Σάββατο, 20 Απριλίου 2019

Τη νύχτα του Λαζάρου, ξημερώματα της Κυριακής των Βαϊων...

Τη νύχτα του Λαζάρου, στις 10 του Απρίλη του 1826, ξημερώματα της Κυριακής των Βαϊων...
Λενε πως ετρωγαν αλογα, σκυλια, γατες και ποντικια για να επιβιωσουν.
Λενε πως οι μανες εσφαζαν τα μωρα τους για να μη πεσουν στα χερια του οχτρου και μετα αυτοκτονουσαν με το ιδιο ματωμενο μαχαιρι.
Λενε πως ενας Τουρκος πηγε να σκυλεψει το αψυχο κορμι ενος παιδιου και η μανα, αφου εβγαλε το μαχαιρι που ειχε χωσει πριν λιγο στο στηθος της, τον εσφαξε.
Λενε πως ο ηχος της εκρηξης απο την ανατιναξη ακουστηκε στον Αδη και ταραξε τον Χαρο.
Γιατι ο Χαρος ακουσε την εκρηξη και περιμενε τους Μεσολογγιτες, μα πιοτεροι Τουρκοι κατρακυλησαν κατω εκει θαρρω.
Λενε πως καποιος προδωσε την ΕΞΟΔΟ.
Λενε πως τη νυχτα του Λαζαρου το Μεσολογγι ανεστησε την Ελλαδα.
Λενε πως τα βολια και οι οβιδες που χαλασαν οι οχτροι μπορουσαν να καλυψουν τη γη ολακερη τρεις φορες, μα παλι το Μεσολογγι δεν επεφτε.

messologi
Λενε πως τις νυχτες οι Μεσολογγιτισες τραγουδουσαν τραγουδια θαρρους για τους αντρες τους.
Λενε πως οι γενναιοι εβγαιναν απο τα τειχη και κοροϊδευαν τους απεκει για να τους εκνευρισουν.
Λενε πως ο Βυρωνας αγαπησε τοσο πολυ το Μεσολογγι που εδω αφησε την τελευταια του ανασα. Γιατι εδω θεωρησε πως ειναι η πατριδα του πλεον.
Λενε πως μετα την ΕΞΟΔΟ θεριεψε το φιλελληνικο κινημα.
Λενε πως απο τους 11.000 περιπου Μεσολογγιτες που ηταν μεσα απο τα τειχη, οι 3.500 μπορουσαν να πολεμησουν. Κι ομως...
Λενε πως καθε μερα πεθαιναν 150 απο τους δικους μας.
Ο,τι και να λενε, ο,τι και να ισχυει, τουτο μονο κρατηστε.
Η ΕΞΟΔΟΣ του Μεσολογγιου αποτελει, ισως, την κορυφαια και την πλεον συγκινητικη στιγμη του Αγωνα του Εθνους μας για λευτερια. Συγκαταλεγεται, δε, στις σημαντικοτερες στιγμες της παγκοσμιας ιστοριας.
Ολα αυτα εγιναν τη νυχτα του Λαζαρου στις 10 του Απριλη του 1826, ξημερωματα Κυριακη των Βαϊων.
Στη μπαρουταποθηκη κατω απο τον προμαχωνα του Μαρκου Μποτσαρη, ο Χρηστος Καψαλης (Ελληνας προυχοντας και πολεμιστης) συγκεντρωσε 400 ψυχες (γυναικες, παιδια, ασθενεις και γηραιους).
Αποφασισαν να μην παραδοθουν, αλλα να θυσιαστουν. Ολη τη νυχτα εψελναν νεκρικες ακολουθιες.
Ο Καψαλης κρατουσε σφιχτα στο χερι ενα αναμμενο δαδι ολη νυχτα.
Τα χαραματα, οταν οι Τουρκοι μπηκαν στην Ιερη Πολη, ο Καψαλης αναφωνησε ''Μνησθητι μου Κυριε'' και αφησε το δαδι πανω στα βαρελια με το μπαρουτι……
Περασαν στην αιωνιοτητα.
Και η πομπη του Σαββατου, η αναπαρασταση την ανατιναξης και η πομπη της Κυριακης, δεν ειναι γιορτες.
Ειναι μνημοσυνο.
Ο αγωνας ηταν ανισος.
Ηταν ανισος για τους οχτρους.
Γιατι εκεινοι ηταν πολυ ''λιγοι'' σε σχεση με εμας.
Πολυ ''λιγοι''.
Και η ιστορια το εγραψε.
Και ολακερος ο ντουνιας το εμαθε.
Και η γης ηπιε το αιμα των νεκρων.
Και οι νεκροι δοξαστηκαν ως Ελληνες.
Γιατι αν εισαι τετοιος Ελληνας εισαι και ηρωας.


πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παρασκευή, 19 Απριλίου 2019

Σκυλάκι πάει βόλτα ένα παιδάκι;

Μια φυσιολογική εικόνα είναι να πηγαίνει κάποιος βόλτα τον σκύλο του. Ένα εκτός λογικής σενάριο όμως είναι να σε πηγαίνει ο σκύλος βόλτα και μάλιστα με… αυτοκινητάκι.
Στο παραπάνω βίντεο παρακολουθούμε ένα χαριτωμένο σκυλάκι που βρίσκεται μέσα σε ένα ηλεκτρικό αυτοκινητάκι μαζί με ένα μικρό παιδί. Αρχικά φαίνεται ότι το τετράποδο είναι αυτό που χειρίζεται το τιμόνι, αλλά είμαστε σχεδόν σίγουροι ότι κάποιος μεγαλύτερος επιλέγει την πορεία του αυτοκινήτου, μιας και τέτοιου είδους παιχνίδια διαθέτουν και απομακρυσμένο έλεγχο μέσω τηλεχειριστηρίου.  

Προφανώς κάποιος άλλος χειρίζεται το παιδικό αυτοκινητάκι

yupiii.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα χειρότερα μέρη για να είσαι παιδί

Πέντε εκατομμύρια παιδιά ηλικίας μικρότερης των 5 ετών πέθαναν στην Αφρική από ασθένειες που μπορούσαν να προληφθούν ή να ιαθούν, από πείνα, από τραύματα και άλλες άμεσες και έμμεσες συνέπειες ένοπλων συρράξεων στην ήπειρο από το 1995 ως το 2015, τονίζουν οι συγγραφείς της μελέτης που δημοσιεύθηκε στην ιατρική επιθεώρηση The Lance.
Τα ευρωπαϊκά κράτη πρέπει να κάνουν περισσότερα ώστε να προστατεύσουν χιλιάδες παιδιά από το να πέσουν στα χέρια δουλεμπόρων που δρουν σε εγκληματικά δίκτυα ή ακόμα και στις ίδιες τους τις οικογένειες, προειδοποιεί η Europol, υπογραμμίζοντας τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν αγόρια και νεαροί πρόσφυγες. Οι δουλέμποροι στοχοθετούν ολοένα και περισσότερο παιδιά από χώρες όπως η Νιγηρία και το Βιετνάμ και τα εξαναγκάζουν να εργάζονται σε αγροκτήματα και εργοστάσια ή τα πουλάνε για σεξουαλική εκμετάλλευση, επισημαίνει η Ευρωπαϊκή Αστυνομική Υπηρεσία.

Τουλάχιστον 4 εκατομμύρια παιδιά παγκοσμίως πέφτουν θύματα εξαναγκαστικής εργασίας και σεξουαλικής εκμετάλλευσης, σύμφωνα με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Αυτά τα παιδιά τα αναγκάζουν να επαιτούν, να κλέβουν στον δρόμο ή από καταστήματα, ενώ τα δίνουν σε παράνομες υιοθεσίες και τα υποχρεώνουν σε ψεύτικους γάμους, σύμφωνα με την έκθεση. Εξάλλου, η εμπορία ανθρώπων για εργασιακή εκμετάλλευση καταγράφει άνοδο στην Ευρώπη και υπερτερεί της σεξουαλικής εκμετάλλευσης ως κυρίαρχη μορφή της σύγχρονης δουλείας σε αρκετές χώρες, μεταξύ αυτών της Βρετανίας, του Βελγίου και της Πορτογαλίας, σύμφωνα με το Συμβούλιο της Ευρώπης.

Το μέλλον των εκατομμυρίων παιδιών που ζουν σε χώρες που πλήττονται από ένοπλες συγκρούσεις κινδυνεύει, καθώς τα εμπόλεμα μέρη εξακολουθούν να διαπράττουν σοβαρά εγκλήματα κατά των παιδιών και οι ηγέτες του κόσμου απλώς παρακολουθούν – λέει η Unicef. «Τα παιδιά που ζουν σε ζώνες σύγκρουσης σε όλο τον κόσμο συνέχισαν να υποφέρουν από ακραίες βιαιότητες τους τελευταίους 12 μήνες και ο κόσμος εξακολουθεί να αποτυγχάνει. 
Διαπράττονται βίαιες πράξεις με ατιμωρησία και η κατάσταση χειροτερεύει», λέει ο Manuel Fontaine, διευθυντής προγραμμάτων έκτακτης ανάγκης της Unicef. 
Τα παιδιά που ζουν σε χώρες που βρίσκονται σε πόλεμο χρησιμοποιούνται ως ανθρώπινες ασπίδες, συλλαμβάνονται, στρατολογούνται για να πολεμήσουν, σκοτώνονται, πεθαίνουν από πείνα, από δίψα, από αρρώστιες. Επίσης, ο βιασμός, ο αναγκαστικός γάμος και η απαγωγή έχουν γίνει συνηθισμένες τακτικές στη Συρία στην Υεμένη, στο Κονγκό, στη Νιγηρία, στο Νότιο Σουδάν και στη Μιανμάρ.
Στο Αφγανιστάν, η βία και η αιματοχυσία είναι καθημερινότητα, ενώ περίπου 6.000 παιδιά βρήκαν το θάνατο το 2018. 
Σχεδόν τα μισά παιδιά στο Αφγανιστάν δεν πηγαίνουν σχολείο εξαιτίας των συγκρούσεων, της φτώχειας, των γάμων ανηλίκων και των διακρίσεων εις βάρος των κοριτσιών. Και βέβαια, όταν τα παιδιά δεν είναι στα σχολεία, κινδυνεύουν περισσότερο να κακοποιηθούν, να πέσουν θύματα εκμετάλλευσης και στρατολόγησης.

Πριν λίγους μήνες, σοκ προκάλεσε βίντεο που δείχνει μια ομάδα στρατιωτών στο Καμερούν να εκτελεί εν ψυχρώ δύο μητέρες με τα δύο παιδιάς τους. Οι εκτελεστές ήταν άνδρες του στρατού του Καμερούν. 
Στο βίντεο ακούγονται να φωνάζουν στους τέσσερις προς εκτέλεση «είστε μέλη της Μπόκο Χαράμ, θα πεθάνετε». 
Τον Νοέμβριο, επίσης, περισσότεροι από 80 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων πολλών παιδιών, απήχθησαν από σχολείο στο Nkwen, στα βορειοδυτικά της χώρας και απελευθερώθηκαν λίγες μέρες αργότερα. Μέχρι σήμερα, 93 χωριά φέρονται να έχουν καεί εν μέρει ή εξ ολοκλήρου εξαιτίας συγκρούσεων στις περιοχές, ενώ πολλά παιδιά βιώνουν ακραία βία.
Πέντε χρόνια μετά το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, η κατάσταση είναι απελπιστικά σκληρή για τα παιδιά στη χώρα. Περίπου 1,5 εκατομμύριο αγόρια και κορίτσια, δηλαδή τα δύο τρίτα των παιδιών στη χώρα των περίπου 4,5 εκατομμυρίων κατοίκων, χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια. 
Πάνω από 43.000 παιδιά ηλικίας κάτω των πέντε ετών προβλέπεται να αντιμετωπίσουν πολύ υψηλό κίνδυνο θανάτου από ακραίο οξύ υποσιτισμό μέσα στο 2019, προειδοποιεί η υπηρεσία του ΟΗΕ. 

Το ένα στα τέσσερα παιδιά είτε έχει εκτοπιστεί, ή ζει στην προσφυγιά. Χιλιάδες παιδιά ζουν παγιδευμένα στις τάξεις ένοπλων ομάδων, χρησιμοποιούνται σαν στρατιώτες και βοηθητικοί, ενώ χιλιάδες άλλα είναι θύματα σεξουαλικής βίας. 
«Τα σκελετωμένα σώματα των παιδιών που ήταν...

Πέμπτη, 18 Απριλίου 2019

Τα Συμπτώματα του Θυμού
Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Το “Περί Οργής” του Φιλόδημου αναφέρεται στο συναίσθημα του φόβου, του μένους, και της οργής.
Τα συμπτώματα του πάθους του θυμού είναι κοινά σε όλους. Έτσι δεν υπάρχει σύνεση και διάκριση ούτε σε νέους ούτε σε γέρους, όσον αφορά την σωματική έκφραση του θυμού τους.
Και αποκτούν μία διέγερση στο σώμα τους , από φούντωμα και πρήξιμο. Επίσης έχουν θυμωμένα ξεφυσήματα και σφοδρή επιθυμία για εκδίκηση.

Και έχουν αγωνία για εκδίκηση, αν φυσικά μπορέσουν να εκδικηθούν. Αυτή την εκδίκηση μας τα φανερώνουν οι φωνές των θυμωμένων, που άλλοτε εύχονται να ζωστούν με τα έντερα εκείνου που τους λύπησε και άλλοτε να τους τα φάνε ωμά τα σωθικά.

Το σώμα, καθώς είναι διεγερμένο, τους μεταδίδει ασταθείς κινήσεις.
Επιπλέον τους βλέπεις φουσκωμένους. Παρατηρείς μία διόγκωση των πλευρών τους, λόγω των πνευμόνων τους, από τις κραυγές και το λαχάνιασμα. Αυτό το λαχάνιασμα, που είναι χειρότερο από το λαχάνιασμα αυτών που έχουν τρέξει χίλια στάδια.

Ακόμα και ο σφυγμός της καρδιάς τους είναι πολύ παραπάνω από τους κανονικούς ανθρώπους. Με αποτέλεσμα να τους προκαλούνται τρέμουλο και άστατες κινήσεις των μελών του σώματος τους. Επιπλέον φέρνει ο θυμός και παραλύσεις τέτοιες, που συμβαίνουν και στους επιληπτικούς.
Έτσι ακριβώς συμβαίνει, και συνεχώς τα συμπτώματα αυτά τους ακολουθούν σε ολόκληρη την ζωή τους.
Και τον περισσότερο καιρό θλίβονται και εκτρέφουν την δυστυχία.
Και σε πολλούς απ’ αυτούς τους θυμωμένους αυτό το πάθος και όσα έπονται από το πάθος αυτό τους δημιουργείται ρήξεις πνευμόνων, πόνους στα πλευρά και πολλές άλλες παθήσεις που επιφέρουν τον θάνατο.
Και αυτό ο καθένας μπορεί να το ακούσει και να το μάθει στην γειτονιά του. Καί οι γιατροί μπορούν να το διαπιστώσουν. Καί οι κοντινοί τους που τους παρατηρούν.

Επιπλέον οδηγούνται και στην μελαγχολία. Πράγματι, πολλές φορές έχουν οι οργίλοι μαύρες καρδιές. Αλλά θα ήταν εύκολο να σταματήσουν όλα αυτά, αν είχαν μία μετρημένη ταραχή.

Ακόμα δεν είναι λίγες οι φορές που, και άρρωστοι να είναι, αναπηδούν από το κρεββάτι τους και γυμνοί να βγαίνουν έξω ώστε καταδιώξουν κάποιους. Και επιπλέον δημιουργούν συμπλοκές.
Και όλα αυτά εξ αιτίας του συνδυασμού των σοβαρών συμπτωμάτων της οργής.
Αφού λοιπόν ησυχάζουν κλινήρεις, εξαιτίας της μόλυνσης και της μπερδεμένης ψυχής τους από την οργή, είναι πέρα για πέρα φανερό ότι αυτοί οι ίδιοι οδήγησαν το σώμα τους σ’ αυτές τις επικίνδυνες αρρώστιες.

Γι’ αυτό παροτρύνουν οι θεραπευτές και τους ίδιους μα και τους οικείους τους να προφυλάγονται από τους ψυχικούς ερεθισμούς.
Επίσης οι γιατροί, παροτρύνουν τους παρευρισκομένους να μην κάνουν απολύτως τίποτε απ’ αυτά που μπορούν να προκαλέσουν ψυχική αναστάτωση και σωματική διέγερση.
Ακόμα δεν πρέπει να ακούν βρισιές εναντίον τους από άλλα πρόσωπα και ξένους. Βρισιές οι οποίες φέρνουν πάμπολλες συμφορές. Διότι, όταν νιώσουν εχθρότητα οι άνθρωποι αυτοί, τότε μηχανεύονται το παν.
Και όπως οι πλούσιοι και οι ολιγάρχες επιβάλουν επιτόπου τιμωρία, όταν συναντήσουν τον εχθρό τους και αυτός τους μιλήσει απρόσεκτα. Και η οποία τιμωρία φτάνει έως τον γεμάτο πόνους θάνατο. Έτσι και αυτοί που μίλησαν απρόσεκτα στους οργισμένους αποκομίζουν “τις βαρύτατες τιμωρίες των κούφιων και πετούμενων λόγων τους”, όπως λέει ο Πλάτωνας.
Γιατί δεν γίνεται να ξαναπάρουν πίσω την βρισιά που ξεστόμισαν σε κάποιον οργισμένο, χωρίς να έχουν επιπτώσεις.

Και θα ήταν καλύτερο γι’ αυτούς να δάγκωναν την γλώσσα τους , ώστε να μην φθάνουν στο σημείο να εκστομίζουν άτοπα λόγια.

Τέλος οι οργίλοι- οι θυμωμένοι καταφεύγουν σε λιθοβολισμούς εναντίον των ανθρώπων που τους έβρισαν. Και μάλιστα, πολλές φορές, πιάνονται στα χέρια ακόμα και με πάρα πολύ δυνατότερους από αυτούς. Γιατί ο θυμός δεν κάνει διακρίσεις.
Αυτό φαίνεται και από την αφήγηση του Μητρόδωρου για τον αδελφό του τον Τιμοκράτη. Που ο Τιμοκράτης πλακώθηκε στο ξύλο με τον μεγαλύτερο και δυνατότερο από τους αδελφούς τους, τον Μεντορίδη.
Έτσι εισπράττουν αυτοί οι υβριστές την τιμωρία της προπέτειας και της απερισκεψίας.
Φυσικά όμως επιβάλλονται νομικές τιμωρίες σε αυτούς που προβαίνουν σε τέτοιες χειροδικίες.
Όταν όμως τιμωρούνται δικαστικά για εξύβριση ή για τραυματισμό οι οργίλοι-θυμωμένοι, ελάχιστα βλάπτουν αυτόν που χτυπούν, αλλά περισσότερο ζημιώνουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους.
Και γι’ αυτόν τον λόγο πάλι θυμώνουν, συνεχίζουν να συμπλέκονται και να χειροτερεύουν ακόμα περισσότερο τον ερεθισμό τους.

Πως λοιπόν θα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε αυτούς τους οργίλους-θυμωμένους, που αντί να απομακρύνονται από τα διάφορα εμπόδια, τουναντίον τυφλωμένοι από την οργή, τα πλησιάζουν και πέφτουν κάποιες φορές πάνω σε δοκάρια, σε τοίχους, σε χαντάκια κ.τ.λ.;
Και όπως συνηθίζουν, φτάνουν ακόμα και στις χειρότερες καταστάσεις. Για παράδειγμα, στο βγάλσιμο των ματιών ή στο κόψιμο της μύτης ή ακόμα και στον φόνο των εχθρών τους.
Αυτοί λοιπόν οι κατηγορούμενοι οργίλοι-θυμωμένοι καί από τους νόμους τιμωρούνται, καί από τους άλλους, που δικαίως οργίζονται εναντίον τους. Και τους επιβάλλουν ανάλογες τιμωρίες. Έτσι, πολλές φορές, στέλνονται σε εξορία από τις πατρίδες τους.
[…] και ο σοφός έχει αισθήματα. Έτσι θα εχθρεύεται, από ό,τι μας λέει ο Φιλόδημος, σε ακραίο βαθμό αυτόν που του έκανε κακό και θα τον μισεί. Επειδή θα τον έχει βλάψει σε μεγάλο βαθμό. Όμως δεν θα ταραχθεί. Διότι θα θεωρήσει την οργή ως στιγμιαία. Και φυσικά δεν θα επιδιώξει εκδίκηση. Διότι η εκδίκηση κατά τον σοφό είναι γνώρισμα κατώτερου ανθρώπου. Και επιπλέον, ότι η εκδίκηση στρέφεται ενάντια στον εκδικητή. (Μπάμπης Πατζόγλου, από τον πρόλογο της έκδοσης)
Το “Περί Οργής” του Φιλόδημου αναφέρεται στο συναίσθημα του φόβου, του μένους, και της οργής. 
Η απόδοση κι ερμηνεία είναι των Θανάση Χαλιώτη και Μπάμπη Πατζόγλου και η επιστημονική και σύγχρονη ανάλυση αυτών των συναισθημάτων βασιζόμενη στο αρχαίο κείμενο από τον Αριστοτέλη Κερασοβίτη.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Να έχεις μικρή αδερφή σημαίνει...

Είναι δύσκολο να περιγράψεις σε κάποιον που δεν έχει αδέρφια σε τι ακριβώς συνίσταται η σχέση σου με τα δικά σου αδέρφια. Δεν είναι σίγουρα αλώβητη από μικρότητες και ανιδιοτέλειες όπως αυτή της μαμάς με το παιδί της. 
Οπωσδήποτε δεν είναι ασυννέφιαστη και ομαλή όπως με τους παλιούς, καλούς φίλους. 
Όμως τα αδέρφια σου τα ξέρεις από πάντα, τα έχεις αγαπήσει και «σιχαθεί» με το ίδιο πάθος, έχεις ευχαριστήσει και καταραστεί τη μοίρα που σου έκανε δώρο αυτόν τον άνθρωπο.

Το περίεργο με τις μικρές αδερφές (ιδίως αν είσαι κι εσύ κοριτσάκι) είναι ότι η σχέση σου μαζί της είναι σατανικά μητρική και, ταυτόχρονα, κλασικά αδερφική. Την ξέρεις από τότε που ήταν μωρό, την τάισες, την άλλαξες, την διάβασες, την καθοδήγησες, την θυμάσαι στην πιο γλυκιά και απροστάτευτη φάση της κι αυτό ίσως να σε καθιστά κάπως περισσότερο μαμά από αδερφή. Να έχεις, λοιπόν, μικρή αδερφή σημαίνει...

Να συγκινείσαι που την βλέπεις να μεγαλώνει
Το γράψαμε και προηγουμένως: την ξέρεις από τότε που γεννήθηκε. Αυτό σημαίνει ότι την θυμάσαι από τότε που έσκαγε μωρουδίστικα λαμπερά χαμόγελα και το δέρμα της μύριζε απαλά και γαλακτερά. Την θυμάσαι -λίγο ή πολύ, ανάλογα με τη διαφορά ηλικίας σας- να κοιμάται στην κούνια της ροδαλή και παχουλή και να σε ενοχλεί με τις παιδικές της απαιτήσεις. 
Κι έτσι, γίνεται αναπόφευκτο: όταν μεγαλώσει δεν μπορείς να χωνέψεις ότι μοιράζεστε τα ίδια ρούχα και καμιά φορά, την ακούς να μιλάει σαν... μεγάλη, ο νους σου πηγαίνει στο τρισχαριτωμένο «πάααειειει» που έλεγε πιτσιρίκα και μια χαζή, γλυκερή συγκίνηση σε πλημμυρίζει.

Να ντρέπεσαι όταν δίνεις το κακό παράδειγμα
Ακόμη κι αν τυχαίνει η σχέση σας να περνάει από μια συγκρουσιακή φάση, το ξέρεις ότι είσαι πρότυπο γι' αυτήν. 
Κι όταν έρχεται η ώρα που εσύ κάνεις το άλμα προς την ενηλικίωση αλλά εκείνη παραμένει Βενιαμίν, νιώθεις τα βάρη των γονιών: δεν θες να καπνίζει, αλλά εσύ καπνίζεις μπροστά της, επιμένεις ότι πρέπει να μην διαβάζει μόνο τα «s.o.s.» για τις εξετάσεις, αλλά εσύ έχεις υπάρξει μέτρια μαθήτρια (και -δεν μπορεί- θα το θυμάται). 
Με δυο λόγια, η αγάπη σου μετατρέπεται σε ευθύνη κι αυτό είναι ό,τι πιο κοντινό στη μητρότητα έχεις νιώσει.

Να νομίζεις ότι είναι το πιο γλυκό και χαρισματικό πλάσμα στον κόσμο

Ακόμα κι αν σου έχει κλέψει την αγαπημένη σου μπλούζα, αν χάλασε τον υπολογιστή σου ή αν σε ρουφιάνεψε άκαρδα στη μαμά, δεν μπορείς να σταματήσεις να την θεωρείς το πιο γλυκό πλάσμα που έχει πατήσει επί γης. 
Φουσκώνεις από υπερηφάνεια κάθε φορά που παίρνει έναν καλό βαθμό και προσπαθείς να κρύψεις το ανόητο καμάρι σου όταν κάποιος την παινεύει.

Να μην μπορείς να δεχτείς ότι έχει μεγαλώσει
Το να έχεις μικρότερη αδερφή σε καθιστά με έναν αλλόκοτο τρόπο λίγο… μπαμπά. Όσο αγανακτείς με τον μπαμπά σου που αδυνατεί να αντιληφθεί ότι δεν είσαι πια 9 χρονών, και δεν εννοεί να σταματήσει να σου δίνει φιλάκια μπροστά σε όλο τον κόσμο, τόσο η ίδια αρνείσαι να συνειδητοποιήσεις ότι το μικρό σου αδερφάκι δεν είναι πια και τόσο μικρό. 
Είναι πολύ μικρή για να έχει φλερτ/ ίσως η μαμά πρέπει να το ξανασκεφτεί που την άφησε να βγει μόνη της μέχρι τις 10/ τι εννοεί όταν λέει ότι θα παραγγείλει καφέ;;/ αυτό το φόρεμα δεν ταιριάζει επουδενί με την ηλικία της –μα, είναι ακόμη βρέφος. 
Η μικρή σου αδερφή είναι αειθαλής, είναι αιωνίως μικρή και πολύ καλά θα κάνει να το καταλάβει, γιατί δεν αντέχεις να τη βλέπεις να βαδίζει προς την ενηλικίωση!

Να είσαι αρκετά συχνά με την «ομάδα» της μαμάς
Ενώ από τα αδέρφια σου δεν περιμένεις τίποτα λιγότερο από τυφλή υπεράσπιση, εσύ όταν λεπτά ζητήματα σχετικά με την μικρή σου αδερφή προκύπτουν, δεν διστάζεις να ταχθείς με πάθος υπέρ της μαμάς και του μπαμπά. 
Φυσικά και δεν γίνεται να την αφήσουμε να φτιάξει λογαριασμό στο Facebook –τόσοι επιτήδειοι κυκλοφορούν και το κοριτσάκι μας είναι τόσο αθώο!

Να της μαθαίνεις πολλά (;)
Όταν έχεις μικρή αδερφή, ξέρεις ότι κάποιος κάπου σε παρακολουθεί –όχι απαραίτητα με θαυμασμό, ούτε σαν πειθήνιος αυλικός, αλλά είσαι κορίτσι, είσαι μεγαλύτερη, άρα στη διαδικασία αναζήτησης προτύπων η μικρή θα στρέψει πάνω σου το ερευνητικό της βλέμμα.

Και τότε θα πρέπει να γίνεις λίγο παιδαγωγός, χωρίς να σταματήσεις να είσαι φίλη και λίγο δασκάλα, χωρίς να γίνεις εκνευριστικός κήρυκας του «ορθού». 
Θα προσπαθήσεις να της μάθεις μουσικές και βιβλία που θα «ανοίξουν» το μυαλό της, θα υπογραμμίζεις τα ελαττώματά της άτσαλα βάζοντάς την άθελά σου σε θέση άμυνας, θα τη λογοκρίνεις και θα την συμβουλεύεις σαν να μην υπάρχει αύριο, γιατί νιώθεις ότι είναι πολλά αυτά που θες και πρέπει να ειπωθούν. Όμως ποτέ δεν θα είναι αρκετά και πάντα, μια μικρή σουβλιά θα σου υπενθυμίζει ότι ίσως δεν κάνεις αρκετά για την αδερφούλα σου.

Και θα ελπίζεις να μην έχει προσέξει ότι παρακολουθείς υστερικά κάθε-ένα-βήμα-της.

mama365
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Σαπφάρα ή «Γιατί δακρύζουν τ’ άλογα;»

Η ακόλουθη «Ιστορία της Παλάμης» είναι της Κατερίνας Λαζίδου.  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
 Δικό μου ήταν το παιχνίδι, εγώ το είχα εφεύρει. Κάθε άνθρωπο που γνώριζα, έστω και για λίγο, έβρισκα κάτι να του ταιριάζει και τον ξαναβάφτιζα χωρίς να το ξέρει.
Ημερολόγιο, Κάλτσα, Κουκούτσι, Λάσπη, Λεμόνι, Κουρτίνα, Χταπόδι, Λουκούμι… Μακρύς ο κατάλογος κι όσο τον μάκραινα, τόσο με προκαλούσε να τον πλουτίζω με νέα ονόματα.

Και θα συνέχιζα μέχρι και σήμερα, αν δεν είχα συναντήσει το νικητή του παιχνιδιού.

Το 1987 διορίστηκα στην Ορεστιάδα, σε εξατάξιο σχολείο. Νοίκιασα ένα μικρό διαμέρισμα με δυτικό προσανατολισμό, χωρίς τέντες -κι ελάχιστη επίπλωση.

Εκείνον το Σεπτέμβρη, ένας σύντομος καύσωνας έλιωσε τα πεζοδρόμια. Τ’ απογεύματα μέχρι να πέσει ο ήλιος, αντί να κάνω δουλειές ή να ακούω Μότσαρτ διαβάζοντας, έψαχνα να βρω δροσερά μέρη.

Συνήθως την έβγαζα στο απέναντι περίπτερο κι άφηνα το διαμέρισμα να βράζει στη μοναξιά του.

Εκεί την πρωτάκουσα - και την είδα.
~~
Στεκόμουν στο ψυγείο με τα παγωτά, όταν δέχτηκα δεξί κροσέ απ’ τη δυνατή φωνή της. Σάστισα και μ΄αυτά που έλεγε. Κάτι για κύκνους που έβαψε, κάτι για κόκκινα κυκλάμινα, κι αλλά που δεν άκουσα, γιατί πέρασε έν' αγροτικό.

Βούτηξα στην τύχη ένα παγωτό και πήγα να πληρώσω. Βρεθήκαμε πρόσωπο με πρόσωπο. Μια γυναίκα που είχε περάσει τα πενήντα. Γεροδεμένη, αιματώδης, με σκούρο χνούδι στο πάνω χείλος και χοντρά γυαλιά μυωπίας.

Ψαχούλεψα αργά την τσάντα μου και καθυστέρησα να βγάλω το πορτοφόλι, για να κρυφακούσω τη συνομιλία της με την «Πόρτα», την περιπτερού.

—…να βάλεις κύμινο στα σουτζουκάκια και θα με θυμηθείς.

Την κοιτούσα -όσο πιο διακριτικά μπορούσα. Ήταν σα νά ‘χε σαράντα τόνους αυτοπεποίθηση. Πλατύ χαμόγελο, στακάτες κουβέντες- και μύριζε σουτζουκάκια.

Μας σύστησε η Πόρτα.
Σαπφάρα, αυτή είναι η Δανάη.Να ζεις, μου είπε.Ευχαριστώ, απάντησα σαν αυτόματο.

Πήρε τα τσιγάρα και καβάλησε το παλιό της ποδήλατο.
Γεια σου Σαπφάρα, της φώναξαν απ’ το απέναντι μαγαζί.Γεια σου Ελπινίκη, γεια σου και σένα Παναγή.

Το ποδήλατο πήγαινε αργά, ακούστηκαν κι άλλες χαιρετούρες όσο ξεμάκραινε. Έμεινα στο περίπτερο, να ψάχνω ένα ταιριαστό όνομα να της δώσω, και κανένα να μη μου ‘ρχεται. Αυτό με παραξένεψε.

Την ξαναείδα μετά από μερικές μέρες, πάλι στο περίπτερο.
Σαπφάρα, αυτή είναι η δασκάλα του γιου σου, της είπε η Πόρτα.Α, εσύ είσαι λοιπόν η κυρία δασκάλα.Ναι.Και τι έρωτα θα εμπνεύσεις στα παιδιά μας;

Τι ν’ απαντήσω; Για να μην καρφωθώ πέρασα κι εγώ σ’ ερώτηση.
Ο γιος σας, πείτε μου, ποιος είναι;

Και το μυαλό μου έτρεχε, μέσα στην τάξη, πάνω στα πρόσωπα των αγοριών, για να προλάβει βρει ποιος είναι πριν πάρω την απάντηση. Δεν πρόλαβα.
Ο Παναγιωτάκης, άκουσα.

Ο οκτάχρονος ποιητής, αυτός που με ρώτησε γιατί τα μάτια των αλόγων δακρύζουν, ήταν δικός της γιος;

«Πόσο χρονών ήταν όταν τον γέννησε;» αναρωτήθηκα κι έκρυψα την έκπληξή μου, λέγοντας, μπράβο σας, αξιαγάπητο παιδί ο Παναγιωτάκης.

Ίσια στα μάτια με κοιτούσε απ’ την αρχή, εκείνη όμως τη στιγμή ένιωσα να μπήκε βαθιά μέσα μου.
Και τι ‘ναι αυτό που τον κάνει αξιαγάπητο, για σας;

Ντράπηκα για ‘κείνο το κοινότοπο «μπράβο σας, αξιαγάπητος», που είχα ξεστομίσει. Κι όσο με κοιτούσε η Σαπφάρα περιμένοντας, τόσο μπέρδευα τα λόγια μου.
 
Είναι… μου θυμίζει τον Μπόρχες… και τους εξπρεσιονιστές…Για σιγά λίγο, κυρά δασκάλα. Τι μου μπλέκεις τον Μπόρχες; Δε θέλω να μου πεις ποιον σου θυμίζει, μη βάζεις άλλα πράγματα πάνω του, σκέτο θέλω να τον δεις.Ε… ναι.
Αυτό μπόρεσα να πω. Πήδησαν οι λέξεις απ’ το στόμα σαν βατράχια.

Η Σαπφάρα στεκόταν πολύ κοντά μου. Κοιτούσα μια τρίχα στη μπλούζα της. Μια στρατιά από μυρμήγκια ανέβαιναν απ’ τη μέση μου στον αυχένα και πάλι κάτω. Λέξη δεν μπορούσα να αρθρώσω, ούτε να κουνηθώ. Πανικόβλητη, ζήτησα καταφύγιο στο παιχνίδι μου. Όμως κανένα όνομα που να της ταιριάζει δεν μου ερχόταν, όσο και να το σκάλιζα.

Πήρε τα τσιγάρα της, καβάλησε το ποδήλατο κι έφυγε τραγουδώντας.
~~
Όταν πια χάθηκε πήρα ανάσα. Πήγα κι έκατσα στα καρεκλάκια που έβγαζε η Πόρτα στην πίσω μεριά. Σε λίγο ήρθε κι εκείνη. Ήταν ο μόνος άνθρωπος που αντάλλαζα παραπάνω κουβέντες, από τότε που ήρθα στην Ορεστιάδα.

Προσπαθούσα να βρω τρόπο να την ρωτήσω, αν ο Παναγιωτάκης ήταν υιοθετημένος. Όταν κατάλαβε πού είχε πάει το μυαλό μου, γέλασε.
Δικό της είναι το παιδί.Πρέπει να ήταν μεγάλη όταν τον γέννησε.Στα σαράντα τέσσερα. Ναι, την έζησε τη ζωή της πριν. Κι ακόμα τη ζει. Με τον Βασίλη, τον άντρα της, ερωτευμένοι ως τα μπούνια. Με όλα είναι ερωτευμένη η Σαπφάρα, ακόμη και με τους τσιμεντένιους κύκνους που έχει στην αυλή της.
~
Εκείνο το βράδυ στριφογύριζα στο κρεβάτι. Το μυαλό μου κολλημένο σ΄ένα όνομα χωρίς όνομα. Κατά βάθος ήξερα πως το παιχνίδι είχε τελειώσει, αλλά δεν έλεγα να το βάλω κάτω. Σηκώθηκα, πήρα το λεξικό και συνέχισα να ψάχνω.

Δεν είχε πάρει να χαράζει, αλλά ένιωθα τον ήλιο έτοιμο να ξεμυτίσει όταν δέχτηκα πως άδικα έχανα το χρόνο μου.

Άλλο όνομα δεν μπορούσα να της δώσω, το μόνο που της ταίριαζε, ήταν το δικό της: Σαπφάρα.

Εσύ τι όνομα θα της έδινες;

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τετάρτη, 17 Απριλίου 2019

Διδάσκοντας στα Παιδιά Υψηλές Ανθρώπινες Αξίες

Οι αξίες της ζωής μας προκύπτουν από την ανάγκη μας να συναναστρεφόμαστε με άλλα άτομα. 
Να συνυπάρχουμε αρμονικά, με σεβασμό ο ένας απέναντι στον άλλον, με υπομονή, υπευθυνότητα και αγάπη. 
Με λίγα λόγια και απλά, διδάξτε στα παιδιά 
το «Αγαπάτε αλλήλους»
Το να καταφέρουμε να εμφυσήσουμε στα παιδιά μας τις αξίες της ζωής είναι μάθημα ζωής που λαμβάνει χώρα κάθε στιγμή που βρισκόμαστε κοντά τους. 
Είναι, όμως, και το σπουδαιότερο δώρο που μπορούμε να τους χαρίσουμε, για να τους κάνουμε ανεξάρτητους, αυτάρκεις και ευτυχισμένους ανθρώπους.

Ποιες είναι οι αξίες της ζωής και γιατί τις χρειαζόμαστε
Ο κάθε άνθρωπος έχει μεγαλώσει και έχει ενστερνιστεί τις δικές του αξίες, οι οποίες μπορεί να διαφέρουν από αυτές ενός άλλου ανθρώπου. Ακριβώς για τον λόγο αυτόν θα μπορούσαμε να απαριθμήσουν εκατοντάδες «αξίες ζωής» που για τον κάθε έναν παίζουν μεγαλύτερο ή μικρότερο ρόλο στη ζωή. 
Σημασία, λοιπόν, έχει να καταλάβουν τα παιδιά γιατί χρειάζεται να έχουν αξίες και πώς ακριβώς βοηθούνται από αυτές.
Οι αξίες, ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιούμε πάντα, είναι αυτές που καθοδηγούν σε μεγάλο βαθμό τις αποφάσεις της ζωής μας. Όταν, λοιπόν, τις γνωρίζουμε καλά μπορούμε να αποφασίσουμε πώς θα ζήσουμε –και κυρίως πώς θα ζήσουμε καλύτερα. Βέβαια, οι αξίες μας μπορεί να αλλάξουν στην πορεία της ζωής μας, καθώς θα αλλάζουν και οι επιθυμίες μας ή ο τρόπος που ορίζουμε την ευτυχία, ενώ μπορεί να αλλάξει και η προτεραιότητα που τους δίνουμε. 
Για παράδειγμα, κάποιος που στα 30 του είχε ως ύψιστη αξία την εργασία, μπορεί στα 40 να δίνει προτεραιότητα στην οικογένεια ή στα χρήματα.

Για ένα παιδί, όμως, οι έννοιες αυτές είναι δυσνόητες και, έτσι κι αλλιώς, θα παρουσιαστούν αρκετά αργότερα στην πορεία της ζωής του. Είναι πολύ πιο απλές και θεμελιώδεις οι αξίες με τις οποίες οφείλουμε να το γαλουχήσουμε, μέχρι τουλάχιστον τη στιγμή που θα αποφασίζει μόνο του, για τις προσωπικές του αξίες. Και από τις εκατοντάδες που θα μπορούσαμε να μετρήσουμε, προτεραιότητα για τα παιδιά έχουν οι εξής:

Ενσυναίσθηση
Ενθαρρύνετε τα παιδιά να παίξουν με άλλα, λιγότερο κοινωνικά παιδιά, της τάξης τους. Δείξτε τους ένα αδέσποτο σκυλάκι και εξηγήστε τους πόσο μπορεί να πεινάει, πηγαίνοντάς του φαγητό σε ένα κεσεδάκι. Μάθετε στα παιδιά ότι οι καλές πράξεις κάνουν τη ζωή πιο όμορφη!

Ειλικρίνεια
Διαβεβαιώστε τα παιδιά ότι ακόμα κι αν έχουν κάνει κάποιο λάθος, εσείς θα είστε εκεί για να τα ακούσετε και να τα συμβουλεύσετε, ώστε να μη φοβούνται να είναι ειλικρινείς μαζί σας.

Σεβασμός
Απέναντι στους άλλους, απέναντι στο περιβάλλον αλλά και προς τον ίδιο τους τον εαυτό. Τα παιδιά θα πάρουν παράδειγμα από εσάς αναφορικά με τον σεβασμό και έτσι θα καταλάβουν ότι για να τους σέβονται πρέπει και εκείνα να σέβονται τους άλλους.

Ευγνωμοσύνη
Μάθετε στα παιδιά να νιώθουν ευγνωμοσύνη για την κάθε τους ημέρα, ακόμα και για τα πιο μικρά πράγματα που συμβαίνουν γύρω τους, από μια ηλιόλουστη ημέρα, μέχρι ένα χαμόγελο από κάποιον άγνωστο.

Θετική σκέψη
Μάθετε στο παιδί να παρατηρεί όλα τα όμορφα που συμβαίνουν γύρω του. Δείξτε του πώς να βλέπει τη θετική πλευρά σε πράγματα που πιθανώς το στεναχωρούν ή το φοβίζουν. Έτσι θα μεγαλώσετε έναν αισιόδοξο άνθρωπο που θα μπορεί να αντιμετωπίζει αποτελεσματικότερα τις δύσκολες καταστάσεις.

Επιμονή
Εξηγήστε στο παιδί ότι κανείς δεν είναι τέλειος και ότι όλοι κάνουμε λάθη. Μέσα από αυτά, όμως, μαθαίνουμε και όσο μαθαίνουμε γινόμαστε όλο και καλύτεροι. Σημασία, λοιπόν, έχει να μην εγκαταλείπουν τις προσπάθειές τους!

Συγχώρεση
Αν δεν μάθετε στο παιδί σας να συγχωρεί θα μεγαλώσει με μνησικακία και δεν θα καταφέρει ποτέ να είναι πραγματικά ευτυχισμένο. Κάποια στιγμή το παιδί θα πληγωθεί από κάποιον. Μάθετέ του να εκδηλώνει με θετικούς τρόπους τον πόνο του και να δίνει συγχώρεση για να μπορεί να προχωρά μπροστά στη ζωή του.

Γενναιοδωρία
Το «εγώ» και το «θέλω» κυριαρχούν στη ζωή των σημερινών παιδιών –και όχι αδικαιολόγητα αφού και εμείς, οι γονείς, με ένα «θέλω» μεγαλώσαμε. Η γενναιοδωρία είναι μία αξία που διδάσκεται πρώτα από τους γονείς και ακολουθεί τα παιδιά στο σχολείο και στην ενήλικη ζωή τους. .....
Αυτοσυγκράτηση
Όταν έχει έρθει η ώρα να φύγετε από την παιδική χαρά, πρέπει να φύγετε από την παιδική χαρά. Και όταν έρχεται η ώρα του φαγητού το παιδί πρέπει να περιμένει για να σερβιριστεί. Η υπομονή και η αυτοσυγκράτηση βοηθούν το παιδί να συμβιώνει ομαλά με το κοινωνικό σύνολο και να μην κάνει σπασμωδικές κινήσεις.

Μοναδικότητα
Παρά τις κοινές αξίες, όμως, που όλοι παραδεχόμαστε ότι συμβάλουν στην ομαλή μας συμβίωση, τα παιδιά πρέπει να μάθουν ότι ο κάθε άνθρωπος, όπως άλλωστε και τα ίδια, είναι μοναδικός. Μπορεί να έχει διαφορετικό χρώμα, διαφορετικό τρόπο ομιλίας, διαφορετικές απόψεις, και αυτή η διαφορετικότητα είναι που κάνει όλους τους ανθρώπους εξίσου ενδιαφέροντες, ξεχωριστούς και αξιαγάπητους.
----------
Με λίγα λόγια και απλά, διδάξτε στα παιδιά 
το «Αγαπάτε αλλήλους»

Τρίτη, 16 Απριλίου 2019

Notre-Dame de Paris - Libération «Notre Drame»
Παναγία των Παρισίων: Παγκόσμιος Θρήνος για την καταστροφή

Η Παναγία των Παρισίων

Η Παναγία των Παρισίων (Notre-Dame de Paris) είναι ο καθεδρικός ναός της γαλλικής πρωτεύουσας και η έδρα της Αρχιεπισκοπής των Παρισίων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Είναι ένα από λαμπρότερα δείγματα της Γαλλικής Γοτθικής Αρχιτεκτονικής και ένα από τα δημοφιλέστερα αξιοθέατα της «Πόλης του Φωτός», με 12 εκατομμύρια επισκέπτες το 2018.
Ο ναός βρίσκεται στην νησίδα Ιλ ντε λα Σιτέ εντός του ποταμού Σηκουάνα. Στην ίδια θέση υπήρχαν παλαιότερα μια μικρή εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία και ένας καθεδρικός ναός αφιερωμένος στον Άγιο Στέφανο. Προϋπήρχε και των δύο, ένας ρωμαϊκός ναός αφιερωμένος στον Δία.

Η ιδέα για την ανέγερση ενός επιβλητικού χριστιανικού ναού στην καρδιά του μεσαιωνικού Παρισιού ανήκε στον αρχιεπίσκοπο Μορίς ντε Σιλί και ο θεμέλιος λίθος τέθηκε το 1163 από τον Πάπα Αλέξανδρο Γ'. Χρειάστηκαν περί τα εκατό χρόνια για την οριστική του αποπεράτωση του, το 1260.

Μεγάλο μέρος του κινητού διακόσμου και της μνημειακής γλυπτικής καταστράφηκε κατά την διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, ενώ γλύτωσε από την κατεδάφιση χάρις στον Μέγα Ναπολέοντα, ο οποίος στέφθηκε αυτοκράτορας της Γαλλίας στο ναό το 1804.

Στα χρόνια της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας (1870-1940), η Παναγία των Παρισίων ήταν ο συνήθης ναός για τις κηδείες των Προέδρων της Γαλλίας. Στα μέσα του 19ου αιώνα, υπέστη εκτεταμένη ανακαίνιση από τον αρχιτέκτονα Εζέν Βιολέ-λε-Ντικ.

Η Παναγία των Παρισίων είναι το σκηνικό δράσης του ομώνυμου ιστορικού μυθιστορήματος του Βίκτωρος Ουγκώ, που εκτυλίσσεται του 1482 κατά την διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΑ', με πρωταγωνίστρια την τσιγγάνα Εσμεράλντα, την οποία διεκδικούν ερωτικά ο αρχιδιάκονος Φρολό, ο στρατιωτικός Φοίβος και ο καμπούρης κωδονοκρούστης Κουασιμόδος. Το βιβλίο εκδόθηκε στις 16 Μαρτίου 1831, γνώρισε μεγάλη επιτυχία και βοήθηκε στην ανάδειξη του ναού ως ένα από τα δημοφιλέστερα αξιοθέατα του Παρισιού.

Στις 15 Απριλίου 2019, η Παναγία των Παρισίων υπέστη σημαντικές καταστροφές από πυρκαϊά που εκδηλώθηκε από άγνωστη, μέχρι στιγμής, αιτία.

sansimera.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2019

Τα Βασικά Συναισθήματα του Μωρού:
Χαρά, "Θυμός" και Φόβος

Όταν κοιτάζετε το μωρό στην αρχή της ζωής του, αναρωτιέστε τι μπορεί να νιώθει ή να σκέφτεται. 
Το κλάμα σημαίνει μόνο στενοχώρια; 
Είναι σίγουρα χαρούμενο κάθε φορά που χαμογελά; 
Αν και συχνά τους αποδίδουμε ενήλικα συναισθήματα και αντιδράσεις, η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν διαφορές. Και αυτό γιατί τα βρεφικά συναισθήματα συνδέονται άρρηκτα με τη γνωστική και σωματική ανάπτυξη. 
Από τη στιγμή που δεν έχουν τις εμπειρίες των ενηλίκων, δεν μπορούν να βιώσουν τα συναισθήματα με τον ίδιο τρόπο.
Σε γενικές γραμμές, τα συναισθήματα ξεκινούν στη βρεφική ηλικία με τρόπο που μας φαίνεται σαν οικείες καταστάσεις. Για παράδειγμα, το χαμόγελο στις 2 με 3 εβδομάδες είναι αποτέλεσμα νευρολογικής δραστηριότητας και όχι εκδήλωση χαράς, όπως νομίζουμε. Πώς διαμορφώνονται λοιπόν τα 3 βασικά συναισθήματα μέσα στον πρώτο χρόνο ζωής;
Χαρά 
Όταν ένα νεογέννητο χαμογελά, συμβαίνει λόγω νευρολογικών αντιδράσεων. 
Μετά τους 3 μήνες, ξεκινά να αναπτύσσει ‘κοινωνικό’ χαμόγελο.
Τώρα ξεκινούν να αντιδρούν στα εξωτερικά ερεθίσματα, ειδικά στα πρόσωπα που τόσο λατρεύουν να κοιτάζουν. Κάποια στιγμή, φτάνουν στο σημείο που αλληλεπιδρούν με το βασικό τους κηδεμόνα και επικοινωνούν μαζί του με χαμόγελα.
Θυμός 
Ένα κόκκινο βρεφικό πρόσωπο μπορεί να σας φαίνεται θυμωμένο, αλλά είναι μία ακριβής εκτίμηση; 
Αυτό που οι ενήλικες ερμηνεύουν σαν θυμό, μπορεί για εκείνο να είναι μία δυσάρεστη κατάσταση, όπως η πείνα και η κούραση. 
Είναι σημαντικό να ξέρει ότι όταν υπάρχει πρόβλημα, θα το διορθώσετε. Έτσι αποκτά το αίσθημα της ασφάλειας. 
Γύρω στους 3-6 μήνες, αποκτούν εμπειρίες με τον κόσμο, αναπτύσσεται η μνήμη τους και δημιουργούν προσδοκίες σε σχέση με το τι θα συμβεί.
Φόβος
Δεν είναι ακριβώς ξεκάθαρο πότε αναπτύσσεται ο φόβος στα μωρά. Δεν πρόκειται περί ενστίκτου, αλλά τον μαθαίνουν όσο αναπτύσσεται η μνήμη τους. 
Τότε δηλαδή καταλαβαίνουν πότε ένα πρόσωπο τους είναι άγνωστο και το βλέπουν για πρώτη φορά. 
Μετά τους 6 μήνες, βιώνουν το άγχος του αποχωρισμού όταν δεν είναι πια συνέχεια με το βασικό τους φροντιστή.

in.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παιδιά νηπιαγωγείου μαθαίνουν
να σώζουν ανθρώπους με εγκεφαλικό

Το σημαντικό είναι τα παιδιά να αναγνωρίζουν τα κύρια συμπτώματα και να ξέρουν τι θα πρέπει να κάνουν όταν εμφανιστεί, λέει η υπεύθυνη του προγράμματος

Οι «ΧΟΠΑ Ήρωες 112» δεν είναι κάποια καινούργια ταινία της Marvel. Είναι αληθινά παιδιά που ζουν γύρω μας και μάλιστα σε ηλικία νηπιαγωγείου, εκπαιδευμένα να σώσουν κάποιον μεγαλύτερο από εγκεφαλικό επεισόδιο.

Πρόκειται για την ακρίβεια για "ένα πρωτοποριακό εκπαιδευτικό ευρωπαϊκό πρόγραμμα, που υλοποιεί το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και η διακριθείσα με το βραβείο "Health Collaboration 2018" ευρωπαϊκή πρωτοβουλία "Angels Initiative" και "αποσκοπεί στην ενημέρωση και προετοιμασία των μικρών παιδιών, ώστε να αντιληφθούν ποια είναι τα συμπτώματα του εγκεφαλικού επεισοδίου σε έναν μεγαλύτερό τους και να μπορέσουν να καλέσουν έγκαιρα τις πρώτες βοήθειες χρησιμοποιώντας τον Πανευρωπαϊκό Αριθμό Έκτακτης Ανάγκης 112" όπως ανέφερε η η Έλενα Κότα, διευθύντρια του Νηπιαγωγείου του Κολεγίου Ανατόλια στη Θεσσαλονίκη, όπου έγινε η πιλοτική εφαρμογή του προγράμματος, σε συνεργασία με το Τμήμα Συμβουλευτικής και Ψυχολογικών Υπηρεσιών του εκπαιδευτικού οργανισμού.

Η κ. Κότα, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ-ΜΠΕ, "Πρακτορείο 104,9 FM", ανέφερε ότι πολλά παιδιά περνούν αρκετό χρόνο με παππούδες και γιαγιάδες, άτομα δηλαδή της τρίτης ηλικίας, όπου ο κίνδυνος για εγκεφαλικά επεισόδια είναι συχνότερος. "Αυτό που εμείς τους μαθαίνουμε είναι όταν παρατηρούν κάποια αλλαγή στην κίνηση στο Χέρι, στην Ομιλία, στην κίνηση στο Πόδι να πάρουν Αμέσως τηλέφωνο στο 112 που είναι ο πανευρωπαϊκός αριθμός έκτακτης ανάγκης. Έτσι προκύπτει και η λέξη ΧΟΠΑ, από τα αρχικά των συμπτωμάτων" εξήγησε η κ.Κότα.
Το σημαντικό είναι, όπως ανέφερε, τα παιδιά να είναι σε θέση να αναγνωρίζουν τα κύρια συμπτώματα του εγκεφαλικού επεισοδίου και τι θα πρέπει να κάνουν όταν εμφανιστεί. Αυτό μπορεί να σώσει έναν άνθρωπο όχι μόνο από τον θάνατο, αλλά και από μια μόνιμη αναπηρία.
Η πιλοτική εφαρμογή του προγράμματος, που έχει ορίζοντα τριετίας, αφορά σε όλον τον ευρωπαϊκό χώρο και άρχισε από τη Θεσσαλονίκη, στο Νηπιαγωγείο του Κολεγίου Ανατόλια. Σε συνεργασία με δωδεκαμελή εκπαιδευμένη διεπιστημονική ομάδα από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας οι μικροί μαθητές και μαθήτριες του νηπιαγωγείου παρακολούθησαν ένα πρόγραμμα έξι ωρών σε διάρκεια πέντε εβδομάδων, ώστε να εξοικειωθούν με τα κυριότερα συμπτώματα του εγκεφαλικού επεισοδίου και να μπορούν να χρησιμοποιήσουν το 112.

Η επιστημονική υπεύθυνη του προγράμματος «ΧΟΠΑ Ήρωες 112» είναι η Δρ Χαρίκλεια Πρώιου, επίκουρη καθηγήτρια Νευρογνωστικών Διαταραχών και Αποκατάστασης στο Τμήμα Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής του Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, και συντονίστρια η Καλλιόπη Τσακπουνίδου, υποψήφια διδάκτωρ στο Τμήμα Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής του ΠΑΜΑΚ.

Την υλοποίηση του προγράμματος στο Νηπιαγωγείο του Κολεγίου Ανατόλια συντόνισε η Έλενα Κότα, διευθύντρια του Νηπιαγωγείου, σε συνεργασία με το Τμήμα Συμβουλευτικής και Ψυχολογικών Υπηρεσιών του εκπαιδευτικού οργανισμού.

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ
protothema.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το “Κοινωνικό χαμόγελο” του μωρού:
Η πηγή μίας χαρούμενης και αρμονικής ζωής

Μία σύσπαση των μυών του στόματος με ανοιχτά μάτια και μία μικρή κραυγούλα που προσπαθεί να μοιάσει με γέλιο… 
Αυτό είναι το βρεφικό χαμόγελο. 
Το σημάδι εκείνο, που δείχνει ότι η νέα ζωή προσπαθεί να επικοινωνήσει με τους ανθρώπους που το φροντίζουν. 
Για κάποια μωρά, το χαμόγελο θα γίνει σταθερό χαρακτηριστικό για όλη τους τη ζωή. Άλλα δεν θα είναι τόσο τυχερά… 

Κάντε το μωρό σας να χαμογελάσει και απολαύστε τη στιγμή

Βλέπετε, το χαμόγελο χρειάζεται ενθάρρυνση και επιβράβευση για να ριζώσει και να ανθίσει σε μία ψυχή…


της Σταυρούλας Καραλή
Η πιο καθοριστική στιγμή για ολόκληρη τη ζωή του ανθρώπου είναι εκείνη της γέννησης. Το έμβρυο, πιέζεται για να εγκαταλείψει το υγρό, ζεστό και ασφαλές περιβάλλον της μήτρας για να βρεθεί σε ένα στεγνό, κρύο και αφιλόξενο κόσμο, με πρωτόγνωρα ερεθίσματα για την όραση, την ακοή, τη γεύση και την αφή του. Με το κόψιμο του ομφάλιου λώρου, το βρέφος καλείται βίαια να προσαρμοστεί σε νέες συνθήκες.
Το βρέφος είναι ανήμπορο να καλύψει τις βασικές του ανάγκες. Μπορεί οι πνεύμονές του να αρχίζουν να λειτουργούν αυτόματα για την πρόσληψη οξυγόνου, αλλά για επιβίωσή του εξαρτάται από τους άλλους. Η θρέψη του, η ζωή του κρέμεται από αυτούς που το φροντίζουν. Έτσι είναι υποχρεωμένο να αναπτύξει ασυνείδητα / συνειδητά κάποια σχέση μαζί τους.
Τα βρέφη αντιδρούν στο περιβάλλον από τα πρώτα λεπτά που έρχονται στον κόσμο. Μπορούν να ακούσουν ένα θόρυβο και να στρέψουν το κεφάλι τους προς την πηγή του ήχου. Μπορούν επίσης να ανιχνεύσουν το περιβάλλον μέσω της όρασης, ενώ πειραματίζονται με την αίσθηση της γεύσης και της όσφρησης. Πέρα όμως από τις αισθήσεις, τα βρέφη διαθέτουν και συναισθήματα.

Στην ηλικία των 2,5 μηνών τα βρέφη μπορούν να χαμογελούν αλλά και να ανταποκρίνονται στο χαμόγελο των άλλων. 
Να «στέλνουν» και να «λαμβάνουν» μηνύματα. Σε αυτή την “επικοινωνία”, ιδιαιτέρα σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν το κλάμα και το χαμόγελο. 
Με το κλάμα το παιδί αποζητά παρηγοριά και προστασία από τα άτομα που το φροντίζουν. Με το χαμόγελο ξεκινά τη συναισθηματική επικοινωνία του με τον κοινωνικό περίγυρο.
Το χαμόγελο είναι μια μυϊκή σύσπαση με την οποία το στόμα στρέφεται ελαφρά προς τα πάνω, τα μάτια ζωηρεύουν και μέσα από αυτή τη σύσπαση εκφράζεται συνήθως το συναίσθημα της ικανοποίησης. 
Ο άνθρωπος «χαμογελά» από τα πρώτα λεπτά της ζωής του. Ωστόσο, αυτό το χαμόγελο δεν είναι συνειδητό. 
Προκαλείται από ερεθίσματα που «είναι περισσότερο πρωτόγονα από ό,τι η θέα ενός άλλου ανθρώπινου προσώπου». Το χαμόγελο παρατηρείται κατά τη διάρκεια του ύπνου από τις πρώτες μέρες της γέννησης μας.

Σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες, το βρέφος «χαμογελά» κατά τη διάρκεια του ύπνου REM, ως αποτέλεσμα της έξαρσης των εγκεφαλικών του δραστηριοτήτων. Την δεύτερη εβδομάδα, το βρέφος «χαμογελά» ακόμα και όταν δεν κοιμάται. Και σε αυτή την περίπτωση το χαμόγελο δεν συνδέεται με αυτά που συμβαίνουν στο περιβάλλον.

Το χαμόγελο γίνεται συνειδητό στους 2,5 με 3 μήνες,
καθώς το βρέφος μπορεί πλέον να εστιάσει σε πρόσωπα και να αναζητήσει σε αυτά τη φροντίδα για την επιβίωσή του. Με το χαμόγελο “επικοινωνεί” με τους άλλους. Αδύναμο να αρθρώσει λόγο και να διαμορφώσει συμπεριφορές, χρησιμοποιεί το μοναδικό του “όπλο”, το χαμόγελο,για να γίνει αγαπητό και αποδεκτό στην “κοινωνία των άλλων”.

Η σημασία του «κοινωνικού χαμόγελου» διαπιστώνεται με τον καλύτερο τρόπο στις αντιδράσεις των τυφλών παιδιών.
 
Στα τυφλά παιδιά, αν και αναπτύσσεται κανονικά ο εγκέφαλος, απουσιάζει το οπτικό ερέθισμα. Έτσι, δεν μπορούν να εξερευνήσουν με τα μάτια το περιβάλλον και να δημιουργήσουν τον κύκλο της “επανατροφοδότησης” του χαμόγελου. 
Οι γονείς ή τα άτομα που τα φροντίζουν, καλούνται να αναπληρώσουν το κενό της όρασης με άλλους τρόπους, ώστε το βρέφος να μπορεί να λαμβάνει τα ανάλογα μηνύματα που θα του προκαλέσουν το χαμόγελο. Στην περίπτωση των τυφλών παιδιών γίνεται ξεκάθαρο ότι το “κοινωνικό χαμόγελο” δεν είναι αποτέλεσμα της βιολογικής ωρίμανσης του βρέφους, αλλά της αλληλεπίδρασης με τα πρόσωπα που το περιβάλλουν. Ουσιαστικά, “το βρέφος επηρεάζει τον γονιό και ο γονιός το βρέφος”.

Με την εμφάνιση του κοινωνικού χαμόγελου, οι γονείς αποκτούν νέα συναισθήματα. 
Η ανταπόκριση του βρέφους δημιουργεί χαρά. Είναι χαρακτηριστικά τα όσα δηλώνουν οι μητέρες «πριν» και «μετά» τη φάση του χαμόγελου.
Στην «πριν» κατάσταση, οι περισσότερες μητέρες πιστεύουν ότι δεν υπάρχει πραγματική συναλλαγή με το μωρό τους. 
Στην «μετά» κατάσταση, κάθε μητέρα κοιτάζει το παιδί της στα μάτια και γνωρίζει ότι την αντιλαμβάνεται. Του χαμογελά και αυτό χαμογελά, κουνά τα χεράκια και τα ποδαράκια του, πάλλεται ολόκληρο.
Η μητέρα, μέσα από το χαμόγελο και την έκδηλη χαρά του βρέφους, αντιλαμβάνεται μια νέα, πιο στενή σχέση με το μωρό της και ανταποκρίνεται ανάλογα, με φροντίδα, χάδια και παιχνίδια. Χωρίς αυτή την επανατροφοδότηση, το κοινωνικό χαμόγελο δεν θα αναπτυχθεί και το μωρό κινδυνεύει να αναπτύξει στο μέλλον διαταραγμένες κοινωνικές συναλλαγές.

Το φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον που ζει και μεγαλώνει ένα παιδί, διαδραματίζει πρωταρχικό ρόλο στην εξέλιξή του, στο βιολογικό, στο γνωστικό και στο συναισθηματικό του επίπεδο, όπως και στις σχέσεις που θα αναπτύξει στο μέλλον.Ο Άρης είναι 6 ημερών. Είναι ήρεμος και προσαρμόζεται εύκολα στο οικογενειακό περιβάλλον…

Ωστόσο, κάθε άνθρωπος αντιδρά διαφορετικά στο περιβάλλον και διαθέτει συγκεκριμένα είδη συναισθημάτων. Αυτήν την κατάσταση, οι ειδικοί την ονομάζουν “Ιδιοσυγκρασία” ή“Ταπεραμέντο”. Πολλά από τα βρεφικά χαρακτηριστικά αποδίδονται στην Ιδιοσυγκρασία, και οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι αποτελούν «τα θεμελιώδη στοιχεία του σχηματισμού της προσωπικότητας του παιδιού». Καθοριστικό ρόλο στην Ιδιοσυγκρασία διαδραματίζει ο κληρονομικός-γενετικός παράγων. Για παράδειγμα αλλιώς αντιδρά στα διάφορα ερεθίσματα ένα βρέφος Αγγλο-Αμερικανών και αλλιώς ένα βρέφος Αφρο-Αμερικανών. Δυο ερευνητές, η Chess και ο Thomas διαπίστωσαν ότι μέσα από τα χαρακτηριστικά της Ιδιοσυγκρασίας, έχουμε τρεις κατηγορίες βρεφών:

Τα “εύκολα βρέφη”,
δηλαδή τα μωρά που προσαρμόζονται εύκολα, είναι παιχνιδιάρικα και τακτικά στις βιολογικές τους λειτουργίες.

Τα “δύσκολα βρέφη”,
δηλαδή τα μωρά που δεν είναι τακτικά στις βιολογικές τους λειτουργίες, είναι ευερέθιστα και γενικότερα έχουν μια αρνητική συμπεριφορά απέναντι σε νέες καταστάσεις.

Και τα βρέφη που «αργούν να πάρουν μπροστά». Σε αυτή την κατηγορία, οι δυο ερευνητές κατατάσσουν τα μωρά με χαμηλό επίπεδο ενεργητικότητας με αντιδράσεις συνήθως ήπιες.

Η Ιδιοσυγκρασία του βρέφους αποτελεί έναν σημαντικό παράγοντα για τις σχέσεις που θα διαμορφώσει με τους γονείς και το κοινωνικό του περιβάλλον. 
Όταν μάλιστα η ιδιοσυγκρασία των παιδιών διαφέρει σημαντικά από την αντίστοιχη των γονιών, τότε εμφανίζονται προβλήματα συμπεριφοράς και συναισθηματικής φύσεως. Για παράδειγμα, οι γονείς που έχουν μια συγκροτημένη ζωή αντιμετωπίζουν προβλήματα όταν οι βιολογικές ανάγκες των παιδιών τους είναι απρογραμμάτιστες.

Βεβαίως, τα περισσότερα ψυχοσυνθετικά χαρακτηριστικά, μεταβάλλονται με την πάροδο του χρόνου. Δηλαδή, ένα δραστήριο βρέφος δεν σημαίνει απόλυτα ότι θα γίνει και ένας δραστήριος έφηβος ή ενήλικας.

Οι ειδικοί ονομάζουν “Δεσμό” ή “Προσκόλληση” τη σχέση ανάμεσα στο βρέφος και σε αυτόν που το φροντίζει. Η Προσκόλληση εμφανίζεται από τον 7ο έως τον 9ο μήνα. Σε αυτή την κατάσταση τα παιδιά θέλουν να βρίσκονται κοντά στο άτομο που τα φροντίζει, εκδηλώνουν την θλίψη τους όταν αποχωρίζονται το αγαπημένο τους πρόσωπο, ενώ είναι ευτυχισμένα όταν αυτό επιστρέφει και δεν το «αφήνουν» από το οπτικό τους πεδίο, ακόμα και όταν παίζουν με κάποιο παιχνίδι.

Επίλογος

Με το χαμόγελο δημιουργείται μία μοναδική σχέση ανάμεσα στο βρέφος και σε αυτούς που το φροντίζουν. Πρόκειται, στην πραγματικότητα, για την πρώτη μορφή επικοινωνίας της νέας ζωής με τον κόσμο, μία έκφραση που αναζητά την επιβράβευση, ώστε να αρχίσει η ομαλή κοινωνικοποίηση του παιδιού και το “κοινωνικό χαμόγελο” να εξελιχθεί σε ένα σταθερό χαρακτηριστικό μίας θετικής, χαρούμενης και αρμονικής με το περιβάλλον προσωπικότητας.

περισσότερα εδώ: 
postmodern
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς θα μάθετε το Παιδί να ζητά "Συγγνώμη"

Το παιδί παρακολουθεί ό,τι κάνετε και το ίδιο συμβαίνει 
και με το πώς θα ζητήσετε "συγγνώμη".
Οι ειδικοί εξηγούν ότι αυτό που μετρά, δεν είναι να πει απλώς τις λέξεις αλλά να μάθει να αναλαμβάνει την ευθύνη του λάθους του. 

Τα παιδιά των 5 και 6 ετών αντιστέκονται όταν έρχεται η στιγμή να απολογηθούν επειδή θεωρούν ότι αυτό που έκαναν δεν ήταν δικό τους λάθος. 
Χρειάζεται όμως να θυμάστε ότι, ακόμα και αν έκαναν λάθος, πρέπει να τους καθησυχάζετε και να τους λέτε ότι δεν είναι κακά παιδιά και ότι ακόμα τα αγαπάτε πολύ. 
Αν ‘σπάσετε’ τη διαδικασία της "συγγνώμης" σε βήματα, μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί να καταλάβει πώς οι πράξεις του επηρεάζουν τους άλλους.

Κάντε ένα βήμα πίσω. 
Το παιδί διαφωνεί με ένα φίλο του και τον σπρώχνει πάνω στην ένταση της στιγμής. Αντί να απαιτήσετε να του ζητήσει αμέσως συγγνώμη, βοηθήστε το πρώτα να ηρεμήσει. Όταν το κάνετε τη στιγμή που έχει ακόμα πολλή ένταση, δεν θα καταλάβει πώς η συμπεριφορά του επηρεάζει τους άλλους. 
Όταν μάθει τι σημαίνει ενσυναίσθηση, θα εκτιμήσει και θα αισθανθεί τον πόνο που προκαλεί στους άλλους ανθρώπους. 
Αν θυμώσει και επιτεθεί λεκτικά σε εσάς, πείτε του ‘αυτό πληγώνει τα αισθήματά μου. Σ’αγαπάω αλλά ας χωριστούμε για λίγα λεπτά και ας το συζητήσουμε σε λίγο’.

Μιλήστε για αυτό που συνέβη.
 
Όταν ηρεμήσει, μπορείτε να μιλήσετε αναλυτικά για το συμβάν. Κάντε ερωτήσεις, όπως ‘πώς θα ένιωθες αν αυτό συνέβαινε σε εσένα’ ‘η ‘θυμάσαι πώς ένιωσες τότε’; 
Μπορείτε επίσης να του προτείνετε εναλλακτικές στο πώς να χειριστεί κάτι με περισσότερη ψυχραιμία.

Γίνετε το παράδειγμα. 
Η μεγαλύτερη διδακτική μέθοδος είναι η δική σας συμπεριφορά. 
Το παιδί παρακολουθεί ό,τι κάνετε και το ίδιο συμβαίνει και με το πώς θα ζητήσετε συγγνώμη. 
Αν βγείτε εκτός εαυτού, μπορείτε να πείτε ‘συγγνώμη που δεν απάντησα με καλύτερο τρόπο . Στο μέλλον, θα πάρω μία βαθιά ανάσα για να ηρεμήσω όταν νιώθω εκνευρισμένη’. 
Αυτό του διδάσκει υπευθυνότητα και ανάπτυξη σχεδίου για την επόμενη ημέρα.

Πώς θα επανορθώσει. 
Οι πράξεις έχουν μεγαλύτερη αξία από τις λέξεις. 
Αν το παιδί στενοχώρησε κάποιο φίλο του, ρωτήστε το τι πιστεύει ότι μπορεί να κάνει για να επανορθώσει. Μπορεί να του δώσει ένα ιδιαίτερο παιχνίδι, μία αγκαλιά ή μία όμορφη ζωγραφιά. 
Όποια και αν είναι η κίνηση, επιβραβεύστε το.

in.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κυριακή, 14 Απριλίου 2019

Η Fisher-Price ανακαλεί 5 εκατομμύρια καθισματάκια ριλάξ για βρέφη - Fisher-Price recalls nearly 5 million sleepers after more than 30 babies died

Ο αμερικανικός όμιλος Mattel ανακοίνωσε χθες Παρασκευή ότι ανακαλεί παγκοσμίως 4,7 εκατομμύρια καθισματάκια-ριλάξ για βρέφη της μάρκας Fisher-Price, έπειτα από προειδοποίηση των αμερικανικών αρχών, οι οποίες επικαλέστηκαν τον θάνατο περίπου 30 βρεφών σε 10 χρόνια.
Βεβαιώνοντας ότι το προϊόν της είναι ακίνδυνο, η Fisher-Price "ανακοινώνει την εκούσια ανάκληση όλων των δειγμάτων από το καθισματάκι-ριλάξ για βρέφη 'Rock 'n Play Sleeper' λόγω περιπτώσεων που αναφέρθηκαν θανάτου βρεφών ενώ βρισκόντουσαν στην κούνια αυτή νανουρίσματος (...) χωρίς να έχουν δεθεί", γράφει η Fisher-Price στον λογαριασμό της στο Twitter, προσθέτοντας ότι η ανάκληση αυτή έγινε "σε συνεργασία" με την αμερικανική Επιτροπή Ασφάλειας Καταναλωτικών Προϊόντων (Consumer Product Safety Commission, USCPSC).
Στις 5 Απριλίου, η USCPSC είχε εκδώσει προειδοποίηση για το προϊόν αυτό, επικαλούμενη τότε τον θάνατο 10 βρεφών από το 2015 "αφότου τα μωρά γύρισαν μπρούμυτα ή στο πλάι, καθώς δεν είχαν δεθεί" με τις ζώνες ασφαλείας που έχει το καθισματάκι-ριλάξ. 
Η Επιτροπή, σε συμφωνία με την Fisher-Price, καλούσε τους καταναλωτές να σταματήσουν να το χρησιμοποιούν στον τρίτο μήνα των βρεφών ή "από την στιγμή που αρχίζει να μαθαίνει να γυρνάει".
Χθες Παρασκευή, ο κατασκευαστής και η Επιτροπή ανακοίνωσαν εν τέλει την ανάκληση του προϊόντος, με την USCPSC να επικαλείται αυτήν τη φορά τον θάνατο "περισσότερων από 30 μωρών" από την κυκλοφορία στην αγορά του μοντέλου αυτού το 2009 και ζήτησαν από τους γονείς να σταματήσουν "αμέσως να το χρησιμοποιούν".
"Εμμένουμε στο ότι τα προϊόντα μας είναι ασφαλή. Ωστόσο λόγω περιστατικών που αναφέρθηκαν σε περιπτώσεις κατά τις οποίες το προϊόν χρησιμοποιήθηκε χωρίς να γίνονται σεβαστές οι προειδοποιήσεις για την ασφάλεια και οι οδηγίες χρήσης, αποφασίσαμε εκουσίως να το ανακαλέσουμε", επισημαίνει επίσης η Mattel, η μητρική εταιρεία της Fisher-Price, σε ανακοίνωση Τύπου που εξέδωσε χθες.
Τη Δευτέρα η ένωση προστασίας καταναλωτών Consumer Reports ανέφερε για το μοντέλο αυτό ότι εμπλέκεται, σύμφωνα με την ίδια, στον θάνατο "τουλάχιστον 32 βρεφών".
Την επομένη, η Αμερικανική Ένωση Παιδιάτρων (AAP) ζήτησε από την USCPSC να προχωρήσει στην ανάκληση του "Rock 'n Play Sleeper".

Topontiki
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι