Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Μαμά, μπαμπά, θυμάσαι πώς ήσουν ως παιδί;
Ένα παιχνίδι για γονείς και παιδιά.

Ελάτε να παίξουμε ένα παιχνίδι. 
Είναι ένα παιχνίδι νου και φαντασίας για γονείς και παιδιά. 
Πολύ απλά φανταστείτε ότι κάθεστε παρέα με τα παιδιά σας και αυτά σας ρωτούν για διάφορα πράγματα από το παρελθόν σας. 
Από τότε που ήσασταν εσείς παιδιά… 
Τι απαντήσεις θα τους δίνατε; 
Πως θα νοιώθατε με τις αναμνήσεις σας; 
Τι θα σκέφτονταν και πως θα ένιωθαν τα παιδιά σας ; 
Και τέλος, πως θα βλέπατε μετά από αυτήν την διαδικασία τα δικά σας παιδιά; (και εκείνα εσάς;)
Ας παίξουμε λοιπόν. Ας φανταστούμε τις ερωτήσεις. 
Εδώ παραθέτουμε μόνο μερικές, ίσως τις πιο προφανείς, εσείς μπορείτε να προσθέσετε όλες εκείνες που εμπνέονται απ΄την δικιά σας ιστορία ζωής…
👦👩👧👨
– Πως τα πήγαινες με τον παππού και την γιαγιά; Σου φώναζαν, ήσουν φρόνιμος/η, έκανες καθόλου “βλακείες” ;
– Είχες φίλους; Που παίζατε ; Τι παίζατε ; Είχες ελεύθερο χρόνο;
– Σου άρεσε το διάβασμα; Διάβαζες μόνος/η σου, ποιο ήταν το αγαπημένο σου μάθημα, τι βαθμούς είχες; 
 Στο σχολείο βαριόσουν καθόλου; Έκανες κοπάνες; 
– Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές τι γνώμη είχαν για εσένα;
 Πότε ερωτεύτηκες πρώτη φορά; Πως ένιωσες, τι έκανες, σε ποιόν/ά το είπες; Πως ήταν το πρώτο σου ραντεβού;
– Με τους φίλους σου τι κάνατε, που βγαίνατε, πως περνάγατε; Τσακωνόσασταν; Και όταν γινόταν αυτό, τι έκανες;
– Σπίτι βαριόσουν καθόλου; Πως πέρναγες την μέρα σου, τι παίζατε τα αδέρφια μεταξύ σας ; Τσακωνόσασταν ; Πως αντιδρούσε γιαγιά και ο παππούς, όταν γινόταν αυτό ;
– Έτρωγες όλα τα φαγητά; Έτρωγες όλο το φαΐ σου ; Υπήρχε κάποιο που σιχαινόσουν; 
(έλα μπαμπά/μαμά, μην λες ψέματα αφού και τώρα δεν τα τρως! ) 
– Σε πίεζαν να μην σηκωθείς από το τραπέζι “αν δεν φας”;
 Έλεγες ποτέ ψέματα; 
 Εμπιστευόσουν σε κανέναν τα μυστικά σου; 
– Είχες μυστικά; θα μου πεις ένα ;
👦👩👧👨
… Ο κατάλογος είναι ατελείωτος. 
Δοκιμάστε αν θέλετε να απαντήσετε στα ερωτήματα αυτά. Μετά συζητήστε τα με τον/την σύντροφο σας. 
Μιλήστε μεταξύ σας για “τότε”… 
Ύστερα κάντε το ίδιο με τα παιδιά σας. Προσκαλέστε τα να σας ρωτήσουν και να μάθουν για εσάς. Να έρθουν κοντά σας με έναν διαφορετικό τρόπο.
Ένα παιχνίδι διαφορετικό από τα άλλα, ίσως χρήσιμο και για εμάς τους ίδιους τους γονείς. 
Να ξανάρθουμε σε επαφή με το παρελθόν μας, να ξαναθυμηθούμε τον παιδικό εαυτό μας και μέσα από αυτό να έρθουμε πιο κοντά και στην συναισθηματική κατάσταση των παιδιών μας, στα τωρινά βιώματά τους, προκειμένου να τα κατανοήσουμε λίγο περισσότερο, λίγο καλύτερα…
Καλή διασκέδαση!

Για το babyradio
Γιάννης Ξηντάρας

Σύνορα η αγάπη δε γνωρίζει

Άσε με να κάτσω πλάι σου
κι ό,τι θέλεις συλλογίσου, 
δε θα σου μιλήσω, δε θα σου μιλήσω.
Μίλα με τους άλλους γύρω σου
για ν’ ακούω τη φωνή σου, 
σε παρακαλώ, σε παρακαλώ.

Σύνορα η αγάπη δε γνωρίζει, 
πόσο σ’ αγαπώ, πόσο σ’ αγαπώ.
Γέρνεις και ο ίσκιος σου μ’ αγγίζει
κι εγώ ριγώ, κι εγώ ριγώ.

Άσε με απ’ το ποτήρι σου
μια γουλιά να πιω ακόμα, 
δίψασα πολύ, δίψασα πολύ.
Φεύγει η ζωή και χάνεται
και τ’ αφίλητό μου στόμα
καίει για ένα φιλί, καίει για ένα φιλί.
Στίχοι: 
Μουσική: 

«πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.
Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει.»
Κορινθίους 13:7-8α

Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Παιδικό άγχος: Συμπτώματα, Αίτια κι Αντιμετώπιση

Πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν πως η ζωή ενός παιδιού είναι χαρούμενη και ανέμελη, χωρίς πολλές έννοιες και σκοτούρες. Άρα και χωρίς κανένα λόγο για άγχος και ανησυχίες. 

Είναι όμως το άγχος "προνόμιο" μόνο των ενηλίκων;
Είναι γεγονός πως το άγχος εμφανίζεται στη ζωή του ανθρώπου από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής του. Και μην φανταστείτε πως όσο πιο μικρός είσαι, τόσο μικρότερη είναι και η επίδραση και η έντασή του. 
Όπως νιώθετε εσείς όταν είστε αγχωμένοι, ακριβώς έτσι νιώθει και ένα παιδί. Και μάλιστα πολλές φορές για το παιδί είναι πολύ πιο έντονο αλλά και πολύ πιο δύσκολο να το αντιμετωπίσει, αφού για εκείνο είναι μια πρωτόγνωρη κατάσταση και δεν έχει αποκτήσει ακόμα τους απαραίτητους μηχανισμούς για να ανταπεξέλθει.

Τι είναι το άγχος
Το άγχος προκαλείται όταν ένας άνθρωπος αντιμετωπίζει καθημερινά παραπάνω πιέσεις από αυτές που μπορεί να ελέγξει αποτελεσματικά. Το πώς βιώνει ο κάθε άνθρωπος το άγχος εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, δείχνοντας περισσότερες ή λιγότερες αντοχές. 
Όταν το άγχος λειτουργεί εποικοδομητικά, μπορεί να δράσει σαν κινητήρια δύναμη για αυτόν. 
Όταν όμως ο άνθρωπος φτάσει στο σημείο να μην μπορεί να το ελέγξει, βρίσκεται σε μια διαρκή εγρήγορση και ανησυχία, χωρίς να μπορεί να ηρεμήσει ούτε λεπτό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, από κινητήρια δύναμη και ερέθισμα για καλύτερη απόδοση του ατόμου, να λειτουργεί αρνητικά στη ζωή, στη δουλειά, στις σχέσεις και στην υγεία του.

Από ποια ηλικία παρατηρείται το άγχος στα παιδιά
Ένα παιδί μπορεί να παρουσιάσει συμπτώματα άγχους από τους πρώτους κιόλας μήνες της ζωής του. Ακόμη και τα πολύ μικρά παιδιά αισθάνονται συχνά άγχος και ανησυχούν για πολλούς λόγους, άλλα σε μικρότερο κι άλλα σε μεγαλύτερο βαθμό και ένταση. 
Το παιδί βιώνει το άγχος σαν ένα δυσάρεστο συναίσθημα ενός αόριστου κινδύνου και το εκφράζει γενικά και απροσδιόριστα. 
Κατέχεται από αβάσιμες ανησυχίες για το μέλλον, οι οποίες κυρίως αφορούν τις καθημερινές του συνήθειες και δραστηριότητες. Έτσι μπορεί να ανησυχεί για ανύπαρκτους κινδύνους, ή ακόμα για πιθανούς τραυματισμούς, αρρώστιες ή και το θάνατο. 
Τα μικρότερα παιδιά εκλογικεύουν το άγχος τους λέγοντας πως φοβούνται ότι μπορεί να έρθουν κλέφτες στο σπίτι, ή αν είναι μικρότερης ηλικίας μην εμφανιστούν θηρία, τέρατα κτλ.

Από πού πηγάζει το άγχος
Οι παράγοντες που προκαλούν πιέσεις μπορεί να προέρχονται τόσο από το εξωτερικό περιβάλλον όπως είναι η οικογένεια, οι φίλοι, όσο κι από τον ίδιο τον εαυτό. 
Μάλιστα, οι πιέσεις που δέχεται το παιδί από τον εαυτό του μπορεί να είναι και οι πιο σημαντικές. 
Τους πρώτους μήνες της ζωής του σαν μωρό, μπορεί να νιώσει άγχος όταν δεν καλύπτονται οι βιολογικές του ανάγκες, όπως τροφή, ύπνος, τρυφερότητα, καθώς και όταν αποχωρίζεται από την μητέρα του. 
Καθώς μεγαλώνει, οι παράγοντες που μπορεί να του προκαλέσουν άγχος αρχίζουν να ποικίλλουν περισσότερο.
Κάποιοι από αυτούς είναι:

Οικογενειακοί παράγοντες
Η σχέση του παιδιού με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας.
Πίεση που μπορεί να υφίσταται προκειμένου να ικανοποιήσει γονεϊκά ή κοινωνικά πρότυπα.
Αυστηρός ή πολύ χαλαρός τρόπος διαπαιδαγώγησης.
Ο ερχομός νέου μωρού στην οικογένεια.
Οι εντάσεις ή οι διαφωνίες μεταξύ των γονιών.
Η έντονη οικονομική ανασφάλεια.
Το διαζύγιο και η απομάκρυνση του ενός γονέα.
Η σοβαρή ασθένεια ή ο θάνατος κάποιου μέλους της οικογένειας.
Ο δεύτερος γάμος ενός από τους δύο χωρισμένους γονείς. Ψυχολογικά προβλήματα ενός γονιού.
Η αλλαγή σπιτιού.

Ατομικοί παράγοντες
Μια πιθανή ασθένεια ή τραυματισμός και η παραμονή του στο νοσοκομείο.
Οποιαδήποτε μορφή κακοποίησης ή σκληρής τιμωρίας.
Σωματικές ή ψυχικές ιδιαιτερότητες του παιδιού.
Οι αλλαγές στο ατομικό του πρόγραμμα.
Η σχέση του με τους άλλους.
Οι επισκέψεις στους γιατρούς.
Η αρχή της εφηβείας ή οι αλλαγές στο σώμα.

Σχολικοί παράγοντες
Η αρχή ή το τέλος του σχολείου.
Η απόδοση στα μαθήματα.
Η αποδοχή του από το κοινωνικό σύνολο της τάξης.
Η σχέση του με τον δάσκαλο.
Η επανάληψη τάξης στο σχολείο.
Η αλλαγή σχολείου.
Πώς εκδηλώνεται το άγχος στα παιδιά
Το άγχος εκδηλώνεται με συμπτώματα σωματικά, ψυχολογικά, καθώς και με συμπτώματα συμπεριφοράς αλλά και με προβλήματα στις σχέσεις του με τους άλλους. 
Κάποια από τα συμπτώματα αυτά είναι:
Σωματικά συμπτώματα:
Υπερβολικό κλάμα χωρίς πάντα να υπάρχει σοβαρή αιτία. Προβλήματα ύπνου, όπως υπνοβασία, εφιάλτες, αϋπνία ή μεγάλης διάρκειας ύπνος.
Προβλήματα στην διατροφή.
Παράπονα για πόνους στην κοιλιά ή γαστρεντερικές διαταραχές. Υπερκινητικότητα ή συνεχής κούραση.
Νευρικά τικ, όπως παίξιμο των ματιών ή μυών του προσώπου. Νυχτερινή ενούρηση.
Τραύλισμα.
Πονοκέφαλοι.
Δυσκολία στην συγκέντρωση και διάσπαση προσοχής.

Συμπτώματα συμπεριφοράς:
Παλινδρόμηση σε νεότερη ηλικία.
Προσκόλληση στην μητέρα ή σε άλλο πρόσωπο.
Άσχημη απόδοση στο σχολείο.
Σκληρότητα σε ανθρώπους ή ζώα.
Κλέψιμο.
Καταστροφή αντικειμένων.
Ψέματα ή εξαπάτηση.
Εκρήξεις θυμού ή ξαφνικής οργής.
Υπερβολική ονειροπόληση.
Τελειομανία.
Άρνηση να δώσει σε άλλον τα παιχνίδια του και άσχημη αντίδραση όταν τα αγγίζει κάποιος άλλος.

Προβλήματα στις σχέσεις του με τους άλλους:
Απόσυρση ή αποφυγή της προσπάθειας για δημιουργία σχέσεων. Συναισθήματα ανικανότητας.
Υποτίμηση των δυνατοτήτων του και του εαυτού του.
Δηλώσεις παραίτησης και απογοήτευσης, όπως «θα ήθελα να πεθάνω» ή «τι καλά να μην είχα γεννηθεί».
Υπερβολικοί φόβοι.
Μη συμμετοχή σε ομαδικές δραστηριότητες.

Τι μπορείτε να κάνετε
😕 Η δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών για ένα δυνατό και υγιή οργανισμό είναι καταλυτικής σημασίας. Η ξεκούραση και η καλή διατροφή ενισχύουν τις αμυντικές δυνάμεις του παιδιού για την αντιμετώπιση του άγχους.
😕 Προσπαθήστε να αναζητήσετε την αιτία που προκαλεί άγχος στο παιδί, αμέσως μόλις εντοπίσετε τα συμπτώματα. Σκεφτείτε αν συνέβη κάτι το διάστημα που παρουσιάστηκαν τα συμπτώματα αυτά, που μπορεί να είναι η πηγή του άγχους, π.χ. μια μετακόμιση, η έναρξη του σχολείου κ.λ.π.
😕 Ο διάλογος με το παιδί είναι απαραίτητος. Συζητήστε μαζί του τι είναι ακριβώς αυτό που το αγχώνει, πώς νιώθει εκείνη τη στιγμή και για ποιο λόγο. Μιλήστε του για το άγχος και εξηγήστε του πως είναι φυσιολογικό. Κάτι που βιώνουν όλοι οι άνθρωποι, κάποιες στιγμές ακόμα κι εσείς. Ενθαρρύνετέ το να εκφράσει κι εκείνο ελεύθερα τα συναισθήματά του.
😕 Συζητήστε μαζί του τις αλλαγές που συμβαίνουν ή που πρόκειται να συμβούν. Ενημερώστε το και προετοιμάστε το για καταστάσεις που ενδεχομένως του δημιουργούν άγχος.
😕 Δείξτε κατανόηση χωρίς να αμφισβητείτε το πόσο δύσκολη μπορεί να είναι η καθημερινότητα του παιδιού. Μπορεί να μην έχει αυξημένες εργασιακές ή συζυγικές υποχρεώσεις, ωστόσο μπορεί να γνωρίσει το άγχος με ποικίλους τρόπους και μάλιστα με σοβαρές επιπτώσεις για την ψυχοσωματική του υγεία.
😕 Προσπαθήστε να ενισχύσετε την αυτοπεποίθησή του. Τονίστε τις καλές του στιγμές και όλα όσα έχει καταφέρει με τις δικές του δυνάμεις. Με υγιή αυτοπεποίθηση, η αντιμετώπιση του άγχους θα είναι πιο εύκολη υπόθεση.
😕 Παροτρύνετε το παιδί να επιδίδεται σε σωματικές δραστηριότητες, όπως σπορ, ή καλλιτεχνικές δραστηριότητες και παιχνίδια, που θα το βοηθήσουν να ελέγξει ή και να αποβάλλει το άγχος του.
😕 Μην εστιάζετε πολύ στην εικόνα του παιδιού, όπως για παράδειγμα πόσο υψηλούς βαθμούς πήρε ή πόσο δημοφιλές είναι, αλλά με την ουσία των πραγμάτων. Με το αν δηλαδή μπορεί να αποδώσει στο σχολείο σύμφωνα με τις δυνατότητές του και με το αν είναι ευτυχισμένο με τις κοινωνικές του δραστηριότητες και παρέες.
😕 Μετριάστε τις δραστηριότητές του όταν αυτές κατακλύζουν τη μέρα του. Ένα βαρύ καθημερινό πρόγραμμα στρεσάρει το παιδί και δεν του αφήνει τον απαραίτητο χρόνο για να ξεκουραστεί, ή να κάνει κάτι που το ευχαριστεί.
😕 Μην έχετε υπερβολικές απαιτήσεις από το παιδί σας και βοηθήστε το να μην έχει ούτε αυτό από τον εαυτό του.

Όταν το άγχος και το στρες επικρατούν σε μια οικογένεια, αυτό επιδρά στη σωματική και ψυχική υγεία του παιδιού. Όχι μόνο μπορεί να παρουσιάσει και το ίδιο άγχος, αλλά το ανοσοποιητικό του σύστημα είναι πιο ευάλωτο και είναι πιθανό να παρουσιάζει συχνά ασθένειες και άλλα σωματικά συμπτώματα.
Να θυμάστε πως το δικό σας πρότυπο είναι πολύ σημαντικό. Όταν οι γονείς αντιμετωπίζουν την καθημερινότητά τους με άγχος, τότε έτσι θα μάθει και το παιδί να αντιμετωπίζει τη ζωή.
Πότε χρειάζεται η βοήθεια ειδικού
Είναι πολύ πιθανό, τα περισσότερα παιδιά να εμφανίσουν κάποια στιγμή της ζωής τους μερικά από τα παραπάνω συμπτώματα. Αυτό που πρέπει να προσέξετε, είναι αν τα συμπτώματα αυτά παραμένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς και αν εμφανίζονται πολλά από αυτά ταυτόχρονα. 
Αν δεν μπορείτε να καθησυχάσετε τις ανησυχίες του και παρατηρείτε πως η καθημερινή του ζωή παρουσιάζει πολύ σημαντικές δυσκολίες, όπως για παράδειγμα στην συναναστροφή του με τους άλλους, στον ύπνο, στο φαγητό, στη διάθεσή του ή στην απόδοσή του στο σχολείο, τότε θα πρέπει να ζητήσετε τη βοήθεια ενός ειδικού.
xamogelakia

Μαθήματα που χρειάζεται να πάρει το αγόρι από τη μαμά

Είναι στο χέρι κάθε μαμάς να μεγαλώσει τον άντρα των ονείρων της κόρης μιας άλλης μαμάς.
👦👩👦👩
Όλα τα παιδιά χρειάζονται τους γονείς τους -χρειάζονται υπομονή, αγάπη, φροντίδα, σταθερότητα, προσοχή. Ταυτόχρονα, όμως, αγόρια και κορίτσια, έχουν διαφορετικές ανάγκες, διαφορετική σεξουαλικότητα και, εν τέλει, είναι συνήθως φτιαγμένοι από διαφορετικά υλικά. 
Κάθε φύλο έχει ξεχωριστή θέση με τον μπαμπά και τη μαμά κι απ' αυτό το σύνολο, εμείς ξεχωρίζουμε και εξετάζουμε εδώ τη σχέση μητέρας - γιου. 

Ενώ η σχέση πατέρα-γιου είναι κομβική και το πατρικό πρότυπο καταλυτικό, η σχέση ενός εκκολαπτόμενου άντρα με τη μαμά του είναι αντίστοιχα καθοριστική και καλύπτει πλευρές και... γωνίτσες του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς του πολύ διαφορετικές -στις περισσότερες περιπτώσεις- απ' αυτές που «φτάνει» η σχέση με τον μπαμπά.
Τι χρειάζεται, λοιπόν, ένα αγόρι από τη μαμά του για να εξελιχθεί σε έναν ισορροπημένο, ευγενικό άντρα με αυτοπεποίθηση που -πώς να το πούμε;- κάτι ξέρει από γυναίκες;
Να μάθει ότι καμία γυναίκα δεν (πρέπει να) είναι «δούλα και κυρά»
Πρόσφατα έκανε το γύρο του διαδικτύου η επιτυχημένη ατάκα 
«Η Ελληνίδα μάνα μεγαλώνει τον γιο που δεν θα ήθελε ποτέ για άντρα της» - μαντέψτε γιατί έγινε τόσο επιτυχημένη... 
Ως κοινωνία, ακόμη και το σωτήριο έτος 2016, πάσχουμε από άντρες-πασάδες και γυναίκες-δούλες. 
Κάντε την χάρη στη μελλοντική σύντροφο του γιου σας και αναθρέψτε τον έτσι, ώστε να γίνει ένας άντρας υπεύθυνος και σοβαρός, που δεν παρερμηνεύει τον ρόλο του «αρσενικού». 
Να έχει το σωστό αντρικό (ναι, αντρικό) πρότυπο
Αν δεν είναι χρέος της εκάστοτε γυναίκας που θέλει να κάνει παιδιά, να επιλέξει τον «σωστό» μπαμπά για τα παιδιά της, τότε ποιο είναι; 
Ένα αγόρι θα αφουγκραστεί ποιον άντρα αγάπησε, φρόντισε και διάλεξε η μαμά του και η επιλογή αυτή θα είναι καταλυτική. 
Το μοτίβο της δικής σας σχέσης είναι το πρώτο πρότυπο σχέσης με το οποίο θα έρθει το αγοράκι σας σε επαφή, επομένως φροντίστε να είναι είναι ένα πρότυπο υγιές που διέπεται από αλληλοσεβασμό και αγάπη.

Να μάθει τι αρέσει στις γυναίκες
Είστε ο καταλληλότερος άνθρωπος να εξοικειώσει το αγόρι που μεγαλώνετε με το γυναικείο φύλο. 
Δεν χρειάζεται να μπείτε σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες -ή να αναπτυχθεί μια ιδιάζουσα σχέση εξάρτησης και υποφώσκοντος ερωτισμού -αρκεί να του δείξετε τι πραγματικά σας αρέσει. 
Πείτε του ποιο είναι το αγαπημένο σας χρώμα, αφήστε τον κόψει ένα λουλουδάκι από τον δρόμο και να σας το προσφέρει, δείξτε του πόσο εκτιμάτε την ευγένεια και την τρυφερότητα.
Να φτιάχνει ένα φαγητό της προκοπής (και όχι μόνο)
Ουκ ολίγοι ενήλικοι άντρες είναι πραγματικά ανίκανοι να επιβιώσουν αν μείνουν μόνοι σε ένα σπίτι. 
Κοιτάζουν με ειλικρινή απορία τις ηλεκτρικές συσκευές, αδυνατούν να ψήσουν μια μπριζόλα και πιστεύουν ότι οι δουλειές γίνονται μόνες τους μαγικά. 
Μια μαμά απαλλαγμένη από τον ρόλο του... ευνουχιστικού φροντιστή, μια μαμά δηλαδή που πιστεύει ότι κανείς άντρας δεν κινδυνεύει να αναφλεγεί πιάνοντας μια σφουγγαρίστρα ή μια κουτάλα, θα μάθει στον γιο της πώς να επιβιώνει και χωρίς αυτήν ή μια αντικαταστάτριά της.

Να είναι τρυφερός
Λίγο οι μπαμπάδες που ενίοτε γίνονται βαρείς κι ασήκωτοι, λίγο τα στερεότυπα που δεν πολυανέχονται εκδηλώσεις και τρυφερότητες από τους άντρες, πολλά αγόρια κάθε ηλικίας καταλήγουν να καταπιέζουν τον συναισθηματισμό τους ή -ακόμη χειρότερα- να μην ανακαλύπτουν καν την συναισθηματική τους πλευρά. 
Δώστε φιλιά, ακούστε τους προβληματισμούς του, αφήστε τον να μοιραστεί τα μυστικά του και βοηθήστε τον να αντιμετωπίσει τους φόβους του. Η δική σας τρυφερή πλευρά είναι που θα βοηθήσει τη δική του να αναπτυχθεί.

Να αναπτύξει τα ταλέντα του

Συχνά, ανάμεσα στους δύο γονείς, η σχετικότερη με τα καλλιτεχνικά φύση είναι η μαμά -ενδέχεται να είστε πιο θεατρόφιλη από τον καλό σας ή να διαβάζετε περισσότερο ή ίσως να σας συγκινούν καθημερινά πράγματα που αφήνουν αδιάφορο το άλλο σας μισό. Μια μαμά μπορεί να μάθει τον γιο της να εκτιμά την ομορφιά -κάθε είδος ομορφιάς. 
Μπορεί με την αγάπη και τις ευαισθησίες της να του δείξει πώς να αναπτύξει τα ταλέντα και τις πιο ευαίσθητες πτυχές του, να χορέψει μαζί του, να του βάλει τα αγαπημένα τις τραγούδια, να του τραγουδήσει τραγούδια για έρωτες ή να του επισημάνει πόσο γλυκιά είναι η Αθήνα την Άνοιξη.
Να αγαπάει τους αδύναμους (ή τους λιγότερο δυνατούς)
Τα θηριώδη αλλά και τα πατριαρχικά ένστικτα που έχει κληρονομήσει η ανθρωπότητα σε συνδυασμό με την λάθος παιδαγωγική, κάνουν καμιά φορά τα αγόρια επιρρεπή στη βία. 
Μεγαλώνοντας πλάι σε μια μαμά ευγενική και δοτική, που φροντίζει για όσους αγαπά και νοιάζεται για όσους δεν ξέρει, ένα αγόρι θα εξελιχθεί σε έναν άντρα που ξέρει ότι η δύναμή του είναι ένα όπλο δεν πρέπει να χρησιμοποιήσει εναντίον κανενός. 
Είναι στο χέρι των μαμάδων να μεγαλώσουν άντρες αληθινά θαρραλέους και με ρώμη ψυχής!

Να αγαπάει την οικογένειά του

Η μαμά έχει ρόλο ρυθμιστικό σε μια οικογένεια. Είναι -κακά τα ψέματα- το θεμέλιο, ο αρχηγός και ο μαέστρος της. 
Μέσα από την αγάπη και την ατελείωτη προσφορά της μαμάς τους, τα αγόρια μαθαίνουν να αγαπούν και να στηρίζουν την οικογένειά τους. 
Βλέποντας την αγάπη της να πολλαπλασιάζεται αντί να μοιράζεται, μαθαίνουν να... παράγουν και να δίνουν αγάπη στους κοντινούς τους ανθρώπους.
👦👩👦👩
Η κάθε μαμά είναι μια ανεξάντλητη πηγή αγάπης (και νόστιμων φαγητών και χρήσιμων συμβουλών, αλλά αυτά είναι εκτός θέματος) που μπορεί να γίνει φωτεινός φάρος για την ψυχή των παιδιών της. 
Μεγαλώστε τα αγόρια σας δείχνοντάς τους όλη την αγάπη, τη στοργή και την τρυφερότητά σας, απαλλάξτε τα από το ευνουχιστικό πρότυπο της «Ελληνίδας μάνας» και αφήστε τα ξεδιπλώσουν κάθε πτυχή της προσωπικότητάς τους. Είναι στο χέρι κάθε μαμάς να μεγαλώσει τον άντρα των ονείρων της κόρης μιας άλλης μαμάς.

από Φοίβη Γλύστρα
mama

Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Κοινωνία, ηθική, ανθρωπιά, αγάπη, ώρα μηδέν.
Το ‘’survivor’’ των κακοποιημένων ψυχών


Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα τρομακτικά ανατριχιαστική, βουερά ανάλγητη, πανηδονική, πανσεξουαλική, πανεμπειρική. Ρυπαίνονται τα μάτια και τα αυτιά μας.

Του Ανδρέα Μ. Καραγιάννη-συγγραφέα

Βρέφη ζωντανά στα σκουπίδια πεταμένα από την ίδια τους τη μάνα, ανήλικα 9 και 11 ετών που βιάζονταν επί τέσσερα χρόνια από την ίδια τους τη μάνα, τον εραστή της και άλλα πέντε άτομα περιστασιακά.

Οι κραυγές του πόνου της κακοποίησης άφηναν τα αυτιά των γειτόνων παγερά αδιάφορα. Πατέρας βιάζει το παιδί του μαζί με τον εραστή του αδιαφορώντας για τις κραυγές που παράγει ο πόνος.

Κοινωνία, ηθική, ανθρωπιά, αγάπη, ώρα μηδέν. Ο άνθρωπος, πατέρας - μάνα, λύκος για τα παιδιά του. Η αναλγησία, ο αμοραλισμός, ο φιλοτομαρισμός μετατρέπουν γονείς σε δήμιους της ψυχής και του σώματος των ίδιων των παιδιών τους.

Αθώα παιδιά βορά σε κτηνανθρώπους που είτε η προσωπική ανασφάλεια, είτε ο πανσεξουαλισμός τους οδηγεί σε εγκλήματα που ρυπαίνουν ακόμα και τα αυτιά.

Μια κοινωνία που η γυναίκα αντιμετωπίζεται παρά τη χειραφέτησή και τη μόρφωσή της ως σκεύος ηδονής, όπου η τηλεόραση ηρωοποιεί με τεχνικές προπαγάνδας σκουπίδια, όπου η έννοια ηθική και αυτοσεβασμός θεωρούνται συντηρητικό κατάλοιπο, είναι καταδικασμένη.

Είναι κοινωνία ντροπής, σάπια, νοσηρή, είναι μια βαβέλ ακολασίας. Φοβάμαι το μέλλον που έρχεται, φοβάμαι να ατενίσω το αύριο. Πολίτες του μέλλοντος ψυχικά και σωματικά βιασμένοι μέσα στην οικογένεια.

Πως θα σταθεί, πως θα λειτουργήσει, ποιοι θα είναι οι συνεκτικοί της κρίκοι; 

Πως το βιασμένο από τον πατέρα ή τη μάνα παιδί θα πιστέψει στην οικογένεια; 
Πως θα μαζέψει τα συντρίμμια  της ζωής του, πως θα ενώσει τα κομμάτια της ρημαγμένης του ψυχής για να δει το αύριο;


Οι κακοποιήσεις παιδιών από γονείς αυξάνονται καθημερινά με γεωμετρική κλίμακα, εγκληματικά επικίνδυνα! 
Πορευόμαστε σε ένα μέλλον νοσηρό με απάθεια, αδράνεια, αναλγησία. Λατρεύουμε το χρήμα, τη δόξα, τον έρωτα, την καριέρα και μισούμε καταστροφικά τα παιδιά μας, τα σπλάχνα μας.


Έχουμε ανατρέψει την αξιακή μας πυραμίδα.

Ζοφερή και αποκρουστική η πραγματικότητα, δυσοίωνο το μέλλον. Το καντήλι της ελπίδας σβήνει. Πρέπει να αλλάξουμε πορεία γιατί οδεύουμε σε νέα κοινωνικά μορφώματα τερατανθρώπων!

Ο Οιδίποδας, που χωρίς να το ξέρει οδηγήθηκε σε αλλεπάλληλες ύβρεις, θεωρήθηκε ‘μίασμα’. 
Εμείς γιατί αφήνουμε τα σύγχρονα μιάσματα να μαυρίζουν ελεύθερες ζωές αθώων;


Που βρίσκεται ο Άνθρωπος; 
Ποιος θα δεχτεί να παίξει το θρίλερ-survivor των κακοποιημένων παιδιών; 
Μήπως φοβόμαστε να δούμε στον καθρέπτη τον εαυτό μας διότι το τέρας κυριάρχησε τον άνθρωπο;


Ο κόσμος μπορεί να αλλάξει. Πρώτα όμως εμείς!

Συγχωρώ σημαίνει προχωρώ!
Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Οι περισσότεροι άνθρωποι, όταν κάνουν λάθη, ζητούν να τους συγχωρήσεις και να τους δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία και μια τρίτη και κάποιες φορές μια τέταρτη και πάει λέγοντας. 
Η συγχώρεση έχει συνδεθεί με την αποδοχή των λαθών του ατόμου που ζητά συγγνώμη και με την επιστροφή της σχέσης στην αρχική της κατάσταση. 
Όταν μιλώ για σχέση αναφέρομαι σε κάθε της μορφή… επαγγελματική, φιλική, ερωτική, γονεϊκή κτλ.
Λάθη ξαναγίνονται κάποιες φορές ξανασυγχωρούνται και κάποιες άλλες οι δρόμοι των εμπλεκομένων χωρίζουν και συνήθως στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα πλανάται ένα «γιατί»
Από τον υπεύθυνο «γιατί τόση σκληρότητα ως προς το άτομό μου» κι από τον βαλλόμενο «γιατί ξανά τα ίδια.» Και οι δύο πονούν και οι δύο αισθάνονται αδικημένοι.
Η συγχώρεση είναι βάλσαμο για την ψυχή! Η συγχώρεση γιατρεύει κάθε πληγή, δεν σημαίνει όμως πως το σημάδι δεν θα συνεχίσει να υπάρχει και εκεί δημιουργείται η παρεξήγηση.
Συγχωρώ σημαίνει προχωρώ! 
Άλλοτε συγχωρείς και επιλέγεις να μείνεις στην σχέση κι άλλοτε επιλέγεις να συγχωρήσεις αλλά να πας παρακάτω και να σταματήσεις την σχέση αυτή!
Στην πρώτη περίπτωση αυτός που συγχωρεί χρειάζεται να είναι πολύ σίγουρος για την απόφασή του! Το να μένεις κάπου που έχεις πληγωθεί θέλει προσπάθεια και πάρα πολύ καλή διάθεση για επανασύνδεση, ώστε το χθες να μην γίνει τροχοπέδη του σήμερα και του αύριο.
Στην δεύτερη περίπτωση χρειάζεται δύναμη να συγχωρήσεις, να αποχωριστείς και να συνεχίσεις την ζωή σου μακριά από κάθε σκέψη του χθες. 
Να συγχωρήσεις, να κρατήσεις κάθε μάθημα που πήρες και να απελευθερώσεις κάθε πικρία για το άτομο που σε πλήγωσε. 
Και στις δυο περιπτώσεις ο φταίχτης από την πλευρά του χρειάζεται να συγχωρήσει τον εαυτό του για το κακό που προκάλεσε και αν η σχέση λήξει, να αποδεχτεί και να συγχωρήσει τον βαλλόμενο για την απόφασή του να αποχωρήσει.
Συγχωρώ σημαίνει προχωρώ! 
Είτε αποφασίσεις να μείνεις είτε αποφασίσεις να φύγεις από την σχέση είτε να μην καταφέρεις να πάρεις την ευκαιρία που ζητάς, για να μπορέσεις να προχωρήσεις, να συνεχίσεις την ζωή σου μακριά από κάθε προσκόλληση στο χθες, από εγωισμό και κακία, χρειάζεται να συγχωρήσεις προχωρώντας ελεύθερος από κάθε γιατί…

enallaktikidrasi

Τα Παιδιά είναι ο Καθρέφτης μας
Your child as your reflection

«Θεία, ένα κοριτσάκι μου είπε ότι η γιαγιά της, της είπε ότι είμαι χοντρή» μου παραπονέθηκε κλαίγοντας η οχτάχρονη ανιψιά μου. Όπως ήταν φυσικό, τα έχασα από την συμπεριφορά της συγκεκριμένης γυναίκας και σκέφτηκα πως με αυτό τον τρόπο ξεκινάει το Bullying στα σχολεία και όχι μόνο!
Τα παιδιά είναι ο καθρέπτης μας! 
Αν βλέπουν να κοροϊδεύουμε, θα κοροϊδεύουν και αυτά! 
Αν χλευάσουμε, αν κατακρίνουμε, αν ειρωνευόμαστε, θα κάνουν το ίδιο! 
Οι γονείς, και γενικότερα το οικογενειακό περιβάλλον με το οποίο συναναστρέφεται και μεγαλώνει ένα παιδί, καθορίζουν τον χαρακτήρα του! 
Εμείς πρέπει να δίνουμε το καλό παράδειγμα! 
Τα παιδιά, μιμούνται αυτό που βλέπουν. Δεν μπορεί μία μαμά να συμβουλεύει το παιδί της να μην κοροϊδεύει ένα άλλο παιδί και την ίδια στιγμή μπροστά του, να σχολιάζει μια κοπέλα για τα κιλά της και να γελάει!
Μερικοί γονείς, πιστεύουν ότι με το γράψουν τα παιδιά τους στα καλύτερα ιδιωτικά σχολεία, να μάθουν πολλές ξένες γλώσσες και να συμμετέχουν σε διάφορες δραστηριότητες, αυτό τους κάνει αυτόματα καλούς γονείς. 
Στο σχολείο δεν διδάσκεται η συμπεριφορά αλλά στο σπίτι. 
Το σχολείο εφοδιάζει τα παιδιά με τις απαραίτητες γνώσεις, αν βέβαια προσπαθήσουν και αυτά, για να καταφέρουν να αγγίξουν το όνειρό τους στο επαγγελματικό στερέωμα! Αυτό δεν τους κάνει απαραίτητα σωστούς ανθρώπους! 
Ο σωστός άνθρωπος, φαίνεται από την συμπεριφορά!
Έχετε σκεφτεί αντί να πάρετε το παιδί σας σε κάποια δραστηριότητα, να πάτε μαζί στο ορφανοτροφείο, αφού έχει μαζέψει μόνο του τα παιχνίδια που θέλει να χαρίσει, ώστε να του μάθετε την αξία της προσφοράς και της αλληλεγγύης; 
Ξεκινήστε λοιπόν! Μάθετέ του να είναι ευγενικό, δοτικό, συμπονετικό! 
Τα παιδιά δεν θέλουν λόγια, αλλά πράξεις! 
Πράξεις από τα πρότυπά τους! 
ΕΜΑΣ! ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ!

enallaktikidrasi

Remember, what you do or how you behave 
is influencing your child/children.

Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

Ποδόσφαιρο στην αλάνα, «καραβολίδες»
και στα τρία κόρνερ πέναλτι...

Ξεσκονίζοντας τις προάλλες την αποθήκη μου, έπεσα πάνω σε ένα κιτρινισμένο τετράδιο που στο εξώφυλλο είχε κολλημένα ξεθωριασμένα αυτοκόλλητα της Panini με παίκτες που αγωνιζόντουσαν στο ελληνικό πρωτάθλημα στις αρχές της δεκαετίας του ’90.
Το άνοιξα με ανυπομονησία για να δω και τα υπόλοιπα αυτοκόλλητα της τότε συλλογής μου, αλλά έπεσα πάνω σε κάτι που δεν περίμενα.
Στην πρώτη σελίδα έγραφα “Πρωτάθλημα 1993-1994”. 
Δεν επρόκειτο για το πρωτάθλημα της τότε Α’ Εθνικής, αλλά όπως μαρτύρησαν οι επόμενες σελίδες του τετραδίου, για ένα πρωτάθλημα μεταξύ των δύο ομάδων που είχαμε φτιάξει στην 5η δημοτικού.
Υπήρχαν γραμμένα τα ονόματα των συμμαθητών μου και πλάι τους τα γκολ που είχαν πετύχει σε κάθε αγώνα, ενώ υπήρχε και ένας πίνακας με τη βαθμολογία των δύο ομάδων. 
Τότε η νίκη έδινε ακόμα δύο βαθμούς και η ισοπαλία έναν. 

Στην επόμενες σελίδες υπήρχαν και άλλα αντίστοιχα “πρωταθλήματα”, ενώ στη μέση του τετραδίου υπήρχε γραμμένος ένας άλλος τίτλος: “Άλλα σχολεία”. Εκεί είχα περάσει τα αποτελέσματα των αγώνων του δικού μας κόντρα στα υπόλοιπα σχολεία της γειτονιάς.
Υπήρχαν σελίδες με τα ονόματα των παιδιών του κάθε σχολείου και πλάι σε αυτά το πόσο καλή μπάλα ήξερε κάθε παιδί και μια υποσημείωση για το δυνατό του σημείο, σε ένα άτυπο σκάουτινγκ της εποχής.
Συνέχισα να ξεφυλλίζω το τετράδιο και έπεσα πάνω σε ακατάλυπτα συστήματα και σε σημειώσεις με τα man-to-man κάθε αγώνα. Man-to-man που θεωρητικά έπρεπε να ακολουθήσουν όλοι οι παίκτες της ομάδας.
Ήθελα να το ζήσω ξανά όλο αυτό. Για κλάσματα δευτερολέπτου φαντάστηκα πως πήγαινα στο σταθερό μου να πάρω τηλέφωνο τον “Μπούμπη”, τον “Τσίλια” και τον “Σαλάτα” για να τους δώσω ραντεβού στις 4 στην πλατεία. “Πάρτε και τον “Ποντικό” και πείτε του να μην ξεχάσει να φέρει την μπάλα”…
Κάποτε παίρναμε μια μπάλα, μαζευόμασταν σε μια αλάνα, πλατεία, σχολείο και παίζαμε ένα διπλό από το μεσημέρι, μέχρι να νυχτώσει. Αυτοί οι ποδοσφαιρικοί «μαραθώνιοι» διέπονταν από κάμποσους κανόνες και είχαν αρκετά χαρακτηριστικά, που τους καθιστούσαν μοναδικούς και τους θυμόμαστε ακόμα με νοσταλγία. 
Το «γήπεδο» και η μπάλα
Τα βασικά μέρη που δίνονταν τα ποδοσφαιρικά ραντεβού ήταν προαύλια σχολείων, πλατείες, δρόμοι, γήπεδα μπάσκετ και αλάνες. Τα γήπεδα 5×5 αποτελούσαν ακόμα σενάριο επιστημονικής φαντασίας.
Το γεγονός ότι θα παίζαμε ποδόσφαιρο δεν σήμαινε απαραίτητα ότι θα είχαμε και μπάλα ποδοσφαίρου. Ποιος δεν έχει παίξει με πατημένο κουτάκι από αναψυκτικό; Όχι, όμως, πατημένο όπως να ναι. 
Υπήρχε συγκεκριμένη τεχνική, ώστε το κουτάκι να είναι κατάλληλο για ποδόσφαιρο. 
Έπρεπε να έχει πατηθεί εντελώς κάθετα και να μην είναι στραβό, ώστε να μπορεί να τσουλάει και να αντέχει.
Κάποιες φορές και ειδικά τα καλοκαίρια όλο και κάποιο μπαλάκι του τένις ή κάποια μπάλα του βόλεϊ θα είχε ξεμείνει από την οικογένεια κάποιου από την παραλία, με αποτέλεσμα να αναβαθμίζεται αισθητά το παιχνίδι μας.
Σαν εναλλακτική υπήρχαν και κάποιες μεγάλες μπάλες που πουλούσαν τα περίπτερα της γειτονιάς και είχαν πάνω τα σήματα μεγάλων ομάδων, γνωστές και ως «αερόμπαλες», αφού από τη στιγμή που σούταρες, ο αέρας ήταν εκείνος που αποφάσιζε την κατάληξή του σουτ.
Υπήρχαν και εκείνες οι ευλογημένες μέρες που η παρέα είχε στη διάθεση της κάποια κανονική, ποδοσφαιρική μπάλα. 
Μία «Select», μια «Mitre» ή κάποια που είχε δέρμα τέλος πάντων. Τότε τα πράγματα σοβάρευαν. Η αδρεναλίνη χτυπούσε κόκκινο και το παιχνίδι είχε την ένταση και το πάθος που θα ζήλευε και ένας τελικός Champions League.
Να παίζεις ποδόσφαιρο με μπάλα της οποίας έχουν φύγει οι ραφές και περισσεύει η σκασμένη σαμπρέλα, αξία ανεκτίμητη.
Ο κάτοχος της μπάλας
Το παιδί που διέθετε την μπάλα ήταν για την παρέα ό,τι ο Πλατινί για την UEFA. Μπορούσε σχεδόν να ορίσει τους κανόνες του παιχνιδιού από την αρχή και όχι μόνο δεν έβρισκε αντιδράσεις από τους υπόλοιπους, αντιθέτως μάλιστα τον είχαμε στα όπα όπα.
Αυτός όριζε την ώρα που θα ξεκινήσει, αλλά και θα τελειώσει το παιχνίδι και όλοι μαζευόμασταν και το «διαλύαμε» με βάση το πρόγραμμά του. 
Αν μάλιστα τον έφερνε ο πατέρας του, καλοπιάναμε και εκείνον, προκειμένου να αφήσει τον φίλο μας να κάτσει περισσότερο. Δεν ήταν λίγες οι φορές που παρακαλούσαμε τον πατέρα να μας αφήσει την μπάλα με υποσχέσεις ότι θα την προσέχαμε σαν τα μάτια μας και θα του την επιστρέφαμε σώα την επομένη.
Τα προνόμια του κατόχου της μπάλας πολλές φορές επεκτείνονταν στο να μπορεί να διαλέξει τους συμπαίκτες του, ακόμα και αν δεν του χαμε κάνει ποτέ ξανά αυτή τη χάρη, αφού στην πραγματικότητα ήταν τελείως άμπαλος. 

Ο ορισμός του τέρματος
Στα γήπεδα που αγωνιζόμασταν μικροί είναι προφανές ότι δεν υπήρχαν τέρματα. Αν υπήρχαν, μάλλον δεν θα είχε και κανένα λόγο ύπαρξης το παρόν κείμενο.
Επομένως, πριν από κάθε αγώνα ορίζαμε νοητά το τέρμα. 
Τα κάθετα δοκάρια μπορούσαν να οριστούν με διάφορους τρόπους. Με σχολικές τσάντες, με πέτρες, με νοητά σημάδια από γκράφιτι σε κάποιο τείχο, με τις βάσεις από μπασκέτες, με ό,τι μπορείς να φανταστείς.
Για να 'ναι ίσα τα τέρματα μετρούσαμε βηματάκια, ενώ ήταν άπειρες οι φορές πριν από κάποιο, πέναλτι, κόρνερ ή φάουλ που ο εκάστοτε τερματοφύλακας αναπροσάρμοζε τις διαστάσεις του τέρματός του.
Η μαγεία, όμως, είχε να κάνει με τον ορισμό του οριζόντιου δοκαριού. Τις περισσότερες φορές το οριζόντιο δοκάρι ήταν μέχρι εκεί που έφτανε να πηδήξει ο τερματοφύλακας. Όταν, λοιπόν, ο τερματοφύλακας «έτρωγε» κάποιο γκολ με σουτ που πήγαινε ψηλά, ξεκινούσε καβγάς για το πού βρισκόταν το οριζόντιο δοκάρι, συνοδευόμενος από ταυτόχρονα πηδηματάκια με τεντωμένα χέρια από όλους μας για να δείξουμε ότι δεν φτάναμε το σημείο από το οποίο πέρασε η μπάλα. 

Πώς χωριζόμασταν σε ομάδες
Πριν μπουν τα «αριθμάκια» στη ζωή μας, είχαμε έναν πιο ευφάνταστο τρόπο για να ορίζουμε τις ομάδες. Δυο παιδιά, συνήθως οι καλύτεροι παίκτες ή ο κάτοχος της μπάλας, στεκόντουσαν ο ένας απέναντι στον άλλο και έκαναν «βηματάκια» για να δουν ποιος θα διαλέξει πρώτος παίκτη.
Θυμάστε τι ήταν τα βηματάκια; Στεκόντουσαν τα δύο παιδιά, το ένα απέναντι στο άλλο σε εύλογη απόσταση και έλεγαν εναλλάξ ονόματα ποδοσφαιρικών ομάδων ή παικτών. Για κάθε συλλαβή της λέξης που έλεγαν έκαναν και ένα βήμα προς τον «αντίπαλο». Όποιος πατούσε πρώτος τον αντίπαλό του, είχε το bonus να διαλέξει πρώτος παίκτη. Κι αν νομίζεις πώς τα «βηματάκια» ήταν κάτι τυχαίο, είσαι γελασμένος.
Υπήρχε τακτική, αφού χρησιμοποιούσαμε και πλαγιαστά «βηματάκια» προκειμένου να μείνουμε μακριά από τον αντίπαλο, αν θεωρούσαμε πως θα μας πατούσε πρώτος.
Αφού έβγαινε ο νικητής της παραπάνω διαδικασίας, συνήθως επέλεγε τον καλύτερο παίκτη ή αυτόν που ξέραμε πως θα κάτσει τερματοφύλακας σε όλο τον αγώνα χωρίς να γκρινιάξει και χωρίς να ζητήσει να παίξει καθόλου μέσα.
Όσον αφορά τον τερματοφύλακα, αν δεν υπήρχε κάποιος που θα καθόταν με την θέλησή του -πράγμα σπάνιο- τότε μπαίναμε όλοι τέρμα μέχρι να φάμε ένα γκολ. Επειδή, κάποιοι το έτρωγαν επίτηδες για να ξαναμπούν γρήγορα μέσα, βάζαμε άλλους κανόνες όπως «φάμε-βάλουμε δύο» ή χρονομετρούσαμε τη θητεία του καθενός στο τέρμα. Αν ο αριθμός των παιδιών ήταν μονός, η ομάδα με το πιο αδύναμο «ρόστερ» έπαιρνε τον παίκτη παραπάνω. 

Όταν χάναμε την μπάλα
Πόσες φόρμες και σορτσάκια έχουν σκιστεί στην προσπάθεια μας να φτάσουμε με τα πόδια την μπάλα που είχε καρφωθεί κάτω από κάποιο αυτοκίνητο ή είχε μπει σε κάποιο χώρο που έπρεπε να πηδήξουμε ένα συρματόπλεγμα;
Πόσες κλωτσιές έχουμε ρίξει ομαδικά στους κορμούς δέντρων για να πέσει η μπάλα που είχε σφηνώσει σε κάποιο κλαδί; 
Τις περισσότερες φορές τα παραπάνω γινόντουσαν ενώ φωνάζαμε εν χορώ: «πού ναι η μπάλα, οέο πού ναι η μπάλα».
Επίσης, άπειρες ήταν οι φορές που η μπάλα πήγαινε σε συγκεκριμένο μπαλκόνι ή έσπαγε τα ποτήρια στα τραπέζια συγκεκριμένης κάθε φορά καφετέριας και εμείς παρακαλάγαμε τον ιδιοκτήτη να μας την δώσει πίσω και υποσχόμασταν για χιλιοστή φορά πως η συγκεκριμένη ήταν η τελευταία που συνέβαινε κάτι τέτοιο. 

Το λεξικό του ποδοσφαίρου

Υπήρχαν μια σειρά από φράσεις και λέξεις που λέγαμε όσοι παίζαμε μπάλα που δεν καταλάβαινε κανείς πλην των συμμετεχόντων.
Φυσικό εμπόδιο: Την συγκεκριμένη φράση την αναφέραμε όταν παίζαμε ποδόσφαιρο σε κάποια πλατεία και η μπάλα έπεφτε σε κάποιον διερχόμενο. 
Λέγοντας «φυσικό εμπόδιο» εννοούσαμε πως το παιχνίδι συνεχίζεται κανονικά, αφού το να συμβεί κάτι τέτοιο ήταν αναμενόμενο.
Περίπτερο/καφενείο: ‘Ετσι αποκαλούσαμε τον παίκτη που ελλείψει offside άραζε στην άμυνα του αντιπάλου και δεν το κουνούσε αν δεν ερχόταν η μπάλα στα πόδια του. Προφανώς, το «καφενείο» δεν γυρνούσε ποτέ στην άμυνα.
Παγκότερμα/μπακότερμα: Όχι, δεν είναι ανακάλυψη του Νόιερ. «Παγκότερμα» είχαμε συνήθως όταν στο τέρμα καθόταν κάποιος πολύ καλός παίκτης ή κάποιος που βαριόταν να κάτσει τέρμα. Επομένως όταν η ομάδα του ήταν στην επίθεση έβγαινε και αυτός μπροστά, διατηρώντας ταυτόχρονα την ιδιότητα του τερματοφύλακα.
Γκελάκια/αγγελάκια/ποδαράκια: Με αυτή τη λέξη εννοούσαμε τα χτυπήματα που μπορούσε να κάνει κάποιος με την μπάλα χωρίς να πέσει εκείνη στο έδαφος. Δεν ήταν λίγες οι φορές που κάναμε διαγωνισμό για το ποιος έκανε τα περισσότερα.
Καραβολίδα: Το πάρα πολύ δυνατό σουτ. Υπήρχε μάλιστα ο άγραφος κανόνας σύμφωνα με τον οποίο απαγορεύονταν οι «καραβολίδες» από κοντά, κυρίως μετά από απαίτηση του άτυχου που τον έβαζαν πάντα τέρμα. Παραβίαση του συγκεκριμένου κανόνα ήταν λόγος για καβγά.
Ξερόμυτο: Το πολύ δυνατό σουτ που γινόταν με την μύτη του παπουτσιού.
Μπεκάτσα/τσαρούχι/στα περιστέρια: Το πολύ άστοχο σουτ που δεν έβρισκε στόχο και θεωρητικά πήγαινε στα πουλιά.
 
Οι κανόνες
Το γεγονός ότι παίζαμε ποδόσφαιρο, δεν σημαίνει πως οι κανόνες ήταν δεδομένοι. Προφανώς δεν υπήρχε offside, ενώ ένα ξακαθάρισμα που κάναμε από την αρχή του ματς ήταν το αν θα παίζαμε με «τους παλιούς ή με τους καινούργιους κανόνες». Το γεγονός ότι στην προηγούμενη πρόταση χρησιμοποιούσαμε πληθυντικό δεν είχε απολύτως κανένα νόημα, αφού στην ουσία ο μοναδικός κανόνας που άλλαζε ήταν το «έμμεσο».
Σύμφωνα με τους παλιούς κανόνες, μπορούσαμε να γυρίσουμε την μπάλα στον τερματοφύλακα και εκείνος να την πιάσει με τα χέρια, χωρίς να καταλογιστεί έμμεσο. Ενώ, με βάση τους καινούργιους, δεν μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο.
Δεν μετράνε οι σπόντες: Ο συγκεκριμένος κανόνας έβρισκε εφαρμογή σε γήπεδα που περιλάμβαναν τείχους, όπως τα προαύλια σχολείων. Με αυτό τον κανόνα ξεκαθαρίζαμε το κατά πόσο θα μπορούσαμε να ντριμπλάρουμε κάνοντας σπόντες με τον τοίχο.
Στα τρία κόρνερ πέναλτι: Αυτός ο κανόνας αφορούσε τα μονά και συνέβαινε αυτό ακριβώς που περιγράφει. Όταν μια ομάδα έβγαζε την μπάλα τρεις φορές άουτ, οι αντίπαλοι χτυπούσαν πέναλτι.
«Αυτό δεν το είχαμε πει από την αρχή»: Η ατάκα αυτή λειτουργούσε ως κανόνας πάνω από τους κανόνες. Αν για παράδειγμα δεν είχαμε ξεκαθαρίσει από την αρχή αν θα παίζαμε π.χ. με σπόντα ή χωρίς, μόλις κάποιος έλεγε αυτή την ατάκα έθετε θέμα για τους κανόνες του παιχνιδιού από εκείνη τη στιγμή και μετά. Συνήθως ήταν λόγος για να ξεσπάσει σύρραξη στο γήπεδο. 

Η «φάση»
Η συγκεκριμένη λέξη αποτελεί την πιο «δημιουργική ασάφεια» του ποδοσφαίρου των παιδικών μας χρόνων. 
Όταν το παιχνίδι έφτανε χρονικά προς την λήξη του, η ομάδα που καιγόταν να ισοφαρίσει ή να πλησιάσει στο σκορ άρχιζε να φωνάζει «φάση».
Λέγοντας «φάση» στην ουσία εννοούσε πως έπρεπε να γίνει ακόμα μια φάση πριν να ολοκληρωθεί το παιχνίδι. Ποτέ, όμως, δεν είχε διευκρινιστεί με σαφήνεια αν η φάση τελείωνε όταν η μπάλα έβγαινε άουτ, πλάγιο, γινόταν φάουλ ή έμπαινε γκολ.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα πολλές φορές η «φάση» να πλησιάζει σε διάρκεια ολόκληρο το μέχρι τότε παιχνίδι. Κατά τη διάρκεια της «φάσης» έχουν μπει τα πιο επικά γκολ, έχουν γίνει οι πιο εντυπωσιακοί πανηγυρισμοί και έχει πέσει το περισσότερο ξύλο στην ιστορία του ποδοσφαίρου της «αλάνας». 

Τα παιχνίδια
Πέρα από το κλασικό «διπλό» υπήρχε μια σειρά ποδοσφαιρικών παιχνιδιών που παίζαμε είτε για «ζέσταμα» είτε γιατί δεν μαζευόμασταν ο απαραίτητος αριθμός ατόμων για «διπλό’.
Πασούλες και σουτ: Μέχρι να μαζευτούμε για να αποφασίσουμε τι θα παίξουμε, όσοι είχαν πάει νωρίτερα στο «γήπεδο» έκαναν πάσες και σούταραν στον τερματοφύλακα. Τόσο απλό!
Μονό ή μονάκι: Στο μονό συνήθως συμμετείχαν 3 ή 5 άτομα.
Ένας εναντίον ενός ή δύο εναντίον δύο και ένας τερματοφύλακας. Το παιχνίδι ξεκινούσε με τον τερματοφύλακα να έχει γυρισμένη την πλάτη προς τους παίκτες και να τους πετάει την μπάλα στα τυφλά για λόγους αξιοκρατίας. Στο μονό έβρισκε εφαρμογή ο κανόνας «στα τρία κόρνερ πέναλτι».
Ένας άλλος κανόνας που ίσχυε στο μονό ήταν πως για να μετρήσει ένα γκολ θα έπρεπε η μια ομάδα να έχει περάσει τουλάχιστον έναν από τους αντιπάλους. Ο μοναδικός τρόπος για να μετρήσει το γκολ χωρίς να περάσεις τον αντίπαλό σου ήταν να βάλεις γκολ απευθείας από την επαναφορά του τερματοφύλακα, χωρίς εκείνη να έχει προλάβει να ακουμπήσει στο έδαφος.
Πρωταθληματάκια: Όταν υπήρχαν πολλά άτομα, αλλά βαριόμασταν να παίξουμε διπλό, χωριζόμασταν σε ομάδες των δύο ατόμων και παίζαμε knock-out μονάκια, μέχρι να αναδειχθεί ο πρωταθλητής.
Γερμανικό/άγια: Για το παιχνίδι αυτό χρειαζόταν ένας τερματοφύλακας και δύο έως τέσσερις παίκτες (παραπάνω δεν ήταν βολικό). Σε αυτό το παιχνίδι έπρεπε να σκοράρεις μετά από πάσα χωρίς η μπάλα να πέσει στο έδαφος. 
Ανάλογα με τον τρόπο που θα έβαζες το γκολ έπαιρνες και πόντους. Για απλό σουτ έπαιρνες έναν πόντο, για κεφαλιά δύο, για ψαλιδάκι -λέμε τώρα- πέντε.
Αφιερωμένο σε όσους συνεχίζουν να παίζουν σε αλάνες.