Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

Το παιδί σου δεν είναι ο «κολλητός» σου φίλος!
Your Child Is Not Your “Friend”

...................
Γιατί δεν πρέπει να κάνετε το παιδί σας, κολλητό σας φίλο.
Νομίζω πως οι γονείς κάνουν το λάθος να κάνουν το παιδί, κολλητό τους. Επομένως, όταν οι γονείς λένε «Θέλω να είμαι φίλος με το παιδί μου» αυτό που πραγματικά εννοούν είναι «Θέλω το παιδί μου να γίνει ο κολλητός μου».

Your Child Is Not Your “Friend”
                
Κι αυτό δεν συνάδει με τον λειτουργικό ρόλο του γονέα, αντιθέτως αποτελεί μία καλοστημένη παγίδα στην οποία πολλοί γονείς πέφτουν. Οι γονείς θέλουν να μοιράζονται με το παιδί τα συναισθήματά τους για τους γονείς τους, τον γείτονα ή τους φίλους τους. Κι αυτό είναι λάθος διότι το παιδί δεν έχει την συναισθηματική και πνευματική ικανότητα να ανταπεξέλθει σε έναν τέτοιο ρόλο.
Αν είστε 40 ετών και θέλετε έναν κολλητό φίλο, βρείτε έναν άλλο 40χρονο. Βρείτε έναν 50 χρονο ή 60χρονο. Όχι ένα 13χρονο, 10χρονο ή 5χρονο παιδί.
Εάν για παράδειγμα αισθάνεστε ότι ο δάσκαλος του παιδιού του δεν είναι ο κατάλληλος ή η παιδαγωγική του μέθοδος για παράδειγμα δεν ταιριάζει με τις αρχές σας, δεν πρέπει αυτό να το μοιραστείτε με το παιδί.
Σε μια τέτοια περίπτωση μπορείτε να γίνετε ο «καλύτερος φίλος» του παιδιού σας, λέγοντάς του «Ο δάσκαλός σου είναι βλάκας που δεν σε αφήνει να μασάς τσίχλα στη τάξη» ή μπορείτε να γίνετε ένας λειτουργικός γονιός και να του πείτε «Κι εμένα δεν μου άρεσε αυτό όταν ήμουν παιδί αλλά έπρεπε να ακολουθήσω τους κανόνες». Δύο διαφορετικές απαντήσεις, από τις οποίες η μία φέρνει το παιδί σε ρόλο κολλητού φίλου δίπλα σας και η άλλη το διδάσκει τη σημασία του να ακολουθεί κανείς κανόνες στη ζωή του.

Θυμηθείτε: Αν ανοίγετε τρύπες στις φιγούρες εξουσίας νομίζοντας πως έτσι φέρνετε το παιδί σας πιο κοντά, τότε θα έρθει μια μέρα που το παιδί θα δείξει ασέβεια σε αυτές τις φιγούρες κι αν του κάνετε παρατήρηση, τότε θα σας κατηγορήσει για υποκρισία. Και θα΄χει και δίκιο.
Όταν κάνετε το παιδί σας, κολλητό σας, είναι σαν να λέτε ότι συν-αποφασίζετε με το παιδί, κάτι που πρακτικά δεν γίνεται. Το παιδί μπορεί να πεί τη γνώμη του, τί του αρέσει και τι όχι, αλλά οι αποφάσεις πρέπει να παίρνονται από εσάς. Όλες οι αποφάσεις σημαντικές ή ασήμαντες, πρέπει να παίρνονται από τον γονέα και το παιδί πρέπει να καταλάβει ότι η οικογένεια λειτουργεί σαν ενότητα όπου μόνο οι ενήλικοι αποφασίζουν.
Σίγουρα υπάρχουν πράγματα που μπορείτε να μοιραστείτε με το παιδί χωρίς να το μετατρέψετε σε κολλητό σας.
Για παράδειγμα μπορείτε να του πείτε «Δεν έχουμε αρκετά χρήματα να αγοράσουμε αυτό», δηλαδή μια ξεκάθαρη δήλωση που εξηγεί τα όρια κάτω από τα οποία πρέπει να ζείτε. Αυτό που δεν πρέπει να μοιραστείτε με το παιδί είναι «Δεν έχω να πληρώσω το νοίκι αυτό το μήνα» διότι μια τέτοια δήλωση βρίσκει το παιδί απροετοίμαστο και του δίνει την αίσθηση ότι ο κόσμος που ζεί δεν είναι υγιής ή ρεαλιστικός.
Εάν έχετε τη τάση να αντιμετωπίζετε το παιδί σας σαν φίλο σας, πρέπει να καταλάβετε τη σημαντική ερμηνεία αυτής της φιλίας:
Φίλοι είναι μία ομάδα ανθρώπων που έχουν την ίδια αντίληψη για τη ζωή ενώ τα παιδιά και οι ενήλικες έχουν εντελώς διαφορετική αντίληψη για τη ζωή και για το τι είναι σωστό και λάθος, έχουν διαφορετική αντίληψη μέχρι και στο τι θέλουν να κάνουν σήμερα το βράδυ. Επομένως αυτό που χρειάζεται είναι να είστε ένας αφοσιωμένος και υπεύθυνος γονιός που αγαπάει το παιδί του και ότι αν θέλετε να βρείτε έναν κολλητό φίλο, πρέπει να ψάξετε έξω από τη δομή της οικογένειας.
Μην προσπαθήσετε να γίνετε στο παιδί σας, ο γονιός που είχατε ή θα θέλατε να έχετε
Πολλοί γονείς προσπαθούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με τον τρόπο που εύχονταν να τους είχαν μεγαλώσει οι γονείς τους. Ακούγεται ωραία σαν τακτική αλλά δεν αποδίδει. Επομένως, αν οι γονείς σας ήταν απόμακροι μαζί σας ή έδειχναν να μην ενδιαφέρονται για εσάς ή δεν σας έδιναν τη καθοδήγηση που χρειαζόσασταν σαν παιδί, μην περάσετε στο άλλο άκρο με το να παραβιάζετε τα όρια στο μεγάλωμα του δικού σας παιδιού.
Θυμηθείτε πως ο,τιδήποτε γίνεται από αντίδραση σε κάτι άλλο, έχει απρόβλεπτες συνέπειες. Και το μεγαλύτερο πρόβλημα στη φιλία παιδιού-γονέα, είναι ακριβώς αυτές οι απρόβλεπτες συνέπειες. Για παράδειγμα, το παιδί μου θα με συμπαθεί πιο πολύ αν γίνω φίλος του. Θα με εμπιστεύεται. Αλλά οι γονείς δεν βλέπουν τις απρόβλεπτες συνέπειες, όπως το να μην ξέρει το παιδί τι θα πεί ...

Γιατί πρέπει να απαντάς
στα «μπεμπεκίσματα» του μωρού σου;

Γιατί πρέπει να απαντάς στο μωρό σου, ακόμα κι όταν αυτά που λέει δεν βγάζουν νόημα.
Βγάζει άναρθρες μωρουδίστικες κραυγές, «μπεμπεκίζει», λέει τα δικά του, απαντάει σε όσα του λες και του δείχνεις με μικρές φρασούλες που δεν βγάζουν νόημα.


Είναι και αυτό μια μορφή επικοινωνίας από πλευράς του μωρού σου και όπως δείχνουν νέες μελέτες, δεν πρέπει να αφήνεις αυτή την προσπάθειά του να πάει χαμένη! 
Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Αιόβα ανακάλυψαν πως όταν ανταποκρινόμαστε, απαντάμε, ενθουσιαζόμαστε και δείχνουμε να αντιλαμβανόμαστε αυτά που μας λένε τα μωρά μας, ακόμα και αν δε βγάζουν νόημα, τους κάνει πάρα πολύ καλό και τα βοηθάει να μιλήσουν πιο γρήγορα.
Μητέρες που απαντούσαν στα «μπα», «λαλα» και άλλες μωρουδιακές δηλώσεις των παιδιών τους με χαρά και με πολλά λόγια, τα βοήθησαν να επιταχύνουν τη γλωσσική τους ανάπτυξη. Όχι μόνο μίλησαν πιο γρήγορα, αλλά μετά από μήνες ανταποκρίθηκαν στα γλωσσικά τεστ με αρκετά μεγάλη διαφορά από όλα τα βρέφη που δεν έβρισκαν απάντηση στα «μπεμπεκίσματά» τους.

Για ακόμη μια φορά, μέσα από μια ακόμη έρευνα αντιλαμβανόμαστε πόσο σημαντικό είναι να επικοινωνούμε με το μωρό μας, πριν ακόμα πραγματοποιηθεί μια κανονική συζήτηση. Στην ουσία πρόκειται για μια ειδικά διαμορφωμένη κουβέντα που ευνοεί πολύ τις γλωσσικές ικανότητες και τη πνευματική ανάπτυξη του μωρού μας, κάτι που σαφώς επιθυμούμε πολύ για εκείνο.

Ας το κάνουμε πραγματικότητα με αυτόν τον πολύ απλό τρόπο.

dearmom

Μωράκι με αλμπινισμό βλέπει για πρώτη φορά τη μαμά του -Sweet Louise: "Seeing" mommy for the first time!

Συγκινεί το βίντεο με την μικρή Louise.
Πρόκειται για μια γλυκύτατη μπέμπα, που πάσχει από αλμπινισμό. Αυτό της δημιουργεί προβλήματα στην όραση.


Στο βίντεο φαίνεται η στιγμή που της φορούν ειδικά γυαλάκια και η μικρή αντικρύζει για πρώτη φορά τη μαμά της!
Η χαρά της  Louise είναι απερίγραπτη ενώ το χαμόγελο της φτάνει μέχρι τα αυτιά.



Τι είναι ο αλμπινισμός;
διαβάστε εδώ