Τρίτη, 21 Μαΐου 2019

Αυτά δεν πρέπει να τα λέτε στα παιδιά σας στο τραπέζι

Ακόμα κι αν είστε 99% σίγουρη ότι δεν πρόκειται να του αρέσει ένα φαγητό, δεν πρέπει ποτέ να το αποθαρρύνετε από το να δοκιμάσει.
Τα μηνύματα που δίνετε στο παιδί σας κατά τη διάρκεια του φαγητού είναι εξίσου σημαντικά με αυτά που του σερβίρετε. 
Καλό είναι λοιπόν να αποφεύγετε να του λέτε τα εξής:

"Μπορείς να φας γλυκό μόνο αν φας τα λαχανικά σου". 
Όχι μόνο εξυψώνετε το γλυκό στα μάτια του αλλά στέλνει το μήνυμα ότι τα λαχανικά είναι χάλια και το γλυκό υπέροχο. 
Αν βλέπετε ότι το παιδί αφήνει όλο του το φαγητό και τρώει επιδόρπιο, απλώς περιορίστε το και μην το σερβίρετε καθημερινά.

"Είσαι τόσο ιδιότροπο". 
Εσείς μπορείτε να το λέτε μεταξύ σας ώστε να καταλαβαίνετε τι θέλετε να πείτε, αλλά το να βάζετε αυτήν την ταμπέλα στο παιδί, δεν είναι καθόλου βοηθητικό. 
Το παιδί θα το εσωτερικεύσει και θα πιστεύει για τον εαυτό του ότι δεν μπορεί να δοκιμάσει νέα πράγματα.

"Φάε 5 ακόμα μπουκιές κοτόπουλο και 3 μπουκιές αρακά". 
Αν και υπάρχει καλή πρόθεση πίσω από αυτή σας την κίνηση, το παιδί δεν μπορεί να καταλάβει έτσι πότε έχει χορτάσει και το κάνει ψυχαναγκαστικά, επειδή εσείς το ζητάτε.

"Δεν θα σου αρέσει". 
Ακόμα κι αν είστε 99% σίγουρη ότι δεν πρόκειται να του αρέσει ένα φαγητό, δεν πρέπει ποτέ να το αποθαρρύνετε από το να δοκιμάσει. Εκτός αν πρόκειται για κάτι υπερβολικά καυτερό.

"Πρέπει να το δοκιμάσεις". 
Σε κάποια παιδιά λειτουργεί το να τα προτρέπετε να δοκιμάσουν έστω και μία μπουκιά. 
Υπάρχουν όμως και άλλα που δεν είναι έτοιμα και αυτό μπορεί να δημιουργήσει ολόκληρη μάχη στο τραπέζι.

imommy.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι Συμπαθητικοί Άνθρωποι
Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

«Όχι, όχι» είπε, «δεν ήταν σε καμία περίπτωση η εμφάνισή της. Ξέρεις, στην εμφάνιση κάποια στιγμή δε δίνεις σημασία. Είναι δεδομένη αν υπάρχει. Αυτό που έχεις ανάγκη είναι κάτι παραπάνω. Αυτό το παραπάνω είναι που σε κάνει να ξεχωρίζεις, που σε κάνει συναρπαστικό. 
Εκείνη ήταν διαφορετική. 
Ήταν ευχάριστη, χαμογελούσε, ήξερε πώς να μιλάει, πώς να σε μαγνητίζει, είχε ένα δικό της μοναδικό στυλ.
Νομίζω πως από όπου και αν περνούσε άφηνε την «σφραγίδα» της. Κανένας δεν μπορούσε να ξεχάσει, πόσο όμορφα ένιωθε κοντά της. Πράγματι, ήταν ο τρόπος που επικοινωνούσε. Καμία σχέση με την εμφάνιση. Άλλο πράγμα να είσαι όμορφος και άλλο να μαγεύεις, να συναρπάζεις με κάθε σου κίνηση, με κάθε σου λέξη».

Φαινόταν καθαρά πως τον είχε μαγέψει. Δυσκολεύτηκε να συνηθίσει την απουσία της και πάνω απ’ όλα δυσκολεύτηκε να βρει κάποια άλλη, τόσο μοναδική και τόσο ιδιαίτερη. 

Τι είναι όμως αυτό που κάνει κάποιους να ξεχωρίζουν από το πλήθος. 
Πώς κερδίζουν την συμπάθεια και το ενδιαφέρον μας; Μήπως κάνουν τα παρακάτω;
Συμπαθούν τους ανθρώπους
Ναι, είναι αλήθεια. Χρειάζεται να φαίνεται ότι συμπαθούμε τους ανθρώπους. 
Ένα ανέκφραστο, μίζερο, ‘cool’ και μυστήριο ύφος μόνο κάτι τέτοιο δε δείχνει. Σίγουρα θα προσελκύσουμε κάποιους ανθρώπους, αλλά τι είδους ανθρώπους; 
Και πώς δείχνουμε ότι συμπαθούμε τους ανθρώπους; 
Με ένα χαμόγελο (και δύο και τρία αν χρειαστεί). Ένα χαμόγελο στέλνει το εξής μήνυμα: “Είμαι ένα συμπαθητικό άτομο. Και εσύ μου είσαι συμπαθής. Είμαι σίγουρος/η για τον εαυτό μου, είμαι αισιόδοξος/η και γεμάτος ζωντάνια”. 
Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη το ύφος “βαρύ πεπόνι”, ας χαμογελάμε περισσότερο, ας είμαστε πιο χαλαροί και ας βρίσκουμε τα όμορφα πράγματα στους άλλους.

Είναι ο εαυτός τους
Πολλοί άνθρωποι καταβάλλουν ιδιαίτερες προσπάθειες για να γίνουν συμπαθητικοί και αυτό είναι λειτουργικό μέχρι ενός σημείου. 

Γνώριζα μια καλή κοπέλα η οποία μπορούσε να προσποιηθεί ότι έχει κάνει τα απίστευτα πράγματα προκειμένου να αρέσει. 
«Ααα, αλήθεια; Λατρεύω το scuba diving/ την πτώση από ανεμόπτερο / να συλλέγω γραμματόσημα της Παταγονίας του 19ου αιώνα! Μα τι σύμπτωση! Ταιριάζουμε εμείς οι δύο!». 
Οι άνθρωποι κάποια στιγμή καταλαβαίνουν αν προσποιούμαστε ή όχι. Να αισθανόμαστε άνετα με τον εαυτό μας, να έχουμε την δική μας άποψη, τα δικά μας ενδιαφέροντα, τις δικές μας ιδέες. Αυτό θα μας κάνει συμπαθητικούς.

Είναι διαφορετικοί από τους άλλους
Σε μια κοινωνία που πρεσβεύει το να είμαστε όλοι από το ίδιο καλούπι και το να γινόμαστε κλώνοι, είναι καλό να υιοθετήσουμε ένα δικό μας στυλ τόσο εμφανισιακά όσο και επικοινωνιακά. 
Δε χρειάζεται να προσαρμόζουμε το σώμα μας, την εμφάνισή μας, τα ρούχα μας και τις απόψεις μας σύμφωνα με τις σκέψεις κάποιων άλλων ανθρώπων. 
Ο καθένας μας είναι μοναδικός και ιδιαίτερος και αυτό πρέπει να γίνεται αισθητό, διαφορετικά δε θα μας θυμάται κανείς.

Δεν κάνουν αρνητικές συζητήσεις
Αν θέλουμε να γίνουμε συμπαθητικοί, καλό θα ήταν να μην επικοινωνούμε με αρνητικό τρόπο. Ο κυνισμός είναι καταθλιπτικός. Οι παλιές αγάπες ας μείνουν στο συρτάρι με την επιγραφή «παρελθόν». 
Όταν επί ώρες εξιστορούμε πόσο πολύ μας πλήγωσαν οι πρώην μας και πόσο άδικοι ήταν μαζί μας (και όλα αυτά με αρνητικά κοσμητικά επίθετα), ο ακροατής μας μπορεί να αισθάνεται τόσο περιττός όσο ένα αντηλιακό τα μεσάνυχτα μιας παγωμένης νύχτας. 
Και αν είναι και του αντίθετου φύλου τότε μάλλον θα πάρει μια πρώτη γεύση για το πώς θα είναι η σχέση του/της μαζί μας. Κακή πρόβλεψη αυτή!

Είναι καλοί ακροατές
Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι δεν αφήνουν να προφέρουμε ούτε το πρώτο γράμμα μιας λέξης. Ειλικρινά πόσο συμπαθητικοί μπορεί να είναι; 
Καθόλου μάλλον. 
Και υπάρχουν και εκείνοι που συνεχώς μας διακόπτουν πιστεύοντας πως αυτά που έχουν να πουν είναι πιο σημαντικά από αυτά που λέμε εμείς. Ακόμα και έτσι να είναι, ούτε αυτοί είναι συμπαθητικοί. Χρειάζεται να μάθουμε να ακούμε προσεκτικά αυτό που μας λέει ο συνομιλητής μας.

Αν είμαστε επικεντρωμένοι στην απάντηση που θα δώσουμε πάνω σε αυτά που λέει, υπάρχει μεγάλη περίπτωση να μάθουμε πολλά πράγματα για τον εσωτερικό κόσμο του συνομιλητή μας, για τις ανάγκες και τις επιθυμίες του. Έτσι με τη νέα αυτή γνώση η επικοινωνία θα είναι πιο αποτελεσματική και όμορφη. Οι άνθρωποι θέλουν να νιώθουν ότι είναι σημαντικοί και να αισθάνονται ότι τους δείχνουν πραγματικό ενδιαφέρον. 
Ο καλύτερος τρόπος για να δείξουμε κάτι τέτοιο είναι να ακούμε προσεκτικά αυτά που μας καταθέτουν.

Φυσικά χρειάζεται να γνωρίζουμε και άλλους τρόπους που συνθέτουν μια επιτυχημένη επικοινωνία και οδηγούν σε μια άμεση και στιγμιαία σύνδεση με αυτούς που μας ενδιαφέρουν. Για την αρχή όμως τα πιο πάνω θα φανούν χρήσιμα και αποτελεσματικά. Ας θυμόμαστε λοιπόν να είμαστε ο εαυτός μας, να χαμογελάμε, να δείχνουμε πραγματικό ενδιαφέρον ακούγοντας προσεκτικά, να είμαστε χαλαροί και φιλικοί.

Βίκυ Τσώκου
enallaktikidrasi

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι Αντιπαθητικοί Άνθρωποι
Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Όλοι παλεύουν να κάνουν καλή εντύπωση, να είναι αρεστοί και αγαπητοί, αλλά για κάποιους τα πράγματα δεν πάνε τόσο καλά. 
Είναι κάποιες συμπεριφορές ή συνήθειες που τους κάνουν αντιπαθητικούς και βαρετούς και οι άνθρωποι τους αποφεύγουν.
 
Είναι παρτάκηδες
Πολλοί είναι εκείνοι που δεν αντιλαμβάνονται ότι έχουν αυτό το χαρακτηριστικό. 
Είναι επικεντρωμένοι μόνο στον εαυτό τους και τις περισσότερες φορές δεν τους ενδιαφέρει πώς νιώθουν οι άλλοι . Θεωρούν ότι είναι το κέντρο του κόσμου. 
Και επειδή έχουν ακούσει ότι οι Δελφοί θεωρούνται το κέντρο του κόσμου, συχνά θα τους βρεις εκεί να πέφτουν σε βαθύ στοχασμό και να παίρνουν ενέργεια. Πραγματικά εκεί νιώθουν ότι είναι στο φυσικό τους περιβάλλον. (;)
Ενδιαφέρονται μόνο για το «φαίνεσθαι»
Είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι, η πραγματική ομορφιά προέρχεται από μέσα. 
Η εξωτερική ομορφιά δεν έχει καμία σημασία εκτός και αν είναι κανείς μοντέλο. 
Αλλά οι άνθρωποι, με αντιπαθητική συμπεριφορά, πιστεύουν πως μόνο αυτό είναι που μετράει, άσχετα αν δεν έχουν ποτέ περπατήσει σε πασαρέλα και δεν τους έχουν ζητήσει να γίνουν εξώφυλλο ούτε σε περιοδικό για σκύλους.

Είναι ανταγωνιστικοί
Είναι αυτοί που τα κάνουν όλα καλύτερα, που κάνουν περισσότερα πράγματα από τους υπόλοιπους και φυσικά γνωρίζουν τα πάντα. Μπορεί να έχεις ανέβει στον Όλυμπο και εκείνοι θα σου πούνε: «τι μόνο αυτό έχεις καταφέρει να κάνεις; Εγώ έχω ανέβει στο Έβερεστ». Με τον καλό τον λόγο πάντα!

Βλέπουν παντού εχθρούς
Οι αντιπαθείς άνθρωποι συνήθως βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση με όλους γύρω τους και ειδικά με τους φίλους τους και την οικογένειά τους. 
Αντί να είναι δεμένοι μαζί τους, περιμένουν στη γωνία πότε θα βγάλουν τα όπλα. Τα έχουν πάντα μαζί τους και δεν πάνε πουθενά χωρίς αυτά και το φούμο τους.

Θέλουν να νιώθουν σημαντικοί
Συνεχώς αναρωτιούνται γιατί οι άλλοι δεν τους βλέπουν τόσο σημαντικούς, όσο οι ίδιοι πιστεύουν ότι είναι. 
Αν δεν μπορούν να συμμετέχουν σε μια συνάντηση φίλων και οι φίλοι συναντηθούν χωρίς την παρουσία της Αυτού Μεγαλειότητος, τότε θα παρεξηγηθούν και θα κάνουν φασαρία. Είναι πολύ καλοί σε αυτό.

Θέλουν να είναι πάντα το αφεντικό
Πρέπει συνεχώς να παίρνουν εκείνοι τις αποφάσεις και να ελέγχουν τους πάντες και τα πάντα, διαφορετικά η γη δε θα γυρίζει και το οξυγόνο δε θα φτάνει για όλη την ανθρωπότητα. 
Ναι, κάπως έτσι το βλέπουν.

Είναι ανειλικρινείς και κρυψίνοες
Οι περισσότεροι αντιπαθητικοί άνθρωποι είναι ανειλικρινείς. 
Λένε ψέματα σχεδόν για τα πάντα, κάνουν διερευνητικές ερωτήσεις στις ερωτήσεις που τους κάνουν, και δεν μοιράζονται σκέψεις και συναισθήματα. 
Με λίγα λόγια θέλουν να μαθαίνουν για τους άλλους, αλλά να μην αποκαλύπτουν τίποτε για αυτούς και αν αποκαλύψουν κάτι συνήθως δεν είναι η αλήθεια. 
Φοβούνται μάλλον ότι οι άλλοι θα τους κρίνουν, όπως εκείνοι συνηθίζουν να κρίνουν τον κόσμο, δηλαδή με μια εκλεπτυσμένη ηλιθιότητα.

Είναι αγενείς
Συνήθως είναι προσβλητικοί, επιθετικοί και ντροπιάζουν τους φίλους τους κάνοντας χοντροκομμένα σχόλια και τις περισσότερες φορές το κάνουν μπροστά στους άλλους. 
Νομίζουν πως με αυτόν τον τρόπο ανεβαίνουν στα μάτια των άλλων, αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να έχουν το τέλος του Joker στο Batman.

Δεν είναι εκεί για κανέναν
Είναι συνεχώς απασχολημένοι αν κάποιος τους χρειαστεί. 
Δεν μπορεί κανείς να βασιστεί πάνω τους ενώ εκείνοι θέλουν πάντα να υπάρχει κάποιος όταν τον χρειαστούν. 
Μεγάλες προσωπικότητες βλέπεις…

Είναι πάντα αρνητικοί
Η απαισιοδοξία δεν είναι όμορφο χαρακτηριστικό. Βλέπουν τα πάντα από μια μαύρη κα μίζερη σκοπιά. 
Δε βλέπουν τίποτε το θετικό σε αυτό που τους λες παρά μόνο σε αυτό που εκείνοι έχουν να πουν ή να κάνουν. 
Βέβαια, αφού έχουν το χρίσμα από 44 νεραΐδες και 5 μάγους… Πώς να μην έχουν δίκαιο.

Δεν ξέρω αν πρέπει κανείς να δυσανασχετεί, όταν ανακαλύπτει κάποια από τα πιο πάνω χαρακτηριστικά, ή πρέπει απλά να τους αφήνει να ζουν στο δικό τους κόσμο αποφεύγοντάς τους. Για τη ψυχική μας ηρεμία και γαλήνη ας διαλέξουμε το δεύτερο.

Βίκυ Τσώκου, Coach του HeartMath Institute

enallaktikidrasi
antikleidi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δευτέρα, 20 Μαΐου 2019

Συνταγές είναι αλλά... δεν τρώγονται!!

Οι χειροποίητες κατασκευές –το είπαμε- είναι μεράκι. Οι εύκολες κατασκευές που δεν απαιτούν ιδιαίτερη δεξιότητα και κόστος υλικών είναι ακόμη καλύτερες. 
Μια εφαρμογή του papier-mache ιδιαίτερα για όσες «δεν το έχουν με τη ζύμη και τη διαμόρφωσή της» είναι η επικόλληση μικρών κομματιών χαρτιού πάνω σε οποιοδήποτε αντικείμενο σαν βάση-καλούπι (φρούτο, μπολ, μπαλόνι, φελιζολ κλπ )                                   
Ας γυρίσουμε στην εποχή που δεν υπήρχαν οι κόλλες από βινύλιο….. η UHU, η LOGO, η ATLACOLL κ.λ.π., και λίγο αλευράκι με νερό έκανε μια χαρά τη δουλειά του. 
Καλά καταλάβατε, ο λόγος για την αλευρόκολλα. Συνταγές για την παρασκευή της  άπειρες στο διαδίκτυο. 
Εδώ θα σας δώσω μια εφαρμογή της που τη βρήκα έξυπνη, πρωτότυπη  και εύκολη.  

Θα χρειαστείτε:

1 κούπα αλεύρι για όλες τις χρήσεις (κούπα καφέ, τσαγιού κλπ)
4 κούπες νερό
Μια κουταλιά σούπας αλάτι
Μια κουταλιά σούπας ξύδι (βοηθάει να διατηρηθεί η κόλλα περισσότερο)
Εφημερίδα που θα κόψετε σε μικρά κομματάκια με το χέρι
Ένα μήλο ή ρόδι ή άλλο φρούτο
Χρώματα ακρυλικά
----------------
η συνέχεια στο εργόχειρον
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εξασφαλίσετε επιτυχία στο παιδί σας!

Κάντε αυτά τα 9 πράγματα για να εξασφαλίσετε επιτυχία στο παιδί σας!

Όλοι θέλουμε να έχουμε σωστά και επιτυχημένα παιδιά! 
 Η επιστήμη δίνει τη συνταγή! 
 Υπάρχουν 7 σημαντικά πράγματα που μπορούν να κάνουν οι γονείς για να έχουν επιτυχημένα παιδιά. Ξεκινήστε από τώρα!
Υψηλές Προσδοκίες
Να έχετε υψηλές προσδοκίες από το παιδί σας σημαίνει ότι θα πρέπει να πιστεύετε στο παιδί σας, στην αξία του και στο μέλλον του. 
 Μην ξεκινάτε λοιπόν λέγοντας «έεε, τι να γίνει, δεν είναι καλό στα μαθηματικά», «δεν είναι αθλητικός τύπος», «είναι ανορθόγραφο», κλπ. γιατί με αυτό τον τρόπο δημιουργείτε μια αρνητική προσδοκία και το παιδί ακολουθεί αυτό που εσείς πιστεύετε για το ίδιο. 
 Έτσι, είναι προτιμότερο να πείτε «πιστεύω ότι έχεις περιθώριο να βελτιωθείς στα μαθηματικά», «ποιο άθλημα σε ενδιαφέρει», «έχεις ωραίες ιδέες στην έκθεση και εκφράζεσαι όμορφα, χρειάζεται όμως να κάνεις επανάληψη τους κανόνες της ορθογραφίας για να βελτιωθείς». 
 Στα παιδιά ισχύει ο κανόνας του Πυγμαλίωνα (στο μιούζικαλ «Ωραία μου Κυρία») δηλαδή αυτό που κάποιος περιμένει από ένα άλλο άτομο γίνεται αυτοεκπληρούμενη προφητεία από το άλλο άτομο. 
 Με δυο λόγια, αν περιμένουμε κάτι θετικό από το παιδί θετικό θα κάνει, αν περιμένουμε κάτι αρνητικό, αρνητικό θα κάνει.
Δίνουν εκπαιδευτικά ερεθίσματα από την προσχολική ηλικία. 
Ξέρατε ότι ένα ανεκτίμητο δώρο στον τομέα της μάθησης είναι να δώσουμε στο παιδί γνώση μαθηματικών από την προσχολική ηλικία; Και δεν εννοώ ακριβά ιδιαίτερα ή συγκεκριμένα προγράμματα, απλώς χρειάζεται να μάθει τα βασικά: τους αριθμούς, να μετράει με τη σειρά, και να έχει κάποιες άλλες βασικές γνώσεις (σαν αυτές που μαθαίνει το παιδί παίζοντας με έναν ενήλικα και πηγαίνοντας στα προνήπια). 
 Ο καθηγητής Greg Duncan του πανεπιστημίου Northwestern University των ΗΠΑ βρήκε σε έρευνα με 35.000 παιδιά προσχολικής ηλικίας ότι η απόκτηση βασικών μαθηματικών εννοιών από την προσχολική ηλικία προβλέπει καλές επιδόσεις στα μαθηματικά σε μεγαλύτερη ηλικία αλλά και καλύτερες επιδόσεις στην ανάγνωση. 

Είναι προσεκτικοί και ευαισθητοποιημένοι απέναντι στο παιδί
Μία σημαντική έρευνα του 2014 σε 243 άτομα που γεννήθηκαν σε συνθήκες φτώχειας στην Αμερική έδειξε ότι τα παιδιά των οποίων οι γονείς ακολούθησαν τη μέθοδο της «ευαισθητοποιημένης προσέγγισης» («sensitive caregiving ή parenting» στην αγγλική ορολογία) τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής τους είχαν καλύτερες σχολικές επιδόσεις στα μαθητικά τους χρόνια αλλά και καλύτερες σπουδές και καλύτερη ποιότητα σχέσεων στην ηλικία των 30 ετών. 
Οι ευαισθητοποιημένοι γονείς προσέχουν τα σημάδια που δίνει το παιδί και ανταποκρίνονται σε αυτά με αγάπη και φροντίδα. 
 Αντίθετα, οι γονείς που έχουν το στυλ «ελικόπτερο» (και είναι σαν να πετάνε διαρκώς πάνω από τα παιδιά τους για να τα ελέγχουν) καθώς και οι γονείς που είναι οι ίδιοι σφιγμένοι και αυστηροί τελικά δε βοηθάνε τα παιδιά τους, αλλά, αντίθετα, μπορεί να γίνουν οι ίδιοι εμπόδιο στην πρόοδο του παιδιού. 
Είναι λιγότερο στρεσαρισμένοι
Το στρες των γονιών, ειδικά της μαμάς, έχει αρνητικά αποτελέσματα στο παιδί: εκτός από το ότι δημιουργεί ένταση στο σπίτι (με φωνές και τιμωρίες και λίγη κατανόηση από την πλευρά του στρεσαρισμένου γονιού), γίνεται «κολλητικό» και στρεσάρεται και το παιδί. 
 Εδώ λειτουργεί το επιστημονικό φαινόμενο «ψυχολογικά κολλητικό»: δηλαδή οι άνθρωποι «κολλάνε» τα συναισθήματα των άλλων γύρω τους. 
 Έτσι, όταν περιστοιχιζόμαστε από χαρούμενους ανθρώπους τείνουμε να είμαστε πιο χαρούμενοι, ενώ όταν οι γύρω μας είναι δυστυχείς τείνουμε να νιώθουμε κι εμείς πιο άσχημα. Έτσι, ο στρεσαρισμένος, αγχωμένος, θυμωμένος, εκνευρισμένος γονιός μπορεί να μεταφέρει τα συναισθήματα αυτά στο παιδί και να επηρεάσει όχι μόνο τη συναισθηματική του κατάσταση, αλλά και τις σχολικές του επιδόσεις. 

Παρέχουν στο παιδί ποιοτικό χρόνο
Οι γονείς κάνουν κάτι θετικό, όμορφο ή χρήσιμο με το παιδί τους: θα του διαβάσουν μια ιστορία, θα συζητήσουν, θα φτιάξουν ένα γλυκό μαζί, θα έχουν διαπροσωπικό χρόνο, επικοινωνία και συναισθηματική σύνδεση. 
 Είναι πολύ καλύτερα λιγότερος αλλά ποιοτικός χρόνος, παρά πολλές ώρες κατά τις οποίες ο γονιός είναι φυσικά παρόν στο δωμάτιο αλλά ασχολείται με κάτι άλλο και όχι με το παιδί του. 

Διδάσκουν στο παιδί κοινωνικές δεξιότητες από νωρίς
Ερευνητές από τα πανεπιστήμια Pennsylvania State και Duke των ΗΠΑ ακολούθησαν πάνω από 700 παιδιά ανάμεσα στο νηπιαγωγείο και την ηλικία των 25 ετών και βρήκαν σημαντική συσχέτιση ανάμεσα στις κοινωνικές δεξιότητες που είχαν όταν ήταν 5 ετών και την επιτυχία τους ως ενήλικες 20 χρόνια αργότερα. 
Διδάξτε λοιπόν στο παιδί σας τους βασικούς κανόνες ευγένειας με το ‘ευχαριστώ’ και ‘παρακαλώ’, παροτρύνετέ τα να βρουν λύσεις στα προβλήματά τους (όπου είναι εφικτό, αντί να τους τα λύσετε εσείς), διδάξτε τους να αναγνωρίζουν διαφορετικά συναισθήματα στον εαυτό τους και τους άλλους, επιβραβεύστε τη συνεργασία, κλπ. 
Τα παιδιά που είχαν καλές συναισθηματικές δεξιότητες από μικρή ηλικία ήταν πολύ πιθανότερο να πάρουν πτυχίο πανεπιστημίου και λιγότερο πιθανό να συλληφθούν για κάποια παράβαση ή να έχουν προβλήματα ουσιόχρησης. 

Η μαμά εργάζεται
Εργαζόμενες μαμάδες, σταματήστε να έχετε άγχος και ενοχές!! Σύμφωνα με έρευνα του Harvard Business School, υπάρχουν σημαντικά οφέλη στο παιδί όταν η μαμά εργάζεται. 
Η έρευνα βρήκε ότι τα κορίτσια των οποίων η μαμά εργαζόταν στην παιδική τους ηλικία όταν μεγάλωσαν είχαν περισσότερη εκπαίδευση, καλύτερες δουλειές, μεγαλύτερες εργασιακές ευθύνες και μεγαλύτερο μισθό, σε σχέση με κορίτσια των οποίων οι μαμάδες δεν εργαζόταν. 
Αλλά και τα αγόρια με εργαζόμενη μαμά έμαθαν ως ενήλικες να βοηθάνε περισσότερο στο σπίτι και την ανατροφή των παιδιών τους. Η μαμά γίνεται το μοντέλο καλής και σωστής συμπεριφοράς, των πραγμάτων που είναι καλό να κάνει το παιδί (και αργότερα το ενήλικο παιδί) και των σωστών πεποιθήσεων- και τα παιδιά της λίγο-πολύ αντιγράφουν αυτό που κάνει! 

Η μαμά έχει καλή εκπαίδευση
Το IQ της μαμάς καθορίζει το πόσο καλό λεξιλόγιο θα έχει το παιδί της και τι λεκτικές ικανότητες θα αποκτήσει σε μικρή ηλικία! Επίσης, μια έρευνα του 2014 στο πανεπιστήμιο Michigan των ΗΠΑ, έδειξε ότι οι μαμάδες που τελείωσαν το Λύκειο ή Πανεπιστήμιο ήταν πιο πιθανό να μεγαλώσουν παιδιά που θα έκαναν ακριβώς το ίδιο.

Πιστεύουν ότι το σημαντικότερο είναι η προσπάθεια και όχι η αποφυγή της αποτυχίας
Τι νομίζει το παιδί σας σχετικά με την επιτυχία; 
Η απάντησή του σε αυτή την ερώτηση καθορίζει την επιτυχία του! Αν το παιδί νομίζει ότι τα καταφέρνει επειδή είναι έξυπνο ή έχει ταλέντο, τότε είναι πιθανό να μη δοκιμάσει κάτι δύσκολο, ώστε να διατηρήσει την εικόνα του έξυπνου (αλλά στα εύκολα!) ή να τα παρατήσει, θεωρώντας ότι οι δυνάμεις του δε φτάνουν μέχρι εκεί. 
Αν πάλι το παιδί πιστεύει ότι πετυχαίνει επειδή προσπαθεί, αφοσιώνεται και κάνει αυτό που πρέπει, το πιθανότερο είναι ότι στα δύσκολα θα επιμείνει, και, πιθανότατα, θα τα καταφέρει!

Διδάξτε στο παιδί σας ότι με δουλειά και προσπάθεια μπορεί να τα καταφέρει και του κάνετε ένα τεράστιο δώρο ζωής! 
Με αυτό τον τρόπο μαθαίνει να προσπαθεί. 
Την επόμενη φορά που θα φέρει καλό βαθμό, μια ωραία ζωγραφιά, ή θα μια διάκριση σε κάποιο άθλημα, θυμηθείτε να το επαινέσετε για την προσπάθεια, τη σκληρή δουλειά και την αφοσίωση στο στόχο του!

Δρ Λίζαgreekpsychologypages
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Συνέλαβαν πατριό και «μητέρα» στα Χανιά για κακοποίηση δύο παιδιών

Στη σύλληψη του πατριού και της μητέρας των δύο ανήλικων παιδιών, προχώρησαν οι αρχές, αφότου ήρθε στο φως της δημοσιότητας η υπόθεση, της κακοποίησης των ανήλικων αδερφών.
Η υπόθεση δυο παιδιών που περνούσαν ένα μαρτύριο στο σπίτι τους αποκαλύφθηκε το Σάββατο 18 Μαΐου, όταν το ένα κατάφερε να φύγει και να μιλήσει.
Σύμφωνα με την ενημέρωση που είχε από το σχολείο, ο προϊστάμενος της Β’ βάθμιας εκπαίδευσης Χανίων, Στέλιος Ζερβάκης, η υπόθεση αποκαλύφθηκε όταν το κορίτσι, μαθήτρια Γυμνασίου, πήγε στο σχολείο του παρουσιάζοντας μια εικόνα τραγική. 
Το κορίτσι το είχαν χτυπήσει, έφερε μώλωπες ενώ του είχαν κόψει κοντά και τα μαλλιά.
Το παιδί απευθύνθηκε στην καθηγήτρια του ζητώντας βοήθεια και της εξιστόρησε τι συνέβαινε στο σπίτι στο οποίο υφίστατο την κακοποίηση του πατριού και της μητέρας του.
Μάλιστα το κορίτσι μαζί με το αδερφάκι του φαίνεται ότι ήταν κλειδωμένα στο σπίτι και δεν μπορούσαν να φύγουν, όμως το κορίτσι κατάφερε να φύγει και να πάει στην καθηγήτρια του.
Άμεσα κινήθηκε η καθηγήτρια που ενημέρωσε τις αστυνομικές αρχές οι οποίες επενέβησαν και προσήγαγαν τον πατριό και τη μητέρα. Εντωμεταξύ ενημερώθηκε ο βιολογικός πατέρας του παιδιού ο οποίος βρισκόταν στην Αθήνα και ήρθε εσπευσμένα με το αεροπλάνο στα Χανιά.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η υπόθεση είναι σε εξέλιξη.


radiolasithi

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κυριακή, 19 Μαΐου 2019

Τι καταπίνουν περισσότερο τα μικρά παιδιά

Ραγδαία είναι η αύξηση των περιστατικών κατάποσης μικρών αντικειμένων κατά την παιδική ηλικία. 
Μέσα σε δύο δεκαετίες τα ποσοστά των παιδιών που έχουν καταπιεί κάποιο μικρό αντικείμενο (κέρμα, παιχνίδι κ.α.), έχουν σχεδόν διπλασιαστεί, σύμφωνα με νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.
Κινδύνος για τα μικρά παιδιά η κατάποση μπαταρίας-κουμπί 
What if your child swallows a battery

Η Ντανιέλ Όρσαγκ-Γιέντις, επικεφαλής της μελέτης και παιδιατρική γαστρεντερολόγος στο Εθνικό Νοσοκομείο Παιδιών στο Κολόμπους του Οχάιο, και οι συνεργάτες της συνέλεξαν δεδομένα από το Εθνικό Ηλεκτρονικό Σύστημα Επιτήρησης Τραυματισμών των ΗΠΑ, το οποίο καταγράφει τραυματισμούς που σχετίζονται με καταναλωτικά προϊόντα από 100 νοσοκομεία σε ολόκληρη τη χώρα.

Τα αποτελέσματα, που δημοσιεύθηκαν στο παιδιατρικό περιοδικό «Pediatrics», έδειξαν ότι από το 1995 έως το 2015 ο αριθμός των παιδιών έως έξι ετών που επισκέπτονται τα επείγοντα περιστατικά κάποιου νοσοκομείου, λόγω της κατάποσης κάποιου μικρού αντικειμένου, αυξήθηκε από 22.000 σε 43.000 (μέση ετήσια αύξηση 4,4%).

Το πρώτο σε συχνότητα αντικείμενο κατάποσης είναι τα νομίσματα (62%), ακολουθούμενα από τα παιχνίδια, τα κοσμήματα και τις μπαταρίες
Η κατάποση των μπαταριών -κυρίως σε μέγεθος κουμπιού- έχει αυξηθεί κατά περίπου 60 φορές (από 0,14% σε 8,4%) και είναι ίσως η πιο επικίνδυνη περίπτωση, καθώς μπορούν να προκαλέσουν βλάβες ή ακόμα και να τρυπήσουν τα τοιχώματα του οισοφάγου.
Ο Ρόμπερτ Κράμερ, παιδιατρικός γαστρεντερολόγος στο Νοσοκομείο Παίδων του Κολοράντο στην Αουρόρα, υποστηρίζει ότι η αύξηση αυτή των περιστατικών είναι πλασματική. 
Οι γονείς, λόγω του ότι είναι πιο ενημερωμένοι για τις επιπτώσεις της κατάποσης μικρών αντικειμένων σε σχέση με το παρελθόν, πάνε πλέον ευκολότερα τα παιδιά τους στο νοσοκομείο, όταν αυτά έχουν καταπιεί κάτι.
Στον αντίποδα, η Ντανιέλ Όρσαγκ-Γιέντις τονίζει ότι δεν είναι ούτε οι γονείς ούτε τα παιδιά ο λόγος αυτής της αύξησης, αλλά το γεγονός ότι σήμερα χρησιμοποιούμε πολύ περισσότερα μικρά αντικείμενα.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
in.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Είναι θέμα παιδείας – η νέα εποχή

Τι συμβαίνει όταν ένα κλισέ συναντά το ίντερνετ

Ναι, είναι θέμα παιδείας. Αλλά, στην ενηλικίωση πια, την παιδεία σου μπορείς να την καθορίσεις εσύ.
Αν βρεθείς μπροστά σε καμιά δεκαριά συζητήσεις που μιλάνε για κοινωνικά ζητήματα, τουλάχιστον στη μια απ’ αυτές, στο υπογράφω, θα ακούσεις να αναφέρεται η λέξη «παιδεία». 
Είναι το πασπαρτού μαϊντανοκλισεδάκι, η απάντηση σε όλα τα δεινά του σύμπαντος, που λήγει τη συζήτηση γιατί βέβαια μετά απ’ αυτό, τίποτα άλλο δεν έχει νόημα, ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότητα.

Αν μάλιστα πετύχεις τη συζήτηση στα σόσιαλ μίντια, ο πεφωτισμένος σχολιαστής θα προσθέσει ότι δεν έχει καν νόημα να μιλάμε εκεί γιατί δεν είναι πραγματική ζωή, τα σόσιαλ μίντια δεν διορθώνουν συμπεριφορές και δεν λύνουν κανένα πρόβλημα, δεν φέρνουν καμία αλλαγή. Θέλω να φωνάξω δυνατά ότι φτάνει πια
Αλλά ποια είμαι εγώ να διαφωνήσω στο ότι η παιδεία είναι η αρχή;
Μόνο που, παρόλο που θα βρεις ορισμούς που θέλουν την «παιδεία» κάτι θεωρητικό και ιδεατό, που μιλούν για την ιδανική παιδαγωγική διαδικασία από οικογένεια και κοινωνία, που δημιουργεί τέλειους ανθρώπους που κάνουν πάντα σωστές επιλογές, οι ορισμοί αυτοί δεν μας βοηθούν παρά στο να κλείσουμε μια συζήτηση με τετριμμένους (έως και τρύπιους) αφορισμούς.
Η παιδεία που λαμβάνει ο καθένας απ’ τη στιγμή που θα γεννηθεί και μετά, από γονείς, σχολείο, περιβάλλον, βιβλία, ΜΜΕ κι όλα αυτά, είναι διαφορετική για τον καθένα και την καθεμιά. Και απέχει πολύ από τα ιδανικά.
Άλλο παιδί θα μεγαλώσει σε οικογένεια που δεν έχει λεφτά για πράγματα που οι άλλοι θεωρούμε βασικά, άλλο παιδί θα μεγαλώσει με ενδοοικογενειακή βία, άλλο παιδί θα μεγαλώσει παραμελημένο, άλλο παιδί θα μεγαλώσει με αναπηρία, άλλο παιδί θα μεγαλώσει ορφανό, άλλο παιδί θα έχει δυσλεξία, άλλο παιδί θα πασχίζει να ανήκει, άλλο παιδί θα μεγαλώσει μέσα στη θρησκεία, άλλο παιδί δεν θα τα παίρνει τα γράμματα, άλλο παιδί θα υποφέρει από μπούλιινγκ μέχρι την εφηβεία, άλλο παιδί θα νιώθει διαφορετικό, άλλο παιδί θα μεγαλώσει γκέι στην επαρχία, άλλο παιδί θα νιώθει εγκλωβισμένο, άλλο παιδί θα νιώθει μόνο, άλλο παιδί θα υποστεί βία.

Η παιδεία δεν μπορεί να είναι ιδανική γιατί οι γονείς δεν μπορεί να είναι ιδανικοί. Γιατί οι δάσκαλοι δεν μπορεί να είναι ιδανικοί. Γιατί οι άνθρωποι δεν είναι ιδανικοί και γιατί η ζωή δεν είναι ιδανική.
Το ίντερνετ άνοιξε ένα παράθυρο στη συλλογική γνώση, στην εμπειρία και στη συνείδηση των ανθρώπων και φύσηξε μια ανάσα ζωής και ανακούφισης για όλα εκείνα τα παιδιά, για όλους εμάς που δεν μας έφτανε ό,τι είναι γύρω μας ή εδώ κοντά κι είναι προσβάσιμο στη μικρή μας της ύπαρξης την οφλάιν γειτονιά.
Δεν υπάρχει το «δεν είναι πραγματική ζωή». 
Το αντίθετο. Πραγματική ζωή δεν είναι το χωριό σου. Πραγματική ζωή είναι αυτό που είμαστε σε όλο τον κόσμο, όλοι μαζί. 
Το ίντερνετ είναι παράθυρο στη μεγάλη εικόνα. Το ίντερνετ είναι ελευθερία. Όχι μόνο ελευθερία αλλά κι ό,τι πιο κοντινό έχουμε στην αναρχία. Και, είτε μας αρέσει, είτε όχι, είναι παιδεία.
Γιατί παιδεία είναι ό,τι παίρνει το ρόλο της παιδείας. Και το ίντερνετ έχει τη δύναμη να αλλάζει απόψεις, να χτίζει πεποιθήσεις, να διαμορφώνει συνειδήσεις.
Και ναι, φυσικά και θα βρεις πάρα πολλά σκατά στο ίντερνετ, και συνωμοσιολογίες και ψευδές ειδήσεις, πράγματα από τα οποία θες να μείνεις μακριά. Αλλά είναι ακριβώς όσα σκατά θα βρεις και μέσα στα μυαλά των ανθρώπων. 
Εμείς είμαστε το ίντερνετ. Εμείς το κάνουμε αυτό που είναι. Εμείς κρίνουμε τι είναι καλό και τι είναι σκατά. Και τώρα θα ρωτήσεις. Πώς μπορεί να κρίνει κάποιος, αφού λέω ότι το ίδιο το ίντερνετ είναι παιδεία;
Θα το πω απλοϊκά. Οι βασικοί μηχανισμοί της Αναζήτησης, που είναι ο πυρήνας λειτουργίας του διαδικτύου, βασίζονται στη δημοτικότητα. Εκτός κι αν πληρώνεις πολλά, αυτά που προτιμάει το google ή όπου ψάχνεις, είναι αυτά που προτιμάει ο κόσμος. Στα σόσιαλ ισχύει ακόμα περισσότερο. 
Ο αλγόριθμος του τι σου δείχνει το φέισμπουκ, βασίζεται στη δημοφιλία. Βλέπεις ό,τι αρέσει σε πολλούς. Μαθαίνεις ό,τι ενδιαφέρει τους πολλούς. Και όλα σε προτρέπουν να αντιδράσεις, να σχολιάσεις, να μοιραστείς και να αναπαράγεις ιδέες και ειδήσεις που απασχολούν και τους άλλους.
Φυσικά και μας οδηγεί στο να ασχολούμαστε και με ανοησίες. Φυσικά και θα δεις αντιδράσεις και σχόλια από πλάσματα καημένα και τρομακτικά.
..................
Αλλάζουμε όλοι μαζί. Κι ό,τι κι αν συμβαίνει, όποιος κι αν κυβερνάει, όσο τρομακτικός κι αν φαίνεται ο κόσμος γιατί για πρώτη φορά τον βλέπεις καθαρά ενώ ως τώρα ζούσες στα τυφλά, όσο κι αν μένουν άπειρες μάχες να κερδηθούν, να ξέρεις, το Καλό έχει νικήσει. Γιατί το Καλό έχει γίνει μέινστριμ. Κι αυτό είναι κάτι ανεπανάληπτο που η ανθρωπότητα έχει κατακτήσει.
Πήγα στο Γυμνάσιο το 1989. Ήταν πριν το διαφωτισμό που πέρασε η γενιά μου (και ο κόσμος όλος) στα μέσα της δεκαετίας του 90. 
Πριν μπει στις ζωές μας το ίντερνετ, πριν να μπορούμε καν να φανταστούμε πόσο θα άλλαζε η πραγματικότητά μας, πόσο δραστικά, πόσο ολοκληρωτικά. Το 1989. 
Και πρέπει να ήταν εκείνη τη χρονιά, που η αγαπημένη μας φιλόλογος, η Μπασακάρου, με είχε σηκώσει για μάθημα. Δεν είχα διαβάσει αλλά δεν διάβαζα ποτέ τα θεωρητικά, καταλάβαινα στην παράδοση και στο διάλειμμα έριχνα μια ματιά, αυτό έφτανε και περίσσευε, αρκούσε να ξέρεις το νόημα, οι καθηγητές μας δεν ζητούσαν και πολλά.
Και σηκώνομαι και λέω απ’ τη θέση μου ό,τι είναι να πω, έχοντας μπροστά μου το βιβλίο ανοιχτό, και νιώθω ήρεμη και χαλαρή γιατί ξέρω το ζουμί, αν και το βλέμμα μου είναι μισό μισό, για να τσεκάρω γεγονότα και να μην χάσω τίποτα ουσιαστικό. Και σηκώνει χέρι ένα άλλο παιδί και λέει Κυρία, Κυρία, πείτε κάτι, έχει το βιβλίο ανοιχτό η Γεωργή.
Αν φαινόταν η φάτσα μου κάτω απ’ το μεϊκάπ, θα είχα κοκκινήσει από απέραντη ντροπή, μα η Φιλόλογος, ατάραχη και χαμογελαστή, λέει «αν μπορεί με δικά της λόγια να τα πει, και πού στο βιβλίο είναι το κάθε τι, ώστε να ξέρει πού να το βρει, αυτό μου φτάνει».
Για μένα αυτά τα λόγια συνοψίζουν το ρόλο του σχολείου με τη μορφή που είχε τότε (και που έχει ακόμα, γιατί αυτό αργεί να ανατραπεί), αλλά ήταν και σαν προφητεία, γιατί αυτό είναι που τώρα μπορεί να προσφέρει το ίντερνετ, αρκεί να του ζητηθεί.

Τα όρια κάθε σχολείου και κάθε εκπαιδευτικού ταξιδιού, έχουν σήμερα απέραντα διευρυνθεί. Υπάρχουν ήδη εκπαιδευτικά προγράμματα και εγκύκλιοι στο εξωτερικό, που βασίζονται σε εμπειρίες, σε παιχνίδια, σε περιπέτειες, σε ζωντανές ανθρώπινες μαρτυρίες, σε βίντεο και συζητήσεις, σε πειραματισμό, σε κλίσεις και δεξιότητες, σε ό,τι ενδιαφέρει το κάθε παιδί. Εμείς δεν τα προλάβαμε όλα αυτά, αλλά έστω, ήμασταν εδώ όταν έγινε η αρχή.

Και η αρχή έχει γίνει. Καθένας μας μπορεί να κάνει λίγη ακόμα Γνώση δική του και να γίνει του εαυτού του μια καλύτερη εκδοχή. Τώρα πια, είναι δική μας ευθύνη. Μπορεί όταν το σχολείο τελειώσει να μην χρειάζεται πια για μάθημα να σηκωθείς, αλλά κάθε φορά που θ’ ανοίξεις το στόμα σου να μιλήσεις ή που ένα ποστ θα πληκτρολογήσεις, θα εξεταστείς και θα κριθείς.
Ναι, είναι θέμα παιδείας. Αλλά, στην ενηλικίωση πια, την παιδεία σου μπορείς να την καθορίσεις εσύ.

περισσότερα εδώ: ampa
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Σάββατο, 18 Μαΐου 2019

Πως να βοηθήσετε αυτούς που πραγματικά σας χρειάζονται

Πολλές φορές οι άνθρωποι γύρω μας έχουν ανάγκη από βοήθεια και συμπαράσταση. Αυτό συνέβαινε ανέκαθεν, την περίοδο όμως που διανύουμε η ανάγκη είναι πιο μεγάλη από ποτέ. 
Το να μπορείτε να σταθείτε πραγματικά δίπλα σε κάποιον που αγαπάτε όμως δεν είναι απλή υπόθεση. 
Δεν αρκεί να του πείτε “Μην στεναχωριέσαι” ή “Όλα θα πάνε καλά”. 
Η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου του Suffolk, Beverly D. Flaxington, προτείνει στο περιοδικό Psychology Today 5 τρόπους με τους οποίους ο καθένας μπορεί να βοηθήσει κάποιον που βρίσκεται σε μια δύσκολη θέση, ενώ τονίζει τι είναι αυτό που σε καμία περίπτωση δεν βοηθάει καθόλου.

Σκεφτείτε τα ακόλουθα σενάρια:

1. Ένα παιδί έρχεται στο σπίτι με δάκρυα στα μάτια, επειδή λογομάχησε με τον καλύτερό του φίλο, αλλά όταν το ρωτάτε τι συνέβη, αρνείται να το συζητήσει.

2. Ένας φοιτητής είναι αναστατωμένος επειδή φεύγει από το σπίτι για πρώτη φορά και παρ’ όλο που ο ίδιος προσπαθεί να φανεί σκληρός, μπορείτε να δείτε ότι κάτω από το πρόσχημα αυτό, πονάει πραγματικά.

3. Μια νεαρή γυναίκα περνά πολύ δύσκολες στιγμές, μετά από ένα χωρισμό και λίγο πριν από το γάμο της.

4. Ο γιατρός απαγορεύει σε έναν αθλητή που κάνει πρωταθλητισμό, να συμμετάσχει σε ένα σημαντικό αγώνα, λόγω των δυνητικά επικίνδυνων τραυματισμών.

5. Μια νέα χήρα είναι απαρηγόρητη μετά την απώλεια του συζύγου της ο οποίος ήταν ο καλύτερος φίλος της για δεκαετίες.

Μπορεί αυτές οι καταστάσεις να είναι διαφορετικές, έχουν όμως ένα σημαντικό κοινό: κάποιος που νοιαζόμαστε βιώνει μία συναισθηματική δυσφορία και δεν υπάρχουν πολλά που μπορούμε να κάνουμε για να τον βοηθήσουμε.

Λέγοντας απλά, «Χαμογέλα και πάρε τα πάνω σου», σίγουρα δεν πρόκειται να βοηθήσει την κατάσταση.
Όλοι έχουμε βρεθεί κοντά σε κάποιον που βιώνει δύσκολες στιγμές. Όσο συνηθισμένη και αν μας είναι η εμπειρία, δεν κάνει ευκολότερη την προσπάθεια να παρηγορήσουμε αυτόν που υποφέρει.

Η πιο οδυνηρή εμπειρία είναι να βλέπουμε ένα αγαπημένο μας πρόσωπο να αντιμετωπίζει μια δυσκολία.
Η ζωή γίνεται δύσκολη κατά καιρούς και οι άνθρωποι μπορούν να αναστατωθούν για ένα εκατομμύριο διαφορετικούς λόγους, με αποτέλεσμα να προκύπτουν αρνητικά συναισθήματα, που κυμαίνονται από την ταλαιπωρία και τη θλίψη μέχρι τη βαθιά λύπη και τον πόνο.

Ενστικτωδώς, προσπαθούμε να τους παρηγορήσουμε και να τους κάνουμε να αισθανθούν καλύτερα, έτσι ώστε αρχική τους αναστάτωση να μην εξελιχθεί σε σπαραγμό, αυτολύπηση, άγχος, εκδικητικότητα ή κατάθλιψη. 

Για να εκφράσουμε τη συμπάθειά μας, έχουμε την τάση να βασίζομαστε σε κάπως κλισέ λόγια συμπόνιας και υποστήριξης: «Καημένε», «Δεν φταις εσύ», «Μην ανησυχείς γι’ αυτό», «Ξέρω πώς αισθάνεσαι» και παρόμοιες δηλώσεις στήριξης.

Συχνά, όμως, δεν είμαστε σίγουροι για το ποιο είναι το σωστό πράγμα που πρέπει να πούμε ή να κάνουμε και γι΄αυτό πολλοί από εμάς αισθανόμαστε άβολα γύρω από κάποιον που επηρεάζεται από μια ξαφνική ή συναισθηματική δυσφορία. Όταν οι, κατά λάθος και άστοχες προσπάθειες μας για να φτιάξουμε το κέφι στο προβληματισμένο άτομο, δεν κάνουν καμία διαφορά, μπορεί να μας αφήνει με μια αίσθηση απογοήτευσης και ακόμη και ήττας από την αδυναμία μας. Δεν υπάρχει χειρότερο, από το να στεναχωριόμαστε για κάποιον και να προσπαθούμε να του φτιάξουμε το κέφι και μερικές φορές να κάνουμε αυτό το άτομο να γίνεται πιο αναστατωμένο, ενοχλημένο ή θυμωμένο μαζί μας. Δεν είναι αυτό που σκοπεύουμε να κάνουμε, αλλά το ΠΩΣ το κάνουμε, που κάνει τη διαφορά.

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Louisville, οι οποίοι έχουν μελετήσει την κοινωνική υποστήριξη από το 1980, πρόσφατα απέδειξαν ότι υπάρχουν τέσσερις διαφορετικές συμπεριφορές που εκφράζονται από τους ανθρώπους που προσπαθούν να φτιάξουν το κέφι κάποιου.

Οι πρώτες δύο
– η παροχή παρηγοριάς και ενθάρρυνσης και η συμβολή στην επίλυση του ζητήματος – είναι πιο κοινές και πιο αποτελεσματικές από ό, τι οι άλλες δύο – η ελαχιστοποίηση του προβλήματος και η άρνηση της αποδοχής της δυσκολίας και η αλλαγή θέματος για να μη σκέφτεται τη δυσκολία του.

Εάν δεν είναι σωστό το χρονικό πλαίσιο ή επιλέγουμε λάθος τακτική, το αποτέλεσμα της προσπάθειάς μας να βοηθήσουμε, μπορεί να είναι το άκρως αντίθετο της πρόθεσής μας. Το πρόσωπο που προσπαθούμε να παρηγορήσουμε μπορεί να αντιληφθεί τα λόγια και τις συμπεριφορές μας ως αναίσθητα, επιφανειακά ή ανειλικρινή. Περιττό να πω, όμως, η επιλογή της σωστής τακτικής μπορεί να είναι μια πραγματική πρόκληση, ειδικά όταν ο χρόνος δεν είναι με το μέρος μας. 

Περαιτέρω, θα πρέπει να ληφθούν υπόψη πολλές λεπτομέρειες, όταν αποφασίζουμε πώς να υποστηρίξουμε κάποιον:

Πόσο καλά γνωρίζουμε πραγματικά το πρόσωπο ή καταλαβαίνουμε το πρόβλημά του;
Πόσο έντονα σχετιζόμαστε με τα συναισθήματα που νιώθουν;
Ποια είναι η ιδιοσυγκρασία του ατόμου και η διάθεση του;
Ποια είναι η ικανότητά του να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες μόνος του;
Η σοβαρότητα της συναισθηματικής δυσφορίας τους.
Το μοναδικό σύνολο των συνθηκών που οδήγησαν στο πρόβλημα.
Η ενδεχόμενη ανάγκη για επαγγελματική βοήθεια και υποστήριξη.
Ο παράγοντας αυτοεκτίμηση

Όταν προσπαθείτε να παρηγορήσετε κάποιον που διέρχεται δύσκολες στιγμές, ένας κρίσιμος παράγοντας που πρέπει να εξεταστεί είναι η αυτοεκτίμηση του πάσχοντος. Μια μελέτη από το Πανεπιστήμιο του Waterloo και Wilfrid Laurier University, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό “Journal of Personality and Social Psychology”, εξέτασε τη δεκτικότητα των πασχόντων στη κοινωνική στήριξη, λαμβάνοντας υπόψη τόσο την επιλογή των παρόχων μιας στρατηγικής στήριξης και τα επίπεδα της αυτοεκτίμησης των παραληπτών.

Η μελέτη έδειξε ότι «τα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι λιγότερο δεκτικά από τα άτομα με υψηλή αυτοεκτίμηση να υποστηρίξουν ότι επαναπροσδιορίζουν θετικά την εμπειρία τους, αλλά είναι εξίσου δεκτικά για να υποστηρίξουν ότι επικυρώνουν τα αρνητικά τους συναισθήματα». 

Στην πραγματικότητα, τα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση στη μελέτη ήταν τόσο απορριπτικά των προσπαθειών των άλλων στη θετική αναδιατύπωση που προσπάθησαν, γεγονός που άφησε τους εκείνους που προσπαθούσαν να τους υποστηρίξουν με μία άσχημη αίσθηση για τον εαυτό τους, για την αλληλεπίδρασή τους με τους πάσχοντες και τη σχέση τους.

Ο καλύτερος τρόπος για να βοηθήσετε τους πάσχοντες με χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι να συμπάσχετε μαζί τους αντί να προσπαθείτε να τους φτιάξετε το κέφι. Με τα άτομα υψηλής αυτοεκτίμησης, η επιβεβαίωση και η ενθάρρυνση μπορεί να είναι πιο αποτελεσματικές στρατηγικές.

Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι η κατανόηση των άλλων ανθρώπων, δεν θα συμβεί σε μία μέρα. Χρειάζεται την εμπειρία και την προθυμία να μάθουμε και να εξασκήσουμε τις νέες προσεγγίσεις. 

Είναι επίσης σημαντικό να θυμόμαστε ότι ορισμένα προβλήματα μπορεί απλά να είναι πάρα πολύ δύσκολα ακόμη και για μας, μερικοί άνθρωποι μπορεί να μην θέλουν τη βοήθειά μας και εμείς απλά δεν θα είμαστε σε θέση να βοηθήσουμε όποιον μας χρειάζεται κάθε φορά. 
Γνωρίζοντας και αυτή τη διάσταση, υπάρχουν ορισμένα πράγματα που μπορούμε όλοι να κάνουμε για να βοηθήσουμε κάποιον να περάσει τις δύσκολες στιγμές, ανεξάρτητα από την αιτία του προβλήματος ή τη σχέση μας με αυτό:

1. Να είστε δίπλα του. 

Μερικές φορές οι λέξεις δεν έχουν νόημα. Μερικές φορές δεν υπάρχει τίποτα που μπορείτε να κάνετε, από το να παραμείνετε στο πλευρό κάποιου. Πάρτε τους τηλέφωνο, ζητήστε τους να βγείτε έξω, μείνετε σε επαφή αλλά ισορροπήστε το με το να μην είστε παρεμβατικοί. Να είστε ενεργοί και να διαθέσιμοι και να βρίσκεστε δίπλα τους κάθε φορά που μπορεί να σας χρειαστούν. Μπορεί να μην φαίνεται σαν κάτι μεγάλο σε σας, αλλά θα μπορούσε να σημαίνει πολλά για το πρόσωπο που προσπαθείτε να βοηθήσετε.

2. Ακούστε. 

Για πολλούς ανθρώπους, είναι δύσκολο να ανοιχτούν και να μοιραστούν τα εσωτερικά συναισθήματά τους. Για να μην αναφέρουμε, ότι μερικά θέματα μπορεί να είναι πάρα πολύ δύσκολο να τα συζητήσουμε. Να είστε υπομονετικοί και να ενθαρρύνετε το άτομο να μοιραστεί τα συναισθήματα και τις σκέψεις με τον ρυθμό που νιώθει πιο άνετα. Και όταν είναι έτοιμοι να μιλήσουν-απλά ακούστε. Μη διακόπτετε. Μην κρίνετε. Αφήστε τους να απαλλαγούν από την αρνητικότητα που κρατούν μέσα τους. Συχνά, η απαλλαγή είναι το πρώτο βήμα για την επούλωση.

3. Μην επιβάλλετε τη γνώμη σας. 

Θα έχετε μια άποψη, χωρίς αμφιβολία. Αλλά σκεφτείτε δύο φορές πριν τη μοιραστείτε με κάποιον που προσπαθείτε να βοηθήσετε. Μερικές φορές είναι καλύτερα να μην πείτε τίποτα παρά να βγάλετε στη φόρα κάτι που θα αναστατώσει περαιτέρω κάποιον. 
Αντί αυτού, αφήστε το άλλο πρόσωπο να καταλήξει σε μια λύση και να προχωρήσει με την επίλυση του προβλήματος απο μόνο του. Μπορείτε να βοηθήσετε κάνοντας ερωτήσεις όπως, 
«Τι σημαίνει αυτό για σένα;» ή 
«Τι θα ήθελες να κάνεις μετά;» ή 
«Πώς πιστεύεις ότι μπορείς να αρχίσεις να αγγίζεις το θέμα αυτό ή να αρχίσεις να θεραπεύεσαι;» ή απλά 
«Πώς μπορώ να σε βοηθήσω;».

4. Μην επιμένετε στις συμβουλές σας. Κατ’ αρχάς, θα πρέπει να βεβαιωθείτε ότι έχετε όλες τις απαραίτητες πληροφορίες πριν από την παροχή συμβουλών. Ακόμα και αν πιστεύετε ότι είχατε παρόμοιες εμπειρίες, κανείς δεν έχει βρεθεί εξ ολοκλήρου στη κατάσταση ενός άλλου ατόμου. 

Επίσης, αν πρόκειται να γίνετε πιεστικοί για να κάνετε τα πράγματα με το δικό σας τρόπο, το άλλο πρόσωπο μπορεί να γίνει αμυντικό, να νιώσει άβολα στην συντροφιά σας ή να αποσυρθεί, οπότε να είστε προσεκτικοί πώς λέτε τα πράγματα. 
Μπορεί να έχετε στο μυαλό μόνο το καλύτερο, μπορεί να νομίζετε ότι αυτό είναι το σωστό και ίσως να έχετε δίκιο, αλλά η ενασχόληση με συναισθηματικά ταραγμένους ανθρώπους εξακολουθεί να απαιτεί ένα ορισμένο επίπεδο λεπτότητας και αυτοσυγκράτησης.

5. Παραμείνετε θετικοί. 

Μην αφήνετε την αυτολύπηση ή τη θλίψη του προσώπου δίπλα σας να σας επηρεάσει. Στην προσπάθεια να βοηθήσετε κάποιον που αντιμετωπίζει οξεία αρνητικά συναισθήματα, είναι σημαντικό να δείξετε συμπάθεια, αλλά και να παραμείνετε ισχυροί σε ένα θετικό πλαίσιο του μυαλού. 
Μπορεί να σας χρειαστεί σαν πυλώνα στήριξης ή πηγή δύναμης. Χρησιμοποιήστε θετική στάση προς τον εαυτό σας, για να χτίσετε και να διατηρήσετε αυτή τη δύναμη, προκειμένου να τη παράσχετε σε αυτούς που τη χρειάζονται περισσότερο.

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η ιστορία του Alex που νίκησε το θάνατο

Ένα animation που συγκλονίζει
Ζείτε ή απλά επιβιώνετε; Οι δύο λέξεις είναι παρόμοιες μεταξύ τους αλλά έχουν πολύ διαφορετικές έννοιες. Αν επιβιώνετε, αυτό σημαίνει ότι έχετε εστιάσει σε όλες τις βασικές ανάγκες της ζωής. φαγητό, νερό, καταφύγιο, ασφάλεια. Εάν ζείτε, σημαίνει ότι είστε πάνω από την επιβίωση. Παίρνετε από τη ζωή που σας έχει δοθεί ό,τι πιστεύεται ότι θα την κάνει πληρέστερη, απολαμβάνοντας κάθε στιγμή που έχετε την τύχη με το μέρος σας

Σε αυτήν την ιστορία, ο Alex αφηγείται τη ζωή και το θάνατο μετά από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα που τον άφησε σε κώμα. Αρχίζει να αισθάνεται σύγχυση, οργή και να μετανιώνει για τα πράγματα που δεν θα έχει πλέον τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει. Τα σχέδιά του να ταξιδέψει στον κόσμο και μια μέρα να παντρευτεί τη φίλη του -δεν μπορεί πλέον.

Αλλά όπως εξηγεί στη συνέχεια: «Τη στιγμή του θανάτου παύεις να φοβάσαι γαι οτιδήποτε».

Για πολύ καιρό ο Alex απλά επιβίωνε, ξεχνώντας να ζει. Πιεζόταν για το μέλλον και αγνοούσε παρόν. Δίνοντας του μια δεύτερη ευκαιρία, η ζωή του χαμογέλασε. Έτσι ο Alex ξύπνησε από το κώμα και αυτομάτως έπαψε να φοβάται πλέον το μέλλον και τον θάνατο.

Αγκαλιάζοντας κάθε φορά τη στιγμή, κατάφερε να ταξιδέψει στον κόσμο και να παντρευτεί τη φίλη του. Και όταν ήρθε ο καιρός, ο Alexx έφτασε στο θάνατο έτοιμος χωρίς να λυπάται και χωρίς να φοβάται.
 

Δείτε το βίντεο του animation:
newsone.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αυτά που οι έφηβοι θα ήθελαν να γνώριζαν οι γονείς τους — What Teens Need Most From Their Parents

Οι έφηβοι θα ήθελαν να μας επικοινωνήσουν τον εσωτερικό τους διάλογο. Και αν εμείς τους δίναμε το χώρο, θα μας έλεγαν ότι:



– «Νιώθω συνέχεια θυμό. Δεν ξέρω γιατί. Συχνά ξυπνάω θυμωμένος. Άλλες μέρες, με φρικάρει τελείως αυτό, γιατί δεν νιώθω ωραία. Εύχομαι να μην ήμουν τόσο θυμωμένος, αλλά είμαι».

– «Κάθε μέρα είναι σαν μια φυλακή, παγιδευμένη σε ένα σώμα που συνεχώς αλλάζει, αλλά εγώ επαναλαμβάνω την ίδια μέρα ξανά και ξανά. Όλη μου η ζωή αποτελείται από «πρέπει», όχι από «θέλω». Τεστ, εργασίες, φροντιστήρια – περνάω όλη μου τη ζωή με ανθρώπους που δεν θέλω: εφήβους που και οι ίδιοι είναι συγχυσμένοι».

– «Ορισμένες φορές, στεναχωριέμαι στο σχολείο – από τους καθηγητές, μα κυρίως από τους συμμαθητές μου». «Όλη μου η ζωή έχει γίνει ένα «δεν θέλω να…». Δεν θέλω να ξυπνάω τόσο νωρίς. Δεν θέλω να χρειάζεται να κοιμάμαι τόσο νωρίς. Δεν θέλω να πηγαίνω στο σχολείο. Δεν θέλω, δεν θέλω. Το μόνο που θέλω είναι να κοιμάμαι, γιατί έτσι δεν ανησυχώ».

– «Υπάρχουν μερικές φορές που κρύβομαι στο δωμάτιό μου και βλέπω συνέχεια σειρές, βιντεάκια ξανά και ξανά, επειδή είναι το μόνο που νιώθω ότι θέλω να κάνω. Δεν αντέχω να σκέφτομαι συνέχεια. Είναι κακό αυτό;».

– «Και ναι, ξέρω ότι το δωμάτιό μου είναι ακατάστατο. Μου αρέσει έτσι: δείχνει πώς νιώθω και μέσα μου. Και σε παρακαλώ, μη με ρωτάς συνέχεια τι πάει στραβά, γιατί δεν ξέρω να σου πω. Δεν ξέρω από πού προέρχονται ακριβώς αυτά τα συναισθήματα».

– «Ξέρω ότι είσαι θυμωμένη μαζί μου. Δεν μπορώ να σε κατηγορήσω. Σταμάτησα να σου μιλάω. Και κάποιες φορές μιλάω άσχημα. Σε κατηγορώ, βρίζω, σε απομακρύνω. Δεν ήμουν πάντα έτσι. Όταν κοιτώ παλιές μου φωτογραφίες από το δημοτικό, βλέπω ένα μικρό χαρούμενο παιδί. Ένα μικρό παιδί που αγαπούσε το χορό και το τραγούδι, να κάνει τρέλες, που δεν το ένοιαζε τι σκέφτονταν οι άλλοι γι’ αυτό. Αλλά τώρα νιώθω ότι αυτό το παιδί δεν υπάρχει πια».

– «Θα σου πω κάτι που είναι δύσκολο να το εκφράσω. Μην παραιτείσαι. Μην με μισείς. Σε χρειάζομαι, να είσαι δυνατότερος από εμένα. Θέλω να είσαι ο γονιός μου, ακόμα κι αν λέω ότι δεν σε αντέχω. Χρειάζομαι να είσαι πιο υπομονετικός από εμένα, να δείχνεις μεγαλύτερη κατανόηση, να με αποδέχεσαι. Ακόμα κι αν φωνάζω, χρειάζομαι να με αγαπάς.

Αν μπορούσα να σου πω 7 τρόπους με τους οποίους θα μπορούσες να με βοηθήσεις, αυτοί θα ήταν:


1. Δώσε μου χώρο
Μην έρχεσαι συνέχεια στο δωμάτιό μου και μη μου κάνει συνεχώς ερωτήσεις. Δεν έχω τις απαντήσεις. Μη με πιέζεις πολύ φωνάζοντάς μου, επειδή νιώθω χειρότερα. Χρειάζομαι να μένω μόνος. Χρειάζομαι χώρο.

2. Μη μου φωνάζεις
Ο θόρυβος στο κεφάλι μου είναι τόσο δυνατός ορισμένες φορές που σχεδόν δεν μπορώ να ακούσω τις ίδιες μου τις σκέψεις. Δεν το αντέχω. Όταν φωνάζεις, νιώθω χειρότερα με τον εαυτό μου. Νιώθω ότι δεν με αγαπάτε. Νιώθω ότι είμαι η μεγαλύτερη σου απογοήτευση.


3. Απομάκρυνε τις ηλεκτρονικές μου συσκευές
Δεν μπορώ να αφήσω το τηλέφωνο κάτω. Προσπαθώ, αλλά απλά δεν μπορώ. Ξέρω ότι μου τρώει όλο μου το χρόνο, αλλά δεν μπορώ να αντισταθώ. Δεν μπορώ να σταματήσω να το ελέγχω. 

Χρειάζομαι τη βοήθειά σου. Χρειάζομαι να θέσεις όρια. 
Θα φωνάξω, θα αντισταθώ, αλλά είναι αυτό που χρειάζομαι. Μην μπεις στη διαδικασία να το διαπραγματευτείς μαζί μου: απλά κάντο.

4. Πήγαινέ με κάπου ήσυχα
Λέω ότι δεν θέλω να κάνω τίποτα μαζί σου. Αλλά αν μπορούσες να με πας κάπου ήσυχα, κάπου που θα μπορούσαμε να περπατήσουμε μαζί και να μην καυγαδίζουμε, κάπου που να νιώσω τον ήλιο και να ακούσω τον άνεμο στα δέντρα, κάπου που να μπορώ να αναπνέω και να ξεχάσω ό,τι με ενοχλεί, νομίζω ότι θα μου άρεσε πολύ. Ακόμα κι αν δεν μιλάμε, θα νιώσω ανακούφιση.


5. Μη με κακομαθαίνεις
Σταμάτα να μου δίνεις όλα όσα θέλω. Όσο περισσότερα μου δίνεις, τόσο περισσότερο σε αντιπαθώ. Χρειάζομαι να τα κερδίζω με την αξία μου. Με βοηθά να νιώσω ότι μεγαλώνω. Θέλω να μάθω πώς να αποταμιεύω, να ξοδεύω και να μοιράζομαι χρήματα. Και ποτέ δεν πρόκειται να μάθω, αν συνεχίζεις να μου δίνεις τα πάντα. Μισώ να είμαι εξαρτημένη από εσένα• σε παρακαλώ, βοήθησέ με να γίνω ανεξάρτητη.


6. Βρες μου κάποιον με τον οποίο να μπορώ να μιλήσω
Θέλω κάποιον που να μην είναι εσύ. Έναν ενήλικα που να θαυμάζω, κάποιον στον οποίο να θέλω να μοιάσω, έναν άνθρωπο που να πιστεύει σε εμένα, που να με ωθεί μπροστά και που να με καταλαβαίνει. 

Έναν μέντορα, ένα σύμβουλο, έναν ψυχοθεραπευτή.

7. Πες μου ότι με αγαπάς
Υποκρίνομαι ότι δεν με νοιάζει. Αλλά πραγματικά χρειάζομαι να ακούσω τις λέξεις «σ’ αγαπώ». Επειδή τώρα νιώθω ότι δεν με αγαπώ. Ακόμα κι αν κάνω μερικές φορές τη ζωή σου μια κόλαση, χρειάζομαι και πάλι να αγαπηθώ. Ειδικά από εσένα.

Ξέρω ότι είναι πολύ δύσκολο να είσαι γονέας. Ορισμένες φορές αναρωτιέμαι γιατί το έκανες. Αλλά θα βελτιωθώ. Το υπόσχομαι. 

Θα μεγαλώσω και θα μπορούμε ξανά να απολαμβάνουμε ο ένας τη συντροφιά του άλλου. 
Μέχρι τότε, θέλω να σου πω ότι σε αγαπώ, ακόμα κι αν δεν σου το λέω συχνά.

Sean Grover, ψυχοθεραπευτής

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι