Κυριακή, 2 Αυγούστου 2015

Νυχτερινές εφιδρώσεις στα παιδιά

Νυχτερινές εφιδρώσεις σε παιδιά είναι η έντονη εφίδρωση κατά τη διάρκεια του ύπνου. Οι γονείς συνήθως παραπονιούνται ότι το παιδί τους ιδρώνει τόσο πολύ που είναι υποχρεωμένοι να αλλάζουν πιτζάμες του παιδιού κατά τη διάρκεια της νύκτας.

Ένα παιδί που πάσχει από νυχτερινές εφιδρώσεις μπορεί να ιδρώνει τόσο πολύ που ακόμα και το στρώμα του κρεβατιού μπορεί να φαίνεται βρεγμένο. Μερικά παιδιά αρχίζουν να ιδρώνουν από την ώρα που πάνε στο κρεβάτι για ύπνο, ενώ άλλα παιδιά δεν αρχίζουν να ιδρώνουν μέχρι αργά το βράδυ.  Οι νυκτερινές εφιδρώσεις είναι συχνό φαινόμενο μεταξύ των παιδιών και συνήθως δεν κρύβουν κάποια παθολογική κατάσταση.
Τα παιδιά που έχουν πρωτοπαθή υπεριδρωσία (μια κατάσταση  που προκαλεί υπερβολική εφίδρωση χωρίς καμιά παθολογική αιτία) δεν ιδρώνουν υπερβολικά μόνο την νύκτα αλλά και κατά τη διάρκεια της ημέρα.

Τι μπορεί να προκαλέσει νυκτερινές εφιδρώσεις σε ένα παιδί;
Καταρχήν πρέπει να ελέγξετε ότι το παιδί σας δεν είναι σκεπασμένο υπερβολικά ή ότι φορά πολύ ζεστές πιτζάμες για τη θερμοκρασία του δωματίου.
- Ο πυρετός και το κοινό κρυολόγημα: μπορεί να προκαλέσουν νυκτερινές εφιδρώσεις οι οποίες όμως εξαφανίζονται μόλις το παιδί αναρρώσει.
- Οι παθολογικές καταστάσεις που πρέπει κάποιος να αποκλείσει αν και είναι πολύ σπάνιες είναι οι εξής:
  • Υπερθυρεοειδισμός
  • Εγκεφαλική παράλυση
  • Φυματίωση
  • Σακχαρώδης διαβήτης
  • Αναπνευστικά νοσήματα
  • Σπανιότατα ο καρκίνος μπορεί να εμφανιστεί με νυκτερινές εφιδρώσεις αλλά καλό είναι να το έχει στο μυαλό του ο παιδίατρος
- Οι διαταραχές ύπνου μπορεί να προκαλέσουν νυκτερινές εφιδρώσεις και πιο συγκεκριμένα οι ακόλουθες καταστάσεις:
  • Εφιάλτες
  • Νυκτερινός τρόμος
  • Υπνική άπνοια
Για να αποκλείσει λοιπόν ο παιδίατρος μια οποιαδήποτε από τις πιο πάνω παθολογικές καταστάσεις πρέπει πρώτα από όλα να εξετάσει το παιδί, αφού φυσικά πάρει από τους γονείς ένα λεπτομερές ιστορικό σε σχέση με τον ύπνο του παιδιού και το ατομικό του ιστορικό σε σχέση με τις αρρώστιες που πέρασε στο παρελθόν. Αφού συνεκτιμήσει τα πιο πάνω πιθανό να ζητήσει να γίνουν κάποιες εργαστηριακές εξετάσεις όπως αυτές για να αποκλείσει παθήσεις του θυρεοειδή.

Πώς να αντιμετωπίσετε ένα παιδί με νυκτερινές εφιδρώσεις.
Αν οι νυκτερινές εφιδρώσεις οφείλονται σε κάποια αρρώστια τότε ο παιδίατρος θα αντιμετωπίσει την συγκεκριμένη αρρώστια. Αν όμως δεν βρεθεί κάποια αρρώστια τότε έχετε στο νου σας τα πιο κάτω.
  • Ελέγξτε τη θερμοκρασία του δωματίου.
  • Να δίνετε στο παιδί σας μπόλικα υγρά κατά τη διάρκεια της ημέρας.
  • Να φοράτε στο παιδί ελαφρές πιτζάμες
  • Να σκεπάζετε το παιδί με ρούχα κατάλληλα για τη θερμοκρασία του δωματίου και την εποχή.
Αδάμος Χατζηπαναγής, Παιδίατρος
paidiatros.com

Τρεις ιστορίες και μία αλήθεια
Μην ακυρώνετε το παιδί σας,

έστω και αν δεν τα καταφέρει καλά


Σκηνή 1η: μια μαμά και ένα παιδάκι, έξω από ένα φωτογραφείο. Μόλις έχουν παραλάβει ένα φάκελο με τυπωμένες φωτογραφίες. Το παιδάκι θέλει με ενθουσιασμό να τις δει!
Η μαμά όμως, που φανερά βιάζεται, τους  τις παίρνει από το χέρι βίαια, πετάει και ένα «δεν είναι ώρα τώρα για αυτό» και  προχωράει μπροστά. Το παιδί ακολουθεί, κλαίγοντας δυνατά…
Σκηνή 2η: ένας μπαμπάς με τον γιο του ψωνίζουν στο super market. Το παιδί, ηλικίας 5-6 ετών, θέλει να σπρώχνει το καρότσι. Μοιραία, κάθε λίγο και λιγάκι το ρίχνει επάνω στα ράφια ή σε άλλα καρότσια. Κάποια στιγμή ο μπαμπάς, πολύ εκνευρισμένος, σηκώνει το παιδί στον αέρα και το βάζει, παρά τη θέληση του, μέσα στο καρότσι, μιλώντας του έντονα. Τα ψώνια συνεχίζονται με τον μπαμπά να σπρώχνει πλέον το καρότσι και το παιδί να κλαίει με αναφιλητά…
Σκηνή 3η: Μια οικογένεια φορτώνει το αυτοκίνητο για να πάει διακοπές. Ένα μικρό κοριτσάκι επιμένει να κουβαλήσει μια μεγάλη, βαριά χάρτινη σακούλα. Λίγο πριν φτάσει στο αυτοκίνητο η σακούλα πέφτει και τα πράγματα σκορπίζονται. Η μαμά εμφανίζεται φωνάζοντας, παραμερίζει το παιδί και αρχίζει νευρικά να μαζεύει τα πεσμένα πράγματα. Το κοριτσάκι δίπλα κλαίει,  με λυγμούς….
 
Και στις τρείς ιστορίες υπάρχει κάτι κοινό: η θέληση των παιδιών να συμμετάσχουν ενεργά στην πραγματική ζωή και η δυσκολία των γονέων να το αποδεχθούν. Γιατί;
Αν μπορούσαμε να ρωτήσουμε τους πιο πάνω γονείς «γιατί θυμώσατε με το παιδί σας;», φαντάζομαι ότι θα παίρναμε απαντήσεις του τύπου: «βιάζομαι, δεν έχω χρόνο για χαζομάρες» ή  «έχουμε τόσα πράγματα να κάνουμε και αυτός/αυτή θέλει να παίξει».
Και που είναι το κακό αγαπητοί γονείς, σε αυτό; ποιος σας είπε ότι για τα παιδιά υπάρχει κάτι σοβαρότερο από το παιχνίδι; 
Πλέον, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το παιχνίδι είναι ο σημαντικότερος τρόπος με τον οποίο τα παιδιά ανακαλύπτουν τον κόσμο, δυναμώνουν, γεμίζουν αυτοπεποίθηση και εν τέλει εξελίσσονται σε δυνατές και αυτόνομες προσωπικότητες. Αυτό έχει αποδειχθεί με χίλιους τρόπους επιστημονικά, τόσο βιολογικά όσο και ψυχολογικά.
Αυτό όμως που δεν γίνεται εύκολα αποδεκτό στην πράξη, είναι το δικαίωμα των παιδιών να παίζουν ελεύθερα δίχως εμείς, ως ενήλικες, να παρεμβαίνουμε. Ρωτήστε τον περίγυρο σας (και γιατί όχι τον ίδιο σας τον εαυτό): επιτρέπετε πραγματικά στο παιδί σας να παίζει όπως αυτό θέλει, κάθε στιγμή;  Ή προσπαθείτε να ελέγξετε στο μέγιστο βαθμό τον χώρο, τον τρόπο και τον διαθέσιμο χρόνο αυτού του παιχνιδιού;  
Η απάντηση πιθανότατα θα είναι «ναι μεν, αλλά». Δηλαδή, φυσικά επιτρέπω στο παιδί μου να παίζει ελεύθερα - αρκεί να υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες  ασφάλειας, να υπάρχει χρονική διαθεσιμότητα, κλπ, κλπ.
Λοιπόν αγαπητοί ενήλικες, όλα αυτά είναι φτηνές δικαιολογίες που εφευρίσκουμε για να μην χάσουμε το έλεγχο επάνω στα παιδιά μας. Διότι, οι φόβοι και οι εμμονές με τις οποίες μας έχουν διαποτίσει, μας κάνουν να πιστεύουμε ότι μόνο εμείς ξέρουμε ποιο είναι το σωστό για τα παιδιά μας και εμείς πρέπει να τους το διασφαλίσουμε.
Κολοκύθια με την ρίγανη! 
Στην πραγματικότητα, συνήθως δεν έχουμε ιδέα για το τι θέλουν τα παιδιά. Δεν τα ακούμε όταν μας μιλάνε, δεν τα παρατηρούμε με προσοχή όταν παίζουν, δεν σεβόμαστε τις μικρές και μεγάλες επιθυμίες τους. Προσπαθούμε κάθε στιγμή εμείς να ορίσουμε το πλαίσιο της ζωής τους με βάση τις δικές μας ανάγκες. Και, οτιδήποτε ξεφεύγει από αυτό το πλαίσιο, θέλουμε να το περιορίσουμε ή να το αλλάξουμε.
Το αποτέλεσμα είναι να μεγαλώνουμε παιδιά που τα έχουν όλα, εκτός από το πιο σημαντικό: την δυνατότητα να αποφασίζουν τα ίδια για την ζωή τους. Παιδιά που δεν βιώνουν ποτέ τι σημαίνει πραγματική ελευθερία και ανεξαρτησία - και που φυσικά, όταν μεγαλώνουν, γίνονται εξαιρετικοί υπήκοοι. Όχι όμως ελεύθεροι πολίτες.
      Για να μην μακρηγορούμε λοιπόν: Εάν πραγματικά μας ενδιαφέρει να αναθρέψουμε παιδιά ελεύθερα, χαρούμενα και ανεξάρτητα, πρέπει να σεβαστούμε κάποιες συνθήκες. Έστω και αν είναι με πόνο ψυχής….
  1. Τα παιδιά έχουν κάθε στιγμή το δικαίωμα να επιλέγουν με τι θέλουν να ασχοληθούν. Στο σπίτι και στο σχολείο. 
  2. Εμείς, ως ενήλικες (γονείς και δάσκαλοι), έχουμε την υποχρέωση να σεβαστούμε τις επιθυμίες των παιδιών και να κάνουμε ότι μπορούμε για να διευκολύνουμε την υλοποίηση τους. 
  3. Τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από την αποτυχία και από την διαχείριση των «δύσκολων» συναισθηματικών καταστάσεων (π.χ. θυμός, απόρριψη, διεκδίκηση κλπ). 
  4. Η παρέμβαση των ενηλίκων (γονέων ή δασκάλων) στις παραπάνω καταστάσεις θα πρέπει να είναι η ελάχιστη δυνατή. Τα παιδιά δεν ωφελούνται εάν τους λύσουμε το πρόβλημα. Τα παιδιά ωφελούνται όταν τους δείξουμε πόσο τα εμπιστευόμαστε και τους επιτρέψουμε να λύσουν μόνα τους το πρόβλημα τους. 
  5. Tα παιδιά ανακαλύπτουν τον κόσμο μέσα από το παιχνίδι και από τις δραστηριότητες που μόνα τους επιλέγουν. Και τα παιδιά, τις περισσότερες φορές επιλέγουν παιχνίδι που συνδέεται άμεσα με καταστάσεις και με συνθήκες της πραγματικής ζωής.
Για το λόγο αυτό, μέσα σε ένα σχολείο ή μία οικογένεια, όταν πραγματικά επιτρέπεται να ανθίσει το ελεύθερο παιχνίδι, δύσκολα μπορούμε να το διαχωρίσουμε από την ζωή. Διότι, για τα παιδιά το παιχνίδι είναι η ίδια η ζωή (η περίφημη φράση του μεγάλου διανοητή John Dewey). 
 
Εάν λοιπόν θέλουμε να μεγαλώσουμε παιδιά ελεύθερα, χαρούμενα και ανεξάρτητα, πρέπει με ενθουσιασμό να τους επιτρέπουμε να συμμετέχουν στην δική μας καθημερινότητα. Όταν ψωνίζουμε,  όταν  βάζουμε μπουγάδα, όταν επιδιορθώνουμε ένα παλιό έπιπλο.
Και να τους επιτρέπουμε να κάνουν λάθη, πολλά λάθη. Στην πραγματικότητα, να τα προτρέπουμε να κάνουν πολλά λάθη. Κι ας μας δημιουργούν εμάς χαζοπροβλήματα. 
 
Μια ώρα καθυστέρηση σήμερα πριν φύγουμε για διακοπές - μια ολόκληρη όμως ζωή κερδισμένη αργότερα…

Από τον  Ι.Κ.Γιαννούδη
kathe mera goneis.com

Κάνει καλό να περπατάει το παιδί ξυπόλυτο στο πάρκο;

Το πάρκο είναι ένας χώρος
όπου το παιδί περνάει πάντα καλά.
Κάνει καλό να περπατάει το παιδί ξυπόλυτο στο πάρκο;
Νιώθει ελεύθερο και παίζει με συνομήλικα παιδάκια που εκείνη την ώρα βρίσκονται εκεί. Κατά καιρούς έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας, έρευνες, οι οποίες δείχνουν ότι τα παιδιά που περπατούν ξυπόλυτα, κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν στο κορμί τους αλλά και στον εγκέφαλό τους.

Συγκεκριμένα η άποψη των ειδικών στην ανάπτυξη, ορίζει πως είναι καλύτερο για τα μικρά νήπια και μεγαλύτερα παιδιά να κυκλοφορούν ξυπόλυτα οπότε είναι ασφαλές, γιατί έτσι το παιδί αισθάνεται το δάπεδο ή το έδαφος και χρησιμοποιεί τη φυσική τάση των δαχτύλων να πιάνονται.
Τι σημαίνει αυτό;
Ότι βοηθά να αναπτύξει την ισορροπία του και ευνοεί δυνατότερους και πιο συντονισμένους μυς στα πόδια, καθώς και την αποστολή σημάτων από τις νευρικές απολήξεις των πελμάτων στον εγκέφαλο. Το παιδί επίσης απολαμβάνει την αίσθηση των διαφορετικών επιφανειών.

Προσοχή: Όλα αυτά είναι ασφαλή, εφόσον το πάρκο στο οποίο πηγαίνετε, δεν έχει ακαθαρσίες στο χώμα αλλά και σπασμένα γυαλιά. Οπότε είναι πιο ασφαλές να γίνει αυτό, στον κήπο του σπιτιού σας, αν έχετε.

Πηγή: mothersblog.gr