιδί με Αυτισμό;
Είχα διαβάσει σε ένα άρθρο ότι η διαφορά ενός αυτιστικού ανθρώπου με τους υπόλοιπους είναι ότι ενώ όλοι είμαστε υπολογιστές, εμείς είμαστε Windows ενώ εκείνος είναι Mac. Με βάση αυτό το παράδειγμα, λοιπόν, θα σου πω ότι η μεγαλύτερη πρόκληση για εμένα είναι να προγραμματίσω το μυαλό μου να δουλεύει σαν Mac. Πάρα πολύ δύσκολο, θα ομολογήσω. Και τις περισσότερες φορές νιώθω σα μεταφραστής όπου πρέπει να εξηγώ το παιδί μου στους άλλους και τους άλλους στο παιδί μου προκειμένου να υπάρξει μία σχετικά επιτυχής επικοινωνία. Η μεγαλύτερη πρόκληση για εμένα, όμως, είναι να καταφέρω να κάνω αυτά τα δύο παιδιά να μεγαλώσουν σε ανεξάρτητους ενήλικες που θα μπορούν να σταθούν στην κοινωνία μας χωρίς να έχουν ανάγκη την καθημερινή και συνεχή παρουσία ενός ενήλικα δίπλα τους. Να ξέρω πως όταν κάποια στιγμή εγώ «φύγω», εκείνες θα μπορούν να υπάρξουν μόνες τους.
Πώς άλλαξε η ζωή σου;
Ριζικά. Όταν μεγαλώνεις ένα τυπικό παιδί, μεγαλώνοντας εκείνο, αλλάζουν και οι απαιτήσεις του από εσένα, σιγά-σιγά αρχίζει και ανεξαρτητοποιείται με τον έναν τρόπο ή τον άλλον, το βλέπεις ότι παίρνει το δρόμο του με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Αυτό δεν ισχύει για ένα παιδί με αυτισμό: πρέπει να είσαι συνέχεια δίπλα του, συνέχεια μαζί του, σε μία συνεχή εκπαίδευση, σε έναν συνεχή αγώνα. Ξαφνικά η ζωή σου κατακλύζεται από ιατρικές ειδικότητες που μέχρι εκείνη τη στιγμή ίσως και να αγνοούσες: παιδο-νευρολόγος, παιδο-αναπτυξιολόγος, παιδο-ψυχίατρος, γενετιστής, εργοθεραπευτής, λογοθεραπευτής, φυσιοθεραπευτής, ειδικός παιδαγωγός κλπ κλπ. Όροι όπως «αισθητηριακή ολοκλήρωση», «ιδιοδεκτικό vs. αιθουσαίο σύστημα», «υπερχείλιση» γίνονται μέρος του καθημερινού σου λεξιλογίου. Δύσκολα βρίσκεις χρόνο για τον εαυτό σου που δεν συμπεριλαμβάνει τα παιδιά. Οικονομικά… ας μην το συζητήσουμε αυτό το κομμάτι καλύτερα. Είναι σαν να μπαίνεις σε έναν εντελώς καινούργιο κόσμο, και θα παραμείνεις εκεί. Και το θέμα είναι πως ο κόσμος αυτός δεν γίνεται εύκολα αντιληπτός και αποδεκτός από τους υπόλοιπους, ακόμη κι απ’τους οικείους σου ανθρώπους. Είναι ιδιαίτερα μοναχικός μέσα στην ομορφιά του.
Τι θα συμβούλευες άλλους γονείς που έχουν παιδάκια με ΔΑΔ;
Έχω παρατηρήσει πολλούς γονείς που ενώ έχουν διάγνωση των παιδιών τους, αρνούνται να το αποδεχτούν. Κι αυτό συνεπάγεται πολλά προβλήματα που όλα συνιστούν στην καθυστέρηση της προόδου των παιδιών, που σε μικρές ηλικίες είναι πολύ σημαντική. Συμβουλή μου είναι, εμείς οι γονείς με παιδιά με ΔΑΔ πρέπει να τα αποδεχτούμε πρώτοι, αν θέλουμε τόσο αυτά τα παιδιά να κάνουν βήματα μπροστά όσο και να τα αποδεχτούν και οι υπόλοιποι σε δεύτερο χρόνο. Ακούω συνέχεια γονείς να παραπονιούνται για αυτό το «τραγικό» που τους βρήκε που τους κατέστρεψε την οικογένεια, και είναι θλιβερό. Ο αυτισμός γίνεται τραγικός μόνο αν εμείς τον αντιμετωπίσουμε έτσι. Δε λέω ότι είναι εύκολο να μεγαλώνεις παιδί στο φάσμα, κάθε άλλο. Αλλά έχει τόση ομορφιά μέσα στα δύσκολά του. Μπορεί εμείς οι γονείς με παιδιά με ΔΑΔ να πρέπει να πασχίσουμε για να καταφέρουν τα παιδιά μας να κατακτήσουν πράγματα τα οποία για άλλα παιδιά θεωρούνται δεδομένα. Αλλά είναι τόση η χαρά και η ευχαρίστηση, τόση η ικανοποίηση που παίρνεις που δεν περιγράφεται (δε θα ξεχάσω ποτέ που τραγουδάγαμε απ’την χαρά μας όταν η Λυβέρια έφαγε για πρώτη φορά γεμιστό μπισκότο σε ηλικία 5 ετών και οι άλλοι να μας κοιτάνε περίεργα κι εμείς μόνο που δε στήσαμε χορό!). Ο Αυτισμός είναι ένας εντελώς ξεχωριστός κόσμος κι εμάς μας έχει δοθεί η ευκαιρία να τον γνωρίσουμε, ας την εκμεταλλευτούμε. Και μόνο όταν αγαπήσουμε εμείς οι ίδιοι το σιωπηλό κόσμο των μικρών μας, θα μπορέσουν να γίνουν αποδεκτά από τους υπόλοιπους ανθρώπους τριγύρω τους.
Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να γνωρίζουν όσοι δεν είναι εξοικειωμένοι με την έννοια του Αυτισμού;
Είναι τόσα πολλά. Αλλά αν υποθέσουμε ότι αναφερόμαστε σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτα, θα έλεγα ότι Αυτισμός δε σημαίνει πως έχω ένα μάτι, τρία αυτιά και έξι χέρια. Σημαίνει απλά ότι το μυαλό μου δουλεύει με διαφορετικούς τρόπους και ρυθμούς απ’το δικό σου. Δεν χρειάζεται να με φοβάσαι και να με απομονώνεις. Το μόνο που χρειάζεται είναι να με πλησιάσεις και να θελήσεις να με γνωρίσεις. Αυτό δε σημαίνει απαραίτητα πως θα με καταλάβεις, αλλά εμένα δε με ενδιαφέρει τόσο αυτό, όσο το να νιώσω ότι με δέχεσαι με τη διαφορετικότητά μου και πως με αγαπάς. Όταν με γνωρίσεις σου εγγυώμαι ότι θα με λατρέψεις γιατί, ω ναι, είμαι αξιολάτρευτη!!

Μπαντανά Μαρίκα – Λογοθεραπεύτρια
Κέντρο Παιδιού Εφήβου Οικογένειας Βούλας

Δημοσιευτηκε από

Είναι σωστό να χτυπάμε τους ανθρώπους;
Όχι, θα μου πείτε.
Μα, τα παιδιά, είναι κι αυτά άνθρωποι.
ΟΥΠΣ, δεν το σκεφτήκατε ποτέ αυτό, ε;

«- Μαμά γιατί με χτυπάς;;
- Επειδή χτύπησες την αδερφή σου» (!!)

Σε ένα σπίτι μαθητή….
Δύο μικρά τρέχουν και παίζουν. Ξαφνικά ο μεγάλος αδερφός (πεντάχρονος) αρχίζει και κοπανάει το κεφάλι της αδερφής του (τετράχρονη) στην πόρτα. Τσιρίδες, φωνές!
Ακούω τη μαμά να λέει: «Μην χτυπάς την αδερφή σου, δεν είναι σωστό». Ο μικρός (Ταλιμπάν τον λέω) συνεχίζει. Σκασίλα του για τις νουθεσίες της μαμάς.
Δεύτερη προειδοποίηση: «Σου είπα δεν κάνει να χτυπάς την αδερφή σου!!!!». Ξανά μανά σκασίλα του.
Τρίτη προειδοποίηση μαζί με σωματική «επαφή»… τον αρπάζει από το χέρι τον σέρνει πιο πίσω και του δίνει «ένα χεράκι ξύλο» λέγοντας παράλληλα «Δεν κάνει να χτυπάς την αδερφή σου!!».
Σκέφτομαι (αχ αυτό το συννεφάκι)…. Αυτό το παιδί τι κατάλαβε; Ότι ναι μεν δεν είναι σωστό να χτυπάμε τους άλλους, αλλά είναι σωστό για τους άλλους να με χτυπάνε. Δεν νομίζω ότι μπορεί να διαχειριστεί αυτό το παράδοξο ένα πεντάχρονο μυαλό…
Σε καμία από αυτές τις περιπτώσεις, δεν μίλησα. Αν έκανα κουβέντα εκείνη την ώρα, πάνω στο θυμό του γονιού, δεν θα κατάφερνα τίποτα. Θα μου λέγανε «Δουλειά σου εσύ! Δεν σε αφορά το θέμα!»
Κι όμως, τελικά, με αφορά. Γιατί εγώ αύριο, θα χρειαστεί να επικοινωνήσω με αυτά τα παιδιά, με αυτούς τους ενήλικες.

Απαντήστε σε αυτή την ερώτηση:
Είναι σωστό να χτυπάμε τους ανθρώπους;
Όχι, θα μου πείτε.
Μα, τα παιδιά, είναι κι αυτά άνθρωποι.
ΟΥΠΣ, δεν το σκεφτήκατε ποτέ αυτό, ε;

Πιστεύω ακράδαντα τα εξής:
Τα παιδιά αναπτύσσουν στο έπακρο τον εαυτό τους και τις δεξιότητές τους αφού αναγνωρίζονται ως άτομα που έχουν δικαιώματα, υποχρεώσεις και τα βλέπουμε ως μικρούς ενήλικες που μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα χωρίς να τα ακρωτηριάζουμε.
Η βία γεννάει βία. Το παιδί μαθαίνει πως είναι σωστό να χτυπάς τον άλλο και είναι πιο πιθανό να το μεταφέρει αυτό στο σχολείο ή αργότερα στην ενήλικη ζωή του.
-
Η τιμωρία γεννάει κι άλλη τιμωρία. Αν το χτυπήσεις μία φορά στον πισινό του, αργότερα αυτό δεν θα σου είναι αρκετό γιατί θα το έχει συνηθίσει και η βία θα κλιμακωθεί. Το παιδί θα τραυματιστεί σωματικά και ψυχικά και το επιθυμητό αποτέλεσμα δεν θα έρθει ποτέ. Ναι, βραχυπρόθεσμα θα σωπάσει, αλλά εις βάθος χρόνου όχι.
Λέτε «όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος», μα δεν είναι η ράβδος της τιμωρίας, αλλά η ράβδος του ποιμένα που οδηγεί τα πρόβατά του ασφαλή στο μαντρί. Για τους Χριστιανούς, που θεωρούν ότι η βία είναι αποδεκτή από τον Θεό, σας λέω πως δεν είναι. Έχουν απλά ερμηνεύσει τα εδάφια για να δικαιολογήσουν τ’ αδικαιολόγητα.


Λέτε «και πού το κακό να χτυπάς ένα παιδί;
Κι εμάς μας χτύπησαν και δεν πάθαμε και τίποτα».

Λέω «και πού το καλό να χτυπάς ένα παιδί; Κι εμένα με χτύπησαν αλλά έπαθα πολλά, και μάλλον αυτά που πάθατε εσείς δεν θέλετε να τα δείτε».
Η βία καταργεί την αξία του παιδιού ως άνθρωπο και ως άτομο. Το παιδί νιώθει αβοήθητο, άχρηστο, «κακό» και η αυτοπεποίθησή του καταρρακώνεται.
Το παιδί μπορεί να λάβει εκατό αγκαλιές και ένα χτύπημα (όποιας μορφής κι αν είναι αυτό) και πάντα θα θυμάται το χτύπημα και όχι τις αγκαλιές. Η βία πληγώνει τον συναισθηματικό κόσμο του παιδιού.

Η βία καταργεί την αξία του γονέα.
Ο γονέας, ως μορφή εξουσίας, πρέπει να εμπνέει σεβασμό και εμπιστοσύνη, όχι φόβο. Ναι, χτύπα το παιδί. Θα κερδίσεις τη μάχη, μα θα χάσεις τον πόλεμο.
Η σωματική τιμωρία καλλιεργεί τον θυμό. Θυμωμένος γονιός, θυμωμένο παιδί, ρήξη στη σχέση και έλλειψη επικοινωνίας.
Η σωματική τιμωρία δεν βελτιώνει τη συμπεριφορά του παιδιού. Το βλέπω γύρω μου και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αυτοί οι γονείς δεν αλλάζουν τακτική. Δεν διερωτώνται πως κάτι δεν γίνεται σωστά; Δεν θέλουν να καταλάβουν;

Σίγουρα η συζήτηση και η επικοινωνία με το παιδί, η πειθαρχία μέσω της λεκτικής οδού είναι πιο δύσκολη. Ενέχει μεγαλύτερη υπομονή από την πλευρά του γονέα και όπως πολλοί γονείς πλέον είναι κουρασμένοι και καταβεβλημένοι από την καθημερινότητα, επιλέγουν τον εύκολο δρόμο της φυσικής τιμωρίας.
Τέλος, όπως έχουν δείξει και έρευνες που έχουν γίνει κατά καιρούς (κι εγώ είμαι μία από τα θύματα βίας), τα παιδιά που έχουν υποστεί βία (οποιασδήποτε μορφής) τείνουν να γίνονται αντικοινωνικά, να έχουν προβλήματα επικοινωνίας με τους ανθρώπους, να γίνονται καταθλιπτικά και ενίοτε πιο επιθετικά από άλλα παιδιά που μεγαλώσανε σε περιβάλλοντα με περισσή αγάπη και κατανόηση.
Υπάρχουν τόσα βιβλία που δίνουν εναλλακτικές πειθαρχίας για τα παιδιά. Ανοίξτε τα.
Μάθετε να κάνετε υπομονή. Τις περισσότερες φορές το παιδί θέλει απλά να ξεσπάσει λίγο γιατί δεν μπορεί να διαχειριστεί τα άσχημα συναισθήματά του. Ο μέγας καλλιτέχνης Ροντέν έχει πει «Η υπομονή είναι μορφή δράσης».Η αγάπη στα παιδιά έχει χίλιους τρόπους έκφρασης. Το «σε χτυπάω γιατί σ’ αγαπάω και πρέπει να μάθεις» δεν είναι ένας από αυτούς.
Το παιδί βλέπει εσάς ως πρότυπο. Κι αυτό θα ακολουθήσει στην υπόλοιπη ζωή του. Κοιτάξτε τον εαυτό σας και πείτε μου πόσα χούγια έχετε πάρει από τους γονείς σας.
Κόψτε την αλυσίδα της βίας.

Ο μικρός ανθρωπάκος που σας κοιτάει με απελπισία την ώρα που του ρίχνετε με τόσο μένος το χαστούκι για να διώξετε τον δικό σας θυμό, θα θυμάται για πάντα αυτά τα χτυπήματα γιατί οι πράξεις μετράνε και όχι τα λόγια.

Τα έχετε δει ποτέ αυτά τα ματάκια;

«Δεν μ’ αγαπάς, δεν με θέλεις, εγώ όμως σ’ αγαπώ και θα κάνω αυτό που μου λες γιατί θέλω να μ’ αγαπάς».
«Θέλω να μ’ αγαπάς»….

Τα παιδιά θέλουν την αποδοχή μας, την αγάπη μας και το σεβασμό μας. Η βία τα καταργεί όλα αυτά και φέρνει κενό και πικρία… «γιατί με χτυπούσες όταν ήμουν μικρός; Τόσο άσχημα πράγματα έκανα; Λίγες αταξίες δεν είναι μέσα στη ζωή; Έπρεπε να με χτυπήσεις με τη ζώνη σου για να καταλάβω ότι δεν έπρεπε να ανοίξω την πόρτα του αυτοκινήτου χωρίς να κοιτάξω το δρόμο;»

Σ΄ευχαριστούμε πολύ Signora Alba γι΄αυτή τη συναισθηματική “σπρωξιά” που μας έδωσες με το κείμενό σου!


Πηγές: newagemama – hamomilaki.blogspot.gr

babyradio

Πόσο σημαντική είναι η Αγκαλιά για τα παιδιά;


Από τη στιγμή που το παιδί γεννιέται και σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, η αγκαλιά της μητέρας του, παίζει τεράστιο ρόλο στη σωστή ψυχοκοινωνική του ανάπτυξη.

Στη βρεφική ηλικία, η αγκαλιά της μητέρας, σύμφωνα με πολλές ψυχαναλυτικές θεωρίες, είναι ο χώρος στον οποίο το παιδί θα δημιουργήσει τα όρια του εαυτού του, αλλά και θα γνωρίσει τον κόσμο, μέσα από το προστατευτικό φίλτρο της μητρικής αγκαλιάς.

Στην παιδική ηλικία, που το παιδί ανεξαρτητοποιείται, η αγκαλιά της μητέρας είναι το ασφαλές μέρος στο οποίο γυρίζει το παιδί, μετά από την εξερεύνηση του κόσμου γύρω του. Είναι το απαραίτητο σταθερό μέρος που του δίνει την αυτοπεποίθηση να αναμιχθεί σε νέες καταστάσεις και να μάθει καινούρια πράγματα.

Η αγκαλιά είναι η αίσθηση της παρηγοριάς και της ανιδιοτελούς αγάπης που θα συντροφεύουν το παιδί σε όλη την παιδική και ενήλική ζωή του.

Οι μητέρες ξέρουν ενστικτωδώς πότε είναι η στιγμή που το παιδί χρειάζεται την αγκαλιά τους, αλλά θα πρέπει να καταφέρουν και να αφήσουν το παιδί από την αγκαλιά τους, ώστε να αναπτυχθεί και κοινωνικά όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.

πηγή: momyz.gr

politesoraiokastrou

Παιδοφιλία και internet
Στάδια προσέγγισης του παιδόφιλου στο παιδί.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που φέρνει στο φως ο ΟΗΕ, 750.000 παιδόφιλοι παραμονεύουν καθημερινά στο διαδίκτυο οποιαδήποτε ώρα της ημέρας για να προσελκύσουν ανηλίκους.
Δημοσίευση 18/11/2011
 
Το διαδίκτυο είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της εποχής μας. Έχει γίνει μέρος της καθημερινής ζωής για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Προσφέρει πρόσβαση στην πληροφόρηση, διευκολύνει την επικοινωνία, την εκπαίδευση και την ψυχαγωγία.Για κάποιους είναι εργαλείο δουλειάς για κάποιους άλλους διασκέδαση και ψυχαγωγία.
Για κάποιους άλλους όμως δυστυχώς είναι η αντανάκλαση της διαταραγμένης προσωπικότητας τους και θα αποτελέσει το μέσο τους για τον βιασμό παιδικών ψυχών και τον κατακερματισμό της αναπτυσσόμενης παιδικής προσωπικότητας.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που φέρνει στο φως ο ΟΗΕ, 750.000 παιδόφιλοι παραμονεύουν καθημερινά στο διαδίκτυο οποιαδήποτε ώρα της ημέρας για να προσελκύσουν ανηλίκους. Τέσσερα εκατομμύρια sites αφορούν παιδική πορνογραφία, ενώ έως και 100.000 παιδιά είναι θύματα των κυκλωμάτων παιδικής πορνογραφίας. Τα δε κέρδη από τη δραστηριότητα αυτή υπολογίζεται έως και 20 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο.
Ο όρος παιδοφιλία χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Αμερικανό Ψυχολογικό Σύνδεσμο (American Psychiatric Association), για να περιγράψει μια ειδική κατηγορία ατόμων που κακοποιούν σεξουαλικά τα παιδιά. Ως παιδοφιλία ορίζεται η σεξουαλική διέγερση από ανήλικα καθώς και η δημιουργία σεξουαλικών φαντασιώσεων με παιδιά. Ο ορισμός της παιδοφιλίας δεν περιλαμβάνει την επιδίωξη της σεξουαλικής επαφής με τον ανήλικο (παιδεραστία).
Οι παιδόφιλοι ακόμη και προσποιούμενοι ότι είναι έφηβοι χρησιμοποιούν το διαδίκτυο (π.χ. chat rooms, facebook κ.λ.π) για να προσελκύσουν παιδιά με σκοπό να τα κακοποιήσουν.

Στην αρχή οι συζητήσεις είναι φιλικές, αργότερα όμως στρέφονται γύρω από σεξουαλικά θέματα, με σκοπό να πείσουν το παιδί ότι η σεξουαλική πράξη είναι καθόλα θεμιτή.
Ο χρόνος διάρκειας και η μορφή προσέγγισης του ενήλικα εξαρτάται από τις επιδιώξεις του και τις αντιδράσεις του παιδιού.


Ωστόσο υπάρχουν κάποια κοινά γενικά χαρακτηριστικά που μας επιτρέπουν να αναπτύξουμε στάδια προσέγγισης του ενήλικα στο παιδί.
Το πρώτο στάδιο είναι αυτό της «δημιουργίας φιλίας», όπου ο ενήλικας αρχίζει να γνωρίζεται με το παιδί μέσω γενικών ερωτήσεων για τη ζωή και ενδιαφέροντα του.

Το δεύτερο στάδιο είναι αυτό της «δημιουργίας δεσμού» στην οποία ο ενήλικος ρωτά το παιδί για να αποσπάσει πιο συγκεκριμένες πληροφορίες για τον ίδιο και την οικογένεια και το σχολείο του. Προσπαθεί ο ενήλικας να δημιουργήσει την αίσθηση στο παιδί ότι είναι ο καλύτερος του φίλος.

Το τρίτο στάδιο είναι αυτό της «αποτίμησης του κινδύνου».

Σε αυτή τη φάση προσέγγισης ο ενήλικας ρωτά για τη θέση του ηλεκτρονικού υπολογιστή που χρησιμοποιεί το παιδί μέσα στο σπίτι και για τον αριθμό και την ιδιότητα των υπόλοιπων χρηστών της ίδιας συσκευής. Έτσι από τις ερωτήσεις που λαμβάνει ο ενήλικας, αντιλαμβάνεται τις πιθανότητες να γίνουν αντιληπτές οι δραστηριότητες του από τους γονείς του παιδιού ή ενδεχομένως από άλλους ενήλικες που χρησιμοποιούν το Η/Υ.

Το επόμενο στάδιο είναι αυτό της «αποκλειστικότητας».

Στην περίοδο αυτή έχοντας κερδίσει την συμπάθεια του παιδιού, το διαβεβαιώνει ότι είναι οι καλύτεροι φίλοι και μπορούν να μιλάνε ο ένας στον άλλο για τα πάντα. Σε αυτό το στάδιο ο παιδόφιλος αξιώνει την απόλυτη εμπιστοσύνη του ανηλίκου, και προχωρά στο επόμενο στάδιο.

Το «σεξουαλικό στάδιο» ξεκινά φαινομενικά με αθώες ερωτήσεις όπως π.χ. αν έχει ποτέ φιλήσει ποτέ κάποιον/κάποια ή αν έχει αγγίξει ποτέ τον εαυτό του κ.λ.π. Σε ενδεχόμενη αρνητική ή επιφυλακτική αντίδραση του παιδιού ο παιδόφιλος επικαλείται την απόλυτη εμπιστοσύνη που οφείλουν να έχουν και να συνομιλούν για οτιδήποτε τους απασχολεί. Στη συνέχεια ζητείται να αγγίξει τον εαυτό του και να πληκτρολογήσει πως αισθάνεται, καθώς ο ενήλικος παρουσιάζεται στο παιδί ως ο δάσκαλος που θα τον οδηγήσει στην ανακάλυψη της δικής του σεξουαλικότητας και με την υπόσχεση ότι αυτό θα τον κάνει περιζήτητο εραστή ή ερωμένη. Στη συνέχεια ο ενήλικας προτρέπει το παιδί να αυνανιστεί και τον καλεί να συμμετέχει σε μια ερωτική φαντασίωσή του την οποία πληκτρολογεί, ενώ παράλληλα του δίνει πληροφορίες με το πως θα μπορούσε να ικανοποιήσει καλύτερα τον ίδιο, αν και όταν βρεθούν. Σε αυτό το σημείο ο ανήλικος γίνεται δέκτης των άμεσων και έμμεσων προτροπών του ενήλικα για ζωντανή επαφή. Η ανάπτυξη της ερωτικής φαντασίωσης εκ μέρους του ενήλικου, οδηγεί τις περισσότερες φορές στην τέλεση κυβερνοσέξ ή πραγματικού σεξ. Ο ενήλικος επιδεικνύει φωτογραφίες με σεξουαλικές περιπτύξεις μεταξύ ενηλίκων και παιδιών, παρουσιάζοντας το ως κάτι φυσιολογικό και αποδεκτό, ενώ οι διάλογοι όλοι καταγράφονται από τον ενήλικα και τα δημοσιοποιεί σε ιστοσελίδες που φιλοξενούν πορνογραφικό υλικό.

Η διατήρηση της μυστικότητας των δραστηριοτήτων μεταξύ ενήλικου και παιδιού, επιτυγχάνεται είτε με συναισθηματικό εκβιασμό, είτε με απειλές για την σωματική του ακεραιότητα του ιδίου και των δικών του, όσο και για την αποκάλυψη στους γονείς του.

Τις περισσότερες φορές η συνομιλία μεταξύ ανηλίκου και παιδόφιλου συνοδεύεται με τη χρήση ψηφιακής κάμερας, έτσι ο ενήλικας καταγράφει ό,τι τον προτρέπει να κάνει και στη συνέχεια τα αναρτά σε σχετικές ιστοσελίδες.

Δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη κατηγορία παιδιών, τα οποία αποτελούν αποκλειστικά τα θύματα εκμετάλλευσης στο διαδίκτυο. Οποιοσδήποτε ανήλικος δύναται να θυματοποιηθεί, αφού σε αυτό βοηθούν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της νεαρής ηλικίας, αφέλεια, περιέργεια, η επιθυμία για περιπέτεια.
Η παιδοφιλία και η παιδεραστία δεν είναι απλά ένα έγκλημα κατά της γενετήσιας ελευθερίας του παιδιού, ισοδυναμεί με συμβολικό θάνατο της παιδικότητας και είναι βιασμός της υπό διαμόρφωση προσωπικότητας του, το οποίο θα αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα για το υπόλοιπο της ζωής του. 

Οι γονείς θα πρέπει:
- να εξηγήσουν στα παιδιά τους κινδύνους που κρύβει το διαδίκτυο,
- να τους μάθουν να μη δίνουν προσωπικές πληροφορίες χωρίς την άδειά τους (επίθετο, όνομα, ηλικία, διεύθυνση κατοικίας, αριθμό τηλεφώνου),
- να δημιουργήσουν μία λίστα με προτεινόμενους δικτυακούς τόπους και παιδικές ιστοσελίδες,
- να ελέγχουν τακτικά τις ιστοσελίδες που επισκέπτονται τα παιδιά μέσω των Αγαπημένων και του Ιστορικού του προγράμματος φυλλομετρητή (browser),
- ίσως να γίνει μία οικογενειακή συμφωνία για τη χρήση του Διαδικτύου στο σπίτι,
- να ελέγχουν τις ώρες που είναι το παιδί στο διαδίκτυο και ποιες ώρες της μέρας,
- να τοποθετείται ο Η/Υ σε χώρους, όπως είναι το σαλόνι και όχι σε υπνοδωμάτια,
- αν εντοπιστούν ύποπτα ή παράνομα στοιχεία, ενημερώστε τις αρμόδιες αρχές.

Βιβλιογραφία:
Χρ. Μαρκογιαννακης, Πορνογραφία και Εκμετάλλευση στο διαδίκτυο. Διπλωματική Εργασία. Αθήνα 2007.

Πηγή: Ψυχογραφήματα

psyhealth

Αποκαλύφθηκε κύκλωμα παιδόφιλων με δόλωμα ανηλίκους

Μια έρευνα-σοκ έκανε η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και αποκαλύφθηκε ένα κύκλωμα παιδόφιλων με «δόλωμα» ανηλίκους μετά την εξιχνίαση μιας ανατριχιαστικής υπόθεσης εκβιασμού ενός 15χρονου κοριτσιού από δυο επίσης ανήλικα αγόρια, στα οποία είχε στείλει γυμνές της φωτογραφίες!
Σύμφωνα με πληροφορίες, άλλα τρία ανήλικα κορίτσια που είχαν ξεγυμνωθεί μπροστά στην κάμερα του υπολογιστή τους, έπειτα από προτροπή παιδόφιλων που χρησιμοποιούν ανήλικα αγόρια ως «δόλωμα».

Οι αστυνομικοί της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος την Κυριακή και κατά την διάρκεια της έρευνας για το ίδιο κύκλωμα, ανακάλυψαν άσεμνες φωτογραφίες τριών ανήλικων κοριτσιών 10, 11, και 13 ετών αντίστοιχα, τα οποία το κύκλωμα τα είχε “ψαρέψει”, αυτή τη φορά μέσα σε παιδικές ιστοσελίδες για κορίτσια, όπως οι σελίδες που ντύνουν κούκλες ή επιδίδονται σε ζωγραφική.

Συγκεκριμένα, φαίνεται πως επαναδραστηριοποιήθηκε στην Ελλάδα ένα παλιό κύκλωμα παιδόφιλων το οποίο είχε απλώσει τα “δίχτυα” του σε ιστοσελίδες με παιδικά παιχνίδια, κυρίως σε αυτές που αναφέρονται σε κορίτσια που ντύνουν κούκλες και επίσης διαθέτουν “δωμάτια επικοινωνίας” μεταξύ των χρηστών της σελίδας, πιο γνωστά ως “τσατ”.

Μάλιστα, με τρόμο διαπίστωσαν οι αστυνομικοί πως πια οι παιδόφιλοι προσελκύουν ακόμα και ανήλικα αγόρια 14 έως και 17 ετών, ώστε να τα χρησιμοποιούν, τις περισσότερες φορές εν αγνοία τους, προκειμένου να παγιδεύουν ανυποψίαστα κορίτσια!

Στη συνέχεια, με απειλές και με διάφορα τεχνάσματα, το κύκλωμα εξαναγκάζει τα ανήλικα παιδιά να ξεγυμνώνονται μπροστά στην κάμερα του υπολογιστή τους και οι ίδιοι να τα καταγράφουν.

Μάλιστα ένα μέρος αυτής της σημαντικής έρευνας που έχει εξαπολύσει για την προστασία των παιδιών η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, έχει να κάνει και με το που καταλήγουν αυτές οι φωτογραφίες, που εξαναγκάζονται τα παιδιά να τραβήξουν με την κάμερα του υπολογιστή τους.

«Σε σύντομο χρονικό διάστημα, ίσως μέχρι και το τέλος της εβδομάδας να είμαστε σε θέση να ανακοινώσουμε επίσημα το “ξερίζωμα” αυτού του κυκλώματος που σπέρνει “εφιάλτες” στα παιδιά μας, και θα τους οδηγήσουμε όλους στην Δικαιοσύνη, για να λάβουν την τιμωρία που τους αξίζει», λέει χαρακτηριστικά, Αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ., ο οποίος έχει γνώση των ερευνών.

madata

Οι γιατροί τούς πίεζαν να "ρίξουν" το παιδάκι τους,
αλλά αυτοί δεν τους άκουσαν!!

Όταν γεννήθηκε, ζύγιζε λιγότερο από 700 γραμμάρια και ήταν μικρότερος σε μήκος από την παλάμη του πατέρα του...
Πρόσφατα γιόρτασε τα πρώτα του γενέθλια και οι γονείς του έχουν κάθε λόγο να είναι τρισευτυχισμένοι.


Ο λόγος για τον μπόμπιρα Τζετ Μόρις, που όταν η μαμά του βρισκόταν στην 20ή εβδομάδα κύησης τής έσπασαν τα νερά και οι γιατροί τής συνέστησαν να κάνει έκτρωση, λέγοντάς της ότι το έμβρυο ήταν «μη βιώσιμο».

Η Μάιρι Μόρις όμως, σε μια πρωτοφανή επίδειξη θάρρους και αγάπης, τους αγνόησε και αποφάσισε να προχωρήσει κανονικά την εγκυμοσύνη της. Και γέννησε το μωρό της 5 εβδομάδες αργότερα, στην 25η εβδομάδα της κύησής της, αφού ο μικρός ζούσε στη μήτρα της μαμάς του αφότου έσπασαν τα νερά της.



Πέντε λεπτά προθεσμία!
Όταν έσπασαν τα νερά της κυρίας Μόρις και πήγε στην κλινική, οι γιατροί τής έδωσαν πέντε λεπτά χρόνο για να αποφασίσει, και μάλιστα την είχαν βάλει πάνω στο φορείο που θα την οδηγούσε στο χειρουργείο για την έκτρωση!

Ωστόσο, εκείνη αρνήθηκε να το κάνει, με αποτέλεσμα τις αμέσως επόμενες ημέρες να δέχεται καταιγισμό τηλεφωνημάτων από τις νοσοκόμες που την πίεζαν να κάνει έκτρωση μέσα στις επόμενες πέντε ημέρες.

Η Μόρις όμως αρνήθηκε και πάλι, καθώς ήταν πεπεισμένη πως το μωρό της ήταν υγιές, και έτσι πέντε εβδομάδες αργότερα το έφερε στη ζωή.


Η μητέρα αφηγείται
Η ίδια η 34χρονη μητέρα αφηγείται την ιστορία της: «Όταν έσπασαν τα νερά μου, δεν αντιμετώπιζαν τον Τζετ ως μωρό, αλλά ως ένα "μη βιώσιμο έμβρυο". Ήταν πολύ απογοητευτικό. Βρισκόμουν στη μονάδα πρόωρων γεννήσεων και κανείς από τους παιδιάτρους δεν ήρθε να μου πει τις εναλλακτικές λύσεις. Αλλά εγώ μόλις είχα κάνει υπέρηχο και όλα ήταν τέλεια. Ειδικά όταν έμαθα πως είναι αγόρι, ήταν πολύ δύσκολο να αποδεχθώ τον τερματισμό της κύησης.

Ο γιατρός μού είπε ότι "πρέπει να σε πάμε στο χειρουργείο. Πρέπει να σταματήσεις την κύηση, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα"».

Και συνεχίζει: «Αντιλαμβάνομαι ότι οι γιατροί πρέπει να σου λένε το χειρότερο σενάριο και να είναι απότομοι, αλλά δεν έδωσαν καν στον Τζετ μια δεύτερη ευκαιρία. Όταν ο γιατρός γύρισε να με πάρει για την επέμβαση, είχα ήδη μιλήσει με τον Πολ (σ.σ.: τον σύζυγό της) και του είπαμε ότι δεν θα κάνω την έκτρωση. Τότε ο γιατρός κοίταξε το ρολόι του και εμένα επίμονα, σαν να μου έλεγε ότι χάνει τον χρόνο του. Τότε είπα στον Πολ "πρέπει να φύγουμε αμέσως από εδώ μέσα"».

Επειτα από αυτό το γεγονός, η Μάιρι Μόρις και ο σύζυγός της, λίγες ημέρες αργότερα, επέστρεψαν στο σπίτι τους, στο Σάσεξ. Δώδεκα ημέρες αργότερα, όμως, με το μωρό στην κοιλιά, η Μάιρι άρχισε να αιμορραγεί και εισήχθη εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Ωστόσο, εκεί την περίμενε άλλη μία έκπληξη: το τοπικό νοσοκομείο ήταν εξοπλισμένο μόνο για γεννήσεις μωρών από την 28η εβδομάδα της κύησης και μετά, και έτσι το ζευγάρι αναγκάστηκε να ταξιδέψει 80 μίλια πιο μακριά, στο Πόρτσμουθ.


Νίκησε τις πιθανότητες
Εκεί, οι γιατροί προειδοποίησαν το ζευγάρι ότι ο γιος τους πιθανότατα θα γεννιόταν με εγκεφαλική βλάβη και ότι ίσως έχανε τη ζωή του κατά τη γέννα, αφού οι πνεύμονές του δεν ήταν αρκούντως ανεπτυγμένοι.

Παρ' όλα αυτά, ο Τζετ διέψευσε τις πιθανότητες και γεννήθηκε... κλωτσώντας στις 6 Δεκεμβρίου του 2013, αφήνοντας μάλιστα και μια... στριγκλιά πριν οδηγηθεί εσπευσμένα σε θερμοκοιτίδα.

Ο μικρός υπέφερε από πνευμονοπάθεια και ίκτερο, ωστόσο γρήγορα ξεπέρασε τα προβλήματά του, αφότου αναπτύχθηκαν οι πνεύμονες και τα υπόλοιπα ζωτικά όργανά του.
Τελικά, βγήκε από το νοσοκομείο τρεις μήνες μετά τη γέννησή του, στις 5 Μαρτίου του 2014 - σχεδόν τρεις εβδομάδες νωρίτερα πριν από την προβλεπόμενη ημερομηνία γέννησής του, την 24η Μαρτίου. Και μολονότι ο μικρός Τζετ έχει δύο μικρές «τρύπες» στην καρδιά του, θεωρείται ότι δεν θα αντιμετωπίσει ποτέ πρόβλημα.

Η συγκεκριμένη ιστορία έχει προκαλέσει πληθώρα συζητήσεων στη Μεγάλη Βρετανία για το κατά πόσο κι άλλοι γονείς έχουν λανθασμένα οδηγηθεί από τους γιατρούς στην απόφαση να τερματίσουν την κύηση μιας γυναίκας...


tro-ma-ktiko