Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

Παιδική σεξουαλική κακοποίηση: Η καταστροφή
της παιδικής αθωότητας

Τα σωματικά τραύματα του βιασμού αργά ή γρήγορα θα κλείσουν. 
Τα ψυχικά τραύματα, ωστόσο, θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στην ψυχή των παιδιών…
---------------
Για κάθε άνθρωπο η παιδική ηλικία είναι εκείνη η περίοδος της ζωής του όπου ήταν ξέγνοιαστος και απαλλαγμένος από τα προβλήματα, ελεύθερος να παίζει και να χαίρεται τη ζωή. 
Οι περισσότερες ευχάριστες μνήμες μας προέρχονται συνήθως από την παιδική μας ηλικία. 
Αυτό δεν ισχύει για όλους, ωστόσο. 
Για κάποια παιδιά η παιδική τους ηλικία αποτέλεσε την πιο εφιαλτική περίοδο της ζωής τους, καθώς έχουν πέσει θύματα σεξουαλικής κακοποίησης.

Η παιδική σεξουαλική κακοποίηση αποτελεί δίχως αμφιβολία ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στις μέρες μας, καθώς πρόκειται για ένα φαινόμενο το οποίο βρίσκεται σε έξαρση. 
Ειδικά στην χώρα μας, η παιδική σεξουαλική κακοποίηση βρίσκεται στα ύψη, με ποσοστά που συγκλονίζουν για μια υποτιθέμενη πολιτισμένη χώρα!! 
Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, περίπου το 17% των κοριτσιών και το 8% των αγοριών έχουν πέσει θύματα σεξουαλικής κακοποίησης τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους!! 
Κάθε μέρα εκατομμύρια παιδιά κακοποιούνται σεξουαλικά. Ένα ακόμα πιο αρρωστημένο στοιχείο που σοκάρει αποτελεί το γεγονός ότι στις περισσότερες περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης των παιδιών οι δράστες είναι άτομα τα οποία συγκαταλέγονται στα ”οικεία”και ”έμπιστα” πρόσωπα του παιδιού όπως γονείς, συγγενείς και οικογενειακοί φίλοι.

ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ
Τα τραύματα που αφήνει μια τέτοια εφιαλτική εμπειρία στην ψυχοσύνθεση ενός μικρού παιδιού είναι μη αναστρέψιμα και θα το ακολουθούν καθ΄όλην την διάρκεια της μετέπειτα ζωής του. 
Αρχικά, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις όπου τα εμπλεκόμενα πρόσωπα αποτελούν άτομα από το στενό οικογενειακό περιβάλλον, το παιδί χάνει πλήρως την εμπιστοσύνη του στην αξία της οικογένειας, καθώς και προς όλους τους ανθρώπους γενικότερα. Ένα τέτοιο άτομο δεν δύναται να εμπιστευτεί εύκολα και να αφεθεί σε μια σχέση, καθώς θα υπάρχει πάντοτε βαθιά μέσα του το αίσθημα της καχυποψίας.

Η σεξουαλική κακοποίηση δημιουργεί σε ένα παιδί το αίσθημα της απογοήτευσης, της εκμετάλλευσης και πάνω απ’ όλα, της δυστυχίας. Πρόκειται για την ολοκληρωτική καταστροφή της παιδικής αθωότητας! Ο βιαστής αφαιρεί από το παιδί το δικαίωμα στην ξεγνοιασιά, στην αθωότητα, την ανεμελιά, και κυρίως το δικαίωμα σε μια φυσιολογική ζωή. 
Η σεξουαλική κακοποίηση αφήνει ένα παιδί με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα τα οποία δεν πρόκειται να ξεπεράσει ποτέ του!!
Ακόμη και ως ενήλικος, θα τον συντροφεύουν πάντα ο θυμός και η οργή.

Είναι επόμενο πως ένα παιδί που έχει υποστεί σεξουαλική κακοποίηση θα αντιμετωπίσει δυσκολίες στις μετέπειτα σεξουαλικές του σχέσεις, με κυριότερη την πλήρη αποστροφή προς το σεξ. 
Μέσα από την οποιαδήποτε σεξουαλική πράξη το παιδί θα ανασύρει τις μνήμες του βιασμού, με αποτέλεσμα η όλη η διαδικασία να αποτελεί βασανιστήριο. Και αυτό γιατί στο μυαλό του παιδιού το σεξ φαντάζει ως κάτι αισχρό, τρομακτικό και απεχθές. 
Έτσι, πολύ συχνά, τα άτομα που έχουν υποστεί βιασμό σε μικρότερη ηλικία, υποφέρουν από διαταραχές μετατραυματικού stress (PTSD) και κρίσεις πανικού, καθώς ζωντανεύουν με αυτόν τον τρόπο τις μνήμες του βιασμού τους, αναβιώνουν το τραυματικό αυτό γεγονός ξανά και ξανά.

Ένα παιδί που έχει πέσει θύμα βιασμού σε μια τόσο τρυφερή και ευαίσθητη ηλικία νιώθει συνεχώς ένα έντονο αίσθημα φόβου, το οποίο το κυριεύει καθ΄όλην την διάρκεια της ενήλικης ζωής του και τον εμποδίζει στην εξέλιξή του. 
Ο φόβος και η καχυποψία για όλους και για όλα θα είναι συνεχώς παρόν. Συν τοις άλλοις, η αποτρόπαιη αυτή πράξη του βιασμού καταστρέφει ανεπανόρθωτα και την αυτοεκτίμηση ενός παιδιού. 
Το παιδί αισθάνεται πως δεν αξίζει πλέον ως άνθρωπος, καθώς έχει βιώσει με τον πιο φρικτό και ταπεινωτικό τρόπο την πλήρη καταπάτηση του προσωπικού του δικαιώματος να διαχειρίζεται το σώμα του όπως θέλει (αυτό εμφανίζεται πολύ πιο έντονα σε άτομα που υπέστησαν ως παιδιά πιο βίαιες μορφές σεξουαλικής βίας).

Σε πολλές άλλες περιπτώσεις, μάλιστα, τα άτομα που έχουν υπάρξει θύματα σεξουαλικής κακοποίησηςσυχνά αντιμετωπίζουν προβλήματα που σχετίζονται με το άγχος και κυρίως με την κατάθλιψη. 
Η κατάθλιψη μπορεί να οδηγήσει αργότερα στην αυτοκαταστροφικότητα. Πολλοί προσπαθούν να αμβλύνουν αυτό το απέραντο συναίσθημα ματαιότητας και θλίψης που αισθάνονται αναζητώντας διέξοδο στο αλκοόλ, τα ναρκωτικά και γενικότερα στις καταχρήσεις. 
Ωστόσο, για κάποια άτομα τα οποία δεν μπορούν να αντέξουν αυτό το συναίσθημα και αδυνατούν να αποδεχτούν και να αντιμετωπίσουν το σκληρό αυτό συμβάν, οδηγούνται στο τελευταίο και πιο κρίσιμο στάδιο της βίαιης αυτοκαταστροφικότητας, δηλαδή του αυτοτραυματισμού, ακόμα και της αυτοκτονίας, βάζοντας τέλος στο ψυχικό αυτό μαρτύριο.

Δυστυχώς στις μέρες μας, το διαδίκτυο έχει βοηθήσει στην έξαρση του φαινομένου, καθώς προσφέρει στους παιδεραστές την απαραίτητη κάλυψη που χρειάζονται. Έτσι, όλοι οι παιδεραστές που βρίσκονται κρυμμένοι πίσω από τις οθόνες των υπολογιστών, είναι ελεύθεροι να οργιάζουν ανενόχλητοι μέσω του facebook και διαφόρων άλλων μέσων κοινωνικής δικτύωσης, όπως το stardoll, παρασύροντας μικρά παιδιά σε αποτρόπαιες πράξεις, εν αγνοία τους. Η κατάσταση αυτή βέβαια, υποβοηθείται και από το σαθρό νομικό σύστημα της χώρας μας. Ενώ στις περισσότερες χώρες του δυτικού κόσμου η πράξη της σεξουαλικής κακοποίησης, ειδικά μάλιστα όταν αφορά παιδιά, αποτελεί ειδεχθές έγκλημα και επισύρει ποινή ισόβια, στην Ελλάδα η ποινή είναι πλέον εξαγοράσιμη!!! 
Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία, υπάρχει συγκεκριμένη τιμή για να εξαγοράσεις το κακό που έκανες καταστρέφοντας τη ψυχή ενός αθώου παιδιού..

Η σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών αποτελεί ακόμα και στις μέρες μας θέμα ταμπού, και ειδικά σε περιπτώσεις όπου οι δράστες κατέχουν μια περίοπτη θέση στην κοινωνία....
Στις συγκεκριμένες περιπτώσεις οι δράστες προστατεύονται και το θέμα δεν γίνεται ποτέ γνωστό!
Ο βιασμός έχει ως αποτέλεσμα τον ολοκληρωτικό στιγματισμό της ζωής ενός παιδιού, καθώς αφαιρεί απ’ το παιδί το δικαίωμα στην ζωή, αφήνοντας μια αθώα ψυχή με τραύματα τα οποία ούτε ο χρόνος θα μπορέσει ποτέ να επουλώσει!!! 
Τα σωματικά τραύματα του βιασμού αργά ή γρήγορα θα κλείσουν. Τα ψυχικά τραύματα, ωστόσο, θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στην ψυχή των παιδιών…

Για όλα φταίνε οι άλλοι

Ένα περιστατικό

Πόσο μπορεί να επηρεάσει τη ζωή ενός παιδιού η πεποίθηση ότι για καθετί κακό ή τραυματικό που του συμβαίνει φταίνε πάντα οι άλλοι; Ότι εκείνο δεν έχει καμία ευθύνη για τίποτα;

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρει η νηπιαγωγός Κατερίνα Πουρίδου, στο mamagers.gr, περιγράφοντας πώς ένα παιχνίδι έγινε το αντικείμενο μίσους όταν ένα παιδί σκόνταψε πάνω του και ποια είναι η καλύτερη προσέγγιση για να μάθουμε στο παιδί την έννοια της ευθύνης.

«Πριν από λίγες μέρες, καθόμουν στην τάξη και παρατηρούσα τα παιδιά μου καθώς έπαιζαν, κρατώντας σημειώσεις για το κάθε παιδί ξεχωριστά, αλλά και για το πώς παίζουν ως ομάδες.

Είναι κάτι που κάνω σχεδόν μέρα παρά μέρα, αλλά ειδικά τον Σεπτέμβριο, που είναι και η αρχή της σχολικής χρονιάς, επιδίδομαι στο συγκεκριμένο σπορ σχεδόν δυο ώρες κάθε μέρα, ώστε να μπορέσω να καταλάβω πώς λειτουργεί το κάθε παιδάκι, αλλά και η τάξη ως ομάδα.

Ήμουν ιδιαίτερα ευχαριστημένη από τις σημειώσεις μου της φετινής μου τάξης. Έβλεπα πως τα παιδιά δεν είχαν ιδιαίτερα προβλήματα κοινωνικοποίησης ή συναναστροφής. Γενικά η τάξη «έδεσε» από τις πρώτες μέρες. Τα παιδιά έλυναν σχεδόν μόνα τους τις διαφορές τους. Ακολουθούσαν κανόνες. Δεν ενοχλούσαν τους φίλους τους με άσχημες συμπεριφορές ή λόγια.

Μέσα σε αυτό το ευχάριστο κλίμα λοιπόν, ένα παιδάκι καθώς περπατούσε, σκόνταψε πάνω σε ένα παιχνίδι κι έπεσε. Δεν ήταν σοβαρή η πτώση. 

Το παιδάκι, όμως, αμέσως σηκώθηκε και χωρίς να κλάψει, άρχισε να χτυπάει το παιχνίδι (ένα ξύλινο αρκουδάκι). Φώναζε συνεχώς: «Εσύ φταις, κακό παιχνίδι, κακό παιχνίδι με έκανες κι έπεσα!». 
Τα περισσότερα παιδιά δεν έδωσαν σημασία στο γεγονός. Κάποια, όμως, γύρισαν να δουν τι συμβαίνει και με παρότρυνση του μικρού που είχε πέσει, άρχισαν κι εκείνα να «τιμωρούν» με χτυπήματα το «κακό» παιχνίδι.

Πριν προλάβω να αντιδράσω σ’ αυτήν την εικόνα, ένα άλλο παιδάκι, που συμμετείχε σ’ αυτό το σκηνικό τιμωρίας του παιχνιδιού, ήρθε κοντά μου και με προέτρεψε να κάνω «ντα» το παιχνίδι που έγινε αιτία να σκοντάψει ο φίλος μας. Φυσικά και δεν το έκανα, παρά μάζεψα όλα τα παιδιά γύρω από τον «τόπο του εγκλήματος», όπου και ξεκίνησε μία συζήτηση για το ποιος έφταιγε που σκόνταψε ο συμμαθητής τους.

Κάποια παιδιά απέδωσαν ευθύνες στο παιχνίδι και κάποια στο ίδιο το παιδάκι.

Ένα παιδάκι έδωσε όλη την ευθύνη αποκλειστικά σε εμένα, που δεν πρόλαβα να πιάσω τον φίλο τους πριν πέσει.

Πρώτα συζητήσαμε πως εγώ απείχα πολύ από το παιδί για να καταφέρω να το πιάσω (στον αέρα;) πριν πέσει. Έπειτα, μετρήσαμε και την απόσταση (3 μπλε φουλάρια, δηλαδή 1,5 μέτρο περίπου). Τέλος, περάσαμε στο ερώτημα αν τα άψυχα παιχνίδια μπορούν να επηρεάσουν την κίνηση του σώματός μας ή όχι.

Μετά από πολλά πειράματα με διάφορα παιχνίδια που σκορπίσαμε στο πάτωμα, καταλήξαμε πως τα παιχνίδια δεν μετακινούνται από μόνα τους. Εκτός κι αν φυσήξει μεγάλος άνεμος ή υπάρχει φάντασμα στο σχολείο. Τα αποκλείσαμε και τα δύο. Επομένως, ο λόγος που ο φίλος μας έπεσε, ήταν επειδή δεν είδε το παιχνίδι στο πάτωμα από τη βιασύνη του και σκόνταψε επάνω του. Άρα, άδικα ξυλοφορτώσαμε το καημένο το παιχνιδάκι!

Το παιδάκι που σκόνταψε ήταν και το τελευταίο που πείστηκε ότι ουσιαστικά από δική του υπαιτιότητα σκόνταψε.

Ακόμη κι όταν τονίσαμε ότι ήταν άτυχη στιγμή και πως αυτά συμβαίνουν σε όλους, ακόμη και στους μεγάλους, δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να το δεχτεί. Ο λόγος ήταν, κυρίως, επειδή αυτή ήταν η κυρίαρχη πρακτική στο σπίτι.

Ναι, το θυμάμαι κι εγώ μικρή, να σκοντάφτω σε αντικείμενα κι η γιαγιά μου να τα αποδίδει στα αντικείμενα, ενώ η μαμά μου στην απροσεξία μου. Η δασκάλα μου στο δημοτικό πάλι, θυμάμαι, μας είχε μιλήσει για το σώμα μας και πώς αυτό γίνεται αδέξιο, καθώς αναπτύσσεται, με αποτέλεσμα συχνές, ξαφνικές και φαινομενικά, αναίτιες πτώσεις του σώματός μας ή αντικειμένων που χειριζόμαστε.

Αυτή η τελευταία προσέγγιση πιστεύω πως είναι και η πιο ορθή και πρέπει να προσφέρεται στα παιδιά από μικρή ηλικία, ώστε να γνωρίζουν τα πραγματικά γεγονότα της ανάπτυξης. Το ίδιο πρέπει να προσεγγίζεται και το γεγονός πως ευθυνόμαστε για τον τρόπο που κινούμαστε σε έναν χώρο, αλλά και για την έννοια του «ατυχήματος».

Τα παιδιά, μαθαίνοντας κάτι τόσο απλό, μαθαίνουν, ουσιαστικά, να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους.
Μαθαίνουν πως τα άψυχα αντικείμενα δεν μπορούν να ασκήσουν δύναμη πάνω μας χωρίς αιτία. Σημασία έχει η δική μας συμπεριφορά στο πλαίσιο που κινούμαστε. Και φυσικά, το να απαντήσουμε με βία υπό συνθήκες που δεν απειλείται η σωματική μας ακεραιότητα, είναι εκτός από λάθος και ανούσιο. Κανένα θετικό αποτέλεσμα δεν πρόκειται να προκύψει από μία βίαιη συμπεριφορά.

Μη θεωρήσετε τέτοια μικρά συμβάντα ασήμαντα και μην τα αφήνετε να περνούν έτσι. Αυτά τα παιδιά, όταν μεγαλώσουν, θα αποδίδουν τις αποτυχίες τους σε εξωγενείς παράγοντες, σε δύσκολους καιρούς ή σε τρίτα άτομα.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι πως ο καθένας μας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του.
 
Τόσο για τις πτώσεις του όσο και για τις όμορφες δημιουργίες του. Το περιβάλλον θα κρύβει πάντα δυσκολίες. 
Πάντα θα υπάρχει ένα ξύλινο παιχνιδάκι που θα μας κάνει να σκοντάφτουμε και να πέφτουμε. 
Το ζήτημα είναι να σηκωνόμαστε, να τινάζουμε τα ρούχα μας και να μαθαίνουμε πως πρέπει να κοιτάμε καλά τον δρόμο που βαδίζουμε».

themamagers.gr