Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

«Το πρόσωπο του τέρατος και ο φόβος μήπως το συνηθίσουμε»

«Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά.
(...) 
 
Από την ώρα που ο Frankenstein γίνεται στόλισμα νεανικού δωματίου, o κόσμος προχωράει μαθηματικά στην εκμηδένιση του. Γιατί δεν είναι που σταμάτησε να φοβάται, αλλά γιατί συνήθισε να φοβάται. Κι εγώ με τη σειρά μου δεν φοβάμαι τίποτα περισσότερο, απ' το μυαλό της κότας. Απ' το να υποχρεωθώ να συνομιλήσω με μια κότα ή μ' ένα σκύλο, ή τέλος πάντων, μ' ένα ζώο δυνατό πού βρυχάται. Τί να τους πω και πώς να τους το πω; Και μήπως δεν είναι εξευτελισμός, αν επιχειρήσω να μεταφράσω ή να καλύψω τις σκέψεις μου, κάτω από φράσεις απλοϊκές και ηλίθια νοήματα, για να καθησυχάσω τυχόν τη φιλυποψία μιας κότας, που όμως έχει άνωθεν τοποθετηθεί για να μας ελέγχει και να μας καθοδηγεί;
Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, ή συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πώς πρέπει, του πώς οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε; Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοήθα να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος, που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά.
Το τέρας σχηματίζεται από τα ζώα κι απ' τους εχθρούς.

Θα σας θυμίσω μια συνομιλία τότε, μέσα στη τάξη του σχολείου. Με πλησιάζει ένας ψηλός συμμαθητής, μ ένα δυσάρεστο έκζεμα στο δέρμα του προσώπου του, στραβή τη μύτη και ξεθωριασμένα τα μαλλιά του, ακατάστατα. Ήταν η πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς.
- Πώς λέγεσαι, ρωτάει, ενώ πλάι του είχαν σταθεί αμίλητοι δυο άλλοι, δικοί του φίλοι.
- Βασίλης, του απαντώ.
- Και που μένεις, εκείνος εξακολουθεί.
- Πάνω στο λόφο, του λέω και τον κοιτώ στα μάτια. Εκείνος χαμογέλασε κι άφησε να φανούν τα χαλασμένα δόντια του.
Μου λέει:
- Εγώ μένω στην απέναντι όχθη. Είσαι λοιπόν εχθρός. Και μου δίνει μια στο κεφάλι με το χέρι του, που με πονάει ακόμα τώρα σαν το θυμηθώ. Τον κοιτάζω έτοιμος να κλάψω. Μα συγκρατιέμαι. Αυτός σκάει στα γέλια και χάνεται. Προς το παρόν. Γιατί θα τον ξαναδώ: Εισπράκτορα, εκπαιδευτή στο στρατό, τηλεγραφητή, κλητήρα στο υπουργείο, αστυνόμο, μουσικό στην ορχήστρα, παπά στην ενορία, συγκάτοικο στην πολυκατοικία, γιατρό σε κρατικό νοσοκομείο και τέλος νεκροθάφτη, όταν πετύχει να με θάψει.
(...)
Πώς θ αντιδράσουμε και πώς δε θα συμβιβαστούμε με το τέρας»;


Μάνος Χατζιδάκις
«Τα Σχόλια του Τρίτου»

Χλωρίνη: Η παθητική έκθεση των παιδιών αυξάνει την πιθανότητα λοίμωξης - Asthma, chronic bronchitis, and exposure to irritant agents

Η χλωρίνη μπορεί να σκοτώνει τα μικρόβια και να καθαρίζει τους λεκέδες, αλλά έχει και παρενέργειες στην υγεία των παιδιών.

Asthma, chronic bronchitis, and exposure to irritant agentsin occupational domestic cleaning

Η παθητική έκθεση των παιδιών στη χλωρίνη, όταν χρησιμοποιείται στο σπίτι τους ή στο σχολείο τους ως καθαριστικό, αυξάνει την πιθανότητα κάποιας λοίμωξης στον οργανισμό τους, σύμφωνα με μια νέα ευρωπαϊκή επιστημονική έρευνα.

Αν και οι επιπτώσεις είναι μέτριες, δεν παύουν να αποτελούν πηγή ανησυχίας για τη δημόσια υγεία, σύμφωνα με τους επιστήμονες, λόγω της ευρείας χρήσης της χλωρίνης ως καθαριστικού.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Λίντια Κάζας του Τμήματος Δημόσιας Υγείας του Καθολικού Πανεπιστημίου της Λουβέν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό επαγγελματικής και περιβαλλοντικής ιατρικής "Occupational and Environmental Medicine", μελέτησαν τις πιθανές επιπτώσεις της χλωρίνης σε πάνω από 9.000 παιδιά ηλικίας έξι έως 12 ετών, σε διάφορες χώρες (Βέλγιο, Ολλανδία, Φινλανδία, Ισπανία).

Η μελέτη συσχέτισε την υγεία των παιδιών με τη συχνότητα χρήσης χλωρίνης στα σπίτια και στα σχολεία. Η χρήση της χλωρίνης ως καθαριστικού είναι πολύ συχνή σε ορισμένες χώρες (72% των νοικοκυριών στην Ισπανία) και πολύ αραιή σε άλλες (7% στην Φινλανδία). Όλα τα ισπανικά σχολεία χρησιμοποιούν χλωρίνη, ενώ αντίθετα ούτε ένα φινλανδικό, ενώ άλλες χώρες είναι κάπου στην μέση (π.χ. 57% των νοικοκυριών και 11% των σχολείων στην Ολλανδία)

Οι γονείς των παιδιών απάντησαν σε ερωτηματολόγια για τη συχνότητα λοιμώξεων στα παιδιά τους (γρίπη, βρογχίτιδα, ωτίτιδα, πνευμονία, ιγμορίτιδα, αμυγδαλίτιδα κ.α.), καθώς και για το πόσο συχνά χρησιμοποιούσαν χλωρίνη για να καθαρίσουν το σπίτι τους.

Το συμπέρασμα ήταν ότι όσο περισσότερο ένα παιδί εκτίθεται στο σπίτι ή του στο σχολείο του στη χλωρίνη, τόσο συχνότερα παθαίνει κάποια λοίμωξη, ιδίως γρίπη και αμυγδαλίτιδα (αύξηση κινδύνου 20% και 35% αντίστοιχα). Γενικότερα, ο κίνδυνος οποιασδήποτε λοίμωξης ήταν αυξημένος 18% κατά μέσο όρο μεταξύ των παιδιών, που οι γονείς τους χρησιμοποιούσαν συστηματικά χλωρίνη στο σπίτι τους. Η χώρα με τις λιγότερες παιδικές λοιμώξεις ήταν η Φινλανδία, όπου γινόταν και η μικρότερη χρήση της χλωρίνης.

zougla

Κυριακή Των Βαΐων - Η «Έξοδος του Μεσσολογγίου», η «Ιερή» Συμμαχία και οι «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι»

Η Τρίτη πολιορκία του Μεσολογγίου (συχνά αναφέρεται και ως δεύτερη πολιορκία) ήταν ένα από τα σημαντικότερα πολεμικά γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Ήταν το γεγονός που έδωσε έμπνευση στο Διονύσιο Σολωμό να γράψει τους "Ελεύθερους Πολιορκημένους". Έλαβε χώρα στο διάστημα από 25 Απριλίου του 1825 έως 10 Απριλίου του 1826 οπότε και τερματίστηκε με την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου.