Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

Πώς η αγάπη γίνεται μίσος και χαιρεκακία

Να θυμάσαι εκείνη τη στιγμή του τσακωμού αλήθειες που συχνά ξεχνώ: Ότι ο Θεός κάτι καλό θα βγάλει. Ότι το επέτρεψε για να ταπεινωθούμε και οι δύο
Από τον π. Ανδρέα Κονάνο

Χώρισε ένας νέος από μια κοπέλα και την αγαπούσε τόσο πολύ, που έλεγε: 
«Μακάρι να 'ναι ευτυχισμένη εκεί όπου θα 'ναι τώρα. Μ' όποιον άλλον βρει. Μακάρι να κάνει ευτυχισμένη ζωή. Της αξίζει. Την αγαπώ τόσο πολύ, που θέλω την ευτυχία της». 
Ένας άλλος όμως που πληγώθηκε πολύ απ' την αγάπη -επειδή δεν ήταν καθαρή η αγάπη του, μα αρκετά ιδιοτελής, σαν τη δική μας- αντέδρασε αλλιώς. Και μη βιάζεσαι, αγαπητέ μου, να πεις ότι οι άλλοι είναι ιδιοτελείς, ενώ εσύ κι εγώ δεν είμαστε.

Όλοι είμαστε. Κι εγώ ιδιοτελής είμαι. 
Οι πιο πολλοί θα αντιδρούσαν με τον ίδιο τρόπο. 
Όταν, λοιπόν, χώρισε ο άλλος νέος, νευρίασε τόσο πολύ και έλεγε: 
«Α, αφού δεν τα κατάφερε μαζί μου, με κανέναν δεν θα ευτυχήσει. Κι αυτό εύχομαι: Να μην ευτυχήσει. Έτσι όπως μου φέρθηκε να της φερθούν. Και τέτοια που μου 'κανε, παρόμοια να πάθει». 
Και του λέει ένας: «Καλά, ρε παιδί μου, εσύ πριν από λίγο αγαπούσες τόσο πολύ την κοπέλα, που έλεγες τα καλύτερα. Τώρα τι έπαθες; Πώς η αγάπη μεταστράφηκε σε μίσος, εκδίκηση και χαιρεκακία; Πού πήγαν όλα αυτά τα αισθήματα και η γλύκα που είχες;» 
Είδες; Αγαπούσες όσο σε αγαπούσα. Αγαπούσες με όρους. Αγαπούσες με προϋποθέσεις: 
«Αν μου φέρεσαι όπως θέλω και αν θέλεις μόνο εμένα, κι αν είσαι μόνο μαζί μου, τότε εντάξει. Τότε, είσαι καλή και σ' αγαπάω».
Η αγάπη μας περιστρέφεται γύρω απ' το «εγώ» μας. 
Ποιος αγαπάει αληθινά και άνευ όρων; 
Ποιος αγαπάει ακόμα κι όταν δεν τον αγαπούν; 
Εγώ δεν μπορώ να πω ότι σε αγαπώ καθαρά. Αυτό ξέρεις πότε θα φανεί; 
Όταν γίνει κάτι και συγκρουστούμε. 
Όταν συμβεί μεταξύ μας μια παρεξήγηση και με βρίσεις. Όταν τσακωθούμε. 
Κι αν συνεχίσω να σε αγαπώ, τότε πράγματι έχω μέσα μου κάτι αληθινό. 
Για να γίνει όμως αυτό, είναι ανάγκη να βλέπω πίσω απ' τα φαινόμενα. Να βλέπω τα κρυπτόμενα. 
Και να θυμάμαι εκείνη τη στιγμή του τσακωμού αλήθειες που συχνά ξεχνώ: 
Ότι ο Θεός κάτι καλό θα βγάλει. 
Ότι το επέτρεψε για να ταπεινωθούμε και οι δύο. 
Ότι έχεις μια ψυχή όμορφη, παρά το άσχημο φέρσιμό σου. Τώρα η αγάπη μας είναι ανέξοδη κι εύκολη. Τώρα με επαινείς και μου λες συγχαρητήρια. «Τι ωραία που μιλάτε, πάτερ μου. Χάρηκα που σας είδα. Μα τι ωραία που μιλάτε». Κι εγώ σου λέω τα ίδια: «Α, εσείς είστε ο κύριος και η κυρία τάδε, που με ακούσατε; Μπράβο».

Δηλαδή αγαπιόμαστε καθώς χαμογελάμε ο ένας στον άλλον. 
Έτσι, είναι εύκολη η αγάπη. Και ποιος δεν αγαπάει τον άλλον με τέτοιες συνθήκες; Κουτός θα ήμουν να μη σε αγαπούσα έτσι κι εσύ να μη με αγαπούσες έτσι. 
Το θέμα είναι πώς θα αντιδράσεις όταν σε πονέσω! 
Και πώς θα αντιδράσω στον πόνο που θα μου προκαλέσεις. 
Εκεί είναι που θα φανεί η ποιότητα της αγάπης μας. Εκεί θα δείξεις αν πράγματι μπορείς να μ' αγαπάς.

*Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Στο βάθος κήπος»

dimokratianews.gr

Τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα με χιούμορ

Θέλετε να βοηθήσετε τα μικρά σας να απορροφήσουν περισσότερες γνώσεις; Επιστρατεύστε το χιούμορ σας. Γάλλοι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι όταν οι ενήλικες χρησιμοποιούμε το χιούμορ για να διδάξουμε κάτι στα νήπια, αυτά καταφέρνουν να ανταποκριθούν καλύτερα στις νέες γνώσεις.
Για να φτάσουν σε αυτό το συμπέρασμα οι ειδικοί εξέτασαν παιδιά 18 μηνών, τα οποία άφηναν να παρατηρούν έναν μεγάλο που προσπαθούσε να πιάσει ένα παιχνίδι που ήταν μακριά του. Στην έρευνα σχηματίστηκαν δύο ομάδες. Στην πρώτη, οι ενήλικες που έπρεπε να φτάσουν το παιχνίδι απλώς έπαιζαν λίγο μαζί του μόλις τα κατάφερναν. Στη δεύτερη ομάδα όμως, οι ενήλικες προσποιούνταν ότι το παιχνίδι τους ξανάπεφτε με το που το έπιαναν, γεγονός που έκανε τα νήπια να γελάσουν.
Στο τέλος της έρευνας, οι ειδικοί αποφάνθηκαν ότι τα παιδιά που γελούσαν, μπορούσαν να μιμηθούν τους ενήλικες πολύ πιο εύκολα από τα παιδιά που δεν είχαν κάποιο κίνητρο για να γελάσουν στην αρχή του πειράματος.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι τρόποι με τους οποίους το χιούμορ φαίνεται να συνδράμει στη διαδικασία της μάθησης είναι δύο. Πρώτον, τα παιδιά που γελάνε πιο συχνά είναι πιθανό να έχουν μεγαλύτερες κοινωνικές ή/και γνωστικές δεξιότητες που τους επιτρέπει να αλληλεπιδρούν καλύτερα με το περιβάλλον τους. Η δεύτερη εξήγηση που δίνουν συνδέεται με τη χημεία του εγκεφάλου. Είνα γνωστό πώς τα θετικά συναισθήματα αυξάνουν τα επίπεδα της ντοπαμίνης, η οποία με τη σειρά της επιδρά θετικά στην ικανότητα εκμάθησης.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, το γέλιο μόνο καλό κάνει και οι ειδικοί συστήνουν ανεπιφύλακτα στους γονείς να γελάνε όσο περισσότερο μπορούν μαζί με τα παιδιά τους.
Δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Cognition and Emotion.
sciencedaily.com
akappatou.gr