Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

Γιατί τα παιδιά το σκάνε από το σπίτι;
Τι να κάνετε για να αποτρέψετε τη φυγή του παιδιού σας;

O χειρότερος εφιάλτης κάθε γονέα είναι αυτός: να διαπιστώσει πως το παιδί του το έχει σκάσει από το σπίτι! Σε κατάσταση πανικού, καλεί τους φίλους του, τους συγγενείς, και την αστυνομία.
Σχετικά
Αναλύει η ψυχολόγος Μαρκέλλα Καπλάνη

Ας είμαστε ρεαλιστές: κάθε παιδί μπορεί να το σκάσει, ανά πάσα στιγμή, αν οι συνθήκες είναι κατάλληλες.
Εάν το παιδί νιώσει αρκετή πίεση, σύμφωνα με τα δικά του δεδομένα, το να το σκάσει είναι ένα μέσο διαφυγής που πιθανώς να αποφασίσει να χρησιμοποιήσει. Για να προβεί σε μια τέτοια ενέργεια τα μόνα που απαιτούνται είναι: ικανότητα, θέληση και ευκαιρία. Και, ας το παραδεχτούμε, τα παιδιά έχουν και την ευκαιρία καθώς και τη δυνατότητα να ‘διαφύγουν’ σε καθημερινή βάση, οπότε αρκεί απλώς να είναι πρόθυμοι να το κάνουν πράξη. Πρόκειται για μια ανάγκη που είναι δυνατό να αναπτυχθεί για διάφορους λόγους.
Θα μπορούσε να την έχει προκαλέσει μια αγχωτική κατάσταση που βαραίνει το παιδί, όπως ο φόβος του να αντιμετωπίσει τις συνέπειες για κάτι που έκανε ή η πάλη για απόκτηση εξουσίας στη σχέση του με τους γονείς του. Σε ορισμένες περιπτώσεις η ανάγκη αυτή έγκειται σε κάποιο πρόβλημα κατάχρησης ουσιών.
Είναι σημαντικό να αναλογιστούμε πως τα παιδιά συχνά εξιδανικεύουν την φυγή από το σπίτι, συνδέοντας την με μια ρομαντική αντίληψη ελευθερίας, και όχι με την αντικειμενικές δυσκολίες που ενδεχομένως θα βιώσουν: κρύο, πείνα, κτλ.
Η απόφαση να φύγουν από το σπίτι είναι, για τα παιδιά και τους έφηβους, ένας μηχανισμός επίλυσης ενός προβλήματος που δεν μπορούν οι ίδιοι να διαχειριστούν διαφορετικά. Είναι, λοιπόν, πιο εύκολο για αυτά να το σκάσουν, παρά να βρουν τρόπους να ξεπεράσουν το πρόβλημα οριστικά. Ο κύριος λόγος, επομένως, που οδηγεί τα παιδιά στο να εγκαταλείπουν το σπίτι τους είναι η έλλειψη δεξιοτήτων επίλυσης προβλημάτων. Αντιθέτως, η οπτική τους γωνία τα εγκλωβίζει σε ακραίους συλλογισμούς, γεγονός που δεν τους επιτρέπει να αναζητήσουν πιο φρόνιμες και ισορροπημένες λύσεις για τα προβλήματά τους.
Ο έφηβος που το σκάει έχει εξαντλήσει τις διεξόδους που θα μπορούσαν να αποφέρουν αποτελεσματικές λύσεις στο πρόβλημα που τον βασανίζει. Δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τη δυσάρεστη κατάσταση που βιώνει, ούτε διαθέτει τη ικανότητα να διαχειριστεί, ή έστω να παραδεχτεί τα αρνητικά συναισθήματα που τον κατακλύζουν. Οπότε, το να εγκαταλείψει το σπίτι και τους γονείς του, φαντάζει πλέον ως η πιο άμεση και ιδανική λύση για τα προβλήματά του.
Είναι σημαντικό όμως να υπάρξει και διαχωρισμός ανάμεσα στα παιδιά που το σκάνε περιοδικά και τα παιδιά που επιλέγουν να φεύγουν σε μία πιο μόνιμη βάση.

Όταν το παιδί φεύγει από το σπίτι προσωρινά, τότε κάνουμε λόγο για επεισοδιακή φυγή. Δεν πρόκειται για πάγια συμπεριφορά, και το παιδί δεν τη χρησιμοποιεί ως στρατηγική επίλυσης προβλημάτων. Δεν είναι, επίσης, ένας χειρισμός προκειμένου να αποκτήσει εξουσία στη σχέση του με τους γονείς του. Το παιδί επιστρατεύει αυτήν την τακτική διότι, στην πραγματικότητα, προσπαθεί να αποφύγει τις δυσάρεστες συνέπειες - ταπείνωση, αμηχανία – από μία λανθασμένη πράξη του.
Αντιθέτως, ο έφηβος που επιλέγει να το σκάει για μεγάλο χρονικό διάστημα και αξιοποιεί αυτήν την τακτική στις περισσότερες, αν όχι σε όλες, τις περιστάσεις όπου υπάρχει κάποια ρήξη, το κάνει για να ελέγχει καταστάσεις και να ασκεί εξουσία στον γονέα, ο οποίος, από τον φόβο του μην τεθεί σε κίνδυνο η ακεραιότητα του παιδιού του, ενδίδει συνήθως στις απαιτήσεις του.
Μάλιστα, πάνω στον πανικό τους, μερικοί γονείς υπερ-διαπραγματεύονται, αδυναμία που ο έφηβος αντιλαμβάνεται και καταλήγει να εκμεταλλεύεται προκειμένου να πετύχει την ικανοποίηση των επιθυμιών του.
Οι συγκεκριμένοι γονείς, όσο καλές κι αν οι προθέσεις τους, οφείλουν να κατανοήσουν ότι τα παιδιά που απειλούν να το σκάσουν σε μόνιμη βάση, χρησιμοποιούν αυτήν την απειλή για χειραγώγηση. Στην πραγματικότητα δεν προσπαθούν πλέον να επιλύσουν κανένα πρόβλημα, απλώς αποφεύγουν να λογοδοτήσουν σε οποιαδήποτε μορφή εξουσίας και αποσκοπούν στην επιβολή της δικής του θέλησης. Πολλοί γονείς θα αναρωτηθούν, λοιπόν, εάν υπάρχουν κάποια προειδοποιητικά σημάδια ώστε να αποτρέψουν το παιδί τους από το να επιλέξει να το σκάσει. Δυστυχώς, δεν υπάρχουν απτές ενδείξεις που φανερώνουν ότι το παιδί σας είναι έτοιμο να εγκαταλείψει το σπίτι. Βέβαια, μπορείτε να παρατηρήσετε εάν έχει αναπτυχθεί μια μυστικοπαθής συμπεριφορά, εάν το παιδί αποταμιεύει το χαρτζιλίκι του ενώ παλαιότερα δεν το έκανε, ή εάν έχουν αρχίσει να εξαφανίζονται αντικείμενα αξίας από το σπίτι. Αν ποτέ αναγνωρίσετε κάτι ύποπτο στη συμπεριφορά του παιδιού σας, δεν υπάρχει λόγος να εθελοτυφλείτε: εμπιστευθείτε το ένστικτό σας και μιλήστε του.

Όσον αφορά την αποτροπή της φυγής από το σπίτι, υπάρχουν διάφοροι τρόποι να βοηθήσετε το παιδί σας να μην κάνει την συγκεκριμένη επιλογή.
Πρωταρχικά, είναι απαραίτητο να του διδάξετε δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων, και να αντιληφθεί ότι η φυγή δεν θα λύσει τα προβλήματά του.

Ρωτήστε το παιδί σας, «Τι θα μπορούσες να κάνεις διαφορετικά προκειμένου να επιλύσεις αυτό το πρόβλημα; Ποιοι είναι μερικοί εναλλακτικοί τρόποι για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος;» Είναι σημαντικό να ...

Πόσους ακόμα, επιστημονικά τεκμηριωμένους, λόγους χρειάζεστε για να μην ξαναχτυπήσετε ποτέ το παιδί σας;

Οι 10 λόγοι που δεν πρέπει ποτέ να χτυπάτε τα παιδιά σας
από Έλενα Μπούλια | 18 Ιουν 2015
Υπάρχουν ΜΟΝΟ 37 χώρες σε όλον τον κόσμο στις οποίες είναι παράνομο ο γονιός, ο δάσκαλος ή οποιοσδήποτε άλλος να χτυπά ένα παιδί.
Η Ελλάδα είναι ανάμεσά τους, κι όμως ακόμα και σήμερα το ξύλο θεωρείται από αμέτρητους γονείς η μοναδική αποτελεσματική μέθοδος πειθαρχίας.
Τα τελευταία 20 χρόνια, νευροψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι και ψυχίατροι κάνουν έκκληση στους γονείς να σταματήσουν να χτυπούν τα παιδιά τους.
Ο σημαντικότερος λόγος, σύμφωνα με τον ψυχίατρο Dr. Peter Newell είναι ότι «όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στην προστασία της σωματικής τους ακεραιότητας, και τα παιδιά είναι άνθρωποι.»Ωστόσο, υπάρχουν 10 ακόμα σημαντικοί λόγοι για να μην ξαναχτυπήσετε ποτέ το παιδί σας:

1. Το να χτυπάτε τα παιδιά τα μαθαίνει να γίνονται και τα ίδια βίαια.
Αμέτρητες έρευνες έχουν δημοσιευτεί μέχρι σήμερα, οι οποίες υπογραμμίζουν την άμεση σχέση της σωματικής τιμωρίας στο παιδί με την επιθετικότητα ή την βίαιη συμπεριφορά στην εφηβεία ή στην ενήλικη ζωή. Έχει διαπιστωθεί ότι όλοι οι επικίνδυνοι εγκληματίες δέχονταν τακτικά απειλές και ξύλο ως παιδιά. Τα παιδιά είναι από την φύση τους προγραμματισμένα να υιοθετούν τις συμπεριφορές και αντιδράσεις που παρατηρούν στο περιβάλλον τους και να μιμούνται τις πράξεις των γονιών τους, τόσο τις καλές όσο και τις κακές. Έτσι, είναι ευθύνη των γονιών να γίνονται πρότυπα ενσυναίσθησης και σοφίας για τα παιδιά.

2. Σε πολλές περιπτώσεις «κακής συμπεριφοράς», το παιδί απλά αντιδρά με τον μοναδικό τρόπο που μπορεί, δεδομένης της ηλικίας και της εμπειρίας του, αλλά και της παραμέλησης των βασικών του αναγκών.
Αυτές είναι: ο καλός ύπνος και η σωστή διατροφή, η αντιμετώπιση κάποιων κρυμμένων αλλεργιών, ο καθαρός αέρας, η άσκηση και η επαρκής ελευθερία να εξερευνά τον κόσμο γύρω του. Η μεγαλύτερη, ωστόσο, ανάγκη του παιδιού είναι η αμέριστη προσοχή των γονιών του. Στην πολυάσχολη εποχή που ζούμε, λίγα είναι τα παιδιά που εισπράττουν επαρκή χρόνο και προσοχή από τους γονείς, οι οποίοι πολύ συχνά αποσπώνται από δικά τους προβλήματα και ανησυχίες, ώστε αμελούν να φερθούν στα παιδιά με υπομονή και ενσυναίσθηση. Είναι σαφέστατα λάθος και άδικο να τιμωρείται ένα παιδί επειδή αντέδρασε με φυσικό τρόπο, εξαιτίας της παραμέλησης των βασικών του αναγκών. Για τον λόγο αυτόν, η τιμωρία όχι μόνο αποδεικνύεται μακροπρόθεσμα μη αποτελεσματική, αλλά είναι και ξεκάθαρα άδικη.

3. Η τιμωρία δεν μαθαίνει στο παιδί να λύνει προβλήματα και διαφωνίες με αποτελεσματικό και ανθρώπινο τρόπο.
Οι ειδικοί λένε ότι «όταν κάνουμε ένα παιδί να φοβάται, σκοτώνουμε την διαδικασία μάθησης πριν ακόμα ξεκινήσει». Ένα παιδί που δέχεται σωματική τιμωρία, προκαταλαμβάνεται με αισθήματα θυμού και φαντασιώσεις εκδίκησης και έτσι χάνει την ευκαιρία να μάθει πιο αποτελεσματικές μεθόδους επίλυσης προβλημάτων. Έτσι, το τιμωρημένο παιδί δεν θα ξέρει άλλον τρόπο για να επιλύει προβληματικές καταστάσεις στο μέλλον.

4. Η σωματική τιμωρία παρεμβαίνει στον δεσμό μεταξύ παιδιού και γονιού, καθώς δεν είναι στην φύση του ανθρώπου να αγαπάμε κάποιον που μας έχει πονέσει.
Το πραγματικό πνεύμα συνεργασίας που κάθε γονιός επιθυμεί, μπορεί να προκύψει μόνο μέσω ενός ισχυρού δεσμού, βασισμένου σε αμοιβαία αισθήματα αγάπης και σεβασμού. Η τιμωρία, ακόμα κι αν τη δεδομένη στιγμή φαίνεται να «πιάνει», μπορεί να οδηγήσει μόνο σε επιφανειακά καλή συμπεριφορά, βασισμένη στον φόβο, η οποία μπορεί να συνεχίζεται μόνο έως ότου το παιδί είναι αρκετά μεγάλο για να αντισταθεί. Αντίθετα, η συνεργασία, βασισμένη στον σεβασμό, θα διαρκέσει για πάντα, φέρνοντας πολλά χρόνια αμοιβαίας ευτυχίας, καθώς το παιδί και οι γονείς μεγαλώνουν.

5. Πολλοί γονείς δεν έμαθαν ποτέ, στα δικά τους παιδικά χρόνια, ότι υπάρχουν θετικοί τρόποι για να πειθαρχούν ένα παιδί.
Όταν η σωματική τιμωρία δεν επιτυγχάνει τους επιθυμητούς στόχους, και αν οι γονείς δεν γνωρίζουν άλλες, εναλλακτικές μεθόδους διαπαιδαγώγησης, από το ξύλο μπορεί να οδηγηθούν σε άλλες, πολύ πιο συχνές και επικίνδυνες πράξεις ενάντια στο παιδί.

6. Ο θυμός και τα νεύρα, τα οποία δεν μπορούν να εκφραστούν με σαφήνεια από το παιδί, αποθηκεύονται μέσα του –κάπως έτσι γίνονται οργισμένοι οι έφηβοι.
Ο θυμός που έχει συσσωρευτεί για χρόνια, σοκάρει τους γονείς του εφήβου, ο οποίος πλέον νιώθει αρκετά ισχυρός για να εκδηλώσει την οργή του. Η σωματική τιμωρία μπορεί να οδηγήσει σε «καλή συμπεριφορά» όταν το παιδί είναι μικρό, αλλά πάντα με μεγάλο κόστος, το οποίο θα πληρώσουν αργότερα και οι γονείς και η κοινωνία, όταν το παιδί μεγαλώσει.

7. Το να χτυπάτε το παιδί στα οπίσθια, τα οποία αποτελούν ερωτογενή ζώνη στην παιδική ηλικία, μπορεί να δημιουργήσει στο μυαλό του παιδιού συσχετισμό ανάμεσα στον πόνο και την σεξουαλική ευχαρίστηση, οδηγώντας το σε σοβαρές δυσκολίες στις ερωτικές του σχέσεις όταν μεγαλώσει. Αν ο γονιός, τις ώρες που ασχολείται με το παιδί, το κάνει ουσιαστικά για να το τιμωρήσει, αυτό θα συγχωνεύσει στο μυαλό του τις έννοιες του πόνου και της ευχαρίστησης. Ένα παιδί που υποβάλλεται σε αυτή την κατάσταση θα έχει χαμηλή αυτοπεποίθηση και θα πιστεύει ότι δεν του αξίζει κάτι καλύτερο.

8. Ακόμα και το να χτυπάτε ελαφρά το παιδί μία στο τόσο μπορεί να είναι σωματικά επικίνδυνο.
Οι σφαλιάρες στο κάτω μέρος της σπονδυλικής στήλης στέλνουν κρουστικά κύματα κατά μήκος του σπονδύλου και μπορεί να τραυματίσουν το παιδί. Το γεγονός ότι πολλοί ενήλικες στην εποχή μας έχουν σοβαρούς πόνους και προβλήματα στη μέση, μπορεί και να οφείλεται στη σωματική τιμωρία που δέχτηκαν ως παιδιά. Υπάρχουν παιδιά που έχουν μείνει παράλυτα εξαιτίας νευρικών βλαβών που προκλήθηκαν από το ξύλο των γονιών, ενώ κάποια έχουν χάσει την ζωή τους, έπειτα από ελαφρά χτυπήματα, λόγω επιπλοκών που δεν μπόρεσαν να διαγνωστούν.

9. Η σωματική τιμωρία μεταφέρει στο παιδί το επισφαλές και άδικο μήνυμα ότι «ο ισχυρότερος κερδίζει»,
δηλαδή ότι είναι αποδεκτό να χτυπά κάποιον, δεδομένου ότι ο άλλος είναι πιο μικρόσωμος και λιγότερο δυνατός. Το παιδί, έτσι, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μπορεί να κακοποιεί μικρότερα παιδιά (bullying). Ως ενήλικας, το παιδί αυτό, αδυνατεί να νιώσει συμπόνια για ανθρώπους που είχαν την ατυχία να είναι πιο αδύναμοι από εκείνον, ενώ νιώθει φόβο για τους πιο ισχυρούς. Αυτό θα το εμποδίσει να καθιερώσει ουσιαστικές σχέσεις που είναι πολύτιμες για μια ολοκληρωμένη ζωή.

10. Τέλος, πρόσφατη καναδική μελέτη έδειξε ότι το ξύλο διαβρώνει την ανάπτυξη του παιδιού και μειώνει τη νοημοσύνη του.
Η συγκεκριμένη μελέτη αποδεικνύει ότι το ξύλο δεν είναι επικίνδυνο μόνο από ηθικής άποψης, αλλά είναι επιβλαβές και από ιατρικής άποψης, αφού μπορεί να καταστρέψει τον ιστό που συνδέει μεταξύ τους τα κύτταρα του εγκεφάλου, τα οποία σχετίζονται με τη νοημοσύνη και την ικανότητα μάθησης. Η περιοχή του εγκεφάλου που επηρεάζεται από το ξύλο, έχει να κάνει ακόμα με την ικανότητα αισθητηριακής αντίληψης, με τον λόγο, τον έλεγχο των μυών, των συναισθημάτων και της μνήμης.
Πόσους ακόμα, επιστημονικά τεκμηριωμένους, λόγους χρειάζεστε για να μην ξαναχτυπήσετε ποτέ το παιδί σας;
mama365

Κάποιες από τις σχετικές αναρτήσεις μας ...
Γιατί απαγορεύονται οι ξυλιές στον ποπό και τα χέρια του ...
Ο πάπας τα 'παιξε!!
«Ναι στο ξύλο στα παιδιά, αλλά με ...

Αγρίνιο: Πατέρας σακάτεψε στο ξύλο το παιδί του! | To ...
Καταδίκη της Γαλλίας για τη σωματική τιμωρία παιδιών | To ...
Πέντε ερωτήσεις για τη σωματική τιμωρία | To χαμομηλάκι
Η Εξάλειψη της Σωματικής Τιμωρίας στα Παιδιά | To ...
Όχι βία, όχι σωματική τιμωρία! | To χαμομηλάκι
ΠΑΙΔΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ - ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΤΙΜΩΡΙΑ | To ...
Τι συμβαίνει όταν οι γονείς χάνουν τον έλεγχο ΝΑΙ στην ...
Ψυχικά προβλήματα από το ξύλο για τιμωρία | To χαμομηλάκι
Το ξύλο δεν βγήκε από το παράδεισο | To χαμομηλάκι
Σωματική Κακοποίηση - To χαμομηλάκι - Blogger
Πειθαρχία και τιμωρία Πώς αντιμετωπίζεται ένας - To ...
Είναι σωστό να χτυπάμε τους ανθρώπους - To χαμομηλάκι
Ευγένιος Τριβιζάς κατά της σωματικής τιμωρίας | To ...
Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2008 - To χαμομηλάκι - Blogger
Το ξύλο στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού-Τι να κάνετε για να ...
Η σωματική βία στα παιδιά δημιουργεί προβληματικούς ...
Ο Καραγκιόζης κατά της σωματικής τιμωρίας! | To χαμομηλάκι
Μια ιστορία τιμωρίας ... | To χαμομηλάκι
Τα όρια στη συμπεριφορά των παιδιών | To χαμομηλάκι
Έδεσε πισθάγκωνα τα παιδιά του για να τα τιμωρήσει!! | To ...
Child Abuse - To χαμομηλάκι
Όχι ξύλο στα παιδιά - Το ξύλο βγαίνει από τη δική μας κόλαση
Η τιμωρία έχει τους κανόνες της
Η σωστή ερώτηση: "αν ...

Χαστούκια και φωνές αρρωσταίνουν την καρδιά των παιδιών ...
Έγκλημα χωρίς Τιμωρία» - Real Men Don't Rape - To ...
Το ξύλο δεν βγήκε από τον Παράδεισο | To χαμομηλάκι
Τι συμβαίνει όταν δέρνετε τα παιδιά σας;
Η τιμωρία του ...

Πανευρωπαϊκή εκστρατεία κατά της άσκησης βίας στα παιδιά
Το σχολείο και ο δάσκαλος. Πώς το ξύλο κόπηκε μια για πάντα
Το ξύλο έφυγε απ' τον παράδεισο | To χαμομηλάκι
Στα χρόνια της «παιδαγωγικής της βέργας», | To χαμομηλάκι
Κακοποίηση παιδιών: ποιες μορφές παίρνει και τρόποι ...
 ...........................

Mητρικό γάλα πωλείται στο διαδίκτυο!!
Καμπανάκι κινδύνου από τους επιστήμονες

Μία νέα τάση που αποκτά όλο και περισσότερους οπαδούς -είτε πρόκειται για μανιώδεις της σωματικής άσκησης και υγιεινιστές, είτε για φετιχιστές ή ακόμη για πάσχοντες από χρόνια νοσήματα- είναι η αγορά και η κατανάλωση μητρικού γάλακτος, η οποία, ωστόσο, σύμφωνα με βρετανούς ειδικούς εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για την υγεία.

Σε άρθρο τους στην επιστημονική επιθεώρηση Journal of the Royal Society of Medicine, ειδικοί επισημαίνουν ότι υπάρχουν λιγοστές ενδείξεις που υποστηρίζουν τους ισχυρισμούς ότι το μητρικό γάλα -το οποίο πωλείται μέσω ιστοσελίδων σε μία εξαιρετικά επικερδή αγορά για ενήλικες αγοραστές- ανήκει στις υπερτροφές και μπορεί να ενισχύσει τον οργανισμό και να τον θωρακίσει από ασθένειες.
Οι ίδιοι υπογραμμίζουν ακόμη ότι οι ισχυρισμοί πως το μητρικό γάλα βοηθάει στη στυτική δυσλειτουργία και στη θεραπεία του καρκίνου δεν έχουν καμία κλινική βάση.
Αντίθετα, προειδοποιούν οι επιστήμονες, το νωπό, μη παστεριωμένο ανθρώπινο γάλα που πωλείται στο Διαδίκτυο, μπορεί να εκθέσει τους καταναλωτές σε πολλές και σοβαρές μολυσματικές νόσους, περιλαμβανομένης της ηπατίτιδας, του ιού του AIDS HIV και της σύφιλης.
Επίσης, πιθανόν είναι πολύ επικίνδυνο αν καταναλώνεται ως υποκατάστατο μίας υγιούς και ισορροπημένης διατροφής, γράφει στην επιστημονική επιθεώρηση η Σάρα Στιλ του Queen Mary University of London.
Διατροφικά, είπε η ίδια, το μητρικό γάλα έχει μικρότερη περιεκτικότητα πρωτεϊνών σε σχέση με άλλους τύπους γάλακτος, όπως για παράδειγμα το αγελαδινό.
«Οι πιθανοί αγοραστές θα πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία από μελέτες που να αποδεικνύουν ότι η κατανάλωση ανθρώπινου γάλακτος από ενήλικες προσφέρει τίποτα περισσότερο από το φαινόμενο placebo», είπε η Στιλ.
Όπως πρόσθεσε η ίδια, η αποτυχία των γυναικών να αποστειρώνουν τον απαραίτητο εξοπλισμό σωστά όταν παράγουν γάλα σε συνδυασμό με την ακατάλληλη και παρατεταμένη φύλαξη και μεταφορά του γάλακτος μπορούν επίσης να εκθέσουν τους καταναλωτές σε ασθένειες που προκαλούνται από τα βακτήρια στα τρόφιμα.
«Παρότι πολλές μητέρες που δραστηριοποιούνται στο Διαδίκτυο ισχυρίζονται ότι έχουν ελεγχθεί για ιούς στη διάρκεια της εγκυμοσύνης, δεν συνειδητοποιούν ότι τέτοιες εξετάσεις πρέπει να γίνονται τακτικά. Σεξουαλικές ή άλλες δραστηριότητες... ενδέχεται να εκθέσουν τις γυναίκες σε ιούς που άθελά τους θα μεταδώσουν στους καταναλωτές».

onmed

«Δεν ανοίγεις και κανένα βιβλίο;»
Διάβασμα και καλοκαιρινές διακοπές

Η διαχρονική καλοκαιρινή διαμάχη γονέων – παιδιών για άλλη μία φορά έρχεται στο προσκήνιο με τη φράση «άνοιξε παιδί μου και κανένα βιβλίο». Οι καλοκαιρινές διακοπές για τα παιδιά αποτελούν μία ανάσα από τη σχολική καθημερινότητα και μία ευκαιρία να διώξουν το άγχος της χρονιάς.
Γράμμα σ’ ένα παιδί για τη Φιλαναγνωσία
summer_reading
Από την άλλη πλευρά για αρκετούς γονείς πρόκειται για σπατάλη χρόνου, αφού πιστεύουν πως μερικές ώρες την ημέρα ή την εβδομάδα μπορεί να αφιερώνονται στο διάβασμα ή την επίλυση ασκήσεων.
Τι λένε όμως οι ειδικοί;
«Μετά από μία δύσκολη χρονιά με φροντιστήρια, μαθήματα και άλλες δραστηριότητες, είναι φυσικό για τα παιδιά να περιμένουν το καλοκαίρι προκειμένου να παίξουν, να ξεκουραστούν, να χαλαρώσουν και να αφήσουν για τα καλά πίσω τους βιβλία και διάβασμα. Τα παιδιά χρειάζονται χρόνο προκειμένου να αποφορτιστούν από την πιεστική πραγματικότητα και το απαιτητικό πρόγραμμα που καλούνται να φέρουν εις πέρας», λέει ο ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας.
Ο πιο απλός και εύκολος τρόπος ώστε το μυαλό των παιδιών να κρατιέται σε φόρμα τους καλοκαιρινούς μήνες είναι το διάβασμα εξωσχολικών βιβλίων.
Όπως εξηγεί ο κ. Ξηντάρας: «Το βιβλίο στις διακοπές δεν χρειάζεται να είναι καταναγκαστικό, αλλά αντιθέτως ψυχαγωγικό. Πρέπει λοιπόν οι γονείς να βάλουν στη ζωή του παιδιού το βιβλίο, ως ένα μέσο ψυχαγωγίας και διασκέδασης. Έτσι καλό θα είναι να διαλέγει το ίδιο το παιδί το βιβλίο που θεωρεί ενδιαφέρον, γιατί τότε είναι μία δική του πρωτοβουλία και όχι κάτι που είναι αναγκασμένο να κάνει».
Όπως και όλες οι άλλες δραστηριότητες έτσι και το διάβασμα χρειάζεται εξοικείωση. Οι γονείς να μην περιμένουν ότι αγοράζοντας μερικά βιβλία το καλοκαίρι τα παιδιά τους θα γίνουν βιβλιοφάγοι.
«Όμως με το να διαβάσει ένα παιδί ένα εξωσχολικό βιβλίο εξοικειώνεται γενικότερα στη διαδικασία της μάθησης και αυτό αποτελεί προθάλαμο για γόνιμο και εποικοδομητικό διάβασμα τη νέα σχολική χρονιά. Σίγουρα μπορεί να μαγέψει και να εξάψει την φαντασία του μικρού παιδιού ένα μυθιστόρημα ή ένα παραμύθι» αναφέρει ο κ. Ξηντάρας και συμπληρώνει: «στόχος είναι να βοηθήσουμε το παιδί να αγαπήσει το διάβασμα και να εξοικειωθεί μ' αυτό και όχι να βαρεθεί και να το θεωρήσει σαν μία πιεστική και υποχρεωτική διαδικασία. Και επειδή το παιδί μιμείται τους γονείς μπορεί οι ίδιοι να αποτελέσουν ένα θετικό πρότυπο με το να βάλουν και αυτοί στη ζωή τους το βιβλίο».

infokids