Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Μερικές κουβέντες... δεν βοηθούν!

Κανείς δεν είναι τέλειος. Όλοι κάνουμε λάθη.
Σημασία έχει να τα αναγνωρίζουμε, να τα διορθώνουμε και να προχωράμε εμπρός.Το ίδιο ισχύει και για την σχέση ενός γονιού με το παιδί του. 
Κανείς γονιός δεν είναι τέλειος. Όλοι κάνουμε λάθη.
Μην αγνοείτε το συναίσθημα του παιδιού σας
όπως κάποτε κάποιοι έκαναν σε εσάς!
Σημασία έχει να καταλαβαίνουμε το λάθος μας ώστε να μην το επαναλαμβάνουμε, να το διορθώνουμε και τότε τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν… Οι αστοχίες μπορούν αν γίνουν είτε με πράξεις είτε με λόγια. 
Μερικές κουβέντες δεν βοηθούν, μερικές κουβέντες μπλοκάρουν τα παιδιά, τους στερούν την δυνατότητα και το δικαίωμα να εκφραστούν, να μάθουν, ακόμη και αν χρειαστεί να κάνουν λάθος.
 Όμως οι γονείς, συχνά, δεν θέλουμε αυτό ή δεν το αντέχουμε ή δεν το καταλαβαίνουμε και τότε επεμβαίνουμε με φράσεις όπως:
«μην κλαις πια, σταμάτα….»

«αμάν, όλο τα ίδια κάνεις….»

«καν' το επειδή στο λέω εγώ!»
«Θα το πω στον πατέρα σου (ή την μητέρα σου)…»
«….ναι αλλά δεν είναι σαν του….»
Όχι έτσι… άστο θα το κάνω εγώ….»
Είναι φράσεις που λίγο-πολύ όλοι έχουμε χρησιμοποιήσει, είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι (καλό θα ήταν να το παραδεχτούμε, εξάλλου είπαμε κανείς δεν είναι τέλειος). 

Τι συμβαίνει όμως όταν ένα παιδί ακούει τον γονιό του να μιλάει με αυτόν τον τρόπο;
Τα παιδιά αποκαρδιώνονται, αποθαρρύνονται και απογοητεύονται.

Νοιώθουν ότι δεν είναι αποδεκτά, ότι δεν αρκούν έτσι όπως είναι, έτσι όπως κάνουν….

Διαμορφώνουν μια ελλιπή και μειωμένη αυτο-εικόνα σε σχέση με τις δυνατότητές τους.
Σε κάθε περίπτωση δεν τα βοηθάμε στην κατεύθυνση του να νοιώσουν αυτοπεποίθηση, ασφάλεια και αυτάρκεια για τον εαυτό τους, την αξία τους και τις δυνατότητές τους.
Χρειάζεται επιβράβευση, αποδοχή και αγάπη. 
Δεν χρειάζεται κριτική, αποδοκιμασία και απόρριψη.
Όλα τα παραπάνω βέβαια καλό θα ήταν να διευκρινιστεί ότι αποτελούν μια γενική εκτίμηση της γονεϊκής σχέσης και φυσικά η κάθε περίπτωση και η κάθε οικογένεια καλό θα ήταν να αξιολογηθούν σύμφωνα με τα ει-δικά τους χαρακτηριστικά.

↭↭↭↭↭↭↭

Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας
www.paidi-efivos.gr
Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ. συνεργάτης στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Μέλι. Είναι χρήσιμο για το παιδί και πώς;



Το μέλι είναι η φυσική γλυκιά ουσία που παράγουν οι μέλισσες από το νέκταρ των φυτών. Λόγο της φυσικότητας και της θρεπτικής του αξίας είναι το ιδανικότερο γλυκό για τα παιδιά και απαραίτητο συστατικό για το πρωινό τους γεύμα . 
Χρησιμοποιώντας το μέλι μπορούμε να φτιάξουμε εύκολα και γρήγορα πολλά επιδόρπια με τα οποία θα καλύψουμε τις ανάγκες του παιδιού μας για κάτι γλυκό, εύγευστο και θρεπτικό.

Αντιμετωπίστε βήχα και πονόλαιμο φυσικά
Αν το παιδί σας έχει βήχα δώστε του ένα κουταλάκι του γλυκού μέλι πριν πάει για ύπνο. Το μέλι μπορεί να καταπραΰνει το βήχα σύμφωνα με μελέτη του « Archives of Pediatrics and Adolescent Medicine». 

Αυτά είναι καλά νέα καθώς για κανένα από τα κοινά αντιβηχικά φάρμακα δεν έχει τεκμηριωθεί η χρησιμότητα του για παιδιά κάτω των 6 ετών. 
Σύμφωνα δε με τον επικεφαλής ιατρό της έρευνας Ian Paul, το μέλι μαλακώνει και καταπραΰνει το πίσω μέρος του λαιμού, ενώ η γλυκιά γεύση του προκαλεί σιελόρροια, η οποία λεπταίνει τη βλέννα και μειώνει την ανάγκη του παιδιού για βήξιμο. 
Για παιδιά ηλικίας 1 μέχρι 5 ετών αρχίστε με μισό κουταλάκι του γλυκού μέλι ενώ για παιδία από 6 ετών χρησιμοποιήστε 1 κουταλάκι του γλυκού. 
Μπορείτε να δώσετε αυτή την ποσότητα όσες φορές χρειάζεται αλλά να θυμάστε ότι δεν δίνουμε μέλι σε παιδία ηλικίας μικρότερης του 1 έτους διότι υπάρχει η πολύ μικρή πιθανότητα να προκαλέσει βοτυλίαση.

Το μέλι μπορεί να αποτελέσει μέρος του πρωινού
Το πιο σημαντικό γεύμα της μέρας είναι το πρωινό. Μπορούμε να το εμπλουτίσουμε χρησιμοποιώντας μέλι ως άλειμμα σε ψωμί ολικής αλέσεως , στα δημητριακά και στο γάλα.
Γλυκά επιδόρπια με μέλι
Όλοι ξέρουμε την επιθυμία των παιδιών για γλυκό επιδόρπιο μεταξύ των γευμάτων καθώς και στα διαλύματα του παιχνιδιού τους. Τι πιο καλό από γιαούρτι με μέλι , δροσιστικό, ελαφρύ και θρεπτικό. Επίσης εύκολη φρουτοσαλάτα με φράουλες μπανάνες και μέλι. Τέλος ρυζόγαλο με μέλι και όχι ζάχαρη. Έχει καλύτερη γεύση και είναι πιο υγιεινό.
Τι θρεπτικά συστατικά Περιέχει το μέλι;

Το βασικό συστατικό του είναι οι υδατάνθρακες σε ποσοστό που κυμαίνεται από 70-80%, κυρίως φρουκτόζη και γλυκόζη, σε ίση περίπου αναλογία. 
Το νερό κυμαίνεται κατά μέσο όρο στο 16-17%. Οι μέλισσες κατά τη διαδικασία συλλογής , επεξεργασίας και ωρίμανσης του μελιού, προσθέτουν μικρές ποσότητες γύρης σε αυτό, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η θρεπτική του αξία. 
 Έτσι στο μέλι υπάρχουν μικρές ποσότητες – 0.17% – μετάλλων και ιχνοστοιχείων. 
Τα βασικότερα είναι το κάλιο, το ασβέστιο, ο φωσφόρος και το μαγνήσιο.  
Υπάρχουν επίσης πολύ μικρές ποσότητες πρωτεϊνών και ελεύθερων αμινοξέων καθώς και ελάχιστες ποσότητες βιταμινών κυρίως Α1, Β1, Β6, Β12, C, D και E. 
Οι μέλισσες προσθέτουν επίσης διάφορα ένζυμα τα οποία παράγουν στους αδένες τους, και είναι αυτά που μετατρέπουν το νέκταρ των φυτών σε μέλι.
.
Αρθρογράφος - Δημήτρης Παπακώστας.
paidiatros.com

Φυτεύοντας τον σπόρο της γνώσης

Η μόρφωση, όπως ακριβώς μια εύφορη γη, 
φέρνει όλα τα καλά 
(“Η παιδεία, καθάπερ ευδαίμων χώρα, πάντα τ’ αγαθά φέρει”) έλεγε ο Σωκράτης και πιθανών ο νέος να είχε περισσότερη “εξυπνάδα” αν έκανε τον κόπο να μελετήσει τον Αθηναίο φιλόσοφο, διότι θα ήξερε ότι όσο δεν βασίζεται στην πνευματική και ψυχική καλλιέργεια του, τόσο περισσότερο θα οδηγείται στον ατομικισμό, ναρκισσισμό και την φαυλότητα.
Σε κάθε ανθρώπινη ενεργοποίηση, που αξιώνει ιδιαίτερη και συνεχή ετοιμότητα της συνείδησης, αλλά και σε κάθε αποδοτικότητα παρεμβάλλεται η παράμετρος “διαφέρον“, για να ξεδιπλώσει ένα καθοριστικό ρόλο στην πορεία του ανθρώπου.

Το διαφέρον είναι πολύ σπουδαία παρόρμηση της ψυχής η οποία λαμβάνει κάθε φορά εκδήλωση σύμφωνα με τις εξωτερικές επιδράσεις και τις εξωτερικές διεγέρσεις. Με διαφορετικές λέξεις το διαφέρον είναι εσωτερικό ελατήριο που ενεργοποιεί όλες τις ψυχικές δυνάμεις για να κατορθώσει ένα συγκεκριμένο σκοπό. Οτιδήποτε μας διαφέρει, αυτό προκαλεί την προσοχή μας και συντείνει στην υλική, ψυχική και πνευματική μας ευημερία.
Όπως και κάθε ανθρώπινη παρόρμηση, έτσι και το διαφέρον ακολουθεί τους κανόνες της μόρφωσης και της διαπαιδαγώγησης. 
Γι’ αυτό ο βασικότερος όρος της παιδείας είναι η αναζωπύρωση και η διατήρηση του διαφέροντος, ώστε να βρίσκεται συνεχώς σε καθεστώς ετοιμότητας ο παιδαγωγούμενος. Έτσι ο άνθρωπος που ζει με λιγοστά διαφέροντα, μειονεκτεί στο συναίσθημα της ζωής και εξαφανίζει την εξαιρετική αντίληψη αυτής.
Ένα από τα σοβαρότερα ατοπήματα των ανθρώπων είναι και αυτό της αχαριστίας. 
Της αγνωμοσύνης προς όλους εκείνους που με τις ενέργειες τους έχουν συμπαρασταθεί στο να υπερνικηθούν αρκετές δυσκολίες και σοβαροί κίνδυνοι. Είναι αχαριστία όταν την ευπραγία μας την αποδίδουμε μόνο στα προσόντα μας, στην αξιοσύνη μας, και όχι στα ταλέντα που μας παραχώρησε ο θεός, στους γονείς που επιδίωξαν να μας μορφώσουν, στους φίλους που μας συμπαραστάθηκαν ποικιλοτρόπως και στην κοινωνία που μας προσέφερε υλικά αγαθά για την κάλυψη αναγκών.

Η αχαριστία είναι μεγάλη ασθένεια, γιατί είναι μια ψυχική νόσος που εξουσιάζει τον άνθρωπο και που αχρηστεύει την υπόσταση του. Τα εφήμερα φθαρτά αγαθά δεν μπορούν να εξισορροπήσουν την αιώνιο πνευματική σπουδαιότητα της ψυχής, γι’ αυτό δεν πρέπει να την ρυπαίνουμε με το πρωτόζωο της αχαριστίας.
Κανείς θα μπορούσε να ελεεινολογεί ώρες ατελείωτες την ηθική (κατά)πτώση που χαρακτηρίζει τόσο την εποχή μας όσο και την Ελληνική κοινωνία, ειδικότερα. 
Η παιδεία της λεγόμενης «νέας γενιάς» ομοιάζει με αυτούς τους αλαλάζοντες νεαρούς, θιασώτες των «ακραίων σπορ», που πηδούν από κάποιο αεροπλάνο αναζητώντας την στιγμιαία αναζωογόνηση που προσφέρει η έξαρση της αδρεναλίνης στον ανθρώπινο οργανισμό.
Στην εποχή του ίντερνετ και της απεριόριστης και εύκολα προσβάσιμης πληροφορίας, η ουσιαστική γνώση πνίγεται μέσα σ’ έναν ωκεανό εφήμερων πληροφοριών και επιστημονικοφανών απόψεων που υπηρετούν συμφέροντα και λόμπι κάθε λογής. Σήμερα, με το μέσο επίπεδο μόρφωσης να είναι υψηλότερο απ’ ότι σε οποιαδήποτε άλλη εποχή και οι βιβλιοθήκες του κόσμου είναι ανοιχτές στους πάντες, δεν έπρεπε να βλέπουμε νέους Φειδίες, Νεύτωνες, Πύρρωνες και όλων των ειδών τα λαμπρά μυαλά να αναδύονται;
Αντ’ αυτού, ποιος μπορεί ν’ αρνηθεί ότι η σύγχρονη νεολαία, στη συντριπτική της πλειοψηφία, είναι διανοητικά οκνηρή και πνευματικά πλαδαρή; 
Κι αυτό γιατί έχει χαθεί ο ενθουσιασμός από τις μέρες μας: αυτή η έμφυτη πυξίδα μέσα στον άνθρωπο που τον οδηγεί στο να κυνηγά την πραγμάτωση του μεγαλειώδους, του ωραίου, του θεάρεστου και του θεϊκού. 
Ο ενθουσιασμός, στην πραγματική του διάσταση, είναι ένα είδος όρασης που επιτρέπει στον άνθρωπο να βλέπει τον κόσμο μέσα από μια πνευματική ματιά, να εστιάζει στην ουσία και τις ιδέες – να κοιτά τον έναστρο ουρανό και να βλέπει τα γρανάζια του σύμπαντος σε κίνηση αντί για έναν μαύρο μπερντέ με αδιάφορα λαμπιόνια. Δεν πρέπει όμως να γινόμαστε «οι τα φαιά φορούντες και περί ηθικής λαλούντες» δίχως να έχουμε να προτείνουμε κάτι χειροπιαστό ως αντίδοτο σ’ αυτή τη μάστιγα.
Ο ενθουσιασμός μπορεί να καλλιεργηθεί μέσα στη ψυχή του ανθρώπου, όπως άλλωστε όλες οι αρετές και όλα τα πάθη. 
Είναι, από τη φύση του, ένας σπόρος που πρέπει να πέσει στο γόνιμο έδαφος της παιδικής ψυχής όσο πιο νωρίς γίνεται. Δεν διδάσκεται με λόγια και σοφούς αφορισμούς αλλά με βιωματική εμπειρία και μια εσωτερική χαρά.

Αυτή η εμπειρία πολλές φορές μπορεί να είναι λυπητερή και σκληρή όσο ο νέος άνθρωπος συγκρούεται με την ασχήμια του κόσμου, μα η μύχια χαρά του είναι μια φλόγα που μπορεί να κατακαύσει τα συντρίμμια και τα χονδροειδή παραπήγματα που συσσωρεύονται μέσα του με τον ρούν του χρόνου. Στη φλόγα αυτής της φωτιάς όλα μετουσιώνονται: η αποτυχία γίνεται αφορμή για χάραξη νέας ρότας και όχι λόγος για θρήνο· η αχαριστία ξαφνικά φαντάζει παράλογη, παρακατιανή αντίδραση στον άνθρωπο που εμφορείται από όνειρα και ευγενείς φιλοδοξίες. Εκείνος, άλλωστε, δεν κοιτά πίσω του, αλλά μπροστά.
Μια ενθουσιώδης ψυχή δεν έχει χρόνο για μικρότητες και δεν θλίβεται υπέρμετρα. Παρατηρεί, ελπίζει, προσεύχεται και σιωπά. Μπορεί αυτή η σιωπή να φαντάζει αναποτελεσματική και παρακατιανή στον θορυβώδη και φανφαρόνο κόσμο του σήμερα όμως, για να πειστούμε ως προς την αποτελεσματικότητά της, δεν έχουμε παρά να σκεφτούμε ότι και η ίδια η Φύση έτσι ακριβώς μεγαλώνει το αιωνόβιο πλατάνι και χτίζει τα επιβλητικά της βουνά. Δεν έχουμε, λοιπόν, παρά να την μιμηθούμε.
Θα κλείσω με μια αναφορά στον σπουδαίο φιλόσοφο Αριστοτέλη:
Σε όλα υπάρχει εκ φύσεως κάτι το θείο 
“Πάντα γαρ φύσει έχει τι θείον”.
********************
Θεόδωρος Σταυρόπουλος
Διδάσκει Μαθηματική Ανάλυση στο Φυσικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Αντικλείδι