Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Απ’ τα σοκάκια στο ξέφωτο

Plaza Monastiraki - 1366x768

Χωμένος και χαμένος στα σοκάκια πανάρχαιου κόσμου,
ο έπηλυς περιηγητής, ο περαστικός εντόπιος,
ή ο αδιάφορος περιπατητής,
πολιορκημένος από τη βοή των χρωμάτων,
από ήχους τωρινούς, και φωνές της Βαβέλ του τώρα,
απλώνει το λαίμαργο βλέμμα
σε πάγκους πλαστικούς μ' αραδιασμένα
ομοιώματα γύψινα της σοφίας, του πνεύματος,
της ανδρείας, της γενναιότητας.
Θλιβερά αντίγραφα ενός κόσμου του τότε…
Του πότε;
Αδιάφορο, παντελώς αδιάφορο….

Παζαρεύεις για ν’ αγοράσεις σε τιμή ευτελή
ιδέες ανεκτίμητες….
Κι ο πρόθυμος, πανούργος πωλητής,
ο διαβαστής των «θέλω», μέσα απ’ τ' αδηφάγο σου βλέμμα,
και μετρητής της τσέπης σου επιτήδειος,
θα σου πουλήσει,
θα σου πουλήσει γύψινα και φορεσιές κακέκτυπες,
σε τιμές ευτελείς
εκείνων των περίεργων κατοίκων του τότε…
του πότε;
Αδιάφορο, παντελώς αδιάφορο…
Θα τα σωρέψεις σε ράφια, για να ‘χεις να λες
κομπάζοντας
-έχοντας ακόμα στον ουρανίσκο σου κολλημένη
τη γεύση από τα λιπαρά τερψιλαρύγγια
της γωνιάς, εκεί στον πεζόδρομο με τα χάσκοντα πλακάκια-,
βρέθηκα εκεί, θα λες,
Εκεί.
Κι είδα κι έφαγα κι ήπια κι αγόρασα,
σε τιμή ευτελή,
σοφία, πνεύμα, ανδρεία και μια πρέζα
από ποιητές και φιλοσόφους του τότε…
Του πότε;
Αδιάφορο, παντελώς αδιάφορο…

Να, κοιτάξτε! Τη σοφία πάμφθηνα αγόρασα, την ψυχή τους….

Στο ξέφωτο, εκεί στην πλατεία,
σε πάγκους μικροπωλητών στριμωγμένοι
ή στα μαρμάρινα πεζούλια σκυφτοί,
φορτωμένοι τις έγνοιες και τις ζοφερές τους σκέψεις
ξαποσταίνουν για λίγα λεπτά,
έτσι χωρίς όνειρα,
μέχρι να πάρουν της πιστροφής το δρόμο
το ίδιο σκυφτοί, το ίδιο βαριά φορτωμένοι.

Αν σήκωνες εσύ, περιηγητή επήλυδα,
εντόπιε περαστικέ, ή περιπατητή αδιάφορε,
τα μάτια ψηλά,
κι αν το κορμί της ψυχής σου
ίσιωνες,
θα 'βλεπες πανωθέ σου και πέρα
τον Παρθενώνα,
καρφωμένο πάνω στο Άκρον του Άστεως,
ολόφωτο -μέρα και νύχτα-
δωρεάν να προσφέρει,
χωρίς καμιά φτηνή συναλλαγή,
όσα, αιώνες τώρα, αίρουν των ανθρώπων
τα βάρη
και δικές σου θα γίνονταν οι αλήθειες του τότε,
που αναβλύζουν αέναα από πηγές μαρμάρινες
κι αδιακρίτως διαχέονται
στου κόσμου τα πέρατα.


Β. Π. Δ.
hamomilaki

Χόρχε Μπουκάι: Τα στηρίγματα μιας υγιούς οικογένειας
Αγάπη, εκτίμηση, κανόνες και επικοινωνία

Το σπίτι όπου έζησε το παιδάκι που ήμουν κάποτε, και τα πρόσωπα με τα οποία μοιράστηκα την οικογενειακή μου ζωή υπήρξαν ο βατήρας πάνω στον οποίο πάτησα για να εκτελέσω το άλμα προς την ενήλικη ζωή μου.
 
Η οικογένεια αποτελεί πάντοτε τον βατήρα, και κάποια στιγμή πρέπει να σταθούμε στην άκρη του και να πραγματοποιήσουμε το άλμα προς τον κόσμο και τη μετέπειτα ζωή.
Αν, καθώς πάω να πηδήξω από τον βατήρα, πιαστώ από κάπου και κρεμαστώ, θα μείνω εκεί να κρέμομαι και δεν θα πραγματοποιήσω το ταξίδι μου ποτέ.
Τι καλά που θα ήταν αν βρίσκαμε το θάρρος να πηδήξουμε από τον βατήρα μ’ έναν θεαματικό τρόπο! Αυτό μπορεί να γίνει αν ο βατήρας είναι υγιής. Αν η οικογενειακή σχέση είναι υγιής. Αν το ζευγάρι των γονιών είναι υποστηρικτικό.
Ο βατήρας αυτός πατάει πάνω σε τέσσερα βασικά στηρίγματα, τόσο σημαντικά, που αν δεν είναι στέρεα κανένα παιδάκι δεν μπορεί να περπατήσει πάνω του χωρίς να πέσει.
 
Το πρώτο στήριγμα είναι η αγάπη
Ένα παιδί που δεν ένιωσε ότι το αγάπησαν οι γονείς του, έχει μια θλιβερή ιστορία: θα του είναι πολύ δύσκολο να αγαπήσει τον εαυτό του. Η αγάπη για τον εαυτό μας μαθαίνεται μέσα από την αγάπη που δεχόμαστε από τους γονείς μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να διδαχτούμε και αλλιώς, λέω απλώς ότι αυτός είναι ο καλύτερος τόπος και τρόπος για να το μάθουμε. Και βέβαια, ένα παιδί που δεν αγαπήθηκε δεν μπορεί ούτε το ίδιο να αγαπήσει, κι αν έτσι έχει συμβεί στη ζωή του, τι μπορεί να κάνει αργότερα στις σχέσεις του με τους άλλους;
Ο βατήρας που δεν έχει αυτό το στήριγμα είναι επικίνδυνος. Είναι δύσκολο να βαδίσει κανείς πάνω του. Είναι ένας βατήρας χωρίς ισορροπία.
Το δεύτερο στήριγμα είναι η εκτίμηση
Αν η οικογένεια δεν έχει ένα καλό απόθεμα αυτοεκτίμησης, αν οι γονείς θεωρούν ότι οι ίδιοι είναι ένα τίποτα, τότε και το παιδί θα αισθάνεται ένα τίποτα. Αν προέρχεται κανείς από ένα σπίτι όπου δεν τον εκτιμούν και δεν θεωρούν ότι αξίζει, δυσκολεύεται να πιστέψει ο ίδιος για τον εαυτό του ότι αξίζει. Τα σπίτια με ένα καλό επίπεδο αυτοεκτίμησης διαθέτουν κατάλληλους βατήρες.
Η Βιρτζίνια Σατίρ λέει: «Στις καλές οικογένειες, η χύτρα της αυτοεκτίμησης του σπιτιού είναι γεμάτη». Που σημαίνει: οι γονείς πιστεύουν ότι είναι αξιόλογοι άνθρωποι, πιστεύουν ότι τα παιδιά τους αξίζουν, ο μπαμπάς πιστεύει ότι η μαμά αξίζει, η μαμά πιστεύει ότι ο μπαμπάς αξίζει, ο μπαμπάς και η μαμά πιστεύουν ότι έχουν μια οικογένεια που αξίζει, και είναι κι οι δύο υπερήφανοι για την ομάδα που έχουν φτιάξει.
Όταν έρχεται σπίτι το παιδί και λέει: «Τι ωραία που είναι αυτή η οικογένεια!» τότε ξέρουμε πως ο βατήρας είναι γερός.
Όταν έρχεται το παιδί σπίτι και λέει: «Μπορώ να πάω να μείνω στο σπίτι της θείας Μαργαρίτας;»… τότε έχουμε πρόβλημα.
Όταν λέει ο πατέρας στο παιδί: «Γιατί τότε δεν πας να μείνεις με τη θεία σου τη Μαργαρίτα;» πάλι κάτι συμβαίνει.
Το τρίτο στήριγμα είναι οι κανόνες
Στην οικογένεια πρέπει να υπάρχουν κανόνες, με τη μόνη προϋπόθεση ότι δεν θα είναι αυστηροί. Οι κανόνες πρέπει να είναι ευέλικτοι, ελαστικοί, αμφισβητήσιμοι, συζητήσιμοι και διαπραγματεύσιμοι. Πάντως, πρέπει να υπάρχουν. Ακριβώς όπως πιστεύω ότι οι κανόνες στην οικογένεια υπάρχουν για να μπορεί κανείς να τους παραβεί και είναι δική μας υποχρέωση να βάζουμε καινούργιους, πιστεύω και ότι η διαδικασία αυτή πρέπει να βασίζεται σε μια χρονική στιγμή που τα παιδιά έχουν μάθει να μεγαλώνουν και να ωριμάζουν σ’ ένα περιβάλλον με ασφάλεια και προστασία.
Αυτό είναι το περιβάλλον της οικογένειας. Οι κανόνες αποτελούν το πλαίσιο ασφάλειας και πρόβλεψης που είναι αναγκαίο για την ανάπτυξη μου. Ένα σπίτι χωρίς κανόνες δημιουργεί έναν βατήρα πάνω στον οποίο το παιδί δεν μπορεί να σταθεί για να κάνει το άλμα του στον κόσμο…
Το τελευταίο στήριγμα είναι η επικοινωνία
Για να μπορέσει να πραγματοποιηθεί το άλμα, είναι αναγκαίο να υπάρχει διαρκής και έντιμη επικοινωνία. Με κανένα άλλο θέμα δεν έχουν ασχοληθεί τόσο πολύ τα εγχειρίδια ψυχολογίας, όσο με αυτό της επικοινωνίας. Να διαβάζετε μαζί σαν ζευγάρι, να κουβεντιάζετε με τα παιδιά σας, να συζητάτε όλοι μεταξύ σας με την τηλεόραση κλειστή… Αυτός είναι ένας τρόπος για να ενισχυθεί η επικοινωνία, όχι όμως ο πιο σημαντικός.
Ουσιαστικό είναι αυτό που ξεκινάει με ερωτήσεις που κάνει κανείς με αληθινό ενδιαφέρον, μέσα από την καρδιά του: Πώς είσαι; Πώς τα πέρασες σήμερα; Θέλεις να κουβεντιάσουμε;
Και σ’ αυτό το στήριγμα —αποκλειστικά σ’ αυτό το στήριγμα—, στηρίζεται η δυνατότητα επανόρθωσης των υπολοίπων.
Αγάπη, εκτίμηση, κανόνες και επικοινωνία: πάνω σ’ αυτόν τον βατήρα στέκεται το παιδί νια να κάνει το άλμα του στη ζωή. Για να βαδίσει, καταρχάς, τον δρόμο της αυτοεξάρτησης και, στη συνέχεια, τον δρόμο της συνάντησης με τους άλλους.
 
Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι «Ο Δρόμος της Συνάντησης» Εκδόσεις OPERA


enallaktikidrasi

Εφηβεία: Πότε αρχίζει και πότε τελειώνει; Τι να περιμένουμε από το κάθε στάδιο.

Η εφηβεία κάνει αισθητή την παρουσία της γύρω στα 9 με 10 και είναι το στάδιο της προ-εφηβείας.
Ας δούμε με λίγα λόγια τι να περιμένουμε από το κάθε στάδιο.
Προεφηβεία
Ο νέος βρίσκεται ακόμη μέσα στις αξίες της οικογένειας και παρατηρεί τις αλλαγές στο σώμα του.


Πρώτη εφηβική ηλικία 9-11
Αρχίζει να αμφισβητεί τους γονείς, τις αξίες της οικογένειας και να τον απασχολεί η σεξουαλική του ανάπτυξη.


Μέση εφηβική ηλικία 13-15
Επιχειρεί να εκφράσει διαφωνίες με τις ηθικές αξίες και τους κανόνες της οικογένειας, να αμφισβητήσει το σχολείο, θέλει να είναι διαφορετικός από τους γονείς και ίδιος με τους συνομίλικούς φίλους του, στην ομάδα των οποίων αισθάνεται ότι ανήκει…

Συχνά η προσπάθεια για διάλογο καταλήγει σε σύγκρουση

Όψιμη εφηβική ηλικία 15-18
Όταν θεωρεί ότι δεν τον καταλαβαίνουν, γίνεται προκλητικός. Πειραματίζεται σε διαφορετικά πεδία από τους γονείς στην θρησκεία, στην πολιτική. Συζητά με ένταση και υπερασπίζεται με πάθος τις απόψεις του, χωρίς να διστάσει να συγκρουστεί γι αυτές. Διαμορφώνει τη δική του ταυτότητα.


Μετεφηβική ηλικία 18 -22
Σ’ αυτό το στάδιο ο νέος αρχίζει να ωριμάζει. Η γνώμη και η επιρροή της οικογένειας αποκτά και πάλι σημασία, αν και ακολουθεί πλέον τη δική του πορεία.

Είναι ανοιχτός στον διάλογο και δεν επιδιώκει τις άσκοπες αντιπαραθέσεις…
Σε όλα τα στάδια ο νέος έχει ανάγκη να αισθανθεί ότι η οικογένεια του είναι σταθερή αξία. Ότι είναι εκεί για να του δείξει τα καλά του σημεία, να του πει πόσο σημαντικός είναι, να του δώσει προσοχή, θαυμασμό, επιβράβευση.
Οι γονείς πρέπει να σταθούν δίπλα του σε απόσταση αναπνοής παρατηρώντας και αφουγκράζοντας την κάθε στιγμή ώστε να είναι σε ετοιμότητα όταν θα τους χρειαστεί.

Αγαπώ δεν σημαίνει δαμάζω και κυριεύω αλλά γνωρίζω και κατανοώ τις ανάγκες του άλλου, ιδίως αν πρόκειται για το ίδιο μου το παιδί…
Είμαι δίπλα του διακριτικά και ουσιαστικά επιδιώκοντας την διαρκή επικοινωνία σ’ αυτή την δύσκολη αλλά σημαντική περίοδο της ζωής του που λέγεται εφηβεία!

Πένυ Λαμπροπούλου
Ειδική Παιδαγωγός – Ψυχολόγος

mikroimegaloi