Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2016

Πώς γίνονται οι «καλοί μαθητές»;
Μην μπερδεύετε τον μαθητή με το παιδί

Tο σχολείο είναι ένας από τους πιο σημαντικούς σταθμούς στη ζωή κάθε ανθρώπου, αλλά ακόμα σημαντικότερος φαίνεται και είναι όταν διανύει κάποιος τη σχολική ηλικία. Ακόμη και για τον πιο «αδιάφορο» μαθητή είναι επώδυνο να μην τα καταφέρνει, να έχει αποτυχίες, να μην μπορεί να προσαρμοστεί στο σχολικό περιβάλλον. 

Υπάρχει, όμως, η «συνταγή της επιτυχίας» που κάνει τον καλό μαθητή, είναι εύχρηστη και χωρίς παρενέργειες;

O πιο καλός ο μαθητής…
Τι σημαίνει καλός μαθητής; Πολύ απλό, θα έλεγαν οι περισσότεροι. Είναι ο μαθητής που είναι επιμελής, συνεπής στις σχολικές του υποχρεώσεις, δεν έχει ο ίδιος και δεν δημιουργεί προβλήματα στο σχολείο, στους δασκάλους και στους συμμαθητές του και, γενικά, παίρνει καλούς βαθμούς και δεν δυσκολεύεται ιδιαίτερα στις εξετάσεις. 
Όλα αυτά είναι σωστά και κατανοητά, δεν παύουν όμως να αποδίδουν μια αρκετά στατική εικόνα αυτού που ονομάζουμε «καλό μαθητή», αγνοώντας έτσι τους δύο βασικότερους παράγοντες που διαμορφώνουν, ο καθένας με τον τρόπο του, την έννοια αυτή: 
Τα παιδιά, τους ίδιους δηλαδή τους μαθητές από τη μία και τους γονείς από την άλλη.

Τι συμβαίνει «εδώ και τώρα»
Δεν μπορούμε όμως να αγνοήσουμε ότι, όταν μιλάμε για καλούς μαθητές, μιλάμε για παιδιά και συγκεκριμένα για παιδιά ηλικίας από 6 έως 18 ετών. 
Αυτά τα δώδεκα χρόνια της σχολικής σταδιοδρομίας είναι χρόνια διαρκούς και πολύ ραγδαίας ανάπτυξης, χρόνια συνεχόμενων αλλαγών στην προσωπικότητα, το συναισθηματικό κόσμο, το γνωστικό επίπεδο, τις αντιδράσεις, τη συμπεριφορά του κάθε παιδιού. 
Αυτές όλες οι αλλαγές, οι έντονες και συνήθως αναπάντεχες μεταπτώσεις στον τρόπο που κάθε παιδί βιώνει τον κόσμο γύρω του και μέσα του, δεν είναι απλώς μικρά, δευτερεύοντα μικροπροβληματάκια που πρέπει να ξεπεραστούν το γρηγορότερο για να συνεχίσει το παιδί να είναι λειτουργικό και αποτελεσματικό στις μαθητικές του υποχρεώσεις, αλλά είναι το «εδώ και τώρα», η καθημερινή, ζωντανή και συχνά πολύ δύσκολη πραγματικότητά τους.

«Επενδύοντας» στα παιδιά
Από την άλλη μεριά, έχουμε τους γονείς. Είναι αυτοί που έχουν τις προσδοκίες, τα όνειρα που -όσο στεγνό και άχαρο κι αν ακούγεται- έχουν «επενδύσει» με πολλούς τρόπους στο παιδί ή στα παιδιά τους και περιμένουν και μέσα από τις επιδόσεις του στο σχολείο (αν όχι κυρίως μέσα από αυτές), να «ανταμειφθούν», να δουν τις προσπάθειές τους να καρποφορούν. 
Για τους γονείς, το «καλός μαθητής» είναι συχνά πολύ προσωπική υπόθεση. Καταρχήν, είναι η αγνή χαρά και ικανοποίηση να βλέπουν το παιδί τους να τα καταφέρνει και να μη δυσκολεύεται. Eίναι όμως και πολλά άλλα: είναι η προσωπική τους επιβεβαίωση ότι τα έχουν καταφέρει καλά ως γονείς. 
Είναι μια -πολλές φορές αβάσιμη- ανακούφιση ότι το παιδί τους εξασφαλίζει ένα -σύμφωνα με τα κριτήριά τους- καλό μέλλον. Είναι, ακόμη, «ξόρκι» για τις δικές τους κακοτυχίες ή αποτυχίες («Εσύ θα καταφέρεις αυτό που δεν κατάφερα εγώ»), «τρόπαιο» σε ανταγωνιστικά παιχνίδια με άλλους, «τροφή» για τη ματαιοδοξία τους.

Oι καλοί βαθμοί και η κατάθλιψη
O καλός μαθητής, λοιπόν, είναι αυτός που ξεπερνά ακάθεκτος όλες τις δυσκολίες και τις μεταπτώσεις της ηλικίας του και συνεχίζει να «φέρνει καλούς βαθμούς», εκπληρώνοντας έτσι τις προσδοκίες των γονιών του. 
Υπάρχουν παιδιά που το καταφέρνουν. Γιατί έτσι είναι φτιαγμένα, γιατί στάθηκαν σε μερικά πράγματα τυχερά, γιατί είχαν πάντα την κατάλληλη στήριξη. 
Υπάρχουν όμως και άλλα που δεν τα καταφέρνουν, που το να είναι πάντα καλοί μαθητές κάποια μέρα το πληρώνουν αρκετά ακριβά. Λέει η μητέρα του Γιώργου, που είναι 14 ετών: «Το ότι ήταν καλός μαθητής ήταν για μας απόδειξη ότι όλα πάνε καλά. Είχαμε μπερδέψει το παιδί Γιώργο με το μαθητή. Το ότι δεν πήγαινε σινεμά ή βόλτα με τους φίλους του, ότι είχε απομονωθεί, δεν μας απασχολούσε ιδιαίτερα, γιατί λέγαμε ότι αν είχε προβλήματα, θα έπεφταν και οι σχολικές του επιδόσεις. Πόσο έξω μπορεί να πέφτει κανείς ως γονιός… Όταν άρχισαν οι εφιάλτες και ο παιδοψυχολόγος μάς μίλησε για κατάθλιψη, τότε δυστυχώς το καταλάβαμε».

Διάβασμα και τεμπελιά
Ίσως λοιπόν είναι απαραίτητο να αναθεωρήσουμε κάπως τις αντιλήψεις περί καλών μαθητών και να τις προσαρμόσουμε στο κάθε παιδί ξεχωριστά. Καλός μαθητής είναι αυτός που τα καταφέρνει στο σχολείο και στα μαθήματα, αλλά όχι σε βάρος της προσωπικής του ευτυχίας. 
Όταν δηλαδή υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στις σχολικές επιδόσεις και στην ευχαρίστηση, στο παιχνίδι, στην παρέα με συνομηλίκους, στην τεμπελιά και στο χασομέρι, απαραίτητο συστατικό, ιδιαίτερα της εφηβικής ηλικίας. Είναι όχι μόνο άχρηστο, αλλά και πολύ επικίνδυνο να είναι κάποιος πρώτος μαθητής και μια μέρα να αναγκαστεί να «εγκαταλείψει» επειδή «κάηκε το σύστημα». 
Καλός μαθητής είναι κι αυτός που οι επιδόσεις του δεν είναι πάντα οι ίδιες, αλλά μπορεί να ...

Η Nestlé χρησιμοποιεί παιδιά- σκλάβους για την συγκομιδή του κακάο στην Ακτή Ελεφαντοστού της Αφρικής.

Μήνυση στη Nestlé για εκμετάλλευση παιδιών – σκλάβων στις φυτείες κακάο 

Η
Ακτή Ελεφαντοστού παράγει το 40% της παγκόσμιας παραγωγής του κακάο. Δυστυχώς, τις περισσότερες φορές καταναλώνουμε εν αγνοία μας ένα προϊόν απλήρωτης παιδικής εργασίας.


Η μεγαλύτερη βιομηχανία τροφίμων στον κόσμο, η Nestlé μηνύεται με την κατηγορία ότι χρησιμοποιεί παιδιά-σκλάβους για την συγκομιδή του κακάο στην Ακτή Ελεφαντοστού της Αφρικής. Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ απέρριψε την έφεση της Nestle και δύο άλλων εταιρειών, τον Δεκέμβριο του 2014 σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters.

Τρία παιδιά-μάρτυρες κατέθεσαν αγωγή το 2005 καθώς είχαν πέσει θύματα εμπορίας. Τα μετέφεραν από το Μάλι στην Ακτή Ελεφαντοστού και τα ανάγκαζαν να δουλεύουν στην συγκομιδή του κακάου χωρίς αμοιβή. Στην κατάθεσή τους, αναφέρουν ότι δούλευαν για 14 ώρες την ημέρα και ότι υπέστησαν σωματική κακοποίηση και βασανίστηρια. Τα κρατούσαν κλειδωμένα σε δωμάτια όταν δεν εργάζονταν και τα τάιζαν με υπολείμματα φαγητών. Ένας ενάγων μάλιστα, αναφέρει ότι όποιο παιδί προσπαθούσε να ξεφύγει του προκαλούσαν βάναυσους τραυματισμούς στα πόδια.

Το 2010, η Nestlé έβαλε φρένο σε νομοσχέδιο του Κογκρέσου των ΗΠΑ σχετικά με την παραγωγή προϊόντων με κακάο. 
Το νομοσχέδιο όριζε ότι όλα τα προϊόντα αυτά έπρεπε να φέρουν ειδική σήμανση που εγγυάται ότι δεν προέρχονται από παιδική εργασία.

Επιμέλεια: Τόνια Γκόρου – www.enallaktikos.gr

«Δώσε μου το αλάτι» - «Pass The Salt»

Το «Δώσε μου το αλάτι» είναι μια ταινία μικρού μήκους του Μάθιου Άμπελερ, ενός φοιτητή του Πανεπιστήμιου του Northwestern.

Πρόκειται για ένα βίντεο «για την τεχνολογία και τις σχέσεις», όπως σχολιάζει ο ίδιος ο Μάθιου στο YouTube. Με έξυπνο τρόπο ο δημιουργός του βίντεο προσπαθεί να επισημάνει την αποξένωση που έχουν προκαλέσει τα social media στις ανθρώπινες σχέσεις.

Οι φυσικές κοινωνικές δεξιότητες έχουν αντικατασταθεί από τα γραπτά μηνύματα και την έμμεση επικοινωνία. 
Όντας χιουμοριστική και συγκινητική ταυτόχρονα, η σύντομη ιστορία παρουσιάζει ένα τυπικό οικογενειακό δείπνο. 
Ενώ οι δύο γιοι είναι απασχολημένοι κοιτάζοντας τα κινητά τους τηλέφωνα, οι γονείς τους ανησυχούν για το ότι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με τα παιδιά τους.
Αντί όμως να φωνάξει στα παιδιά του ο πατέρας, κάνει κάτι πολύ πιο έξυπνο.
Το «Pass The Salt» κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Κωμωδίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου