Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2019

Πώς θα πείσετε το παιδί να διαβάσει κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού

Δεν θα καταλάβει καν ότι το κάνει! 
Υπάρχουν πολλοί λόγοι που η πλειοψηφία των παιδιών βαριέται το διάβασμα: Από τη μία πλευρά συχνά κάνουμε το λάθος να τα πιέζουμε να διαβάσουν, πράγμα που τα κάνει να το βλέπουν σαν υποχρέωση – και οι υποχρεώσεις ποτέ δεν είναι ευχάριστες. Από την άλλη τείνουμε να συνδέουμε τα βιβλία τόσο στενά με τη μάθηση που δεν τους αφήνουμε το περιθώριο να τα αντιμετωπίσουν σαν παιχνίδι. Τέλος, μπορεί το παιδί μας να αντιμετωπίζει και κάποια μαθησιακή δυσκολία. Σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν μερικά πράγματα που μπορείτε να κάνετε αν θέλετε το παιδί σας όχι μόνο να μην χάσει την επαφή του με όσα έμαθε το χειμώνα, αλλά και να επιστρέψει στην τάξη ξέροντας να διαβάζει ακόμη καλύτερα. Και μάλιστα χωρίς καν να συνειδητοποιεί ότι συνέβη!

Ανοίξτε τους δέκτες σας – στα αγγλικά
Διαλέξτε μαζί τους μία σειρά ή ταινίες κινουμένων σχεδίων που δεν παίζονται στην τηλεόραση, ώστε να τους κινήσετε περισσότερο το ενδιαφέρον. Προκειμένου να παρακολουθήσουν την υπόθεση, τα παιδιά θα αναγκαστούν να διαβάζουν τους υπότιτλους, με αποτέλεσμα σταδιακά να γίνουν πολύ ταχύτερα στην ανάγνωση. Παράλληλα, θα εκτίθενται στην αγγλική γλώσσα, γεγονός που θα τα βοηθήσει να συγκρατούν τα όσα μαθαίνουν στο σχολείο ή το φροντιστήριο. Ορισμένα παιδιά μπορεί να δυσανασχετήσουν, πολλά όμως θα χαίρονται που βλέπουν ταινίες με υπότιτλους «όπως οι μεγάλοι».

 
Παίξτε επιτραπέζια
Εκτός από τα παιχνίδια που απαιτούν το σχηματισμό λέξεων, πολλά ακόμα επιτραπέζια μπορούν να ενθαρρύνουν τα παιδιά μας να διαβάζουν περισσότερο. Τα παιχνίδια γνώσεων είναι ιδανικά για αυτό το σκοπό, καθώς για να παίξουν θα πρέπει να σας διαβάζουν τις ερωτήσεις. Μπορεί να μην σας ακούγεται αρκετό, στην πραγματικότητα όμως θα συναντήσουν σίγουρα πολλές άγνωστες λέξεις σε αυτή τη διαδικασία. Επίσης, ακόμη και αν τα παιδιά σας δεν αγαπούν αυτόν τον τύπο παιχνιδιών, μην ξεχνάτε πως κάθε επιτραπέζιο έχει και ένα φυλλάδιο με οδηγίες! Όταν υπάρχει κάποια απορία για τους κανονισμούς του παιχνιδιού, αντί να σπεύδετε να δώσετε τη λύση, ζητήστε από το παιδί να βρει μόνο του την απάντηση, διαβάζοντας.

 
Σκορπίστε βιβλία στο σπίτι
Κάποιες φορές λίγη ακαταστασία μπορεί να κάνει καλό. Αντί να πιέζετε το μικρό σας να διαβάσει, πράγμα που θα μετατρέψει την ανάγνωση σε αγγαρεία, αφήστε βιβλία και κόμιξ που πιστεύετε ότι θα του αρέσουν σε διάφορα σημεία του σπιτιού: Στο δωμάτιό του, στο μπάνιο, στο σαλόνι. Έτσι, όταν αναπόφευκτα τα πιάσει στα χέρια του θα νιώσει ότι αυτό ήταν καθαρά δική του πρωτοβουλία – και δεν αποκλείεται να του ανοίξει η όρεξη για περισσότερα.

 
Δυναμώστε τον ήχο
Προτιμήστε παιδικά βιβλία που κυκλοφορούν μαζί με την ηχητική τους έκδοση. Έτσι, το παιδί θα μπορεί να βλέπει τις λέξεις ενώ ακούει κάποιον άλλο να διαβάζει, συνδυάζοντας τον ήχο με την εικόνα και θα εξοικειώνεται με το βιβλίο ως διασκέδαση. Ταυτόχρονα, η παραστατική αφήγηση της ιστορίας θα κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του και δεν θα του επιτρέπει να στρέφει την προσοχή του αλλού. Άλλωστε, οι ειδικοί συμφωνούν ότι το να μας διαβάζουν βιβλία, είτε πρόκειται για τους γονείς μας είτε για κάποιον ηθοποιό, μας βοηθά να κατακτήσουμε αναγνωστικές δεξιότητες.

 
Μην τα αφήσετε να δουν την ταινία πριν διαβάσουν το βιβλίο
Οι παραπάνω λύσεις θα κάνουν το παιδί σας να μάθει να διαβάζει καλύτερα και να εκτεθεί σε νέες λέξεις. Αν, όμως, δεν θεωρείτε επιτυχία τίποτα λιγότερο από το να τελειώνει με ενθουσιασμό βιβλία εκατοντάδων σελίδων, αυτή είναι η αλάνθαστη μέθοδος που αναζητούσατε. Ένας καλός τρόπος να περιορίσετε το στοιχείο του εξαναγκασμού που ενέχει είναι να συμπεριλάβετε και τον εαυτό σας σε αυτόν τον κανόνα, λέγοντάς του ότι όταν όλοι ολοκληρώσετε το διάβασμα θα παρακολουθήσετε την ταινία μαζί. Εναλλακτικά, μπορείτε να του προτείνετε σειρές βιβλίων φαντασίας. Συνήθως οι φαντασμαγορικές ιστορίες που διηγούνται χωρίζονται σε τουλάχιστον τρία διαφορετικά βιβλία – κατ’ αυτόν τον τρόπο θα σας ζητά από μόνο του το επόμενο!


ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΡΑΣΣΑ  
imommy.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα χάδια που δεν παίρνει ένα παιδί το μαραίνουν

Απόσπασμα από το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη 
«Σιωπάς για να ακούγεσαι» 

Η ιστορία της μητέρας μου υπήρξε μια δυστυχισμένη ιστορία. Όμως εμένα τότε δε με αφορούσε η δυστυχία της. 
Εγώ απαιτούσα μια μαμά που θα μου έδινε ζωή, ζωή χαρούμενη, τρυφερή και αφού δεν συνέβαινε έτσι, υπέφερα, δυσανασχετούσα και της θύμωνα.
Πολλές φορές, μας λένε, ότι Τρία συναποτελούν την αγία Τριάδα της γονεϊκής προσφοράς, της στάσης που πληροί την παιδική ψυχή, την ενθαρρύνει για όλη την πορεία της κατόπιν. 
Ο γονιός, η μητέρα στη δική μου περίπτωση, για να είναι μια επαρκής μητέρα, πρέπει να χαρίζει στο μικρό της: τρυφερότητα, ασφάλεια, και αναγνώριση, να του δίνει αξία δηλαδή.

Για μένα, αν με ρωτήσετε, πρώτη έρχεται η τρυφερότητα – γιατί τη στερήθηκα. Τώρα το βλέπω και το ξαναβλέπω πως η τρυφερότητα είναι το γάλα της ψυχής · τώρα, που έχω αποκτήσει κι εγώ παιδιά, τώρα το αισθάνομαι το ζεστό κύμα από χάδια να ρέει απ’ την καρδιά μου προς τα δύο κορίτσια μου, κύμα ακράτητο, σαν γέλιο. 
Τώρα, ως μάνα, παραπονιέμαι και οργίζομαι περισσότερο με τη μάνα μου που υπήρξε έτσι ψυχρή, τόσο απόμακρη, τόσο συγκρατημένη μαζί μου. 
Είμαι ένα παιδί αχάιδευτο από τη μάνα του και είναι μια θλιβερή κατηγορία παιδιών η δικιά μου κατηγορία. Από τις πιο κακορίζικες.
Όταν κάποιες μέρες, αισθάνομαι πιο ψύχραιμη, κάθομαι και μελετώ εκείνη τη στέρηση, εκείνη τη δικιά της αναπηρία. Μα πώς μπορούσε, λέω μόνη μου, πώς τα κατάφερνε να συγκρατεί το ασυγκράτητο ζεστό ρεύμα που ξεχειλίζει από κάθε καρδιά μπροστά στα μικρά όλου του κόσμου; 
Εδώ, κοιτάς ένα γατάκι, ένα ένα σαλιγκαράκι και η πρώτη παρορμητική σου κίνηση είναι να απλώσεις το χέρι να τα αγγίξεις, να αισθανθείς την αφή τους, να τους πεις… δεν ξέρω τί να τους πεις… τόσο συγκινούμαι… 
Για σένα την ίδια περισσότερο το χρειάζεσαι αυτό. Τα χάδια που δε δώσαμε μας μαραίνουν, μας αφαιρούν το κόκκινο από το αίμα της καρδιάς.
Πώς μπορούσε να μην απλώνει ποτέ πάνω μου την παλάμη της, πώς κρατιόταν, γιατί δυσκολευόταν να με ακουμπήσει; 
Ήμουνα τόσο άσχημη; 
Τόσο αντιπαθητική; 
Τόσο κακό παιδί που συνεχώς την εκνεύριζα και με κοιτούσε, κάθε λίγο και λιγάκι, έτσι θυμωμένα ή εξεταστικά; 
Το εξεταστικό μάτι ήταν το χειρότερο!

Δεν ήξερα πώς να φερθώ όταν έπεφτε πάνω μου το βλέμμα της, κάτω απ’ το βλέμμα της. Με έφερνε σε τρομερή αμηχανία. Δεν καταλάβαινα τί έβλεπε σ’ εμένα και σάστιζα κι εγώ με τον εαυτό μου, τον αντιπαθούσα τον άχαρο εαυτό μου τον σκόρπιο και αδύναμο. 

Δεν είχα ιδέα ποια ήμουν, τί έκανα, σάστιζα σε βαθμό να γίνομαι αργότερα, όταν έφτασαν στην προεφηβεία, υστερική. Ακόμα κι όταν μεγάλωσα και έγινα γυναίκα, όταν παντρεύτηκα, όταν γέννησα τις δίδυμές μου, έτσι με μπέρδευε. 
Πάντα με εξέταζε πώς δείχνω και τί κάνω με το μάτι της, δεν έλεγε πολλά λόγια. 
Αν μου μιλούσε περισσότερο, αν μου εξηγούσε τί θέλει από μένα, ακόμη και αν με μάλωνε, θα τα βρίσκαμε, είμαι σίγουρη. Όμως, με το να μη μου μιλάει, ενώ με έλεγχε τόσο αυστηρά με το βλέμμα της, με τσάκιζε.. 
Γιατί ήταν σαν να μη με θεωρούσε άξια ούτε καν για να με μαλώσει, ανάξια για αγάπη αλλά και για δηλωμένη αντιπάθεια. Το περίεργο είναι πως είχε πάντα έναν χαϊδεμένο γάτο, ήταν απίστευτα τρυφερή και εκφραστική μαζί του, αγωνιούσε, του μιλούσε, τον τάιζε · το πιο σπουδαίο, τον χάιδευε! 
Μπορούσε να χαϊδεύει…
Όταν ήμουν μικρή, κοιτούσα από την πόρτα της κρυφά πώς ντάντευε το γατί της, πόσο αλλιώτικα τον κοιτάζει. 
Μια δυο φορές τού πάτησα με λύσσα την ουρά. Μεγαλύτερη, τον αγάπησα πολύ κι εγώ και ήθελα να τον χαϊδεύω. Μου το απαγόρευσε. Έλεγε πως ήμουν άγαρμπη και θα τον πονούσα.
Είναι ανεξίτηλη η έκφραση της μάνας, εκείνη η συγκεκριμένη έκφραση που υιοθετεί για το παιδί της. Νομίζω πως αυτό το βλέμμα είναι η βασική μοίρα μας. Δεν είμαι μοιρολάτρης, αλλά τούτο το είδος μοίρας, το παραδέχομαι: με ξεπερνάει.
Όταν με παρατηρούσε, όπως με παρατηρούσε, όταν μου απευθυνόταν με εκείνο τον τόνο φωνής, εγώ τα έχανα, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου τα έχανα μπροστά της. Περίμενε από μένα να κάνω κάτι καλό ή κάτι κακό; Να είμαι ήσυχη ή να ατακτήσω; Αλλόκοτο, αλλά διαισθανόμουν πως προτιμούσε τα δεύτερα, δεν ξέρω γιατί, αλλά μου μετέδιδε περίπου αυτή την προσμονή. Να κάνω εντέλει, το χειρότερο. Να ατακτήσω. Να της επιβεβαιώσω κάτι που περίμενε και να της επιβραβεύσω την γνώμη της για μένα. 
Ήταν παρανοϊκό το δίλημμα που μου περνούσε. Κι εγώ επιθυμούσα τρελά να μην την απογοητεύσω.
Με τον καιρό, το να μην την απογοητεύσω, έγινε το σταθερό μου κριτήριο και το κίνητρο της συμπεριφοράς μου, του χαρακτήρα μου σιγά – σιγά.
Καλά λένε πως γίνεσαι τελικά εκείνος που σου ζητούν κάποιοι να είσαι. Αυτοί οι κάποιοι είναι οι «σημαντικοί άλλοι»…

themamagers
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το σχολείο τελείωσε και βαριέμαι! Έφηβοι και καλοκαιρινές διακοπές

Διακοπές και έφηβοι. Μια συχνή διαμάχη μεταξύ γονέων και παιδιών είναι πώς θα περάσουν αυτές οι φαινομενικά ατελείωτες εβδομάδες. Οι γονείς συχνά ανησυχούν και εκνευρίζονται όταν βλέπουν το έφηβο παιδί τους «κολλημένο» σε μια οθόνη υπολογιστή ή στο κινητό του. Ταυτόχρονα, για τους περισσότερους γονείς οι υποχρεώσεις συνεχίζονται αμείωτες μέσα στο καλοκαίρι και δεν υπάρχουν πάντα συγγενείς που μπορούν να φιλοξενήσουν τα παιδιά για κάποιο διάστημα.
Μία πρώτη και σημαντική κίνηση από την πλευρά του γονέα θα ήταν να συζητήσει με το παιδί για τα σχέδια και όνειρα του για το καλοκαίρι. Ίσως να εκπλαγείτε όταν ανακαλύψετε ότι ο γιος ή η κόρη σας έχει κάποιους πολύ σαφείς στόχους, αλλά απλώς δεν είχε ανοίξει αυτό το θέμα μαζί σας. Αφιερώστε λίγο χρόνο να συζητήσετε για το τι θα ήθελαν να είναι διαφορετικό στη ζωή τους, στους ίδιους ή ακόμα και στην οικογένεια με την επιστροφή στα θρανία τον Σεπτέμβριο.
Πιθανότατα θα διαπιστώσετε ότι πραγματικά θέλουν να βελτιώσουν κάποια ικανότητα, να καλλιεργήσουν τις φιλίες τους ή ίσως να αισθάνονται την ανάγκη για μια πραγματική ξεκούραση και ένα διάλειμμα.

Βοηθήστε τους να σκεφτούν τα χόμπι τους και αν υπάρχουν προσωπικοί στόχοι που θα μπορούσαν να επιτύχουν τώρα που έχουν περισσότερο χρόνο για να εξασκηθούν ή να αφιερωθούν σε μία δραστηριότητα. Αυτό μπορεί να αφορά τον αθλητισμό, τη γυμναστική, το χορό, τη μουσική, ή κάποια άλλη ικανότητα που θα ήθελαν να καλλιεργήσουν.
Η δική σας ώριμη οπτική ως γονέας μπορεί να ανοίξει νέους ορίζοντες στα παιδιά σας και να τα κάνει να σκεφτούν εναλλακτικές που δεν είχαν περάσει από το μυαλό τους. Ωστόσο, είναι πολύ σημαντικό να ακουστεί πραγματικά η φωνή του εφήβου σας και να μην αισθανθεί ότι το καλοκαίρι τους έχει προγραμματιστεί γι’ αυτούς χωρίς αυτούς.

Τα περισσότερα summer camps καλύπτουν νέους μέχρι την ηλικία των 14 ετών, υπάρχουν όμως και πολλές προγραμματισμένες δραστηριότητες από διάφορους φορείς και για λίγο μεγαλύτερες ηλικίες.
Μία άλλη επιλογή θα ήταν να τους αναθέσετε κάποιον καθήκον ή επισκευή στο σπίτι με αμοιβή ένα ποσό για χαρτζιλίκι. Αυτό θα αυξήσει την αίσθηση ανεξαρτησίας τους. Επίσης διερευνήστε εάν κάποιος φίλος ή συγγενής χρειάζεται ανάλογη βοήθεια.

Μία άλλη ιδέα θα ήταν να υποστηρίξετε την συμμετοχή του εφήβου σε κάποια εθελοντική δραστηριότητα που θα τον ενδιέφερε, όπως για παράδειγμα η προσφορά βοήθειας σε αδέσποτα ζώα.

Για τους έφηβους είναι πολύ σημαντικός ο χρόνος που περνάνε με τους φίλους τους και μάλιστα είναι αναπτυξιακή ανάγκη. Γνωρίστε τους φίλους των παιδιών σας και εφόσον δεν συντρέχουν λόγοι για ανησυχία, ενθαρρύνετε τις συναντήσεις σε σπίτια.

Συζητήστε με άλλους γονείς που έχουν παιδιά στην ίδια ηλικία. Μοιράζεστε τις ίδιες αγωνίες και μπορεί να βρείτε ενδιαφέρουσες ιδέες ώστε να οργανώσετε δραστηριότητες. Μπορεί ο κάθε γονέας μεμονωμένα να μην έχει το χρόνο να υλοποιήσει κάτι τέτοιο αλλά συλλογικά να είναι εφικτό.

Καλό καλοκαίρι!

Γράφει στο efiveia.gr η Ψυχολόγος Φοίβη Σπέη
efiveia.gr
Γράφει στο efiveia.gr η Ψυχολόγος Φοίβη Σπέη
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εγκαταλελειμμένα παιδιά από εισαγγελικές παραγγελίες στα Παιδιατρικά Νοσοκομεία

Είναι σύνηθες, όταν σβήνουν τα φώτα της δημοσιότητας, τα προβλήματα να μην λύνονται. Αυτό συνέβη και με τα παιδιά που "φιλοξενούνται" στα Παιδιατρικά Νοσοκομεία μετά από εισαγγελική παραγγελία, επειδή δεν υπάρχουν κατάλληλες μεταβατικές δομές.
Η εγκατάλειψη από την πολιτεία δεκάδων παιδιών, που “φιλοξενούνται” σε Παιδιατρικά Νοσοκομεία σε ακατάλληλο γι' αυτά περιβάλλον -καθώς η επιμέλειά τους, έχει αφαιρεθεί από τους γονείς τους με εισαγγελική παραγγελία- είναι παλιά πληγή στη χώρα μας, η οποία κατά καιρούς επανέρχεται.
Ήταν στα μέσα του περασμένου Απριλίου όταν η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ), αλλά και οι γιατροί του νοσοκομείου Παίδων “Αγ. Σοφία” ανέδειξαν το πρόβλημα της έλλειψης κατάλληλων προνοιακών δομών και κατήγγειλαν τις τραγικές συνθήκες κάτω από τις οποίες φιλοξενούνται "προσωρινά” εδώ και χρόνια, 40 ασυνόδευτα παιδιά στο νοσοκομείο Παίδων "Αγ.Σοφία".
Οι αποκαλύψεις για την παραβατικότητα που έχουν αναπτύξει οι έφηβοι -οι περισσότεροι από τους οποίους έχουν βεβαρημένο ιστορικό εξαιτίας τραυματικών οικογενειακών εμπειριών- αλλά και η μηδενική μέριμνα από την πλευρά της πολιτείας για την αποκατάσταση της ψυχοκοινωνικής τους ισορροπίας, προκάλεσαν σφοδρές αντιδράσεις.

Κάτω από την πίεση της κοινής γνώμης, η προηγούμενη ηγεσία του Υπουργείου Υγείας αναγκάστηκε να ασχοληθεί με το πρόβλημα, το οποίο ωστόσο, δεν της ήταν άγνωστο. Ο πρώην υπουργός Υγείας κ.Ανδρέας Ξανθός ανακοίνωσε -μετά από σύσκεψη με τους εμπλεκόμενους φορείς, στην 1η Υγειονομική Περιφέρεια- ότι θα δημιουργηθούν, όχι ένας, αλλά δύο Ξενώνες για Εφήβους (ένας για αγόρια και ένας για κορίτσια) σε δομές που θα παραχωρήσει το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΕΚΚΑ), μετά από σχετική Προγραμματική Σύμβαση που θα υπογραφεί με το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και με χρηματοδότηση του Υπουργείου Υγείας.
Η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας, μάλιστα, δεσμεύτηκε να εκδώσει πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος στις αρχές Μαΐου, ενώ η καταληκτική ημερομηνία που δόθηκε για τη λειτουργία των ξενώνων ήταν τα τέλη Ιουνίου.

Ποια είναι η εικόνα σήμερα
Οι υποσχέσεις δεν τηρήθηκαν, ενώ οι 40 έφηβοι του “Αγία Σοφία” που εξακολουθούν μέχρι σήμερα να μην έχουν βρει μόνιμη στέγη, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.
Σύμφωνα με στοιχεία, τα παιδιά (από 10 έως 16ετών) που φιλοξενούνται σήμερα στα παιδιατρικά νοσοκομεία είναι:

  • 35 στο Παίδων “Αγ.Σοφία”
  • 15 στο Παίδων “Αγλ. Κυριακού”
  • 22 στο Παίδων “Πεντέλης”
Σ' αυτά έρχονται να προστεθούν και περίπου 20 βρέφη εγκαταλελειμμένα από τους γονείς τους, τα οποία παραμένουν εγκλωβισμένα στα δημόσια μαιευτήρια “Έλενα Βενιζέλου” και “Αλεξάνδρα”, εξαιτίας προβλημάτων υποστελέχωσης του Κέντρου Βρεφών “Η Μητέρα”, δομή που θα μπορούσε να τους προσφέρει προσωρινή φιλοξενία.
Είναι χαρακτηριστικό, ότι το Κέντρο Βρεφών "Η Μητέρα" αναγκάστηκε προεκλογικά να ανακοινώσει το κλείσιμο του κέντρου υποδοχής βρεφών, λόγω έλλειψης προσωπικού.

Ειδικευόμενοι του Παίδων “Αγ.Σοφία”: “Καμία αλλαγή από τον Απρίλιο”
Ο γιατρός Σωτήρης Σεμερτζιάν, μέλος της Επιτροπής Ειδικευομένων Ιατρών της Α' Πανεπιστημιακής Κλινικής του Παίδων “Αγ. Σοφία”, υποστηρίζει μιλώντας στο Iatropedia.gr ότι η κατάσταση παραμένει η ίδια:
“Καμία θεσμική ή νομική αλλαγή. Όπως τα λέγαμε και τον Απρίλιο. Έχουμε περισσότερα ή λιγότερα παιδιά και περισσότερα ή λιγότερα προβλήματα μαζί τους. Μέχρι τέλη Ιουνίου είχαν πει ότι θα ήταν έτοιμη μία νέα δομή και προφανώς δεν έχουμε ενημερωθεί για κάποια ενέργεια. Κάποια παιδιά προχώρησαν παρακάτω σε ιδρύματα, αλλά ήρθαν άλλα. Εξακολουθεί η ροή των περιστατικών”, αναφέρει ο γιατρός.

Οι έφηβοι δεν λαμβάνουν ειδική φροντίδα, με αποτέλεσμα να εκδηλώνουν παραβατική συμπεριφορά. Μετά από σειρά βίαιων επιθέσεων που σημειώθηκαν εναντίον του προσωπικού του νοσοκομείου, αλλά και άλλων νοσηλευομένων παιδιών, οι γιατροί του Παίδων “Αγ. Σοφία” πήραν την πρωτοβουλία στα τέλη Απριλίου και έστειλαν επιστολή στον Διοικητή του Νοσοκομείου και το υπουργείο Υγείας, στην οποία έκαναν λόγο για σαφή “κακοποίηση” των παιδιών :
“Τα περισσότερα παιδιά είναι ασυνόδευτα, απέχουν από εκπαιδευτικές δραστηριότητες-σχολείο, δεν έχουν κανέναν οικείο, δεν έχουν συγκεκριμένους ενήλικες φροντιστές και οι μέρες τους κυλούν χωρίς περιεχόμενο. Γεγονός που συνιστά μια ξεκάθαρη μορφή ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ για τα ίδια τα παιδιά, που κατά την παραμονή τους στο νοσοκομείο διαβιούν χωρίς την απαραίτητη φροντίδα και προσοχή. Αναπόφευκτα, το δυσμενές για εκείνα περιβάλλον, επιδεινώνει την ψυχική τους κατάσταση και τη συμπεριφορά τους", τόνιζαν χαρακτηριστικά οι γιατροί στην επιστολή τους.

Ο γιατρός κ. Δεμερτζιάν επισημαίνει σήμερα, ότι οι γιατροί εξακολουθούν να ζητούν αξιοπρεπείς συνθήκες για τα παιδιά αυτά: “Αξιοπρεπείς συνθήκες και ασφάλεια! Πρώτα και κύρια για τα ίδια τα παιδιά, για τα υπόλοιπα που νοσηλεύονται και για εμάς το προσωπικό”, αναφέρει ο γιατρός και συμπληρώνει: “Θεωρούμε ότι ένα σημαντικό κομμάτι της λύσης είναι να μην έρχονται αυτά τα παιδιά στο Παίδων για διαμονή. Αν δεν είναι απαραίτητο για την υγεία τους, να βρίσκονται εξ' αρχής σε κάποιον χώρο υπό την ευθύνη κάποιων ανθρώπων, που θα μπορούν να τα χειριστούν ως προσωρινοί κηδεμόνες ή επιτηρητές. Αλλιώς καταντάμε να γίνεται το νοσοκομείο “σπίτι” τους. Και όχι χώρος που γίνονται προληπτικές εξετάσεις”

ΠΟΕΔΗΝ: “Αν δεν σταματήσει η ροή των παιδιών με εισαγγελικές παραγγελίες, δεν θα λυθεί το πρόβλημα”
Ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ) κ. Μιχάλης Γιαννάκος επισημαίνει ότι οι νέες ηγεσίες των υπουργείων Υγείας και Εργασίας & Κοινωνικής Αλληλεγγύης (το οποίο εποπτεύει τις προνοιακές δομές) θα πρέπει να συνεργαστούν με τοΕθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΕΚΚΑ), ώστε να δοθεί λύση το συντομότερο δυνατό. Οι διαδικασίες για την παραχώρηση του χώρου στο Υπουργείο Υγείας από το Εργασίας, για τη δημιουργία του ξενώνα θα πρέπει να επισπευσθούν, αναφέρει ο κ. Γιαννάκος:
“'Ολα στη “σκέψη” έχουν μείνει. Επίσης, το υπουργείο Υγείας δεν είναι αρμόδιο για τη λειτουργία του Ξενώνα, θα πρέπει να τη δώσει σε ΜΚΟ. Πότε θα γίνουν όλα αυτά; Η λύση είναι συγκεκριμένη. Χρειάζονται επειγόντως νέες δομές και στελέχωση. Πώς να πάνε τα παιδιά σε προνοιακές μονάδες, όταν η λίστα αναμονής είναι 1 χρόνος; Πως να μεταφερθούν τα βρέφη από τα μαιευτήρια στο “Μητέρα”, όταν έκλεισε το τμήμα και δεν γίνονται εισαγωγές; Δεν υπάρχει προσωπικό, υπάρχει συρρίκνωση της λειτουργίας. Πρέπει να αλλάξει η πολιτική με λίγα λόγια για να εξαλειφθεί το φαινόμενο. Και το ΕΚΚΑ πρέπει να πάρει την ευθύνη να μην στέλνει παιδιά με εισαγγελική παραγγελία στα παιδιατρικά νοσοκομεία”, τονίζει ο Πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ.

Συνήγορος του Παιδιού: "Τα παιδιά εκδηλώνουν ακόμη και μεταδιδόμενα νοσήματα στα Παιδιατρικά Νοσοκομεία"
Από το 2015, ο Συνήγορος του Παιδιού έχει συντάξει σχετική Έκθεση, με τις διαπιστώσεις του για τη λειτουργία ιδρυμάτων παιδικής προστασίας, με τίτλο “Τα Δικαιώματα των Παιδιών που ζουν σε ιδρύματα”.
Στην έκθεση γίνεται εκτενής αναφορά στο πρόβλημα της μακροχρόνιας παραμονής των ασυνόδευτων παιδιών στα Παιδιατρικά Νοσοκομεία, αλλά και στις σοβαρές κοινωνικές προεκτάσεις του:
“Ο αριθµός των παιδιών που εισάγονται ή παραµένουν στο νοσοκοµείο για κοινωνικούς λόγους έχει αυξηθεί δραµατικά τα τελευταία 3-4 χρόνια. Σε αυτά συµπεριλαµβάνονται παιδιά µεταναστών και προσφύγων, τα οποία πολλές φορές δεν οµιλούν ούτε κατανοούν την ελληνική γλώσσα, γεγονός που προκαλεί επιπρόσθετες δυσκολίες στην παραµονή και φροντίδα τους στον χώρο του νοσοκοµείου. Οι επιπτώσεις της κατάστασης αυτής στα ενδιαφερόµενα παιδιά είναι πολλαπλές, καθώς σε µια ιδιαίτερα κρίσιµη και δύσκολη περίοδο βρίσκονται ουσιαστικά µόνα τους σε άγνωστο περιβάλλον, χωρίς σταθερά πρόσωπα φροντίδας, µε πολλούς περιορισµούς, χωρίς την κατάλληλη υποστήριξη ή τα αναγκαία ερεθίσµατα. Αναφέρονται περιπτώσεις παιδιών που εκδηλώνουν νοσήµατα, ως αποτέλεσµα της µακρόχρονης παραµονής στο νοσοκοµείο. Επίσης, συχνό φαινόµενο είναι η εισαγωγή τους σε µονάδες νοσηλείας παιδοψυχιατρικών κλινικών των νοσοκοµείων, λόγω αντιδράσεων συµπεριφοράς οι οποίες δεν συνιστούν ψυχική διαταραχή, αλλά απόρροια εµπειριών κακοποίησης ή παραµέλησης, ή ακόµη και της ίδιας της παραµονής τους στο νοσοκοµείο στις παραπάνω συνθήκες”.
Δείτε ολόκληρη την έκθεση του Συνηγόρου του Παιδιού ΕΔΩ
iatropedia.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κυριακή, 14 Ιουλίου 2019

Η Google δεν είναι γιατρός - Cyberchondria

Ο πονόλαιμος μπορεί να είναι σύμπτωμα καρκίνου, οι πόνοι στην κοιλιά ίσως οφείλονται σε σπαστική κολίτιδα, οι κράμπες στα πόδια σε υπερβολική κόπωση. 
Αυτές είναι μόνο λίγες από τις χιλιάδες διαγνώσεις που κάνει καθημερινά ο … dr Google!  
Έχει συμβεί σε όλους μας να έχουμε αισθανθεί έναν πόνο και να έχουμε προστρέξει στο Google, αναζητώντας τις πιθανές του αιτίες. 
Το 81% των χρηστών του Ίντερνετ αναζητούν στον κυβερνοχώρο πληροφορίες που αφορούν την υγεία τους, με αποτέλεσμα πολλοί να οδηγούνται σε λάθος συμπεράσματα και να τους κυριεύει ο πανικός. 

Το φαινόμενο Cyberchondria έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας… Αν ανήκετε κι εσείς στην κατηγορία ανθρώπων που έχουν αντικαταστήσει τον γιατρό με το … ποντίκι του υπολογιστή, οι γραμμές που ακολουθούν σας… αφορούν!
Αν κάθε περίεργη ενόχληση, αντί να σας οδηγεί στο σαλονάκι του γιατρού, σας φέρνει μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή να ψάχνετε σε site υγείας για τις παθήσεις που αντιστοιχούν στα συμπτώματά σας, τότε μάλλον ανήκετε στην κατηγορία των cyberchondriacs
O –ελληνιστί- κυβερνοχόνδριος είναι εκείνος που αναζητά πληροφόρηση για θέματα υγείας μέσω Διαδικτύου. 
Οι ειδικοί κρούουν των κώδωνα του κινδύνου, καθώς σύμφωνα με έρευνες, ενώ ένας στους δύο κάνει αυτοδιάγνωση με τη βοήθεια του Ίντερνετ, μόνο ένας στους τέσσερις ελέγχει την εγκυρότητα της πηγής αναζήτησης πληροφοριών. 
Η χώρα μας, μάλιστα, συγκαταλέγεται στις χώρες που εμφανίζουν την πιο ραγδαία αύξηση χρήσης των site υγείας.
Σίγουρα δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε τη δύναμη του Διαδικτύου αλλά και την πολύτιμη βοήθειά του όσον αφορά στην πληροφόρησή μας, όμως υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος, που είναι η λανθασμένη αυτοδιάγνωση που οδηγεί είτε σε εφησυχασμό, είτε σε …πανικό!

Το να κάνουμε αναζητήσεις για ιατρικά συμπτώματα, προσπαθώντας να διαγνώσουμε μόνοι μας κάποιο πρόβλημα υγείας, είναι μια πρακτική η οποία όχι μόνο δεν έχει νόημα, αλλά είναι και πολύ επικίνδυνη… 

Ας δούμε όμως το θέμα πιο αναλυτικά.

Το Διαδίκτυο βλάπτει σοβαρά την υγεία;
Παλαιότερα η πληροφόρηση για ιατρικά θέματα προερχόταν από εγκυκλοπαίδειες ή από βιβλία με ιατρικά θέματα. Σήμερα, με την ευρεία διάδοση του Διαδικτύου είναι πιο εύκολο από κάθε άλλη φορά να αποκτήσει κάποιος τις πληροφορίες που επιθυμεί για οποιαδήποτε πάθηση. Αυτό που πολλοί φαίνεται να αγνοούν ωστόσο, είναι πως τις περισσότερες φορές τα αποτελέσματα τέτοιων αναζητήσεων είναι λανθασμένα και μη έγκυρα. 
Δυστυχώς, η τεράστια αυτή πηγή πληροφόρησης που ακούει στο όνομα Ίντερνετ, είναι η …Disneyland των υποχόνδριων!
Ο κατά φαντασία ασθενής ανατρέχει συνέχεια στον κυβερνοχώρο, αναζητώντας ασθένειες με συμπτώματα που συμπίπτουν με τα δικά του. Κάποιες φορές μπορεί να καθησυχαστεί, κάποιες άλλες όμως του δημιουργούνται ακόμη περισσότερες ανησυχίες. Νιώθει καχυποψία και πολλές φορές αμφισβητεί ακόμη και τον γιατρό του, όταν τελικά φτάσει σε αυτόν, που δεν του σύστησε τη θεραπεία ή τις εξετάσεις που βρήκε στο Ίντερνετ.
Οι ίδιοι οι γιατροί αναφέρουν χαρακτηριστικά, πως φθάνουν καθημερινά στο γραφείο τους ασθενείς με χαρτιά που έχουν εκτυπώσει από το σπίτι και προσπαθούν να τους πείσουν για την ασθένεια που νομίζουν πως έχουν. 
Το φαινόμενο Cyberchondria έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις, με τους γιατρούς να αναρωτιούνται για το ποια θα πρέπει να είναι τα μέτρα αντιμετώπισης του φαινομένου.

4 λόγοι για να ξανασκεφτείτε αν θα πατήσετε το κλικ!

Το Ίντερνετ δεν είναι πάντα έγκυρο: 
Μπορεί ο κυβερνοχώρος να είναι ένα παράθυρο προς την πληροφόρηση, ακριβώς όμως επειδή είναι ανοιχτό για όλους και δεν υπάρχουν περιορισμοί, μπορεί ο καθένας να ποστάρει τις προσωπικές του εμπειρίες πάνω σε θέματα υγείας και αυτό να καταστεί επικίνδυνο! 
Για αυτό, καλό θα είναι πριν επισκεφτείτε μια ιστοσελίδα, να ελέγξετε τις πηγές της και να διασταυρώσετε αν είναι τεκμηριωμένες και αξιόπιστες. 

Μην πιστεύετε ό,τι διαβάζετε: 
Υπάρχουν πολλά συμπτώματα, που μπορεί να υποδηλώνουν είτε ασήμαντα είτε πολύ σημαντικά προβλήματα υγείας. 
Επειδή όμως δεν είμαστε γιατροί και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε σε ποια κατηγορία ανήκουμε δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση επειδή κάποιος πήρε το τάδε φάρμακο και είδε αποτελέσματα, να το πάρουμε και εμείς. 
Εδώ ισχύει το ρητό που μας έλεγαν από παιδιά «Δηλαδή αν πηδήξω από το παράθυρο, θα πηδήξεις και εσύ;».

Σκεφτείτε λογικά: 
Παλαιότερα, όταν δεν υπήρχε το Ίντερνετ, καλούσαμε τον γιατρό μας, του λέγαμε τα συμπτώματά μας και αυτός κρίνοντας την σοβαρότητα ή μη της κατάστασής μας καλούσε στο ιατρείο του για μια εκτενέστερη εξέταση. 
Αν σκεφθούμε μάλιστα, ότι ακόμη και οι ίδιοι οι γιατροί συχνά ζητούν τη γνώμη συναδέλφων τους σε κάποιες ιδιαίτερες περιπτώσεις για να σιγουρευτούν για τη διάγνωση, εσείς πώς παραδίδετε αμαχητί μία τέτοια σημαντική διαδικασία στο… Ίντερνετ; 

Προστατέψτε τον εαυτό σας: 
Ακόμη και ο πιο ψύχραιμος άνθρωπος θα λυγίσει μόλις διαβάσει ότι τα συμπτώματα που έχει ίσως είναι σημάδια καρκίνου. Μετά από αυτό σίγουρα οι επισκέψεις στους γιατρούς θα αυξηθούν λόγω των ψυχοσωματικών που θα σας δημιουργηθούν και άγχος θα διαδεχθεί ο πανικός! 
Μην ψάχνετε ποτέ για συμπτώματα σε διάφορα ιατρικά sites. Διαχειριστείτε με ψυχραιμία το οποιοδήποτε θέμα υγείας προκύψει και επισκεφτείτε τον οικογενειακό σας γιατρό – αυτός είναι ο μόνος αρμόδιος για να σας συμβουλεύσει. Σε αντίθετη περίπτωση, ετοιμαστείτε για κρίσεις… πανικού… 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Μόνο οι δυνατοί ξέρουν να ζητάνε συγγνώμη»

Ένα συγκινητικό γράμμα μιας γιαγιάς στην εγγονή της
Μια γιαγιά έγραψε αυτό το γράμμα στην νεογέννητη εγγονή της.

— Αγαπημένη μου, θα μπορούσα να γράψω αυτό το γράμμα στη μαμά σου, πριν 25 χρόνια… Αλλά τότε ήμουν μόλις 25 ετών, και με απασχολούσαν άλλα προβλήματα: τι να ταΐσω την οικογένεια, πως να πάω την κόρη μου στον παιδικό σταθμό και να μη χάσω μάθημα στο πανεπιστήμιο. Ο παππούς σου δούλευε στη βραδινή βάρδια και δε μπορούσε να με βοηθήσει, όταν η μαμά σου έκλαιγε τα βράδια από παιδικές αρρώστιες. Τώρα είμαι 50 ετών, και μάζεψα αρκετή εμπειρία, που θέλω να την μοιραστώ μαζί σου. Δεν σου εγγυώμαι ότι ξέρω τα πάντα για τη ζωή, αλλά στη τελική είμαι η γιαγιά σου και θέλω να είσαι ευτυχισμένη. Οι συμβουλές μου θα σου χρειαστούν!


Μη φοβηθείς να πέσεις
Κάνε βόλτες με ποδήλατα, σε κούνιες, σε πατίνια και μη φοβηθείς να πέσεις. Θα πονέσεις, αλλά χάρη σε αυτό θα μάθεις να είσαι γρήγορη και να σηκώνεσαι, όταν θα θέλεις να κλάψεις.

Μη φοβηθείς να λες την άποψή σου
Δεν είσαι υποχρεωμένη να σιωπάς, αν κάτι δε σου αρέσει ή όταν δεν συμφωνείς. Μη κρύβεις τη γνώμη σου, ούτε για χάρη της φιλίας ούτε της αγάπης. Αν δε σε ακούνε ή απαιτούν να είσαι πιστή, τότε τέτοια αγάπη ή φιλία δεν αξίζει.

Μη ντραπείς να ζητήσεις συγγνώμη
Μόνο οι δυνατοί ξέρουν να ζητάνε συγγνώμη και να παραδέχονται το λάθος τους, και θέλω να μεγαλώσεις ακριβώς έτσι. Είναι δύσκολο να πεις «Συγχώρεσέ με, έκανα λάθος. Πως μπορώ να διορθώσω την κατάσταση;»Αλλά πρέπει να μάθεις, και μετά κανείς δε θα μπορεί να σε νικήσει.

Μη φοβηθείς να πάρεις κακό βαθμό
Η βάση δεν είναι και άσχημος βαθμός. Θα σου υποδείξει τα αδύνατα σημεία σου. Θα γνωρίζεις έτσι τι πρέπει να δουλέψεις. Ο χαμηλός βαθμός δε σημαίνει, ότι είσαι ανόητη. Είναι απλά ένα κίνητρο για δράση.

Μη φοβηθείς να μην είσαι δημοφιλής
Όσο οι άλλοι θα κάνουν πάρτυ και θα φωτογραφίζονται παρέα, εσύ μπορείς να μάθεις να ρίχνεις τέλεια με τόξο, να καβαλάς ένα άλογο, να μάθεις μια τέχνη. Όσο οι άλλοι στα 18 τους ακόμα θα αναζητούν πόσο δημοφιλείς είναι, εσύ θα είσαι σε θέση να ταξιδέψεις σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι πιθανότητες είναι άπειρες.

Μη φοβηθείς να είσαι παράξενη
Η γιαγιά σου δε φοβάται!

Μη φοβηθείς να ερωτευτείς!
Η αγάπη θα σου γυρίσει πίσω. Να χαίρεσαι που επιτέλους μεγάλωσες.

Μη φοβηθείς το πρώτο φιλί
Πίστεψε τη γιαγιά σου, ότι είναι εκπληκτικό! Μη φοβηθείς, όλες οι γυναίκες φιλάνε φανταστικά, μιας και είναι στο αίμα μας.
Μη φοβηθείς να παντρευτείς ή το αντίθετο να μη παντρευτείς
Όταν θα μεγαλώσεις, δεν θα αφορά κανέναν αν θα φοράς βέρα ή όχι. Αλλά αν αποφασίσεις, ότι ο γάμος και η οικογένεια είναι αυτό που θέλεις, προσπάθησε να γνωρίσεις τον άνθρωπό σου, και όλα θα γίνουν. Ακόμα και τα πεταμένα άπλετα ρούχα δε θα σε πειράζουν. Αλλά θα έχεις κάποιον να σου κάνει μασάζ τα βράδια ή κάποιον να βγάλετε παρέα τον σκύλο βόλτα.

Μη φοβηθείς να γεννήσεις
Δε θα σου πω ψέμματα, πονάει. Αλλά είναι το πιο όμορφο πράγμα, που μπορεί να συμβεί στη ζωή μιας γυναίκας.

Μη φοβηθείς το διαζύγιο
Στη ζωή συμβαίνουν διάφορα. Κυρίως μην απελπίζεσαι και μην κλείνεσαι στον εαυτό σου. Το διαζύγιο δεν είναι το τέλος του κόσμου. Είναι η αρχή από κάτι νέο, και πιθανόν κάτι περισσότερο ενδιαφέρον.

Μη φοβηθείς τη μοναξιά
Μερικές φορές η μοναξιά είναι απαραίτητη. Είναι και ευχάριστη. Αλλά δεν είναι για πολύ. Ξέρω την οικογένειά μας.

Μη φοβηθείς να κλάψεις
Τα δάκρυα είναι η επιλογή του δυνατού. Είμαι δυνατή και κάνω αυτό που θέλω. Θέλω γελάω, θέλω κλαίω, θέλω πετάω όλα τα πράγματά μου στο σπίτι.

Μη φοβηθείς να δοκιμάζεις νέα πράγματα
Μη σκέφτεσαι την ηλικία ή τι θα πουν οι άλλοι. Πάρε από τη ζωή τα καλύτερα, και δεν έχει σημασία πόσο ανόητη είναι η επιθυμία σου.

Μη φοβηθείς να γεράσεις
Με τον καιρό θα εκτιμήσεις την ζωή και θα αγαπήσεις τους κοντινούς σου. Και μπορεί και εσύ να γράψεις ένα γράμμα στα εγγόνια σου.

Μη φοβηθείς να χάσεις τους αγαπημένους σου
Αμφέβαλλα αν αξίζει να στο γράψω αυτό. Οι απώλειες είναι αναπόφευκτες. Αλλά η αγάπη δεν χάνεται…

Σε αγαπάω, η γιαγιά σου.

fanpage.gr
enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αυτά που έμαθα συζητώντας με το παιδί μου

Από τότε που γεννήθηκε ο γιος μου, έχω μάθει πολλά από αυτόν. Τα παιδιά θα σας διδάξουν όλων των ειδών τα πράγματα. Πολλά από αυτά τα μαθήματα είναι απροσδιόριστα, προέρχονται από την παρατήρηση της φυσικής συμπεριφοράς των παιδιών, κάτι εντελώς ανεμπόδιστο από προκαταλήψεις, φόβο ή προκαθορισμένες έννοιες κάθε είδους.
Ωστόσο, αρχίζετε πραγματικά να μαθαίνετε πολλά, όταν μεγαλώνουν αρκετά, ώστε να μπορούν να μιλήσουν. Τα παιδιά λένε τα πιο τρελά πράγματα, κάποια από αυτά απίστευτα αστεία, κάποια άλλα όμως εξαιρετικά εύστοχα. Δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι γνωρίζω τι θα φέρουν τα επόμενα δέκα χρόνια για εμάς, αλλά τώρα ο μεγαλύτερος μου γιος είναι έξι ετών και υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που έχω αποκομίσει από τις συζητήσεις μαζί του. Δεν γνωρίζω ποιος ήταν αυτός που πρώτος είπε ότι ο δάσκαλος μαθαίνει περισσότερα από τον μαθητή, απ΄ό,τι το αντίθετο, αλλά είναι πέρα για πέρα αλήθεια.

Να τρία σημαντικά πράγματα που έμαθα από το παιδί μου

1. Οι άνθρωποι είμαστε συναισθηματικά «σφουγγάρια»
Τα παιδιά εσωτερικεύουν τα πάντα. Ασχέτως του τι συμβαίνει γύρω του, ο γιος μου απορροφά τα πάντα και αυτό το γεγονός αλλάζει το πώς μιλά, αντιδρά και πράττει σε σχέση με τους άλλους. Είναι εκπληκτικό το να παρατηρεί κανείς αυτή τη διαδικασία να λαμβάνει χώρα, όταν τα παιδιά είναι ακόμα τόσο μικρά. Εντούτοις, αυτό δε σταματά στην παιδική ηλικία- απλά είναι δυσκολότερο να το διακρίνουμε αργότερα.
Αυτή η συνεχής κατάσταση απορρόφησης συνεχίζεται και στα ενήλικα χρόνια και μάς επηρεάζει με πραγματικά αξιοσημείωτους τρόπους: Οι άνθρωποι από τους οποίους περιτριγυρίζεστε, καθορίζουν πραγματικά το ποιοι θα γίνετε. Τα πράγματα που ακούτε, διαβάζετε και παρακολουθείτε, επηρεάζουν το πώς νιώθετε για τον εαυτό σας, τον κόσμο γύρω σας, αλλάζουν ακόμα και το πώς συμπεριφέρεστε. Και όλα αυτά μαζί επηρεάζουν τη στάση σας απέναντι στη ζωή.
Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που χρειάζεται να προσέχω για το τι απορροφά ο γιος μου, από τα τηλεοπτικά προγράμματα μέχρι τα παιχνίδια, τους φίλους που κάνει και όλα τα υπόλοιπα, έτσι κι εσείς χρειάζεται να προσέχετε επίσης ποια είναι τα ερεθίσματά σας και τι απορροφάτε τελικά- γιατί στην κυριολεξία αυτά είναι που σας διαμορφώνουν.

2. Η οπτική γωνία αλλάζει τα πάντα
Συχνά, τα παιδιά βλέπουν τα πράγματα από μια διαφορετική οπτική γωνία απ’ ότι εμείς οι ενήλικες και αυτό μπορεί να μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο δικός μας τρόπος μπορεί να είναι και λάθος ή τουλάχιστον λίγο διαστρεβλωμένος.
Ορισμένες φορές, ο γιος μου θα πει κάτι που θα με κάνει να σαστίσω. Μπορεί να μιλάμε για κάτι που συμβαίνει στον κόσμο, κάτι νέο που μπορεί να του διδάσκω ή που έμαθε ο ίδιος στο σχολείο, όπως για μια διαφορετική κουλτούρα ή έναν πόλεμο, ακόμα και κάτι σχετικό με την επιστήμη, και ξαφνικά θα μου κάνει μια ερώτηση, στην οποία δεν θα ξέρω τι να απαντήσω.
Και άλλες φορές, δεν είναι τόσο η διαφορετική οπτική που θα εκφράσει ένα παιδί και θα αλλάξει τον τρόπο που σκέφτεστε ή νιώθετε, όσο το ότι τελικά επιβεβαιώνει αυτό που ήδη γνωρίζατε βαθιά μέσα σας. Αυτό το παιδί, χωρίς κανένα κοινωνικό φίλτρο ή προκατάληψη (στοιχεία που ένας ενήλικας έχει), θα εκφράσει αυτό που σκέφτεται, επειδή δεν βλέπει λόγο να πει ψέματα, δεν έχει κανένα λόγο να κακομεταχειριστεί τα ζώα ή να πληγώσει κάποιον άλλο κλπ.
Ως ενήλικες, αν μπορούμε να μάθουμε να βλέπουμε τα πράγματα από μια φρέσκια, νέα οπτική γωνία, όπως συχνά κάνουν τα παιδιά, δεν θα είμαστε μόνο πιο ευτυχισμένοι (κάνοντας και τους γύρω μας λίγο πιο ευτυχισμένους επίσης), αλλά θα μπορέσουμε και να αξιοποιήσουμε τη δημιουργικότητά μας και να επιλύσουμε προβλήματα πιο αποτελεσματικά, δεξιότητες που αξίζει να εκμεταλλευτούμε.

3. Η ικανότητά μας να εκφραζόμαστε επιδρά στην ευεξία μας
Ορισμένες φορές, ο μικρότερος γιος μου δυσκολεύεται να επικοινωνήσει το πώς νιώθει για κάτι. Είναι τεσσάρων, οπότε βρίσκεται σε εκείνη την ηλικία όπου μπορεί να μιλήσει καλά, αλλά δεν γνωρίζει απαραιτήτως πώς να περιγράψει επαρκώς ορισμένα πράγματα.
Όταν δεν γνωρίζει μια λέξη, για παράδειγμα, θα εκνευριστεί, επειδή δεν θα έχει καταφέρει να αποκαλύψει σωστά το πώς νιώθει. Αυτή η ανικανότητα να μας εκφράσει το πώς νιώθει προκαλεί σύγχυση (και αποτελεί βασικό λόγο που τα μωρά επίσης κλαίνε) και επηρεάζει τον τρόπο που σκέφτεται και νιώθει.
Ευτυχώς, είναι σχετικά σύντομη περίοδος για τα παιδιά, αφού τελικά καταφέρνουν πολύ σύντομα να υιοθετήσουν τη γλώσσα που ακούνε από τους γονείς και το περιβάλλον τους. Εντούτοις, δυστυχώς, αυτή η ανικανότητα να εκφραστούν αποτελεσματικά, επεκτείνεται στην ενήλικη ζωή με παρόμοιο τρόπο.
Πολλοί άνθρωποι δεν είναι καλοί στο να επικοινωνούν αυτά που νιώθουν. Χωρίς μια τέτοια ικανότητα, η ψυχική και σωματική μας υγεία μπορεί να επηρεαστεί κατά πολύ. Όταν κάποιος σάς θυμώνει, επιλέγετε να του φωνάξετε ή να του εξηγήσετε τι σας προκαλεί; Όταν φοβάστε, το θάβετε μέσα σας ή ζητάτε τη στήριξη κάποιου για να σας δώσει δύναμη; Τελικά, όσο καλύτερα μπορείτε να εκφραστείτε στους άλλους, τόσο καλύτερα θα είστε ψυχολογικά, και όχι μόνο.
Άρθρο του Matt Valentine 
akappatou.gr
, Βοηθός Δημοσιογράφου, Τελειόφοιτη Πολιτικής Επιστήμης
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Σάββατο, 13 Ιουλίου 2019

«Ασθένειες» που πάθαινε η μάνα μου, όταν επαναστατούσα ως έφηβη

Εν πάσει περιτώσει, οι περισσότερες μητέρες εκείνης της εποχής (μιλάμε για τη δεκαετία του 80), έκαναν ότι ήξεραν και ό,τι καλύτερο μπορούσαν. Και ευτυχώς για εμάς, που μπορούμε να γελάμε με αυτά, κάθε φορά που τα σκεφτόμαστε.
Όταν η μάνα μου ένιωθε πως είχε εξαντλήσει όλες τις στραγητικές της απέναντι στις εφηβικές αντιδράσεις μου και την δικαιολογημένη για την ηλικία μου επαναστατικότητά μου, όταν οι τιμωρίες και οι απειλές «θα φωνάξω τον πατέρα σου και θα δεις» δεν έπιαναν τόπο, τότε επιστράτευε το μέγα μαμαδίστικο υπερόπλο που όμοιό του δεν έχει σκεφτεί ανθρώπινος νους: το «πεθαίνω-σβήνω-λιώνω-θα με τρέχετε στα νοσοκομεία».

«Θα με πεθάνετε, θα με πεθάνετε» ήταν η έκφραση που σήμαινε την έναρξη των «εκδηλώσεων» που περιελάμβαναν όλες τις θανατηφόρες αρρώστιες που μπορούν να χτυπήσουν μια μάνα πάνω σε απόγνωση, μια μάνα που έχει γίνει θυσία» που «τι άλλο να κάνω; να σου ανοίξω το κεφάλι να στα βάλω» σε μια κόρη που «δεν ακούει με τίποτα». Το «κλινικό» ρεπερτόριο περιελάμβανε 3 βασικά περιστατικά: Καρδιά, ανεβασμένη πίεση, γενική αδιαθεσία αγνώστης ταυτότητας (από να τη τσίμπησε μύγα της αφρικής, να έπαθε αλλεργία, μέχρι να της έπεσε η πίεση, να έχει τάση λιποθυμίας, να πρέπει να κάνει εμετό, ανάλογα την παρατυπία μου». Αλλά ας περάσουμε στο θεατρικό.

Καρδιά
Όταν «πάθαινε» καρδιά, η ανακοπή της συνέβαινε μονίμως σε μια γαλάζια βελούδινη πολυθρόνα όπου σωριαζόταν. Πιο συγκεκριμένα, και αφού είχε προηγηθεί μια γνωστή και αγαπημένη υστερία που δεν οδηγούσε πουθενά, σταματούσε ξαφνικά, «πάγωνε» στη θέση της, έφτιαχνε μια μάσκα απόγνωσης, γούρλωνε ελαφρώς τα μάτια και απότομα έπιανε την καρδιά της και έλεγε «δεν μπορώ, άλλο, η καρδιά μου φτερουγίζει, θα πάθω τίποτα». 
Στη συνέχεια, με το ένα χέρι στο στήθος σαν να την είχε χτυπήσει σφαίρα και με το άλλο κρατώντας το ντουβάρι πήγαινε τοίχο-τοίχο και σιγά σιγά κατευθυνόταν πάντα σε εκείνη την πολυθρόνα, έπεφτε πάνω της σαν σακί από πατάτες, έριχνε το κεφάλι πίσω και τέντωντε τα πόδια μπροστά σαν ξύλα. 
«Αχ, αχ αχ» έλεγε και βαριανάσαινε. «Θα με πεθάνετε, θα με πεθάνετε εδώ μέσα»…. 
Και δώστου «αχ, αχ, αχ, «εγώ μόνο το καλό σας θέλω» ξανάλεγε και κρατούσε και το στήθος (σε λάθος σημείο). Μετά ξεροκατάπινε και μου έλεγε «φέρε μου ένα ποτηράκι νερό, αχ, αχ, αχ, ξεράθηκε στο στόμα μου». 
Έτρεχα εγώ και το έφερνα. 
Το έπινε αργά κοιτώντας με πάνω από το ποτήρι για να δει αν «λύγισα» και μου το έδινε πίσω. Εγώ το ακουμπούσα σε ένα τραπεζάκι και της έλεγα «είσαι καλύτερα τώρα;», «δεν ξέρω» απαντούσε μισοπεθαμένα και συνέχιζε να ανασαίνει με δυσκολία αλλά κάπως καλύτερα. 
Το «καρδιακό» επεισόδιο σήμαινε τη λήξη της μάχης, η οποία όμως είχε μείνει στη μέση. Εγώ πηγαίνα στο δωμάτιό μου και λούφαζα τύπου: καλά μας δουλεύει τώρα, αλλά ποτέ δεν ξέρεις κιόλας» και το θέμα σταματούσε εκεί. 
Φυσικά μετά από κάποιο καιρό και συζητώντας με φίλες μου παρατήρησαμε ότι την εποχή της εφηβείας μας «θέριζαν» τα καρδιακά επεισόδια στις μαμάδες και ήταν κοινή πρακτική της εποχής.
Πίεση
Η πίεση ανέβαινε ή κατέβαινε ανάλογα την περίσταση. Την προτιμούσε ανεβασμένη όμως, γιατι στη κατεβασμένη περνάμε στο σχέδιο 3 που θα σας περιγράψω παρακάτω που είχε λιποθυμία. 
Συνήθως λοιπόν η πίεση ανέβαινε επικίνδυνα. 
«Παει η καρδιά μου να σπάσει, δεν νιώθω καλά, θα πάθω εγκεφαλικό» έλεγε και κρατούσε το κεφάλι της. 
«Πω, πω, πω, πω, πω, δεν είμαι καλά, δεν είμαι καλά. 
Σταματούσε. «Με φάγατε εδώ μέσα, με φάγατε» ξανάλεγε και το δεύτερο «με φάγατε» ανέβαινε μια οκτάβα παραπάνω ενώ οι συλλαβές ήταν πιο στακάτες: με φα-γα-τε και το «τε» τελεσίδικο. Την φάγαμε δηλαδή, πάει και τελείωσε. 
Κρατώντας πάντα το κεφάλι της με τα δυο της χέρια, σαν να κρατούσε μπάλα του μπάσκετ, έτοιμη να την πασάρη σε συμπαίκτη, πήγαινε στο μπάνιο. Ανοιγε με θόρυβο το ντουλάπι – για να ακούσω ότι ανοίγει το ντουλάπι – και έφερνε το πιεσόμετρο. «Βοηθησέ με να πάρω την πίεση μου που θα έχει παεί 30 με αυτά που μου κάνεις εδώ μέσα». 
Βοηθούσα, της έδενα το πιεσόμετρο στο μπράτσο, φούσκωνα την μικρή τρομπίτσα και περίμενα να δει τι λέει η βελόνα, γιατί δεν ήξερα και να «διαβάζω» την πίεση. «Παναγιά μου έλεγε, στον ουρανό η πίεσή μου, πρέπει να πάρω χάπι τώρα για να μην μείνω στον τόπο». Ξαναπήγαινε στο μπάνιο βαριανασαίοντας και κάπως κουτσαίνοντας για να δείξει μια αδυναμία και μουρμουρίζοντας ότι μας τα έχει δώσει όλα, ότι έχει γίνει θυσία και μετά έπαιρνε το χάπι της πίεσης. 
Εντωμεταξύ χτυπούσε το τηλέφωνο «δεν είμαι εδώ για κανένααααν» φώναζε. Ακολουθούσε μια πάυση. «Αν είναι η κυρία Λίνα για το απογευματινό τσάι πες της ότι αν είμαι καλύτερα θα πάω». Παύση, δακρύβρεχτη φωνή, «αλλά δεν το βλέπω». Κατά ένα περίεργο τρόπο ένιωθε καλύτερα ώρα με την ώρα και το τσάι στης κυρίας Λίνας δεν το έχανε με τίποτα.

Λιποθυμία (για οποιοδήποτε λόγο)
«Σβήνωωωωω» ήταν η φράση και μετά ακολουθούσε ένα «χάσιμο των αισθήσεων» πάντα στα μαλακά. Στο κρεβάτι, στον καναπέ, στην καρέκλα. Ποτέ στον γαλάζιο καναπέ, αυτός ήταν για τα καρδιακά επεισόδια μάλλον και δεν ήθελε να μπερδεύται. Πάντως δεν έπεφτε ποτέ στο πάτωμα, δεν της έβγαινε. 
Συνήθως πήγαινε στο κρεβάτι, πράγμα ύποπτο όπως και να το κάνεις, γιατί δεν διαλέγεις που θα λιποθυμήσεις. Εκεί έκλεινε τα μάτια και έκανε την ξερή. 
Για λίγο. «Μην μου μιλάς» έλεγε. «Τι έπαθες ρε μαμά;» τη ρωτούσα εγώ. «Μια σκοτοδίνη έχω, και πως να μην έχω. Παιδιά έχω εγώ η θηρία;». 
Σταματούσε. 
«Βρε άλλη μάνα δεν κάνετε», ξανάλεγε. «Που θα μπορούσα να έχω τη δουλειά μου, αλλά εγώ άφησα τις σπουδές μου στην άκρη και ΕΠΕΛΕΞΑ να είμαι σπίτι, κοντά σας και όχι παρατημένα» έλεγε. Η λιποθυμία είχε πάει περίπατο και άρχιζε το «ποια θυσία έχω κάνει εγώ για σένα». 
Μετά ζητούσε ένα ποτήρι νερό και μετά έλεγε δεν θα φάω τίποτα σήμερα γιατί, παύση-λυγμός-βλέμα πληγωμένου κουταβιού- «τίποτα δεν πάει κάτω». Και κάπως έτσι τελείωνε και αυτό το περιστατικό.

Πέραν από την πλάκα του θέματος, που αστείο φαίνεται μετά από χρόνια, όταν το σκέφτεσαι και γελάς, και όταν το έχεις συζητήσει μαζί της και έχετε γελάσει μαζί με τα καμώματά της, η συγκεκριμένη πρακτική ήταν χειριστική όσο δεν παίρνει. Και το κατάλαβε κι εκείνη χρόνια μετά σε μια συζήτηση που είχαμε μαζί της με τον αδερφό μου. Τότε της εκμυστηρευτήκαμε, θυμάμαι, πως και οι δύο την είχαμε πάρει χαμπάρι και είχαμε επιλέξει να την αφήνουμε να το παίζει το έργο από να της πούμε «άσε μας ρε μάνα, που μας δουλεύεις ψιλό γαζί». Ίσως γιατί ξέδινε κι εκείνη με αυτή την βλακεία; Ίσως γιατί μας βόλευε κι εμάς να νομίζει ότι κάτι έκανε; Ίσως και τα δύο μαζί. Ευτυχώς για εμάς, έκανε αυτά τα θεατρικά όταν ήμασταν μεγάλοι (14-16) και δεν τρομάζαμε γιατί «πιάναμε» το φο της υπόθεσης. Δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα γινόταν αν όλα συνέβαιναν σε κάποια τρυφερή ηλικία που θα ήταν πιστευτά. Εν πάσει περιτώσει, οι περισσότερες μητέρες εκείνης της εποχής (μιλάμε για τη δεκαετία του 80), έκαναν ότι ήξεραν και ό,τι καλύτερο μπορούσαν. Και ευτυχώς για εμάς, που μπορούμε να γελάμε με αυτά, κάθε φορά που τα σκεφτόμαστε.

Γράφει η Ειρήνη Φωκά
themamagers
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι