Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017

Ο πιο σημαντικός άνθρωπος στη ζωή σου

Είναι η γιαγιά σου. Εκείνη που σε μεγάλωσε.
Είναι ο φύλακας άγγελός σου. 
Η πιο όμορφη και γαλήνια ύπαρξη της καρδιάς σου. Σε περιμένει ως το πιο μοναδικό δώρο για να σου δώσει απλόχερα ακόμα και την ίδια της την ψυχή. 
Μπαίνει στη ζωή σου με φόρα απ’ την πρώτη μέρα που γεννιέσαι και σε φροντίζει αδιάκοπα με απεριόριστη λατρεία για πάντα.

Απ’ τη στιγμή που σε αντίκρισε η πραγματικότητά της πλημμύρισε με χαρά και πήρε άλλο νόημα. Σημαίνεις για εκείνη τον πιο πολύτιμο άνθρωπο που υπάρχει στον κόσμο της. Ένα πλάσμα που για χατίρι του θα θυσίαζε τα πάντα προκειμένου να είναι ευτυχισμένο.

Για πολλούς δεν είναι απλώς η μαμά της μαμάς ή του μπαμπά τους. 
Είναι η δεύτερη μάνα τους. 
Ένας άνθρωπος που αποτελεί πολλά περισσότερα απ’ τη γραφική γιαγιούλα που μοιράζει καραμέλες και σοκολατάκια. 
Από εκείνη που μας επισκέπτεται τα σαββατοκύριακα ή τις γιορτές και τρώμε μαζί της. 
Είναι κάτι πιο βαθύ και δυνατό απ’ το άτομο εκείνο που μπορεί να φέρουμε απλώς το όνομά του. 
Είναι η γυναίκα που χωρίς εκείνη δε θα ήμασταν ο άνθρωπος που έχουμε εξελιχθεί σήμερα.

Και μιλάω ακριβώς για τη γιαγιά που μεγάλωσες στο πλάι της από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου. 
Που περνάς ώρες της καθημερινότητας μαζί της. 
Που βρίσκεται κοντά σου κάθε στιγμή της ζωής σου κι αποτελεί κομμάτι της οικογένειάς σου αναπόσπαστο κι αγαπημένο.

Τις περισσότερες φορές θα σε κοιμίσει στο κρεβάτι της, το οποίο για έναν ανεξήγητο λόγο έχει το πιο ξεκούραστο στρώμα και το πιο ζεστό πάπλωμα από οποιοδήποτε έχεις κοιμηθεί ποτέ σου.

Τις φορές που μένει μαζί σου τα βράδια, θα κάνει λίγο χώρο και θα σε πάρει αγκαλιά για να μη φοβάσαι. Θα ξενυχτήσει στο πλευρό σου όταν έχεις πυρετό και θα φροντίσει να σε κρατήσει ζεστό και καθαρό μέχρι να γίνεις καλά. 
Η αγκαλιά της αποτελεί για σένα το πιο ασφαλές καταφύγιο.

Έτσι, μ’ ένα μαγικό τρόπο τα πάντα ηρεμούν κι ησυχάζουν. 
Η αγκαλιά αυτή δε συγκρίνεται με καμία στο σύμπαν. Μέσα της αισθάνεσαι τόση ασφάλεια και τρυφερότητα που την αποζητάς κάθε φορά που είναι κοντά σου. 
Τα ζαρωμένα μα ζεστά της χέρια σου προσφέρουν τα πιο απαλά χάδια. Και πώς να το κάνουμε; Όσο και να μεγαλώσεις, σ’ όποια φάση της ζωής σου και να βρίσκεσαι, αυτά τα χάδια τα έχεις ανάγκη.
Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό η σκέψη της τρέχει κοντά σου. Στο πού βρίσκεσαι κι αν είσαι ασφαλής. Οι μόνες στιγμές ηρεμίας της είναι όταν βρίσκεσαι μαζί της. Τότε που αδημονεί και λαχταρά να σε δει στην πόρτα και να χαμογελάσει διάπλατα. Και μετά να σε κατακλύσει με την επίμονη φροντίδα της.

Πάντα θα πρέπει να φας αυτό που θα σου προσφέρει.
Όσο χορτασμένος κι αν είσαι. Τα φαγητά της μυρίζουν ζεστασιά κι έχουν μια οικεία γεύση που δεν μπορείς να γευθείς πουθενά αλλού.

Καθετί που είναι αποτυπωμένο στη μνήμη των παιδικών κι εφηβικών σου χρόνων έχει την εικόνα τη δική της. 
Το σπίτι της είναι για σένα ο χώρος που έπλασες τις πιο ωραίες σου αναμνήσεις. 
Το πρώτο σου ποδήλατο και τα παιχνίδια που έπαιζες μικρός, η στράτα που περπάτησες στην αυλή της, ακόμη κι οι πρώτοι σου εφηβικοί προβληματισμοί!

Θα είναι πάντα στο μυαλό σου η μορφή της σε κάθε σου βήμα! 
Το πρωινό της ξύπνημα, οι βόλτες στην παιδική χαρά, η παρουσία της στο χώρο του σχολείου. 
Τα κλάματα συγκίνησης που σου έλεγαν πού πας, κάθε φορά που έπρεπε να την αποχωριστείς για πολύ καιρό. Ακόμη κι οι φωνές της όταν σε μαλώνει είναι για σένα η ζωντάνια που νοστάλγησες από τότε που μεγάλωσες και δεν την έχεις πια στην καθημερινότητα σου τόσο πολύ.
Όλα τα έζησες εκεί. Η γειτονιά και τα αμέτρητα παιχνίδια, το μικρό δασάκι δίπλα στην αλάνα κι όλες σου οι παιδικές μινιατούρες ξεπετάγονται σ’ αυτά τα μέρη. Είναι βαθιά φυλαγμένα στην ψυχή σου και σου δίνουν δύναμη να σκέφτεσαι πόσο μοναδικό σε έκαναν.

Είσαι περήφανος όταν λες, «με καλομάθατε σίγουρα μα δε με κακομάθατε»! Όταν σκέφτεσαι την αγάπη που έχεις στον εαυτό σου, δεν μπορείς να βρεις άλλο λόγο για να νιώθεις έτσι παρά για τα τόσα υπέροχα πράγματα που σου προσέφερε.

Πονάς όμως στη σκέψη των χρόνων που περνάνε και τρέμεις κάθε ασθένεια που μπορεί να την πάρει από κοντά σου. Καρδιοχτυπάς σε κάθε ξαφνικό τηλεφώνημα κι ανακουφίζεσαι όταν μαθαίνεις πως τελικά όλα είναι εντάξει.

Τη βλέπεις να μεγαλώνει κι ανησυχείς όλο και περισσότερο, μήπως έρθει μία μέρα που δε θα τη βλέπεις πια καθόλου! 
Όταν δε θα την έχεις πια, κάθε στιγμή, θα σου θυμίζει πόσο πολύτιμο ήταν κάθε λεπτό που ήταν συνεχώς κοντά σου, ακόμη κι αν κάποτε δεν το αντιλαμβανόσουν.

Και νιώθεις τόση αμοιβαία εξάρτηση από εκείνη που θες ν’ αδράξεις μαζί της την κάθε στιγμή που περνάει για όσα χρόνια μπορείς να την έχεις πλάι σου. Θέλεις να ξοδεύεις, όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο μαζί της. 
Δεν μπορείς να φανταστείς άλλη καλύτερη οικογένεια απ’ το δικό της πρόσωπο. Τώρα καταλαβαίνεις πόσο τυχερός στάθηκες που έγινες αυτός που είσαι τώρα χάρη στη δική της συμβολή.

Ευχαριστείς το Θεό κάθε μέρα και είσαι ευγνώμων που την έχεις ακόμη στη ζωή σου. Που εξακολουθεί να σε μεγαλώνει μ’ αυτόν τον αγνό κι αυθεντικό τρόπο, που μόνο εκείνη ξέρει. Χαίρεσαι που βίωσε την κάθε ηλικία σου κι εξακολουθεί να σε καμαρώνει, όσο ακόμα εξελίσσεσαι. Ποτέ σου δε θα μπορούσες να φανταστείς καλύτερη οικογένεια από εκείνη.
Θα είσαι δίπλα της πάντα και για πάντα!

Συντάκτης: Μαίρη Νταουξή
Επιμέλεια κειμένου: Αναστασία Νάννου
netakias

Θυμάσαι τότε που πήγαινες διακοπές με την οικογένεια;

Vintage διακοπές... θυμάσαι;;;
Θυμάσαι τότε; Τότε που πήγαινες διακοπές με την οικογένεια; 
Τότε. Στα 10 σου περίπου…
Τότε που ετοίμαζε η μαμά το ταψί με τα γεμιστά για να φάμε την πρώτη μέρα που θα φτάναμε. Ξεκινούσαμε αξημέρωτα, μέσα στη νύχτα για να έχουμε όλη τη μέρα μπροστά μας να βρούμε κατάλυμα. Ανοίγαμε εκείνο τον τεράστιο χάρτη που βρισκόταν μόνιμα στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου και κάθε τόσο κάναμε στάσεις για να τον συμβουλευτούμε. 
Πόσο μ’ άρεσε να χαζεύω το χάρτη εκείνο… Νομίζω έτσι έμαθα τους νομούς της χώρας μας, από τα καλοκαιρινά εκείνα ταξίδια…

Όταν φτάναμε γυρνούσαμε πόρτα-πόρτα όλα τα ενοικιαζόμενα δωμάτια μέχρι να βρούμε κάτι να μας εξυπηρετεί. Ρωτούσαμε κάθε άνθρωπο που έμοιαζε ντόπιος κι όχι τουρίστας για να μας βοηθήσει στην ανεύρεση δωματίου. Όταν βρίσκαμε επιτέλους δωμάτιο το μόνο που μας ένοιαζε ήταν να βάλουμε τα μαγιό και να ξεχυθούμε στη θάλασσα… κι έπειτα, το απόγευμα να πάμε για παγωτό και να κάνουμε φιλίες! 
Λαχταρούσαμε να βρούμε συνομήλικα παιδιά στη γειτονιά για να παίξουμε ατελείωτες ώρες στα γρασίδια του καταλύματος… Οι γονείς απολάμβαναν την μπύρα και το καρπούζι τους ή έψηναν σουβλάκια στο μπάρμπεκιου… Οικογένειες από διάφορες περιοχές της Ελλάδας και του εξωτερικού γινόμασταν μια παρέα για μια βδομάδα και νιώθαμε σα να γνωριζόμαστε χρόνια! 
Δε θα ξεχάσω τη Σάντρα, ένα κατάξανθο κορίτσι από τη Γερμανία, με την οποία δε ανταλλάξαμε ποτέ κουβέντα, αφού δε γνώριζε ελληνικά, ούτε εμείς γερμανικά, αλλά παίζαμε κάθε μέρα στην παραλία και δε νιώσαμε ποτέ πως δεν επικοινωνούμε. 
Η Σάντρα… Κλαίγαμε τη μέρα που αποχωριζόμασταν… Τα μάτια μιλούσαν…
Τότε… Που δεν υπήρχε ίντερνετ, δεν είχαμε κινητά και τάμπλετ, τα ενοικιαζόμενα δωμάτια δεν είχαν πολλές φορές ούτε τηλεόραση, ούτε καν κλιματιστικό! 
Τότε που για να περάσει η μέρα μας παίζαμε και κάναμε φιλίες! Δε θέλαμε πολυτέλειες… Δεν ψάχναμε μέσα στον ήλιο για κενή ξαπλώστρα. Είχαμε την ομπρέλα μας, την ψάθα μας και το ψυγειάκι μας! 
Είχαμε αυλή και βγαίναμε κάθε απόγευμα για να παίξουμε με παιδιά που δε θα τα ξαναβλέπαμε ποτέ στη ζωή μας. Παιδιά με τα οποία είχαμε ένα κοινό παρονομαστή: τη δίψα μας για παρέα, παιχνίδι και συναναστροφή!

Τώρα; Πόσο έχουν αλλάξει όλα αυτά… 
Εντάξει, πολλά έχουν βελτιωθεί και μας εξυπηρετούν απεριόριστα… Έχουμε κάνει την κράτησή μας, το gps στο αυτοκίνητο μας κατευθύνει στον προορισμό μας και τα ξενοδοχεία προσφέρουν όλες τις ανέσεις για να περάσουμε τις διακοπές μας χωρίς προβληματισμό για το φαγητό των παιδιών. 
Αλλά... έχει αλλάξει και κάτι άλλο… Έχει χαθεί η επικοινωνία… 
Τα παιδιά κρύβονται πίσω από οθόνες και δεν έχουν ανάγκη να γνωρίσουν άλλα παιδιά για να παίξουν. 
Οι γονείς κρύβονται πίσω από μεγαλύτερες οθόνες και θέλουν απλά την ησυχία τους για να ξεχαστούν από τα προβλήματά τους που φέρανε μαζί στις διακοπές και δεν έχουν διάθεση να μιλήσουν σε άλλους γονείς… Μπορούν, επίσης, να βρούνε ό,τι ψάχνουν από το κινητό τους και δεν κοντοστέκονται να ρωτήσουν κάποιο ξένο, ούτε καν το σπιτονοικοκύρη…
Και επιστρέφουν στη θλιβερή πραγματικότητα έπειτα από τις διακοπές, έχοντας ξοδέψει τα μετρημένα χρήματά τους με ένα αίσθημα ανικανοποίητου. 
Με την ψευδαίσθηση ότι κάνανε και φέτος το χρέος τους προς τα παιδιά κυρίως που έπρεπε να κάνουν τα μπάνια τους…

Γι’ αυτό, πριν φύγετε διακοπές, θυμηθείτε τα παιδικά σας χρόνια στις οικογενειακές διακοπές και δώστε στα παιδιά σας την ευκαιρία να αναπολούν κι αυτά με αναστεναγμό τις διακοπές που εσείς τους προσφέρατε! 
Εγώ αυτό θα προσπαθήσω να κάνω σε λίγες μέρες που φεύγω με την οικογένεια! 
Καλές διακοπές σε όλους!!! Τα ξαναλέμε σύντομα με νέες εμπειρίες!!!
Vaso Zisiopoulou