Κυριακή, 16 Ιουνίου 2019

Αξιολάτρευτα σκίτσα που δείχνουν την τρυφερή σχέση πατέρα και κόρης

Τον ιδιαίτερο δεσμό πατέρα και κόρης εικονογραφεί η Snezhana Soosh και δημοσιεύει τις ζωγραφιές της στο IG. Αυτές οι εικόνες από νερομπογιά πραγματικά απεικονίζουν με μεγάλη επιτυχία αυτήν την ιδιαίτερη και τρυφερή αγάπη με τον πιο εξαίσιο τρόπο. 
Δείτε παρά κάτω μερικές αξιολάτρευτες εικόνες που μας θυμίζουν την αληθινή δύναμη του μπαμπά μας, στο πόσο καλός, προσεκτικός και ευγενικός είναι με την πριγκίπισσα του. 
Ένας μεγάλος μπαμπάς μπορεί να γίνει μικρός για το χατήρι της αγαπημένης κόρης του.
 
Δείτε περισσότερα στο InstaGram
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Σε έξαρση τα Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα

Οι ειδικοί ανησυχούν ιδιαίτερα για την αύξηση των ανθεκτικών στα αντιβιοτικά ΣΜΝ.

Ένα εκατομμύριο νέες σεξουαλικά μεταδιδόμενες λοιμώξεις συμβαίνουν κάθε μέρα, σύμφωνα με εκτιμήσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ). Αυτό σημαίνει περισσότερες από 376 εκατομμύρια νέα κρούσματα ετησίως από τέσσερις λοιμώξεις – χλαμύδια, γονόρροια, τριχονάδες και σύφιλη.
Ο ΠΟΥ υπογραμμίζει την έλλειψη προόδου όσον αφορά την παρεμπόδιση της εξάπλωσης των Σεξουαλικά Μεταδιδόμενων Νοσημάτων (ΣΜΝ) και αναφέρει ότι τα αριθμητικά στοιχεία θα πρέπει να μας αφυπνίσουν. Οι ειδικοί ανησυχούν ιδιαίτερα για την αύξηση των ανθεκτικών στα αντιβιοτικά ΣΜΝ.
 Ο ΠΟΥ αξιολογεί τακτικά τον παγκόσμιο αντίκτυπο των τεσσάρων κοινών σεξουαλικά μεταδιδόμενων λοιμώξεων. Εξετάζει τις δημοσιευμένες έρευνες από αναφορές των εργαζομένων του σε χώρες όλου του κόσμου. Σε σύγκριση με την τελευταία ανάλυσή του το 2012, ο ​​ΠΟΥ αναφέρει ότι δεν υπάρχει ουσιαστική μείωση των ποσοστών των νέων ή των υφιστάμενων λοιμώξεων. Υποδεικνύει ότι περίπου ένας στους 25 ανθρώπους παγκοσμίως έχει τουλάχιστον ένα από αυτά τα τέσσερα ΣΜΝ, ενώ μερικοί αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα πολλαπλές λοιμώξεις.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι μεταξύ των ατόμων ηλικίας 15-49 ετών το 2016 υπήρχαν:
  • 156 εκατομμύρια νέα κρούσματα τριχομονάδων
  • 127 εκατομμύρια νέα κρούσματα χλαμυδίων
  • 87 εκατομμύρια νέα κρούσματα γονόρροιας
  • 6,3 εκατομμύρια νέα κρούσματα σύφιλης
  Τα συμπτώματα των ΣΜΝ μπορεί να περιλαμβάνουν εκκρίσεις των γεννητικών οργάνων, πόνο κατά την ούρηση και αιμορραγία μεταξύ των περιόδων για τις γυναίκες. Ωστόσο, σε πολλές περιπτώσεις δεν έχουν συμπτώματα, άρα δεν γνωρίζει κάποιος ότι είναι φορέας τους. Σοβαρές επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν φλεγμονώδη νόσο της πυελού και υπογονιμότητα για τις γυναίκες από τα χλαμύδια και τη γονόρροια και καρδιαγγειακή και νευρολογική ασθένεια από τη σύφιλη. Εάν μια γυναίκα προσβληθεί από ΣΜΝ ενώ είναι έγκυος, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι θνησιμότητα για το έμβρυο, πρόωρος τοκετός, χαμηλό βάρος γέννησης και προβλήματα υγείας για το μωρό, όπως πνευμονία και τύφλωση.
Ο Δρ Peter Salama, του ΠΟΥ, δήλωσε:
«Βλέπουμε μια σχετική έλλειψη προόδου στην παρεμπόδιση της εξάπλωσης των ΣΜΝ παγκοσμίως. Απαιτείται μια συντονισμένη προσπάθεια για να εξασφαλιστεί ότι ο καθένας, παντού στον κόσμο, θα έχει πρόσβαση στις υπηρεσίες που χρειάζονται για να αποφύγει ή να θεραπευτεί από αυτές τις εξουθενωτικές ασθένειες».
Το ασφαλές σεξ, ιδίως μέσω της χρήσης προφυλακτικών και η καλύτερη πρόσβαση σε εξετάσεις είναι δύο κρίσιμοι παράγοντες για να μειωθεί η εξάπλωση των ΣΜΝ, σύμφωνα με τον ΠΟΥ.

Πηγή: iatrikanews.gr
clickatlife.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Έτσι προστατεύουμε τα παιδιά από το αλκοόλ

Ο θάνατος του 16χρονου Παναγιώτη Στεφανή και η παραμονή 13χρονης στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, είναι ο απολογισμός δύο σοβαρών περιπτώσεων υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ από ανήλικους, το τελευταίο διάστημα. Γεγονότα που προκαλούν ανησυχίες, για την αντιμετώπιση του κοινωνικού φαινομένου, το οποίο βρίσκεται σε έξαρση.
Η συνδρομή της οικογένειας θεωρείται πολύ σημαντική, ώστε να υπάρξει η ορθή ενημέρωση προς τους ανήλικους και θα πρέπει να σταθούν αρωγός στην αποτροπή τέτοιων περιστατικών. Σημαντική είναι, εκτός από τη συνδρομή των γονιών, και αυτή των εκπαιδευτικών, σύμφωνα με όσα είπε η Κλινική Ψυχολόγος Δρ, Αριστονίκη Θεοδοσίου στο Sigmalive.

Κατά την κ. Θεοδοσίου, τρία είναι τα βασικά στοιχεία που πρέπει να δει η κοινωνία σε βάθος, ώστε να μην βρεθούμε και πάλι αντιμέτωποι με τέτοιες περιπτώσεις, και αυτά είναι:
«Θα πρέπει να γίνεται σωστή ενημέρωση από τους γονείς. Δηλαδή θα πρέπει να ενημερώνουν τα παιδιά τους ότι η υπερβολική χρήση οποιασδήποτε εξαρτησιογόνου ουσίας», είπε η κ. Θεοδοσίου.

Δεύτερο στοιχείο θεωρεί την εκμάθηση, μέσα από μαθήματα που προσφέρονται στα σχολεία, των αποτελεσμάτων που μπορούν να επιφέρουν στον οργανισμό οι ουσίες. «Τα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν πώς μπορεί να αντιδράσει μια τέτοια ουσία στο αίμα, με τη βοήθεια των μαθημάτων που παρακολουθούν, όπως για παράδειγμα τη Βιολογία. Επίσης, θα μπορούσαν να υπάρχουν μαθήματα κατά τη διάρκεια των οποίων να γίνεται ιδιαίτερη μνεία στις ουσίες».

Πρόσθεσε, μάλιστα, πως θα πρέπει να ελέγχεται κατά πόσον η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ από κάποιον ανήλικο γίνεται από πειράγματα ή ακόμη να βρεθούν οι τρόποι εκείνοι από τους οποίους θα διαφαίνεται ότι ένα παιδί είναι επιρρεπές στις ουσίες αυτές. «Σε μια τέτοια περίπτωση, το παιδί χρήζει ψυχολογικής στήριξης», εξήγησε η κ. Θεοδοσίου.

Το τρίτο και τελευταίο στοιχείο είναι το να γίνονται γνωστά τα πρότυπα που έχει το παιδί, εάν δηλαδή τα παιδιά που φαίνονται ευάλωτα στην κατανάλωση ουσιών βρίσκονται σε οικογενειακό περιβάλλον που οι γονείς πίνουν ή καπνίζουν.

«Μπορεί κάποια παιδιά να έχουν γονείς οι οποίοι πίνουν πολύ στην καθημερινότητά τους και σε μια τέτοια περίπτωση υπάρχει ο κίνδυνος να καταλήξουν στην ίδια θέση», είπε η κ. Θεοδοσίου.

Σε ερώτηση εάν θεωρεί ότι τα παιδιά που καταφεύγουν συνήθως στις ουσίες έχουν στην οικογένειά τους άτομα που εξαρτιούνται από ουσίες, η Δρ. Θεοδοσίου είπε πως μπορεί να είναι οποιοδήποτε παιδί. «Σίγουρα, όμως, η καθοδήγηση από το σπίτι και το σχολείο παίζουν καθοριστικό ρόλο».

Όσον αφορά την περίπτωση που γονιός αντιληφθεί ότι ένα παιδί έχει μια τέτοια τάση, η κ. Θεοδοσίου είπε πως η καλύτερη αντιμετώπιση είναι ο γονιός να δείξει αρχικά κατανόηση και στη συνέχεια να τον συμβουλεύσει.

«Συμβουλές, όπως να εξηγήσει τι συμβαίνει στον οργανισμό όταν ξεπεράσει κάποιος το όριο, να ζητήσει να μάθει σε ποιους χώρους συχνάζει όταν πίνει, να προσέχει το ποτό που πίνει γιατί μπορεί να είναι νοθευμένο και γενικότερα να δώσει στο παιδί κατά κάποιον τρόπο βασικές δεξιότητες για το πώς να ζούμε και πώς να προστατεύουμε τον εαυτό μας», είπε, τέλος, η κ. Θεοδοσίου.

sigmalive.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πέντε κοινοί μύθοι για την Ψυχολογία

Την τελευταία δεκαετία οι ψυχολογικοί όροι και οι ψυχολογικές θεωρίες έχουν γίνει πολύ δημοφιλείς και χρησιμοποιούνται καθημερινά από το ευρύ κοινό. Οι ψυχολογικές ανακαλύψεις διευκολύνουν τους ανθρώπους ολοένα περισσότερο να εντρυφούν και να εμβαθύνουν στην κατανόηση του ανθρώπινου πόνου και της ανθρώπινης κατάστασης γενικότερα.

Παρόλα αυτά πολλοί μύθοι για την ψυχολογία επιμένουν, σύμφωνα με άρθρο του αναπληρωτή καθηγητή ψυχολογίας Στέφεν Ιλάρντι του Πανεπιστημίου του Κάνσας στην «Ουάσιγκτον Ποστ», που αναδεικνύει πέντε από αυτούς.

Μύθος 1ος: Χρησιμοποιούμε μόνο το 10% του εγκεφάλου μας 
Η ιδέα ότι ένα μεγάλο μέρος του εγκεφάλου μας παραμένει αδρανές, είναι μία από τις πιο διαδεδομένες στρεβλώσεις.
Πώς δημιουργήθηκε;
Ο μύθος αυτός έχει πιθανώς τις ρίζες του στην άποψη του Αμερικανού ψυχολόγου Ουίλιαμ Τζέιμς (1907) ότι «χρησιμοποιούμε μόνο ένα μικρό κομμάτι των πιθανών πνευματικών και φυσικών μας πόρων». Το ποιο είναι αυτό το ποσοστό, πιθανότατα προήλθε από τον συγγραφέα Λόουελ Τόμας, ο οποίος, παραφράζοντας τον Τζέιμς, έγραψε πως «ο μέσος άνθρωπος αναπτύσσει μόνο το 10% της λανθάνουσας πνευματικής του ικανότητας» (1936). Αργότερα πολλές ήσαν οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας που υποστήριξαν πως αν κάποιος καταφέρει να χρησιμοποιήσει περισσότερο απο το 10% του εγκεφάλου του, θα γίνει κοινωνός ιδιαίτερων γνωστικών ικανοτήτων.
Ποιά είναι η αλήθεια;
Η νευροεπιστήμη δεν επιβεβαιώνει αυτές τις αντιλήψεις. Αντίθετα, παρά το ότι ο εγκέφαλος αποτελεί μόνο το 2% της ανθρώπινης σωματικής μάζας, αντιπροσωπεύει το 20% των θερμιδικών δαπανών. Αυτό συμβαίνει διότι στον εγκέφαλο υπάρχουν πάνω από 86 δισεκατομμύρια νευρώνες, οι οποίοι είναι προγραμματισμένοι να αυτοκαταστρέφονται, αν δεν μπορούν να είναι λειτουργικοί και να συμμετέχουν σε κάποιο χρήσιμο κύκλωμα δραστηριοτήτων. Αν, λοιπόν, καταστρέφονταν όλοι οι νευρώνες εκτός του 10% που υποτίθεται ότι χρησιμοποιούνται, τότε θα επρόκειτο για έναν εξαιρετικά συρρικνωμένο εγκέφαλο και για ένα άτομο με μη φυσιολογικές νευρογνωστικές λειτουργίες.

Μύθος 2ος: Μας βοηθάει να μιλάμε για τα προβλήματα μας
Πώς δημιουργήθηκε;
Πριν από περίπου έναν αιώνα ο Σίγκμουντ Φρόυντ μίλησε για τη «θεραπεία μέσω του λόγου», γνωστή ως ψυχοθεραπεία. Σύμφωνα με τον ίδιο, όλοι έχουμε την κακή συνήθεια να καταπιέζουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματα που μας προκαλούν αναστάτωση. Η πεποίθηση αυτή συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Υποτίθεται ότι είναι πάντα βοηθητικό να μιλήσει ένας άνθρωπος που περνάει δυσκολίες. Όπως έγραψε ένας ψυχοθεραπευτής στο περιοδικό ψυχολογίας «Psychology Today», είναι τόσο απελευθερωτικό να μοιράζεσαι αυτά που σε προβληματίζουν.
Ποιά είναι η αλήθεια;
Τα ερευνητικά δεδομένα όχι μόνο δεν επιβεβαιώνουν αυτή την πεποίθηση, αλλά υπάρχουν ενδείξεις ότι η θεραπεία δια του λόγου μπορεί να έχει και αρνητικά αποτελέσματα. Αυτό υποστηρίζει π.χ. ο Σκοτ Λίλλιενφελντ, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Έμορι στην Ατλάντα, στην έρευνα του «Ψυχολογικές θεραπείες που προκαλούν βλάβες». Περίπου το 10% των ατόμων που κάνουν ψυχοθεραπεία, χειροτερεύουν εξαιτίας της και μόνο οι μισοί εμφανίζουν βελτίωση. Ο λόγος κατά τον ίδιο είναι ότι πολλοί ψυχοθεραπευτές δεν χρησιμοποιούν τεχνικές επιστημονικά τεκμηριωμένες και επιβεβαιωμένες από κλινικές μελέτες.

Μύθος 3ος: Η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή εκδηλώνεται με υπερ-οργανωτικότητα
Αυτοί που έχουν εμμονή με την τάξη και την καθαριότητα, χαρακτηρίζονται από το ευρύ κοινό ως ιδεοψυχαναγκαστικοί.
Πώς δημιουργήθηκε;
Πλήθος τηλεοπτικών σειρών και ταινιών έχουν φτιάξει μια αναπαράσταση αυτής της διαταραχής με τέτοιο τρόπο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Μόνικα Γκέλερ από τα «Φιλαράκια», η οποία είχε 11 διαφορετικές κατηγορίες πετσετών για ξεχωριστή χρήση την κάθε μία.
Ποιά είναι η αλήθεια;
Οι άνθρωποι που πάσχουν από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, συνήθως δεν είναι τακτικοί. Κατακλύζονται όμως από μια σειρά ανεξέλεγκτων δυσάρεστων σκέψεων και εικόνων, τις οποίες αισθάνονται υποχρεωμένοι να απομακρύνουν με χρονοβόρες τελετουργίες. Μία μικρή μειονότητα των πασχόντων έχει πραγματικά καταναγκαστικές τελετές για το πλύσιμο των χεριών. Αλλά ο υπερβολικός καθαρισμός είναι μόνο μία πιθανότητα σε ένα ευρύ σύμπλεγμα συμπτωμάτων της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής (OCD).

Mύθος 4ος: Οι μεταβολές της διάθεσης είναι το σήμα κατατεθέν της διπολικής διαταραχής
Πώς δημιουργήθηκε;
Πέρα από το γεγονός ότι πολύ γνωστές προσωπικότητες έχουν διαγνωσθεί με αυτή τη διαταραχή, παλαιότερα γνωστή ως μανιοκατάθλιψη (π.χ. Κάθριν Ζέτα Τζόουνς, Ράσελ Μπραντ, Μαράια Κάρεϊ, Κάρι Φίσερ κ.α.), ένα μεγάλο κομμάτι των διαδικτυακών μέσων στηρίζει αυτό το μύθο για τις γρήγορες εναλλαγές διάθεσης ως ένα από κλασικά συμπτώματα. Ακόμη και η ιστοσελίδα της γνωστής αμερικανικής κλινικής Mayo περιγράφει τη διπολική διαταραχή ως «κατάσταση ψυχικής υγείας που προκαλεί ακραίες μεταβολές της διάθεσης».
Ποιά είναι η αλήθεια;
Οι εναλλαγές της διάθεσης δεν συγκαταλέγονται στα επίσημα συμπτώματα και διαγνωστικά κριτήρια της διπολικής διαταραχής. Οι πάσχοντες βιώνουν βέβαια ακραίες φάσεις μανίας και κατάθλιψης, αλλά διαρκούν για εβδομάδες και μήνες και σπάνια μεταβάλλονται γρήγορα. Επίσης συνοδεύονται από άλλες -πολύ πιο ανησυχητικές από την αλλαγή διάθεσης- συμπεριφορές. Οι κρίσεις της κατάθλιψης συχνά προκαλούν συντριπτική αίσθηση εξάντλησης, αδιαπέραστη ομίχλη στον εγκέφαλο, μεγάλη αγωνία και άλλα. Η μανία μπορεί να προκαλέσει παρορμητικές, ακανόνιστες συμπεριφορές σεξουαλικού ή καταναλωτικού περιεχομένου, οδηγώντας σε απερισκεψίες, καταστροφικές δαπάνες, ακόμη και βίαιες φιλονικίες.

Μύθος 5ος: Η φαρμακευτική αγωγή είναι ο μόνος τρόπος για να διορθωθεί μια χημική ανισορροπία
Πώς δημιουργήθηκε;
Οι φαρμακευτικές εταιρείες διαφημίζουν ότι τα μη φυσιολογικά επίπεδα των χημικών ουσιών στο σώμα και οι ανισορροπίες τους στον εγκέφαλο είναι υπεύθυνα για τις ψυχικές ασθένειες και ότι μέσω των φαρμάκων μπορούν να αντιμετωπιστούν.
Ποιά είναι η αλήθεια;
Πρόκειται για υπεραπλούστευση. Αφενός οι ψυχικές διαταραχές, όπως η κατάθλιψη, σχετίζονται με μια σειρά διαταραχών του εγκεφάλου και όχι απλά με μια χημική ανισορροπία. Αφετέρου τα φάρμακα είναι μεν μια από τις υπάρχουσες θεραπείες, αλλά υπάρχουν πολλοί άλλοι τρόποι αλλαγής του νευροχημικού «προφίλ» μας, όπως η τακτική άσκηση, η σωστή διατροφή και η ψυχοθεραπεία.
***
Πηγήwashingtonpost ΑΠΕ – ΜΠΕ – kathimerini

Αντικλείδι
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Σάββατο, 15 Ιουνίου 2019

Η δυστυχία μας δεν πρόκειται να πάρει τέλος αν δεν θεραπευθεί πρώτα η ψυχή μας

Πάντως, αυτό βάλ’ το καλά στο μυαλό σου: η δυστυχία μας δεν πρόκειται να πάρει τέλος αν δεν θεραπευθεί πρώτα η ψυχή μας, κι αυτό μόνο με τη φιλοσοφία μπορούμε να το πετύχουμε. Αφού κάναμε λοιπόν την αρχή, ας αφεθούμε στα χέρια της για να μας θεραπεύσει. Θα γίνουμε σίγουρα καλά, αρκεί να το θέλουμε.
Εγώ μάλιστα θα επεκταθώ περισσότερο: δεν θα ασχοληθώ απλώς με το θέμα της θλίψης, αν κι αυτό θα είναι το πρωτεύον ζητούμενο μας, αλλά με το σύνολο των διαταραχών, όπως τις λέω εγώ – ή «ασθενειών», όπως προτιμούν να τις ονομάζουν οι Έλληνες.
Και, πρώτα απ’ όλα, αν δεν έχεις αντίρρηση, θα συνοψίσω τα επιχειρήματά μου, κατά το σύστημα των Στωικών. Ύστερα θα αφήσω τη συζήτηση να κυλήσει ελεύθερα, όπως κάνω πάντα.
Ο γενναίος άνθρωπος είναι και θαρραλέος- δεν θα πω τολμηρός, γιατί αυτή η λέξη χρησιμοποιείται λανθασμένα με κακή έννοια, μολονότι παράγεται από την τόλμη, η οποία βέβαια είναι αξιέπαινη. Όμως, όποιος είναι θαρραλέος, είναι βέβαιο ότι δεν αφήνει τον φόβο να τον κυριεύσει, διότι το θάρρος απέχει πολύ από τη δειλία.
Ωστόσο, ο άνθρωπος που κινδυνεύει από τη θλίψη κινδυνεύει και από τον φόβο. Διότι, όταν κάτι μας θλίβει με την παρουσία του, η ιδέα ότι μας απειλεί και ότι από στιγμή σε στιγμή θα εμφανιστεί κοντά μας γεννά στην ψυχή μας τον φόβο. Άρα η θλίψη δεν συμβιβάζεται με τη γενναιότητα. Ο άνθρωπος που απειλείται από τη θλίψη απειλείται επίσης και από τον φόβο, όπως και από την αθυμία και τη μελαγχολία. Όσοι προσβάλλονται από παρόμοιες διαταραχές, νιώθουν επίσης ένα αίσθημα υποταγής και είναι έτοιμοι να ομολογήσουν, αν χρειαστεί, πως έχουν ηττηθεί. Όμως, όποιος παραδέχεται κάτι τέτοιο, ομολογεί ταυτόχρονα πως είναι άτολμος και δειλός.
Ο σοφός άνθρωπος δεν έχει καμία από αυτές τις ιδιότητες. Άρα είναι απρόσβλητος από τη θλίψη. Κανείς δεν είναι σοφός αν δεν είναι γενναίος. Άρα ο σοφός άνθρωπος δεν απειλείται από τη θλίψη.
Συν τοις άλλοις, ο σοφός οφείλει να είναι μεγαλόψυχος, και ο μεγαλόψυχος είναι αήττητος· όποιος είναι αήττητος περιφρονεί τις ανθρώπινες μικρότητες και τις αντιμετωπίζει αφ’ υψηλού. Όμως, κανείς δεν μπορεί να περιφρονήσει τα αίτια της θλίψης του. Οπότε ο γενναίος άνθρωπος δεν πάσχει ποτέ από θλίψη. Ωστόσο, όλοι οι σοφοί είναι γενναίοι. Άρα ο σοφός δεν απειλείται από τη θλίψη. Κι όπως όταν έχει κάποιο πρόβλημα το μάτι μας δεν είναι σε θέση να λειτουργήσει σωστά και να εκπληρώσει την αποστολή του -το ίδιο ισχύει και για τα υπόλοιπα όργανα και για ολόκληρο το σώμα μας-, έτσι και η ψυχή μας, όταν είναι ταραγμένη, δεν μπορεί να επιτελέσει σωστά το έργο της.
Όμως, το έργο της ψυχής είναι η ορθή χρήση της λογικής, και η ψυχή του σοφού είναι πάντοτε σε θέση να χρησιμοποιήσει τη λογική με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Επομένως, δεν πάσχει ποτέ από διαταραχές. Η θλίψη είναι ψυχική διαταραχή. Άρα ο σοφός άνθρωπος θα είναι πάντοτε απαλλαγμένος από τη θλίψη.
Είναι επίσης πιθανόν ο μετρημένος άνθρωπος – οι Έλληνες τον αποκαλούν σώφρονα και την αρετή του σωφροσύνην τη λέξη αυτή εγώ άλλοτε τη μεταφράζω ως εγκράτεια», άλλοτε ως «μετριοπάθεια», άλλοτε, πάλι, ως «σεμνότητα». Αναρωτιέμαι αν θα ήταν σωστό να την αποδώσουμε και ως «χρηστότητα», διότι ο ελληνικός όρος περιορίζει τη σημασία της.
Οι Έλληνες αποκαλούν τους «χρηστούς» ανθρώπους χρησίμους., πράγμα που σημαίνει απλώς ότι έχουν κάποια χρησιμότητα. Η δική μας λέξη έχει πολύ πλατύτερη έννοια. Δηλώνει ταυτόχρονα εγκράτεια και έλλειψη κακίας· γι’ αυτό το τελευταίο οι Έλληνες δεν έχουν λέξη, εκτός ίσως από την αβλάβειαν. Η έλλειψη κακίας είναι η ιδιότητα της αθώας ψυχής που δεν μπορεί να βλάψει κανέναν άρα η «χρηστότητα» εμπεριέχει όλες τις άλλες αρετές. Αν δεν είχε τόσο πλατύ νόημα και περιοριζόταν στη στενή σημασία με την οποία συνήθως χρησιμοποιείται, η λέξη αυτή δεν θα είχε αποδοθεί ως εγκωμιαστικό επίθετο στον Λ. Πείσωνα.
Και επειδή ο χρηστός άνθρωπος συνήθως δεν εγκαταλείπει τη θέση του από φόβο, διότι αυτό είναι δείγμα δειλίας, ούτε είναι τόσο φιλάργυρος ώστε να κρατάει για τον εαυτό του κάτι που του έδωσαν ως δάνειο, διότι αυτό είναι δείγμα αδικίας, ούτε διεκπεραιώνει ασυλλόγιστα μια υπόθεσή του, διότι αυτό είναι δείγμα αφροσύνης, η «χρηστότητα» περιλαμβάνει και τις τρεις αρετές ταυτόχρονα: γενναιότητα, δικαιοσύνη, φρόνηση· αν κι αυτό συμβαίνει συχνά με τις αρετές: πάντα υπάρχει κάποιο κοινό χαρακτηριστικό που συνδέει τη μία με την άλλη.
Άρα θεωρώ και τη ‘’χρηστότητα’’ ως τέταρτη, κατά σειρά, αρετή. Αυτή έχει ως στόχο της να εξουσιάζει και να καταστέλλει τις σφοδρές επιθυμίες της ψυχής και, στήνοντας συνεχή πόλεμο με την φιληδονία, να εξασφαλίζει ηρεμία και σταθερότητα σε όλες τις περιστάσεις, Η ‘’χρηστότητα’’, αν δεν κάνω λάθος, προέρχεται από το ρήμα χρή, το οποίο σημαίνει «πρέπει, είναι ανάγκη» -τώρα το παράκανα με τις ετυμολογίες· δεν πειράζει όμως, ας προσπαθήσω, κι αν η προσπάθειά μου δεν με οδηγήσει πουθενά, πες πως πρόκειται γι’ αστείο, ενώ η «αχρηστία» δηλώνει κάτι που δεν έχει καμία απολύτως χρησιμότητα- γι’ αυτό τον άσωτο άνθρωπο τον αποκαλούμε και «άχρηστο».
Όποιος λοιπόν είναι «χρηστός», ή, αν προτιμάς, μετρημένος και εγκρατής, είναι επόμενο να έχει σταθερό χαρακτήρα. Ο άνθρωπος που έχει σταθερό χαρακτήρα είναι γαλήνιος και η ψυχή του δεν υποφέρει από διαταραχές, άρα ούτε και από θλίψη. Όλα αυτά είναι δείγματα σοφίας. Άρα η θλίψη δεν αγγίζει τον σοφό.
***
Κικέρων -Το φάρμακο της λύπης. 
Τρίτη Τουσκουλανή διατριβή. μετάφραση: Όλγα Παπακώστα. Ωκεανίδα
Αντικλείδι
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2019

Η τρέχουσα εμμονή να έχουμε τέλεια παιδιά -- The 'pushy parent' syndrome in ancient Rome

Πολλοί γονείς θεωρούν ότι η ανώτατη εκπαίδευση και η τελειότητα είναι βασικές προϋποθέσεις για την ευτυχία.
Η ανατροφή των παιδιών δεν είναι μόνο να καταφέρουν να μπουν στο καλύτερο σχολείο, να γνωρίζουν τρεις γλώσσες και να μοιάζουν σαν κούκλες σε βιτρίνα πολυκαταστήματος.
 
Πολλές μελέτες έχουν δείξει ότι οι γονείς που θέτουν υψηλούς στόχους προκαλούν σοβαρές ελλείψεις στις ζωές των παιδιών τους.

Το πιο πιθανό είναι να φτάσουν στην ενηλικίωση και να σκέφτονται ότι δεν είναι αρκετά καλοί και ότι ποτέ δεν θα είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις προσδοκίες των γονέων τους.

Αυτές οι ιδέες μπορούν να συνοψιστούν από μια απλή σχέση: 
στην προσπάθειά σας να αναθρέψετε τα τέλεια παιδιά θα αποκτήσετε μελαγχολικά παιδιά. 
Να σέβεστε την προσωπικότητά τους, να αφήνετε τη φωνή τους να ακουστεί και να ανησυχείτε μόνο για το αν είναι ευτυχισμένα.
Με αυτό τον τρόπο θρέφουμε τις καρδιές τους έτσι ώστε να μπορούν να αναπτύξουν ελεύθερη σκέψη, να γίνουν υγιείς ενήλικες και να έχουν ολοκληρωμένη ζωή. Ας εξετάσουμε λίγο αυτό το θέμα.

Σύνδρομο του πιεστικού γονέα: 

οι κίνδυνοι της τελειομανίας

Υπάρχει μια περίεργη ιστορία η οποία απεικονίζει άψογα αυτή την ιδέα: στη Ρώμη υπάρχει ένας τύμβος από το 94 π.Χ. που προσελκύει πάντα την προσοχή των τουριστών.

Η επιγραφή στην ταφόπλακα έχει ως εξής: 


«Ενθάδε κείται ο Quintus Sulpicius Maximus, ένας ρωμαίος νέος που έζησε 11 χρόνια, 5 μήνες και 12 ημέρες. Απεβίωσε μερικές μέρες μετά τη συμμετοχή του σε διαγωνισμό ποίησης για ενήλικες».
Ήταν γνωστό ότι ο μικρός Quintus διέθετε ένα ξεχωριστό ταλέντο. Στις μέρες μας πιθανότατα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα παιδί-θαύμα. Ήταν τόσο πολυτάλαντος που οι γονείς του τον είχαν πάει σε όλους τους διαγωνισμούς ποίησης και λογοτεχνίας στη Ρώμη για να διαγωνιστεί με ενήλικες.
Λέγεται ότι το παιδί πέθανε επειδή κατέρρευσε από εξάντληση από την πολλή εργασία και δεν ήταν σε θέση να ανταποκριθεί στις βαριές προσδοκίες που του είχαν θέσει οι γονείς του. Αυτή η ιστορία αποτελεί ένα κλασικό παράδειγμα του «συνδρόμου του πιεστικού γονέα».

Η τρέχουσα εμμονή να έχουμε τέλεια παιδιά
Πολλοί γονείς ονειρεύονται να έχουν όμορφα, ταλαντούχα παιδιά που προορίζονται να γίνουν επιτυχημένοι επαγγελματίες του αύριο.

Το λάθος εδώ, χωρίς καμία αμφιβολία, είναι ότι οριοθετούν τα μικρά «στο μέλλον», ξεχνώντας ότι αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία για τα παιδιά είναι το εδώ και το τώρα: η χαρά της στιγμής.
Ως γονείς, θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας αλλά θα πρέπει να διατηρούμε και μια ισορροπία. Τα παιδιά θα πρέπει να είναι σε θέση να απολαμβάνουν την παιδική τους ηλικία.
Είναι σημαντικό να μορφώνουμε τις καρδιές των παιδιών. Πρέπει να τα καθοδηγούμε και να τα συμβουλεύουμε και όχι να τα αναγκάζουμε να προχωρούν στο δρόμο των δικών μας προσδοκιών.

Κλειδιά για την ελάφρυνση της τελειομανίας όταν αναθρέφουμε τα παιδιά μας
Η αποφυγή της βλαβερής τελειομανίας είναι το πιο σημαντικό από όλα. Παραβιάζει τα δικαιώματα του παιδιού και προκαλεί πόνο, αντί να φέρνει ευτυχία. Για να μπορέσουμε να το αποφύγουμε θα πρέπει να έχουμε κατά νου αυτές τις αρχές:

Οι γονείς θα πρέπει να προσέχουν τη στάση και τη συμπεριφορά τους
Μερικές φορές οι γονείς αντί να είναι απαιτητικοί με τα παιδιά τους, τα παρακολουθούν καθώς θέτουν τις δικές τους προσδοκίες με κάπως τραγικό τρόπο.
Αυτό συμβαίνει επειδή στο σπίτι τα παιδιά προσέχουν τη στάση και τη συμπεριφορά μας. Αν είμαστε πραγματικά επικριτικοί για το περιβάλλον μας και θέτουμε πολύ αυστηρά πρότυπα για τον εαυτό μας τότε τα παιδιά που παρακολουθούν αυτή τη συμπεριφορά θα τη μιμηθούν.

Όταν ακούν εκφράσεις όπως: «Έκανα ένα λάθος στη δουλειά, απλά θέλω να πεθάνω. Καταστροφή». Αυτό μπορεί να έχει σοβαρό αντίκτυπο σε ένα παιδί.

Να είστε προσεκτικοί με τις προσδοκίες που θέτετε στα παιδιά σας και με τον τρόπο που τα προστατεύετε

Θα σας δώσουμε ένα παράδειγμα: ο γιός σας είναι πραγματικά περήφανος για τον εαυτό του που πήρε καλό βαθμό στα μαθηματικά. Εσείς, αντί να χαρείτε με το επίτευγμά του, τον ενημερώνετε ότι την επόμενη φορά περιμένετε να πάρει ακόμη καλύτερο βαθμό.

Αυτό δεν είναι σωστό: να βοηθάτε τα παιδιά σας να εκτιμούν τα επιτεύγματά τους, να γνωρίζουν την αξία της σκληρής δουλειάς αλλά να μην αισθάνονται ταπεινωμένα όταν δεν μπορούν να επιτύχουν όλους τους στόχους που έχουν θέσει.

Να ελπίζετε για το καλύτερο αλλά να αποδέχεστε ότι όλοι κάνουμε λάθη
Ένα λάθος ή μια αποτυχία δεν φέρνει το τέλος του κόσμου αλλά είναι ένας τρόπος να μαθαίνουμε και να το ξεπερνούμε. Να αφήνετε τα παιδιά σας να διαπρέπουν σε ό,τι επιθυμούν αλλά να τους δίνετε και το περιθώριο να κάνουν λάθη.
Να ενισχύετε τα αισθήματα ανοχής, κατανόησης, αυτοπεποίθησης και το αίσθημα αυτοεκτίμησης. Ένα παιδί που σας εμπιστεύεται αρκετά για να σας μιλήσει για τις αμφιβολίες του και τα λάθη του, είναι ένα παιδί που προσπαθεί να συνδεθεί μαζί σας και αυτό είναι ένα εξαιρετικό προνόμιο.

Ξέρουμε ότι ζούμε σε μια περίοδο κοινωνικής κρίσης και ότι πρέπει τα παιδιά μας να είναι κατάλληλα προετοιμασμένα για το αύριο έτσι ώστε να έχουν πρόσβαση σε περισσότερες ευκαιρίες και να μπορέσουν να δημιουργήσουν έναν καλύτερο κόσμο.
Τώρα, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραμερίζουμε την αξία της εκπαίδευσής τους στη συναισθηματική νοημοσύνη έτσι ώστε να μεγαλώνουν και να γίνονται ευτυχισμένοι ενήλικες που θα είναι σε θέση να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό.

Είναι ένα έργο ζωτικής σημασίας που όλοι, μητέρες, πατέρες και εκπαιδευτικοί ακόμη και τα κοινωνικά ιδρύματα, είναι υπεύθυνα να διδάσκουν στα παιδιά την ευτυχία και όχι την τελειομανία.

meygeia

ismylife
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Χανιά: Εταιρεία Προστασίας Ανηλίκων - Παιδιά κακοποιούνται σε ένα στα τέσσερα σπίτια σε Χανιά και Ρέθυμνο

Η σιωπηλή μορφή βίας με τις καταστροφικές συνέπειες

Ημερίδα για την κακοποίηση παιδιών και εφήβων διοργανώνεται το Σάββατο στα Χανιά, η Εταιρεία Προστασίας Ανηλίκων με στόχο την ενημέρωση και την κινητοποίηση των πολιτών αλλά και την δικτύωση μεταξύ των εμπλεκομένων φορέων, σε ένα ζήτημα που αφορά μία στις τέσσερις οικογένειες.

Συνέντευξη τύπου για το θέμα παραχώρησαν οι διοργανωτές, απευθύνοντας κάλεσμα για συμμετοχή.

Στοιχεία σοκ
Αποκαλυπτικά στοιχεία για την έκταση του φαινομένου, παρουσίασε ο Παιδοψυχίατρος Γιώργος Βαγιωνής: “Οι στατιστικές μιλούν για ένα στα τέσσερα παιδιά. Είναι περίπου οι ίδιες στατιστικές που ισχύουν για τις κακοποιημένες γυναίκες και αυτό δεν είναι τυχαίο γιατί συχνά η κακοποίηση της μητέρας συνυπάρχει με την κακοποίηση του παιδιού.

Όσον αφορά τις μορφές κακοποίησης, η πιο συχνή είναι η συναισθηματική κακοποίηση και λιγότερο η σεξουαλική και η σωματική, οι οποίες αν και αναδεικνύονται περισσότερο από τα ΜΜΕ, είναι πολύ πιο σπάνιες. Το 80% των περιπτώσεων προέρχονται μέσα από την οικογένεια. Είναι πολύ σπάνιο ένας ξένος να κακοποιήσει ένα παιδί. Κατά κύριο λόγο μιλάμε για ψυχική κακοποίηση, η οποία είναι δύσκολο να αποδειχθεί ενώ υπάρχει νομικό κενό. Πολλές φορές χρησιμοποιείται σε συγκρουσιακά διαζύγια για παρθούν οι επιμέλειες των παιδιών” τόνισε.

Όπως εξήγησε, δεν πρόκειται για κάτι περιστασιακό αλλά για μια συστηματική κατάσταση, η οποί παραμένει και αναπαράγεται στην κοινωνία, καθώς περνά από γενιά σε γενιά. Ωστόσο, όπως τόνισε, υπάρχει ένα πρόβλημα στην καταγραφή της κακοποίησης: “Μαζί με τους νομικούς τους εκπαιδευτικούς και τους παιδίατρους, προσπαθούμε να σπάσει ο κύκλος της σιωπής. Τα παιδιά πρέπει να νιώσουν ότι μπορούν και πρέπει να μιλήσουν για την κακοποίηση που υφίστανται”.

Τρίπτυχο εκδηλώσεων
“Ο Δικηγορικός Σύλλογος αποτελεί μόνιμο αρωγό της Εταιρείας Προστασίας Ανηλίκων. Στα πλαίσια αυτής της διαρκούς και μόνιμης συνεργασίας, συνδιοργανώνεται μία ημερίδα με θέμα κακοποίηση παιδιών και εφήβων. Με σκοπό την ευαισθητοποίηση και την κινητοποίηση όχι μόνο των φορέων αλλά και των πολιτών” τόνισε η αντιπρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Χανίων, Αγάπη Μικρού.

Μάλιστα, όπως είπε “η ημερίδα εντάσσεται σε ένα τρίπτυχο εκδηλώσεων: Θα ακολουθήσει δεύτερη ημερίδα με ειδικότερο θέμα και μια θεατρική παράσταση, για την οποία εργάζεται ήδη η θεατρική ομάδα του Δικηγορικού Συλλόγου Χανίων”

Δικτύωση φορέων
“Η Εταιρεία δραστηριοποιείται στα Χανιά από το 1995 και τα τελευταία χρόνια έχει προσπαθήσει με τις δράσεις της να ικανοποιήσει τον βασικό σκοπό της που είναι η συμβολή στην πρόληψη της παραβατικότητας των νέων, έναν ρόλο που είναι πολλές φορές άχαρος αλλά ιδιαίτερα σημαντικός στην κοινωνία μας” τόνισε, Γιώργος Γώγουλος, εκπαιδευτικός και μέλος του ΔΣ της Εταιρείας Προστασίας Ανηλίκων και προσέθεσε: “Προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ένα ενεργό δίκτυο φορέων ώστε να υποστηριχθεί καλύτερα ο ρόλος της εταιρείας”

Το πρόγραμμα
Η ημερίδα πλαισιώνεται από δύο κεντρικές ομιλίες και πέντε ειδικά θέματα, ενώ τον συντονισμό θα έχει η πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου, Παρασκευή Ορφανουδάκη και παθολόγος Στέφανος Ντουκάκης.

zarpanews.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα παιδιά δεν χρειάζονται κοινωνικά δίκτυα, αληθινές φιλίες και ουσιαστική επαφή έχουν ανάγκη

Όσο πιο νωρίς δώσετε έμφαση στις κοινωνικές δεξιότητες και στις κοινωνικές ευκαιρίες του παιδιού, τόσο πιο ισορροπημένα θα μεγαλώσει.
Τα παιδιά προς το τέλος του δημοτικού ή στις αρχές του γυμνασίου, δηλαδή κάπου μεταξύ προεφηβείας και αρχές της εφηβείας, αρχίζουν πιο έντονα να ενδιαφέρονται για την εμφάνισή τους, για το πώς τους βλέπουν οι άλλοι, για το ντύσιμό τους, για τη γνώμη των συνομηλίκων τους ή και των λίγο μεγαλύτερων. 

Κάπου τότε αρχίζουν να νοιάζονται και για το κοινωνικό τους προφίλ και το πόσο αρεστοί και δημοφιλείς είναι στο περιβάλλον τους. 
Χμ, είπα τη λέξη «προφίλ», κάπως έτσι τους δημιουργείται η σκέψη να ασχοληθούν με τα κοινωνικά δίκτυα ή τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. 
Ακόμα και αν δεν είστε από τους γονείς που ασχολούνται πολύ με όλα αυτά –άρα δεν είστε εσείς που τους έχετε δώσει το παράδειγμα– αργά ή γρήγορα θα ζητήσουν πρόσβαση σε κινητά ή τάμπλετ και να δημιουργήσουν δικούς τους λογαριασμούς, σε αυτού του είδους τις εφαρμογές. Ειδικά τώρα το καλοκαίρι με το πρόσχημα του να μη χάσουν επαφή με τους φίλους τους κατά τη διάρκεια των διακοπών είναι πολύ επικίνδυνο να πέσετε στην παγίδα τους…

Εδώ παρουσιάζουμε μερικούς λόγους για να το καθυστερήσετε… όσο γίνεται! 

Τα κοινωνικά μέσα δεν σχεδιάστηκαν για την ηλικία τους. 
Ο υπό ανάπτυξη μετωπιαίος λοβός ενός εφήβου δεν μπορεί να διαχειριστεί την απόσπαση της προσοχής ή τους πειρασμούς που έρχονται με τη χρήση των κοινωνικών μέσων. 
Ενώ αρχίζετε να διδάσκετε υπεύθυνη χρήση της τεχνολογίας τώρα, ξέρετε ότι δεν θα είστε σε θέση να διδάξετε την ωριμότητα που απαιτούν τα κοινωνικά μέσα. 

Τα κοινωνικά μέσα είναι μια τεχνολογία ψυχαγωγίας. 
Δεν κάνει το παιδί σας πιο έξυπνο ή πιο προετοιμασμένο για την πραγματική ζωή ή τη μελλοντική εργασία. Ούτε είναι απαραίτητο για υγιή κοινωνική ανάπτυξη. 
Είναι καθαρή διασκέδαση που συνδέεται με μια πλατφόρμα μάρκετινγκ που εξάγει κομμάτια προσωπικών πληροφοριών και προτιμήσεων από το παιδί σας κάθε φορά που το χρησιμοποιεί, για να μην αναφέρουμε τις ώρες του χρόνου και της προσοχής τους. 

Η νοοτροπία «όσο περισσότερα τόσο καλύτερα» ενός εφήβου είναι ένας επικίνδυνος αγώνας για τα κοινωνικά μέσα. 
Έχουν πραγματικά 1.786 φίλους; Πρέπει πραγματικά να είναι σε αυτό εννέα ώρες την ημέρα; Τα κοινωνικά μέσα επιτρέπουν (και τους ενθαρρύνει) να το παρακάνουν με τις επαφές των φίλων τους, καθώς τείνουν να το παρακάνουν και με άλλα πράγματα στη ζωή τους.

Τα κοινωνικά μέσα είναι μια εθιστική μορφή διασκέδασης οθόνης. 
Και, όπως ο εθισμός στα βίντεο-παιχνίδια, η πρώιμη χρήση μπορεί να δημιουργήσει μελλοντικά πρότυπα και συνήθειες εθισμού.
Τα κοινωνικά μέσα αντικαθιστούν την εκμάθηση της κοινωνικής αντιμετώπισης πρόσωπο με πρόσωπο με τους συνομηλίκους, μια δεξιότητα που θα χρειαστεί να εξασκήσουν για να πετύχουν στην πραγματική ζωή. 

Τα κοινωνικά μέσα μπορούν να οδηγήσουν τους έφηβους να χάσουν τη σχέση τους με την οικογένεια και να δουν αντίθετα τους θεατές ως «φίλους»
Δεδομένου ότι ο γνωστικός εγκέφαλος εξακολουθεί να διαμορφώνεται, η ανάγκη για τον έφηβο να είναι συνδεδεμένος με την οικογένεια είναι εξίσου σημαντική τώρα, όπως κι όταν ήταν μικρότερο το παιδί. Βεβαιωθείτε ότι το δέσιμο είναι ισχυρό. 
Ενώ χρειάζονται δεσμούς με τους φίλους τους, χρειάζονται ακόμα περισσότερο μια υγιή οικογενειακή προσκόλληση.
Ο χρόνος που θα αναλωθεί στα κοινωνικά δίκτυα θα μπορούσε να αξιοποιηθεί δημιουργικά και γνωστικά, καθώς σε αυτή την ηλικία συνεχίζουν να μαθαίνουν γρήγορα και να λειτουργεί το μυαλό τους σαν σφουγγάρι.

Τι μπορείτε να κάνετε; 

* Καθυστερήστε όσο γίνεται την πρόσβαση
* Ακολουθήστε τους λογαριασμούς τους
* Προτιμήστε να φτιάξετε οικογενειακό λογαριασμό
* Επιτρέψτε την επίσκεψη σε κοινωνικά δίκτυα μόνο κατά την παρουσία σας και με σύνδεση μόνο από υπολογιστή, μην εγκαταστήσετε την εφαρμογή σε κινητά ή τάμπλετ που έχουν πρόσβαση
* Χρήση μόνο με το ρολόι, και τηρώντας αυστηρά τα όρια
* Ενθαρρύνετε την επικοινωνία πρόσωπο με πρόσωπο μεταξύ των φίλων τους
* Δημιουργήστε ευκαιρίες για να περνούν αληθινό χρόνο με τους αληθινούς φίλους τους
* Περάστε αρκετό δημιουργικό χρόνο μαζί τους για να μην το έχουν καν ανάγκη
* Να είστε καλό παράδειγμα, η δική σας χρήση με κινητά, οθόνες και λοιπά τα επηρεάζει εξίσου.

Κείμενο Αγγελική Λάλου
childit.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2019

Παπαγάλος στην Αυστραλία τραγουδάει: «Σαν πας στην Καλαμάτα»

Οι παπαγάλοι κοκατού της Αυστραλίας είναι έξυπνοι και παιχνιδιάρηδες… 
Στην Ωκεανία οι Έλληνες ξεπερνούν το εκατομμύριο, οι κοκατού πιθανά τα 100 εκατομμύρια, αλλά δεν είναι λίγοι όσοι μιλάνε -και τραγουδάνε- ελληνικότατα, χάρη στην αγάπη και τη φροντίδα των ομογενών… 
Απολαύστε έναν από αυτούς, στο βίντεο του Παναγιώτη Ροτζιώκου:

omorfhzwh.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μαθητής πρόσφυγας διδάσκει Ελληνικά μέσω Facebook!

Όπως όλοι οι έφηβοι, ο Sabri Madi, χρησιμοποιεί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να επικοινωνήσει και να συνδεθεί με τον κόσμο. Μέσω εφαρμογών, όπως το Facebook, ο 13χρονος Παλαιστίνιος μοιράζεται τα νέα του με φίλους και συγγενείς του στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.
Και αυτοί, με τη σειρά τους, βρίσκονται ανάμεσα στους 900 ακόλουθους της σελίδας «Learn Greek» – «Μάθε ελληνικά», που δημιούργησε ο Sabri τον περασμένο Φεβρουάριο, μεταδίδοντας τις γνώσεις που αποκομίζει καθημερινά από το LEDU, το κέντρο μη τυπικής εκπαίδευσης στη Λέρο, το οποίο λειτουργεί από το 2017 με τη στήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και εταίρων της.

Η ιστορία του Σάμπρι έγινε γνωστή μέσα από σημερινή δημοσίευση της Ύπατης Αρμοστείας. Σύμφωνα, λοιπόν, με την ανάρτηση:
Ο Sabri έφτασε πέρυσι τον Δεκέμβριο με μία βάρκα από την Τουρκία στη Λέρο, μαζί με τη 41χρονη μητέρα του, Ghada και την 11χρονη μικρότερη αδερφή του, Sojoud. Ο πατέρας του αγνοείται από το 2011 στη Γάζα. Οι καθημερινές απειλές σε βάρος της οικογένειάς του την ανάγκασαν να αναζητήσει καταφύγιο στην Ευρώπη. Κατάφεραν να συγκεντρώσουν χρήματα μόνο για τρεις, και αποφάσισαν από την οικογένεια, να είναι η μητέρα με τα δύο μικρότερα παιδιά, τον Sabri και τη Sojoud.

Λίγο μετά την άφιξή τους στην Ελλάδα, ο Sabri ξεκίνησε καθημερινά μαθήματα στο LEDU και γρήγορα εντυπωσιάστηκε με την ελληνική γλώσσα και τη γραμματική της. «Μου αρέσει ο ήχος των ελληνικών λέξεων», λέει ο Sabri, «τα μαθαίνω πολύ γρήγορα».
Ο νεροχύτης, το πιρούνι, η κατσαρόλα, το τηγάνι, είναι μεταξύ των τελευταίων προσθηκών στο ελληνικό λεξιλόγιό του, που μοιράζεται με τους ακόλουθους της σελίδας του. Ο νεαρός Παλαιστίνιος πιστεύει ότι οι πρόσφυγες που φθάνουν στην Ελλάδα πρέπει να καταβάλουν προσπάθεια να μάθουν τη γλώσσα και είναι αποφασισμένος να τους βοηθήσει.

Στο LEDU ο Sabri απολαμβάνει, επίσης, την εκμάθηση αγγλικών, μαθηματικών και πληροφορικής, ενώ συμμετέχει στις εικαστικές δράσεις και τα αθλήματα. Όμως, το αγαπημένο του μάθημα είναι τα ελληνικά. Κάθε νέα λέξη που του κάνει εντύπωση, δημοφιλείς ελληνικές εκφράσεις και οι κανόνες της γραμματικής, «ανεβαίνουν» αμέσως στη σελίδα του στο Facebook.
Βοηθάει, ακόμη, τους διαδικτυακούς φίλους του να παρακολουθήσουν τα μαθήματά του μεταφράζοντας τις νεοαποκτηθείσες γνώσεις του και μεταγράφοντας τη σωστή προφορά τους στα αραβικά.

Τη σελίδα του ακολουθούν κυρίως αραβόφωνοι πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο στην Ελλάδα, οι οποίοι -στην πλειονότητά τους- δεν έχουν πρόσβαση σε τακτικά μαθήματα ελληνικής γλώσσας. Τα «likes» και τα επιδοκιμαστικά σχόλια που λαμβάνει κάθε ανάρτησή του δείχνουν ότι οι προσπάθειες και η πρωτοβουλία του Sabri εκτιμώνται. 

Το κέντρο μη τυπικής εκπαίδευσης LEDU λειτουργεί η μη κυβερνητική οργάνωση ΑΡΣΙΣ – Κοινωνική Υποστήριξη Νέων, εταίρος της Ύπατης Αρμοστείας, με πόρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Στόχος είναι η ενίσχυση των δεξιοτήτων των μαθητών και μαθητριών προσφύγων, ηλικίας από έξι έως 18 ετών, προκειμένου να συνδεθούν ξανά ή για πρώτη φορά με την εκπαιδευτική διαδικασία.
Όταν ο Sabri τελειώνει τα μαθήματά του στο LEDU και αφού ενημερώσει το κοινό του στο Facebook, του αρέσει να εξερευνά τη Λέρο -ένα μικρό νησί περίπου 8.000 κατοίκων στο Νότιο Αιγαίο- το οποίο γνωρίζει ήδη σαν την παλάμη του χεριού του.
Η Ύπατη Αρμοστεία βοήθησε πρόσφατα τον Sabri, τη Sojoud και τη μητέρα τους να μεταφερθούν σε διαμέρισμα στην Αθήνα, στο πλαίσιο του χρηματοδοτούμενου από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή προγράμματος ESTIA.

Για τη μητέρα του, τη Ghada, δεν είναι τόσο σημαντικό πού θα εγκατασταθούν. Το σημαντικό για εκείνη είναι να επανενωθεί η οικογένεια σε ένα ασφαλές μέρος. Προς το παρόν, όμως, βρίσκονται διαμοιρασμένοι μεταξύ Ελλάδας, Γάζας και Αιγύπτου.
«Ακόμη περισσότερο από τη χώρα μου, μου λείπουν τα παιδιά μου», λέει η Ghada. «Αυτό που θέλω περισσότερο είναι να τους συγκεντρώσω όλους μαζί γύρω μου, ώστε να μπορέσουμε να γίνουμε και πάλι μία οικογένεια, ζώντας ειρηνικά», προσθέτει.

Εν τω μεταξύ, καθώς προετοιμάζεται να ξεκινήσει το γυμνάσιο από τον Σεπτέμβριο, ο Sabri συνεχίζει να χρησιμοποιεί τις οξυμένες ψηφιακές δεξιότητές του για να κρατήσει όλη την οικογένεια συνδεδεμένη, μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και διδάσκοντάς τους τα ελληνικά που έχει μάθει στο LEDU.

Πηγή: news247.gr
mag24.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

BYRON, Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Η κατάρα της Αθηνάς (The Curse of Minerva), μία από τις νεανικές ποιητικές δημιουργίες του φιλέλληνα ποιητή λόρδου Μπάυρον, παραμένει λησμονημένη και σχεδόν άγνωστη. Το ποίημα αυτό γράφηκε τον Μάρτιο του 1811 στην Αθήνα, κατά τη διάρκεια του πρώτου ταξιδιού τού 23χρονου ποιητή στην Ελλάδα. Ένα αττικό δειλινό λοιπόν ο Μπάυρον, όπως θα έκανε και κάθε ξένος περιηγητής στον τόπο μας, ανέβηκε προσκυνητής στον ιερό βράχο για να θαυμάσει το αρχαίο κάλλος, αλλά έφριξε από αγανάκτηση και περιέπεσε σε θλίψη, όταν αντίκρισε καταστρεμμένο και λεηλατημένο το ναό της Αθηνάς και την Καρυάτιδα να λείπει από τη θέση της. Ήταν νωπή ακόμα η ιεροσυλία που είχε διαπράξει ο Σκωτσέζος λόρδος ‘Ελγιν. 
Ο αρχαιοκάπηλος αυτός ευπατρίδης, τον καιρό που ήταν έκτακτος πρεσβευτής της Βρετανίας στην Κωνσταντινούπολη (1799-1803), κατάφερε να αποσπάσει ειδικό φιρμάνι από την Υψηλή Πύλη, που επέτρεπε στους ανθρώπους του να ανεβοκατεβαίνουν ανενόχλητοι στην Ακρόπολη και να αρπάζουν ό,τι έργο τέχνης της αρχαιότητας είχε απομείνει ακόμα από τις κατά καιρούς επιδρομές των βαρβάρων. Έφτασε μάλιστα στο σημείο ο ‘Ελγιν να εγκαταστήσει και σκαλωσιές ακόμα γύρω από τον Παρθενώνα και με συνεργείο εργατών ξεκόλλησε πολλά αγάλματα του αετώματος και ολόκληρες ανάγλυφες παραστάσεις από τις μετόπες του! Αυτά καθώς και άλλα έργα τέχνης, αγγεία και ευρήματα από διάφορες αρχαιολογικές περιοχές της Ελλάδας, άλλα κλεμμένα και άλλα αγορασμένα αντί πινακίου φακής, φορτώνοντάς τα σε καράβι, ο Έλγιν τα έστειλε κατά διαστήματα στο Λονδίνο, όπου και δημιούργησε την πιο πλούσια ιδιωτική αρχαιολογική συλλογή. Υπολογίζεται ότι συνολικά είχε στείλει 253 τεμάχια αρχαιολογικής αξίας. Αργότερα, όταν ο λόρδος πτώχευσε, αναγκάστηκε να βγάλει στο σφυρί τη συλλογή του, που την αγόρασε το κράτος για το Βρετανικό Μουσείο, όπου πολλά τεμάχιά της βρίσκονται και σήμερα.

Με τη δικαιολογία ότι τα αρχαία γλυπτά κινδύνευαν να καταστραφούν, αλλά στην ουσία για να ικανοποιήσει το πάθος της αρχαιοκαπηλίας του, ο Έλγιν απογύμνωσε πραγματικά και άλλους αρχαιολογικούς τόπους, διενεργώντας και ανασκαφές ακόμα, και έφτασε έτσι να γίνει όχι μόνο συλητής αλλά και τυμβωρύχος. Τέτοια μάλιστα ήταν η ματαιοδοξία και η αυθάδεια του Σκωτσέζου λόρδου, ώστε σε ένα σημείο της δυτικής πλευράς του Παρθενώνα, μετά τη λεηλασία, χάραξε τόσο το όνομά του όσο και της γυναίκας του! Αργότερα, ξένος περιηγητής προσέθεσε κάτω από τα ονόματα το εξής χαρακτηριστικό επίγραμμα στα Λατινικά:
‘Ο,τι δεν έκαναν οι Γότθοι, το έκαναν οι Σκώτοι.

Παρακινημένος λοιπόν από ιερή αγανάκτηση ο νεαρός ρομαντικός ποιητής για τη βέβηλη πράξη της αρπαγής των μαρμάρινων έργων τέχνης, έγραψε την Κατάρα της Αθηνάς, σαν μια κραυγή διαμαρτυρίας και μομφής εναντίον του ανοσιουργήματος. Στο ποίημα αυτό δίνεται η ευκαιρία στον Μπάυρον να εκφράσει την αρχαιολατρία του και, παράλληλα, δια του στόματος της θεάς Αθηνάς, να εξαπολύσει το δριμύ κατηγορητήριό του και την καυστική του σάτιρα εναντίον του ιερόσυλου ‘Ελγιν και εναντίον της πατρίδας του Σκωτίας, της «χώρας του σκότους», όπως την αποκαλεί.

Η αλήθεια είναι ότι με τη Σκωτία ο Μπάυρον είχε παλιούς λογαριασμούς. Οι κριτικοί της Επιθεώρησης του Εδιμβούργου τον είχαν πικράνει, όταν στα πρώτα ποιητικά του φτερουγίσματα υπήρξαν επικριτικοί. Τους είχε βέβαια απαντήσει με το σατιρικό του ποίημα Άγγλοι βάρδοι και Σκωτσέζοι κριτικοί, αλλά τώρα του δινόταν η ευκαιρία να τους περιποιηθεί για μια φορά ακόμα.
Αργότερα, στο β’ άσμα του βαθύτατα ρομαντικού ποιήματός του Ταξίδι προσκυνήματος του Τσάιλντ Χάρολντ (1812), θα στιγματίσει και πάλι την ιεροσυλία του ‘Ελγιν με τα λόγια: «Ακόμα και τα κύματα αρνήθηκαν να γίνουν συνένοχοι της ιεροσυλίας του», εννοώντας το ναυάγιο του πλοίου Μέντωρ του ‘Ελγιν, που, ενώ έπλεε για το Λονδίνο φορτωμένο με αγάλματα, καταποντίστηκε κοντά στα Κύθηρα.

Την Κατάρα της Αθηνάς τη χαρακτηρίζουν πολλά στοιχεία της αρχαίας ελληνικής ποίησης, ένδειξη της κλασικής παιδείας που είχε ο Μπάυρον. Η ποιητική αυτή σύνθεση είναι γραμμένη σε διαλογική μορφή μεταξύ της θεάς Παλλάδας και του ποιητή. Ο διάλογος αυτός έγινε πάνω στην Ακρόπολη το βράδυ εκείνο που ο ποιητής ανέβηκε προσκυνητής στον ιερό βράχο. Τότε η ίδια η Αθηνά παρουσιάζεται σαν όραμα μπροστά του και ανάμεσά τους αρχίζει μια στιχομυθία που τη διακρίνει έντονη δραματικότητα και ξέχειλος λυρισμός. Το ποίημα στο σύνολό του αποτελείται από 312 στίχους από τους οποίους μεταφράζονται εδώ μόνο οι πρώτοι 206. Οι υπόλοιποι είναι άσχετοι με την Ελλάδα.

Εκτός από τον Μπάυρον, την αντίθεσή τους για τη βέβηλη πράξη του ‘Ελγιν είχαν εκφράσει τόσo ο φίλος και συνταξιδιώτης του Ηοbhouse, όσο και οι περιηγητές Dodwell, Douglas και Clark. Αργότερα, υποστηρίζοντας την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα, ύψωσε τη φωνή του και ο Καβάφης, που το 1890 δημοσίευσε άρθρο στην αγγλική γλώσσα σε περιοδικό της Αλεξάνδρειας, με αφορμή την αρνητική στάση του Κnoles, διευθυντή έγκυρου βρετανικού περιοδικού.

Ενώ η Ελλάδα δεν έπαψε να διεκδικεί την επιστροφή των ακρωτηριασμένων αυτών μελών της πολιτιστικής κληρονομιάς της, το ζήτημα εκκρεμεί ακόμα.
Π. Κ.
Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ
(The Curse of Minerva)
Μεγαλόπρεπα κι αγάλια τώρα ο ήλιος κατεβαίνει
πάνω στου Μοριά τους λόφους με θωριά χαριτωμένη·
όχι σαν εκεί στις χώρες του Βορρά, σκοτεινιασμένος,
αλλ’ αστραφτερός σαν φλόγα, ζωντανός, φωτολουσμένος.
Στα βαθιά νερά μια ρίχνει απαλή, χρυσή αχτίνα
και το πράσινο χρυσώνει, το ρυτιδωμένο κύμα.
Και στης Αίγινας το βράχο τον αρχαίο και στην Ύδρα
ο θεός του κάλλους βάζει του φιλιού του τη σφραγίδα.
Πάνω απ’ το βασίλειό του ρίχνει τη φωτοχυσία,
αν κι ο κόσμος έχει πάψει να του κάνει πια θυσία.
Των κοφτών βουνών οι ίσκιοι μες στον κόλπο σου ριγμένοι,
τον φιλούν και τον χαϊδεύουν, Σαλαμίνα δοξασμένη!
Οι γαλάζιες τους οι άκρες μες στην απεραντοσύνη
βάφονται σαν την πορφύρα που ο βασιλιάς τη ντύνει.
Απαλά τα χρώματά του πάνω στις κορφές τα ρίχνει
και στολίζει ό,τι αγγίζει με τα χρυσαφένια ίχνη.
Ώσπου ο ήλιος, χαιρετώντας την πανώρια τούτη πλάση,
πίσ’ απ’ των Δελφών τα βράχια κρύβεται για να πλαγιάσει.
Τέτοιο, Αθήνα μου, ένα δείλι ήτανε που ο σοφός σου
εχαιρέτησε για πάντα τ’ απαλό, το χρυσό φως σου.
Με τί θλίψη οι καλοί σου οι πολίτες τη στερνή του
την αχτίδα την κοιτούσαν, πού ’παιρνε και την πνοή του.
Όχι ακόμα, όχι ακόμα, στα βουνά ο ήλιος μένει,
είν’ απρόθυμος να δύσει και ακόμα περιμένει.
Μα θλιμμένο είν’ το φως του στα αγωνιώδη μάτια
και ο λόφος είναι μαύρος που χαρά ήταν γεμάτος,
στην αγαπημένη χώρα σαν να έχυνε σκοτάδι
’κει όπου ποτέ ο Φοίβος δεν φανέρωσε μαυράδι.
Αλλά πριν στου Κιθαιρώνα την κορφή να γύρει, πίνει
το πικρό ποτήρι ο γέρος και το πνεύμα παραδίνει.
Κι έφυγε η ψυχή που τα ’χε όλα περιφρονημένα,
που ’χε ζήσει και πεθάνει έτσι σαν άλλου κανένα.
Αλλά νά, στον κάμπο η νύχτα η βασίλισσα προβαίνει
απ’ του Υμηττού το ύψος, δίχως όμως να υγραίνει
το ωραίο πρόσωπό της και να προμηνάει μπόρα,
παίζουνε με την κορνίζα οι ολόλαμπρες αχτίδες·
στην ολόλευκη κολόνα τα φιλιά της στέλνει τώρα
η σελήνη, με το φως της π’ ολοένα τρεμοπαίζει
στου τζαμιού τον πύργο όλο μα τον κάνει και να λάμπει
το σημάδι του και γύρω να αστράφτουνε οι κάμποι.
Οι πυκνοί μαύροι ελαιώνες κάτω είναι απλωμένοι
και ο Κηφισός κυλώντας απαλά γοργοδιαβαίνει.
Στο τζαμί εκεί τριγύρω στέκονται τα κυπαρίσσια
και ο τρούλος του γυαλίζει με λαμπρότητα περίσσια.
Κι ένας φοίνικας θλιμμένος, στη θρησκευτική γαλήνη,
εκεί δίπλα στο Θησείο, μόνος έχει απομείνει.
Τί μαγευτικό τοπίο που προσφέρει εδώ η φύση,
και αναίσθητος θα είναι όποιον δεν τον συγκινήσει.
Του Αιγαίου πάλι ο φλοίσβος, που ακούγεται πιο πέρα,
νανουρίζει το περγιάλι μεσ’ στον καθαρό αέρα
και το ζαφειρένιο κύμα στη χρυσή ακτή χτυπάει
και τη γλύκα των χρωμάτων αλαργότερα την πάει.
Των νησιών εκεί στο βάθος η σκιά τραχιά μαυρίζει,
όταν απαλού πελάγου το χαμόγελο ανθίζει.
Όπως έτσι στης Παλλάδας το ναό βρισκόμουν μόνος,
και τις ομορφιές κοιτούσα, στο μαγευτικό ακρογιάλι
που η τέχνη κι η ανδρεία είναι σαν μια οπτασία
και που βρίσκονται μονάχα σε ποιητικά βιβλία,
κι όπως έστρεψε η ψυχή μου το ναό για να θαυμάσει
της θεάς, που οι ανθρώποι τώρα έχουν ατιμάσει,
οι παλιοί καιροί γυρίσαν, το παρόν πια είχε σβήσει
και ο Δόξα στην Ελλάδα γύριζε να κατοικήσει!
Επερνούσανε οι ώρες. Της Αρτέμιδας τ’ αστέρι
είχε φτάσει πια στου θόλου τα ψηλότερα τα μέρη
κι εγώ γύριζα μονάχος δίχως να ’μαι κουρασμένος,
σε θεού ναό που ήταν εντελώς λησμονημένος.
Αλλά πιο πολύ σ’ εκείνον τον δικό σου, ω Παλλάδα,
ετριγύριζα, ’κει όπου της Εκάτης η λαμπράδα
στις ψυχρές κολόνες πέφτει απαλά μα και θλιμμένη
κι ήχος την καρδιά παγώνει σαν από νεκρό να βγαίνει.
Ονειροπολώντας είχα για πολύ ’κει απομείνει,
θεωρώντας τι απ’ τη δόξα την παλιά είχε απομείνει,
όταν, ξάφνου, εκεί μπροστά μου, μια γιγάντια θεότης,
η Παλλάδα, με σιμώνει πάνω εκεί, μεσ’ στο ναό της!
Η Αθηνά ήταν η ίδια, αλλά πόσο αλλαγμένη
από τότε που στα τείχη των Δαρδάνων οπλισμένη
έτρεχε μ’ ορμή. Μα τώρα η μορφή της διαφέρει
από κείνη που ’χε πλάσει του Φειδία τ’ άξιο χέρι.
Του προσώπου της εκείνον δεν τον δείχνει πια τον τρόμο
κι η γοργόνα της ασπίδας είχε πάρει άλλο δρόμο.
Νά το κράνος της, κομμάτια. Τσακισμένο το κοντάρι,
κι ούτε τους νεκρούς δεν σκιάζει. Της ελιάς το νιο βλαστάρι
π’ ολοένα το κρατούσε, νά το, είναι μαραμένο
και ξερό, καθώς το σφίγγει με το χέρι παγωμένο.
Αν κι από τους αθανάτους τα λαμπρότερα είχε νιάτα,
δακρυσμένη είναι τώρα η θεά η γαλανομάτα.
Και η γλαύκα της στο κράνος το σπασμένο καθισμένη
την κυρά μοιρολογάει με λαλιά απελπισμένη.
«Ω θνητέ, – έτσι μου είπε – της ντροπής σου αυτό το χρώμα
Βρετανός μου λέει να ’σαι, όνομα ευγενές ακόμα,
μέχρι χτες λαού, ελευθέρου, με ωραία πεπρωμένα,
τώρα περιφρονημένου, και ιδίως από μένα.
Η Παλλάδα πρώτος θα ’ναι της πατρίδας σου εχθρός·
την αιτία θες να μάθεις; – ιδέ τριγύρω σου και ’μπρος.
Νά, εγώ είδα πολέμους κι ερημώσεις να πληθαίνουν
κι άλλες τόσες τυραννίες να ανεβοκατεβαίνουν.
Τούρκου και Γότθων αντάμα γλίτωσα ’γω το κακό,
μα η χώρα σου μου στέλνει έναν κλέφτη πιο τρανό.
Κοίτα, άδειος ο ναός μου, κατοικία ρημαγμένη,
και στοχάσου τι μιζέρια είναι γύρω απλωμένη.
Τούτα ο Κέκροπας, κι εκείνα τα ’χε ο Περικλής στολίσει,
ο Αδριανός τις Μούσες για να τις παρηγορήσει,
και ευγνωμονώ και όσους το ναό μου έχουν χτίσει, –
μα ο Αλάριχος κι ο Έλγιν μ’ έχουν άγρια συλήσει.
Και σαν να ’πρεπε ο κόσμος το κατόρθωμα να μάθει,
τ’ όνομα το μισητό του πάει και στον ναό μου γράφει,
σα να νοιάστηκε η Παλλάδα να δοξάσει τ’ όνομά του,
κάτω η υπογραφή του, πάνω το κατόρθωμά του!
Κι ο απόγονος των Πίκτων είναι φημισμένος όσο
είν’ ο αρχηγός των Γότθων, πιθανόν και άλλο τόσο.
Ο Αλάριχος τα πάντα είχε άγρια καταστρέψει
με το δίκιο του πολέμου, μα ο Έλγιν για να κλέψει
όσα οι βάρβαροι αφήσαν, που ’τανε απ’ ό,τι εκείνος
είναι βάρβαρος πιο λίγο, γιατί το ’κανε ο Ελγίνος ;
Το ’κανε, όπως τη λεία παρατάει το λιοντάρι
και ακολουθεί ο λύκος ή ο τσάκαλος να πάρει
και να γλείψει κάποια σάρκα που απόμεινε ακόμα
απ’ του λέοντα ή του λύκου το αχόρταγο το στόμα.
Κοίτα τι ο Έλγιν πήρε, κοίτα και τι έχει χάσει!
Τ’ όνομά του μ’ ένα άλλο τον ναό μου τον λερώνει,
κάποια αμοιβή η Παλλάδα ν’ απαιτήσει αξιώνει
και το φως της να το ρίξει η Αφροδίτη πια θυμώνει!»
Κι όταν σώπασε για λίγο, έτσι είχα αποτολμήσει,
απαντώντας ν’ απαλύνω της οργής της το μεθύσι:
«Κόρη του Διός, της λέω, γι’ όνομα της Αλβιόνος,
και σαν Βρετανός που είμαι, διαμαρτύρομαι εντόνως.
Μην κακίζεις την Αγγλία, Αθηνά! Απ’ τη Σκωτία
ήτανε ο συλητής σου. – Κοίταξε τη Βοιωτία
από της Φυλής τους λόφους τους ωραίους κοίτα γύρω,
του νησιού μας Βοιωτία, μάθε, είναι η Σκωτία,
Και καλά το ξέρω ότι απ’ αυτή τη νόθα χώρα
της Σοφίας η θεά μας δεν τιμήθηκε ως τώρα.
Χώρα άγονη, που η φύση απλοχέρα δεν εστάθη,
που τα σπέρματά της είναι όλα περιορισμένα
και που έμβλημά της έχει το ψηλό γαϊδουραγκάθι,
χώρα τσιγκουνιάς κι ομίχλης αλλά και της σοφιστείας,
που το μόνο προϊόν της είναι τα πηχτά σκοτάδια
κι οι τσιγκούνηδες κι αχρείοι που γυρίζουν σαν ρημάδια.
Των βουνών και των ελών της το υγρό εκείνο αγέρι
στα κεφάλια τα κουτά τους σκοτισμό και άγνοια φέρει.
Τα μυαλά τα νερουλά τους άγονα ’ναι σαν το χώμα
και ψυχρά, όπως το χιόνι που δεν έλιωσε ακόμα.
Για τον πλούτο χίλιους τρόπους εφευρίσκουν τα παιδιά της
και το κέρδος τα τραβάει και τα πάει μακριά της.
Στην ανατολή, στη δύση, μόνο στον βορρά δεν πάνε,
κέρδη να ’βρουν δίχως κόπο, γη και θάλασσες περνάνε.
Ά, καταραμένη ώρα και καταραμένη μέρα,
που τον Πίκτο για ληστεία είχε στείλει εδώ πέρα!
Κι όμως, άξια βλαστάρια γέννησε και η Σκωτία,
σαν τον Πίνδαρο που έχει η νωθρή η Βοιωτία,
και μακάρι οι σοφοί τους να νικήσουνε το κλίμα
κι οι γενναίοι ν’ αψηφίσουν και του θάνατου το μνήμα,
και τη σκόνη αυτής της χώρας ξετινάζοντας και πάλι,
σαν παιδάκια να αστράψουν σε χαρούμενο ακρογιάλι,
γιατί, όπως σ’ άλλα χρόνια, όταν σε μια ψεύτρα χώρα
δέκα ανδρείοι αν υπήρχαν, αποφεύγονταν η μπόρα».
«Ω θνητέ, μου είπε τότε η κόρη η γαλανομάτα,
στις ακτές της χώρας σου φέρε τούτα τα μαντάτα:
Αν και έχω παρακμάσει, να εκδικηθώ μου μένει
και ν’ αποστραφώ μια χώρα σκοτεινή κι ατιμασμένη.
Άκουσε, λοιπόν, τα λόγια της θεάς Παλλάδας μόνο:
άκουσε και σώπα: τ’ άλλα θα λεχθούν από τον χρόνο.
Πρώτα στο κεφάλι εκείνου που ’κανε αυτή την πράξη
η κατάρα μου θ’ αστράψει, ίδιον και γενιά να κάψει.
Ούτε μία σπίθα πνεύμα να μην έχουν τα παιδιά του
και αναίσθητα να είναι, όπως και η αφεντιά του.
Κι αν βρεθεί απόγονός του με λίγο πνεύμα ή φάτσα,
τότε σίγουρα θα είναι νόθος κι από άλλη ράτσα.
Να γυρίζει μ’ απογόνους διανοητικά βλαμμένους
και αντί για της σοφίας, της βλακείας να ’χει επαίνους.
Κι οι κουτοί να επαινούνε την πολλή καλαισθησία
που θα τον χαρακτηρίζει στην αγοραπωλησία,
να πουλά κι έτσι να κάνει – τί ντροπή και τί απάτη! –
της κλεψιάς και αρπαγής του ένα έθνος συνεργάτη.
Κι ο Ουέστ, που της Ευρώπης είναι ο ρυπαρογράφος,
μα της δύστυχης Αγγλίας κόλαξ και τρανός ζωγράφος,
με τα χέρια σαν αγγίξει έργα τέχνης των αιώνων,
μπρος τους θα βρεθεί πως είναι μαθητής ογδόντα χρόνων.
Και τριγύρω οι αγροίκοι παλαιστές θα μαζευτούνε
με της τέχνης τα μνημεία και αυτοί να συγκριθούνε
και το «μαρμαράδικό» του βλέποντας, θα το θαυμάσουν
κοκορόμυαλοι στην πύλη βιαστικοί σαν καταφθάσουν
πλήθη γύρω απ’ την πύλη, τόσα που δεν είδαν άλλοι,
θα γουρλώνουνε τα μάτια με κατάπληξη μεγάλη
και, τεμπέλικα, τ’ αρχαία σαν χαζοί θα σχολιάζουν,
ενώ οι γεροντοκόρες από πόθο θα στενάζουν
και θα κατατρώγουν όλες ψηλαφώντας με τα μάτια
των υπέροχων γιγάντων τα μαρμάρινα κομμάτια,
και θλιμμένες θα φωνάζουν, όταν δουν τους ανδριάντες:
‘Ω, οι Έλληνες οι αρχαίοι ήτανε τέλειοι άντρες!’
Και συγκρίνοντάς τους τώρα με εκείνους τους γενναίους,
θα ζηλέψουν τη Λαΐδα για τους φίλους Αθηναίους.
Πότε σύγχρονη γυναίκα θα ’χει τέτοιον εραστή;
Άχ, αλίμονο, ο σερ Χάρρυ δεν μοιάζει του Ηρακλή!
Και στο τέλος, μεσ’ στο τόσο το ανώνυμο το πλήθος,
θα βρεθεί κάποιος διαβάτης που θα έχει λίγο ήθος·
λυπημένος, βλέποντάς τα, άφωνος θ’ αγανακτήσει,
θα θαυμάσει τα κλεμμένα, μα τον κλέφτη θα μισήσει.
Ώ, καταραμένη να ’ναι η ζωή του και ο τάφος,
και οργή να συνοδεύει το ιερόσυλό του πάθος!
Τ’ όνομά του η Ιστορία δίπλα σε ’κείνου θα γράψει
του τρελού, που της Εφέσου το ναό ’χε κατακάψει.
Κι η κατάρα μου πιο πέρα κι απ’ τον τάφο του να πάει
Ο Ηρόστρατος κι ο Έλγιν σε σελίδες παραμένουν
που είναι στιγματισμένες και με στίχους όπου καίνε·
έτσι πάντα είναι γραμμένοι και οι δυό καταραμένοι,
μα ο δεύτερος πιο μαύρος απ’ τον πρώτο θ’ απομένει…»
© 2018 Μετάφραση: Πάνος Καραγιώργος
Καθ. Πάνος Καραγιώργος
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι