Σάββατο, 11 Αυγούστου 2018

Θες το παιδί σου να φέρεται όμορφα;
Σταμάτα να κοιτάς το κινητό σου!


Οι γονείς μπορεί να «πληγώνουν» τα παιδιά τους επειδή ασχολούνται τόσο πολύ με τα κινητά τους, υποστηρίζει νέα επιστημονική μελέτη.
Ερευνητές ανακάλυψαν ότι τα προβλήματα συμπεριφοράς στα παιδιά, όπως η υπερευαισθησία, τα δυνατά ξεσπάσματα, το κλαψούρισμα ή η υπερένταση, σχετίζονται με γονείς οι οποίοι – ακόμα και πιο σπάνια – διακόπτουν την ώρα που περνούν με τα παιδιά τους και την οικογένειά τους για να ασχοληθούν με το κινητό ή το tablet τους.
«Στην έρευνα μας, εξετάσαμε μια πλειάδα παραγόντων, όπως το άγχος των γονιών, η κατάθλιψη και η χρήση που κάνουν τα παιδιά σε οθόνες», δήλωσε ο Brandon McDaniel, ερευνητής από το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις, όπου διεξήχθη η μελέτη.

Στην έρευνα, η οποία δημοσιεύτηκε στο Child Development, συμμετείχαν 170 γονείς, οι οποίοι ρωτήθηκαν σχετικά με την χρήση των κινητών, των tablets και των υπολογιστών και το πώς αυτή «διέκοπτε» τον χρόνο που περνούσαν με την οικογένειά τους. 

Για παράδειγμα, τσέκαραν ποτέ οι γονείς το κινητό τους την ώρα του φαγητού;
Όπως αποδείχθηκε, πάνω από τους μισούς γονείς, παραδέχθηκαν ότι μέσα στην ημέρα διέκοπταν για πάνω από 3 φορές ασχολίες που είχαν με την οικογένειά τους για να ασχοληθούν με την τεχνολογία. 

Μόλις το 11% των γονιών ανέφεραν ότι δεν ασχολήθηκαν καθόλου με οθόνες όσο ήταν μαζί με τα παιδιά τους.
Το σημαντικότερο εύρημα
Το πιο ενδιαφέρον ήταν ότι οι μαμάδες που χρησιμοποιούσαν την τεχνολογία και έχαναν στιγμές από την οικογένειά τους επηρέαζαν σε μεγαλύτερο βαθμό την ψυχολογία και τη συμπεριφορά των παιδιών τους, από τους μπαμπάδες που έκαναν το ίδιο ακριβώς.

Τα αποτελέσματα της έρευνας δεν είναι απολύτως βέβαια, ενώ και το θα μπορούσε να είναι πραγματικότητα και το αντίστροφο – τα παιδιά, δηλαδή, με προβλήματα συμπεριφοράς να αγχώνουν σε τέτοιο βαθμό τους γονείς τους, με αποτέλεσμα εκείνοι να στρέφονται στις οθόνες για ψυχολογική αποφόρτιση.


Περισσότερη έρευνα πάνω στο θέμα επιβάλλεται. 

Εν τω μεταξύ όμως, ο ερευνητής McDaniel, γονιός και ο ίδιος παραδέχεται ότι η έρευνα τον έκανε να σκεφτεί περισσότερο και να μειώσει τον χρόνο που ασχολούνταν με κινητά, οθόνες και ηλεκτρονικές συσκευές. 
«Θέλω τα παιδιά μου να ξέρουν ότι είναι σημαντικά για εμένα, οπότε κάνω ό,τι μπορώ για να τους δείχνω και αφήνω στην άκρη τα κινητά ή τα tablets, όποτε μπαίνουν στο δωμάτιο», λέει συγκεκριμένα.

infokids
Πηγή: fatherly.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Για το παιδί μου δε ντράπηκα ποτέ...


... κι ας μην καταφέρει να μου πει μαμά σ’αγαπώ»

Μητέρα! 

Ίσως η ομορφότερη λέξη στα χείλη της ανθρωπότητας. 
«Κι ένα τέταρτο μητέρας αρκεί για δέκα ζωές, και πάλι κάτι θα περισσέψει που να το ανακράξεις σε στιγμή μεγάλου κινδύνου» 
είχε πει κάποτε ο Ελύτης. 
Είναι κάποιες μητέρες, που ο χαρακτηρισμός «υπόδειγμα μάνας» είναι λίγος για να αποτυπώσει το μεγαλείο της ψυχής και τον σπουδαίο αγώνα τους πλάι σε κάποια παιδιά που η ζωή είχε άλλα σχέδια γι’ αυτά. 
Η Άντρη Παρλάτα είναι για τον κόσμο η μητέρα ενός 9χρονου παιδιού με εγκεφαλική παράλυση. Μα για κείνο το παιδί, τον Μιχάλη της, είναι ο κόσμος όλος. 
Η ιστορία της, είναι απ’ εκείνες που χαράζονται στη μνήμη σου και δεν τις ξεχνάς ποτέ… Είχε ετοιμάσει τα πάντα. Ένα ροζ κι ένα γαλάζιο δωμάτιο περίμεναν να υποδεχτούν τα δίδυμα μωράκια που κυοφορούσε… Μα μία άτυχη στιγμή, σε συνδυασμό με την αμέλεια που επέδειξε ο γιατρός της, όπως η ίδια υποστηρίζει, άλλαξαν τα πάντα στην ζωή της, 9 χρόνια πριν. 
Ανήμερα της γιορτής της μητέρας, η ίδια άνοιξε τη ψυχή της στο Reporter βάζοντάς μας έστω και νοερά στον κόσμο μιας μητέρας που έγινε για το παιδί της και μάνα και πατέρας. 
«Η γιορτή της μάνας μου δημιουργεί ανάμεικτα συναισθήματα. Κάθε μάνα θέλει να ακούσει από το παιδί της τη λέξη «μαμά», τη λέξη «σ’ αγαπώ», τη λέξη «σ’ ευχαριστώ». Εγώ ξέρω πως δε θα ακούσω ποτέ αυτές τις λέξεις» εξομολογείται.
Το όνειρο που έγινε «εφιάλτης» 
Το 2008, στα 30 μου, γεμάτη όνειρα για τη δημιουργία της δικής μου οικογένειας όπως οι περισσότερες γυναίκες, έμεινα έγκυος δίδυμα. Περίμενα αγοράκι και κοριτσάκι όπως με ενημέρωσε ο γιατρός μου. Ένιωθα τόσο ευτυχισμένη που κυοφορούσα τα πρώτα μου παιδιά και που θα γινόμουν μητέρα. Με τον σύζυγό μου τα είχα όλα έτοιμα στο σπίτι. Είχαμε φτιάξει δύο παιδικά δωμάτια, ένα ροζ κι ένα γαλάζιο. Κάναμε ανακαίνιση, ρίξαμε τοίχους για να κάνουμε έξτρα χώρο για τα παιδάκια μας για να μπορούν να παίζουν. Θέλαμε να είναι όλα στην εντέλεια αφού ήταν τα πρώτα μας παιδιά και ανυπομονούσαμε για τον ερχομό τους. 
Η ζωή όμως είχε άλλα σχέδια για μας και για εκείνα. Στις 22 Ιουνίου 2008, βράδυ, ενώ ήμουν 5 προς 6 μηνών είχα μια μικρή αιμορραγία και επικοινωνώντας με τον γιατρό μου με συμβούλευσε να μεταβώ στην κλινική για εξετάσεις. Αφού έκανα υπερηχογράφημα και όλα έδειχναν μια χαρά, μου είπε να παραμείνω εκείνο το βράδυ στην κλινική για προληπτικούς λόγους. 
Το επόμενο πρωί, ξαφνικά με είχαν πιάσει πόνοι γέννας. Δεν ήξερα τι γινόταν. Δεν είχα αντιληφθεί την επικινδυνότητα της κατάστασης. Τα νερά μου είχαν σπάσει, έπρεπε να γεννήσω μα ο γιατρός μου ήταν απών. Αντί να έρθει στην κλινική στις 7 το πρωί για να αντιμετωπίσει αυτή την κρίσιμη κατάσταση ήρθε στις 4 το απόγευμα. Το κοριτσάκι μου γεννήθηκε και λίγο μετά ξεψύχησε. 
Ο Μιχάλης μου μεταφέρθηκε αμέσως στο Μακάρειο λόγω προωρότητας και του γεγονότος ότι ήταν λιποβαρής. Έμεινα στην κλινική μόνη μου, απ’ εκεί που κυοφορούσα δύο μωρά, έμεινα χωρίς κανένα μωρό προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω όλα αυτά που συνέβησαν και το πόσο θα άλλαζαν την πραγματικότητά μου. 
Το παιδί μου και η σπαστική τετραπληγία
Στο Μακάρειο ο Μιχάλης μου, όπως με ενημέρωσαν, τη δεύτερη μέρα της ζωής του παρουσίασε κάποιες επιληπτικές κρίσεις ενώ βρισκόταν στη θερμοκοιτίδα. Μετά από εξειδικευμένες εξετάσεις το παιδί μου διαγνώστηκε με εγκεφαλική παράλυση, σπαστική τετραπληγία, μηδενική σχεδόν όραση και χωρίς ομιλία. Μας εξήγησαν ότι η ζωή του δε θα ήταν ποτέ «φυσιολογική». Δεν μας έδωσαν ελπίδες. 
Ταξιδέψαμε σε πολλές χώρες προκειμένου να τον δουν επιστήμονες γιατροί και να πάρουμε δεύτερες και τρίτες γνώμες για την εξέλιξη της υγείας του αλλά και το πώς θα μπορούσε να έχει τουλάχιστον μια όσο το δυνατόν καλύτερη ποιότητα ζωής. Δυστυχώς δε μπορούσε να γίνει τίποτα. Ο Μιχάλης λόγω της σπαστικής τετραπληγίας και της εγκεφαλικής παράλυσης, βρίσκεται σε αναπηρικό αμαξίδιο και τρώει με τεχνική υποστήριξη. Δεν βλέπει μα έχει τρομερή αντίληψη. Είναι πανέξυπνο παιδί και έχουμε αναπτύξει ένα δικό μας κώδικα επικοινωνίας. 
Η κατάθλιψη 
Αρχικά, ένιωθα πως δεν είχα τη ψυχική δύναμη να διαχειριστώ αυτό που μου συνέβη. Δεν σας κρύβω ότι ήμουν σε φάση άρνησης, δεν είναι εύκολο να αποδεχτείς κάτι τέτοιο. Σε πνίγει, σε πληγώνει, άθελά σου θα σκεφτείς ‘γιατί σε μένα’ κι άλλα πολλά. Απ’ εκεί που ανυπομονούσα να σφίξω στην αγκαλιά μου τα παιδιά μου ανέλαβα το δύσκολο και ψυχοφθόρο έργο του να πρέπει να ενημερώσω φίλους και συγγενείς γι’ αυτή την τραγική εξέλιξη. Πέρασα κατάθλιψη, κλείστηκα στον εαυτό μου προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω πώς ...

Αν δουλεύεις με παιδιά τότε παραμένεις για πάντα παιδί

Μια όμορφη αλήθεια.
Λένε ότι δε σταματάμε να παίζουμε, επειδή μεγαλώνουμε, αλλά το αντίθετο. Μεγαλώνουμε ακριβώς επειδή σταματάμε να παίζουμε. Πόση αλήθεια κρύβει αυτή η φράση!
Θεωρούμε ότι το παιχνίδι είναι ιδιότητα των παιδιών κι ότι εμείς «οι μεγάλοι» έχουμε πολύ σημαντικότερα πράγματα να κάνουμε. Ωστόσο, αν σε βασικά πράγματα συγκρίνουμε τον εαυτό μας με ένα παιδί, θα δούμε την πραγματικότητα. Θα δούμε ότι οι πραγματικά ριγμένοι της υπόθεσης είμαστε εμείς. Που απ’ τη μια στιγμή στην άλλη, από εκεί που παίζαμε με τους φίλους και τους συμμαθητές μας, ξαφνικά βρεθήκαμε να παίρνουμε αποφάσεις για το μέλλον, να αναλαμβάνουμε ευθύνες και να αγωνιούμε για το καθετί.
Και το παιχνίδι, τι απέγινε; Το κλείσαμε σε ένα ντουλάπι μαζί με όλα όσα ανήκουν στην παιδική μας ηλικία, μαζί με το ίδιο το παιδί που ήμασταν κάποτε και μάθαμε να είμαστε πολύ απασχολημένοι με το να παίρνουμε τον εαυτό μας πολύ σοβαρά. Κι εγώ έτσι λειτουργούσα. Μέχρι που συνειδητοποίησα πόσα πράγματα επί της ουσίας διδάσκομαι καθημερινά, τα 8 χρόνια που δουλεύω με παιδιά.
Τα παιδιά ξέρουν να συγχωρούν. Μία απ’ τις βασικότερες αρχές κι αρετές του ανθρώπου. Σκέψου, πόσες φορές έχεις δει ένα παιδάκι να τσακώνεται με τον καλύτερό του φίλο –για κάτι επουσιώδες για σένα, μα θεμελιώδους σημασίας για εκείνα– και παρ’ όλα αυτά, μετά από δέκα λεπτά, να παίζουν και πάλι μαζί σαν να μην έχει προηγηθεί τίποτα;
Τα παιδιά χαίρονται με την ψυχή τους. Εμείς είμαστε σε αρκετές περιπτώσεις συγκρατημένοι, σκεπτόμενοι τι θα πει ο ένας κι ο άλλος, τους τύπους και τις κοινωνικές περιστάσεις, ενώ τα παιδιά μέσα στην αθωότητα και την αφέλειά τους κάτι τέτοια δεν τα υπολογίζουν διόλου. Με τα πιο απλά πράγματα ενθουσιάζονται, βρίσκουν χίλιους δυο τρόπους να είναι χαρούμενα, χωρίς να σκοτίζονται για κάτι. Και μόνο το ενδιαφέρον μας να τους δείξουμε, λάμπουν ολόκληρα, με ένα χαμόγελο όλη μέρα, απλώς και μόνο επειδή αφιερώσαμε λίγο χρόνο και παίξαμε μαζί τους.
Τα παιδιά ξέρουν να αγαπούν. Όταν τα φροντίζεις κι ασχολείσαι μαζί τους γίνονται τα πιο ευτυχισμένα πλάσματα στον κόσμο. Και μόλις τους δοθεί η ευκαιρία, θα σου δείξουν την αγάπη τους∙ με μια ζωγραφιά, με μια έκπληξη αλλά και με μια αγκαλιά τόσο μεγάλη και δυνατή, που είναι ικανή να σβήσει την κούραση της κάθε μέρας και να μας κάνει να ξεφύγουμε λιγάκι απ’ τις έγνοιες και τα προβλήματα της καθημερινότητας.
Η φαντασία ενός παιδιού είναι ίσως απ’ τα πιο θαυμαστά πράγματα επάνω στον πλανήτη. Δώσε τους μία λέξη, ένα κομμάτι χαρτί κι αμέσως δημιουργούν απ’ το πουθενά έναν ολόκληρο κόσμο γεμάτο από δράκους, πειρατές, όπλα, κάστρα, μάχες, ενώ εκείνοι είναι οι ήρωες που θα πολεμήσουν χωρίς δεύτερη σκέψη. Δώσε τους μια μπάλα κι αμέσως βρίσκονται στο παρκέ, παίζοντας μπάσκετ με τους αγαπημένους τους παίκτες του NBA κι όχι μόνο.
Είναι τόσα αυτά που μπορούν να μας μάθουν τα παιδιά. Παρακολούθησα αρκετά σεμινάρια ψυχολογίας κι όλοι οι ψυχοθεραπευτές μας καθοδηγούσαν να κάνουμε ένα και μόνο πράγμα: Να κλείσουμε τα μάτια και να βρούμε μέσα μας το παιδί που ήμασταν κάποτε. Να μιλήσουμε μαζί του και να δούμε σε ποιο σημείο έγινε ο λάθος χειρισμός. Τα παιδιά τα λέμε σκληρά γιατί είναι ειλικρινή, ίσως παραπάνω από όσο χρειάζεται κάποιες φορές. Όμως αυτή η ειλικρίνειά τους, ακριβώς επειδή είναι άδολη μας κάνει να δούμε την αλήθεια κατάματα.
Μονάχα, λοιπόν, αν βρούμε το παιδί μέσα μας θα καταλάβουμε το πραγματικό νόημα της ζωής. Βρίσκοντάς το, θα δούμε ότι η πραγματική ευτυχία και χαρά είναι στα μικρά κι ότι υπάρχουν τόσα πράγματα στην καθημερινότητα που παίρνουμε αψήφιστα, που είναι μοναδικά και κάνουν τη ζωή μας πιο όμορφη.
Δουλεύοντας με παιδιά θυμήθηκα ότι πρέπει να έχω εμπιστοσύνη στους ανθρώπους. Να αμφισβητώ οτιδήποτε είναι δημιουργικό για τη σκέψη μου, αλλά ποτέ την πίστη ότι υπάρχουν άνθρωποι με καλή καρδιά εκεί έξω. Έμαθα να χαίρομαι επειδή θα φάω παγωτό. Να χαίρομαι επειδή έχει ωραίο καιρό κι ακόμη κι αν δε βγω να παίξω, θα πάω μια βόλτα. Έμαθα να λέω αυτό που νιώθω, με όση ειλικρίνεια αυτό κουβαλάει και χωρίς το φόβο ή τον ενδοιασμό ότι θα κριθώ γι’ αυτό απ’ τους άλλους. Έμαθα να παίζω μαζί τους και να διασκεδάζω πραγματικά ανακαλύπτοντας τα τόσα όμορφα που υπάρχουν γύρω μας.
Μα ίσως το πιο σημαντικό που κατάφερα να μάθω είναι το ότι ήρθα ξανά σε επαφή με το παιδί, που βιάστηκα –κι εγώ κι όλοι μας– να αποχωριστώ, γιατί ήθελα να μεγαλώσω, ήθελα να αποφασίζω εγώ για μένα, λες και θα μπορούσα να σταματήσω την εξέλιξη.
Τώρα προσπαθώ να έχω αυτό το παιδί σαν γνώμονα σαν εσωτερικό βοηθό, που με την καθαρή κρίση του με βοηθά να κατασταλάξω σε σημαντικές αποφάσεις. Αυτό το παιδί σε πολλές περιπτώσεις ξέρει το καλύτερο για εμένα και ξέρει ακόμα  τον τρόπο με τον οποίο θα διασκεδάσουμε, θα επιτύχουμε περισσότερα, έχοντας μια πιο αγνή και καθαρή ματιά απέναντι στον κόσμο.
Αν σου δοθεί ποτέ η ευκαιρία, μην την απορρίψεις. Όσο δύσκολο κι αν είναι να δουλεύεις με παιδιά –γιατί είναι, μη γελιόμαστε– είναι κι εκατό φορές πιο όμορφο. Μπορεί να έχει ευθύνη μεγάλη, να πρέπει να είσαι αυστηρός, να χρειάζεσαι την υπομονή όλου του κόσμου, όμως τα οφέλη είναι πολύ περισσότερα. Την επαφή με το παιδί που έχεις μέσα σου και την άδολη αγάπη δε θα στην προσφέρει κανένα άλλο επάγγελμα, όπως επίσης και το αστείρευτο γέλιο, καθώς πολλά απ’ τα λεγόμενα των παιδιών είναι διαμάντια ακατέργαστα.
Τα παιδιά είναι από μόνα τους ένας διαφορετικός κόσμος, τον οποίο πραγματικά αξίζει να ανακαλύψεις.
Πηγή: pillowfights.gr
Συντάκτης: Ιωάννα Μαρίνου

Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη
eirinika.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι