Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

Laura Agea προς Moscovici: «Είστε ευχαριστημένος που σώσατε δυο Τράπεζες και καταστρέψατε μια χώρα;»

Ιταλίδα Ευρωβουλευτής ξεφτίλισε τον Μοσκοβισί 
«Η Ελλάδα σας κλείνει την πόρτα στα μούτρα»
«Είστε ευχαριστημένος που σώσατε δυο Τράπεζες 
και καταστρέψατε μια χώρα;»
«Η Ελλάδα σας κλείνει την πόρτα στα μούτρα. 
Η Ελλάδα σας κλείνει την πόρτα στα μούτρα»
Η Ευρωβουλευτής Laura Agea από το Κίνημα των 5 αστέρων (Movimento 5 Stelle) του Beppe Grillo

Νίκος Καζαντζάκης: Ο Άγιος Αύγουστος, η σταφίδα και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου

Ο Αύγουστος ήταν για μένα, όταν ήμουν παιδί, κι είναι ακόμα, ο πιο αγαπημένος μου μήνας· αυτός φέρνει, μαθές, τα σταφύλια και τα σύκα, τα πεπόνια, τα καρπούζια· τον ονομάτισα Άγιον Αύγουστο· αυτός ο προστάτης μου, έλεγα, σε αυτόν θα κάνω την προσευκή μου· 
όταν θέλω τίποτα, από αυτόν θα το ζητώ, κι αυτός θα το ζητήσει από το Θεό, κι ο Θεός θα μου το δώσει.
Και μια φορά πήρα νερομπογιές και τον ζωγράφισα: Έμοιαζε πολύ του παππού μου του χωριάτη· τα ίδια κόκκινα μάγουλα, το ίδιο φαρδύ χαμόγελο, μα ήταν ξυπόλυτος μέσα σ' ένα πατητήρι και πατούσε σταφύλια, και τα πόδια του ως τα γόνατα κι ως πάνω στα μεριά τα 'χα ζωγραφίσει κόκκινα από το μούστο· κι είχα στεφανώσει το κεφάλι του με κληματόφυλλα. 
Όμως κάτι του 'λείπε· μα τι; Τον κοίταξα καλά καλά και του 'βαλα δυο κέρατα στο κεφάλι, ανάμεσα στα κληματόφυλλα, γιατί το μαντίλι που φορούσε ο παππούς μου έκανε δεξά και ζερβά δυο μεγάλους κόμπους σαν κέρατα.
Από τη στιγμή που τον ζωγράφισα και στερέωσα το πρόσωπο του, στερεώθηκε και μέσα μου η εμπιστοσύνη μου σε αυτόν, και κάθε χρόνο τον περίμενα να “ρθει, να τρυγήσει τ” αμπέλια της Κρήτης, να πατήσει τα σταφύλια και να κάμει το θάμα του, να βγάλει από τα σταφύλια κρασί. Γιατί, θυμούμαι, το μυστήριο τούτο με τυράννησε πολύ —πώς μπορεί να γίνει το σταφύλι κρασί· μονάχα ο Αγιος Αύγουστος μπορούσε να κάμει ένα τέτοιο θάμα· κι έλεγα: 
Αχ, να τύχαινε να τον συναπαντήσω μια μέρα στο αμπέλι που είχαμε απόξω από το Μεγάλο Κάστρο και να τον ρωτήσω να μου πει το μυστικό. 
Τι 'ναι το θάμα τούτο δεν καταλάβαινα. Η αγουρίδα γίνεται σταφύλι, το σταφύλι γίνεται κρασί, το κρασί το πίνουν οι ανθρώποι και μεθούνε· γιατί μεθούνε; 
Όλα αυτά μου φαίνουνταν μυστήρια φοβερά, και μια φορά που ρώτησα τον πατέρα μου, αυτός μάζεψε τα φρύδια: «Μη φυτρώνεις εκεί που δε σε σπέρνουν!», μου αποκρίθηκε.

Τον Αύγουστο ξάπλωναν και στους οψιγιάδες τα σταφύλια, να τα ξεράνει ο ήλιος να γίνουν σταφίδα. 
Μια χρονιά είχαμε πάει στο αμπέλι μας και μέναμε στο εξοχικό μας σπιτάκι· ο αγέρας μύριζε, η γης καίγουνταν, τα τζιτζίκια καίγουνταν κι αυτά, σα να κάθουνταν απάνω σε κάρβουνα αναμμένα.
Τη μέρα εκείνη, της Κοίμησης της Παναγιάς, 15 Αυγούστου, οι εργάτες δε δούλευαν κι ο πατέρας μου κάθουνταν στη ρίζα μιας ελιάς και κάπνιζε· είχαν έρθει γύρα οι γειτόνοι, που είχαν απλώσει κι αυτοί τη σταφίδα τους, κάπνιζαν πλάι στον πατέρα μου, αμίλητοι. Φαίνουνταν στενοχωρημένοι. 
Όλοι είχαν καρφώσει τα μάτια σ' ένα συννεφάκι που 'χε προβάλει στον ουρανό, κατασκότεινο, βουβό, και προχωρούσε. Είχα καθίσει κι εγώ κοντά στον πατέρα μου και κοίταζα το σύννεφο· μου άρεσε· σκούρο μολυβί, χνουδάτο, κι ολοένα μεγάλωνε, άλλαζε πρόσωπο και κορμί, πότε σα γεμάτο ασκί, πότε σα μαυροφτέρουγο όρνιο και πότε σαν τον ελέφα που είχα δει ζωγραφιά· κουνούσε την προβοσκίδα του κι έψαχνε ν' αγγίξει κάτω της γης. Αεράκι χλιαρό φύσηξε, τα φύλλα της ελιάς ανατρίχιασαν. Ένας γείτονας πετάχτηκε όρθιος, άπλωσε το χέρι κατά το σύννεφο που προχωρούσε.
—Ανάθεμά το, μουρμούρισε, ο Θεός να με βγάλει ψεύτη, φέρνει τον κατακλυσμό!
—Δάγκασε τη γλώσσα σου, του 'καμε ένας γέρος θεοφοβούμενος, δε θα το αφήσει η Παναγιά· σήμερα είναι της χάρης της.

Ο πατέρας μου έγρουξε, μα δεν έβγαλε άχνα· πίστευε στην Παναγιά, μα δεν πίστευε πως η Παναγιά μπορεί να κουμαντάρει τα σύννεφα.

Εκεί που μιλούσαν, ο ουρανός σκεπάστηκε· οι πρώτες στάλες, χοντρές, ζεστές, άρχισαν να πέφτουν. Τα σύννεφα χαμήλωσαν, κίτρινες βουβές αστραπές καταξέσκιζαν τον ουρανό.

— Παναγιά μου, φώναξαν οι γειτόνοι, βοήθεια!

Όλοι πετάχτηκαν απάνω, κατασκόρπισαν, καθένας έτρεχε κατά το αμπέλι του, όπου είχε απλώσει τη σταφίδα της χρονιάς· κι ως έτρεχαν, ολοένα και σκοτείνιαζε ο αγέρας, κρεμάστηκαν μαύρες πλεξούδες από τα σύννεφα, ξέσπασε η μπόρα. Γέμισαν τ” αυλάκια, πήραν να τρέχουν οι δρόμοι σαν ποταμοί, φωνές ακούστηκαν γοερές από το κάθε αμπέλι. Άλλοι βλαστημούσαν, άλλοι φώναζαν την Παναγιά να τους λυπηθεί, να βάλει το χέρι της, και στο τέλος θρήνος ξέσπασε πίσω από τις ελιές στο κάθε αμπέλι.

Ξέφυγα από το σπιτάκι, έτρεξα μέσα στη νεροποντή, παράξενη χαρά με είχε συνεπάρει, σα μεθύσι.
Είχα φτάσει ως το δρόμο, δεν μπόρεσα να τον περάσω, ήταν ποταμός, και στάθηκα και κοίταζα: Μαζί με τα νερά κυλούσαν αγκαλιές αγκαλιές τα μεσοξεραμένα σταφύλια, ο μόχτος της χρονιάς, έτρεχαν κατά τη θάλασσα και χάνουνταν. Ο θρήνος δυνάμωνε, μερικές γυναίκες είχαν χωθεί ως τα γόνατα μέσα στα νερά και μάχουνταν να περισώσουν λίγη σταφίδα· άλλες, όρθιες στην άκρα του δρόμου, είχαν βγάλει τις μπολίδες τους και συρομαδιούνταν.

Είχα γίνει μουσκίδι ως το κόκαλο· πήρα δρόμο κατά το σπιτάκι και μάχουμουν να κρύψω τη χαρά μου· βιάζουμουν να δω τι θα 'κανε ο πατέρας μου· θα 'κλαίγε, θα βλαστημούσε, θα φώναζε; Περνώντας από τον οψιγιά είδα πως όλη μας η σταφίδα είχε φύγει.

Τον είδα να στέκεται στο κατώφλι, ακίνητος, και δάγκανε τα μουστάκια του. Πίσω του, όρθια, η μητέρα μου έκλαιγε.

— Πατέρα, φώναξα, πάει η σταφίδα μας!
— Εμείς δεν πάμε, μου αποκρίθηκε· σώπα!
Ποτέ δεν ξέχασα τη στιγμή ετούτη· θαρρώ μου στάθηκε στις δύσκολες στιγμές της ζωής μου μεγάλο μάθημα· αναθυμόμουν τον πατέρα μου ήσυχο, ασάλευτο, να στέκεται στο κατώφλι, μήτε βλαστημούσε μήτε παρακαλούσε μήτε έκλαιγε· ασάλευτος κοίταζε τον όλεθρο κι έσωζε, μόνος αυτός, ανάμεσα σε όλους τους γειτόνους, την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.


~ Ν. Καζαντζάκης, απόσπασμα από την Αναφορά στο Γκρέκο
_____________

2gym-ko.dod.sch.gr
http://antikleidi.com

Έλληνας παιδοψυχίατρος της διασποράς κοντά
στα παιδιά - θύματα πολέμου, βίας και φτώχειας


Ένας ελληνικής καταγωγής παιδοψυχίατρος, ο Πάνος Βοστάνης, καθηγητής του Τμήματος Νευροεπιστήμης, Ψυχολογίας και Συμπεριφοράς του βρετανικού Πανεπιστημίου του Λέστερ, θα ξεκινήσει μια «Οδύσσεια» σε οκτώ χώρες σε έξι ηπείρους, τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο, με στόχο να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη για τα τόσα παιδιά που πέφτουν θύματα συγκρούσεων, βίας και φτώχειας.
Προκειμένου να βοηθήσει τα παιδιά των προσφύγων, ο Βοστάνης θα ξεκινήσει το ταξίδι του από την Αθήνα στις αρχές Οκτωβρίου. Θα συνεχίσει στην Κωνσταντινούπολη (για τα παιδιά των δρόμων και των προσφύγων), την Τζακάρτα της Ινδονησίας (για τα ορφανά παιδιά), το Σίδνεϊ της Αυστραλίας (για παιδιά των αυτοχθόνων Αβοριγίνων), το Σικάγο των ΗΠΑ (για τους ανήλικους άστεγους), το Καμπίνας της Βραζιλίας (για τα παιδιά στις φαβέλες), το Νακούρου της Κένυας (για τα παιδιά-θύματα των εθνοτικών συγκρούσεων) και το Νταρ Ελ Σαλάαμ της Τανζανίας (για τα παιδιά των δρόμων).
Το ταξίδι γίνεται στο πλαίσιο του διεθνούς προγράμματος «Επίγνωση του Κόσμου για τα Παιδιά με Τραύμα» (World Αwareness for Children in Trauma - WACIT), το οποίο αποσκοπεί στο να παράσχει ψυχοκοινωνική υποστήριξη στα παιδιά που έχουν εκτεθεί σε ποικίλες τραυματικές εμπειρίες. Προηγήθηκε μια σειρά σχετικών δράσεων την περίοδο 2015-16 με πρωτοβουλία του ίδιου του Βοστάνη.
«Το όραμά μας είναι να υλοποιήσουμε ψυχοκοινωνική υποστήριξη για κάθε παιδί που έχει βιώσει τέτοιες ακραία αρνητικές εμπειρίες. Είναι η πρώτη φορά που θα παρέχουμε ένα ολοκληρωμένο είδος βοήθειας στα παιδιά αυτά που έχουν εκτεθεί στις πιο σοβαρές μορφές τραυμάτων σε διαφορετικές χώρες και κοινωνικο-πολιτισμικά περιβάλλοντα» δήλωσε ο ίδιος.

Μέσα από ειδικά εργαστήρια, συμμετοχή σε αθλητικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, σε συνεργασία με φιλανθρωπικές και άλλες οργανώσεις, καθώς και άλλες δράσεις, θα επιδιωχθεί να έλθει το θέμα παιδιών-θυμάτων στο προσκήνιο.

Όταν το παιδί πιέζεται από τις εξωσχολικές δραστηριότητες...

Ο Θεόφιλος γυρίζει από το σχολείο, πετάει τη σάκα του, τρώει και αρχίζει ένας αγώνας δρόμου. Είναι έντεκα ετών, αλλά πολυάσχολος όσο ένας σκληρά εργαζόμενος. 
Πρέπει να τα προλάβει όλα: αγγλικά, γερμανικά, μπάσκετ, κιθάρα και καράτε. 
Οι γονείς είναι τρισευτυχισμένοι. «Ευτυχώς το παιδί τα καταφέρνει παντού».
Φυσικά, τα περισσότερα παιδιά σε γενικές γραμμές απολαμβάνουν τα πλούσια ερεθίσματα και τις πολλές δυνατότητες που τους παρέχονται. Μέσα από τις εξωσχολικές δραστηριότητες, τους δίνεται η ευκαιρία να αναδείξουν την προσωπικότητά τους, να ανακαλύψουν τις ικανότητές τους και να εκφράσουν τη δημιουργικότητα τους. 
Σε κάποιες περιπτώσεις όμως οι εξωσχολικές δραστηριότητες μπορεί να μετατραπούν από χαρά σε καταναγκασμό και το παιδί να πιέζεται αφόρητα. Οι γονείς όμως δεν είναι εύκολο να αντιληφθούν τις ενδείξεις, ώστε να καταλάβουν ότι το παιδί είναι πολύ πιεσμένο.
Το παιδί πιέζεται όταν…
* Φαίνεται πάντα βιαστικό.
* Είναι αγχωμένο.
* Νιώθει ότι δεν προλαβαίνει.
* Διαμαρτύρεται συχνά για κάποιες δραστηριότητες ότι δεν τις θέλει ή δείχνει ότι βαριέται να κάνει μία εργασία ή την αφήνει μισοτελειωμένη.
* Μελετά βιαστικά και επιπόλαια τα μαθήματά του.
* Δεν προλαβαίνει να βγει έξω να συναντήσει τους φίλους του, ακόμη και το Σαββατοκύριακο.
Σ’αυτές τις περιπτώσεις υπάρχουν πολλές πιθανότητες το πρόγραμμα του παιδιού να είναι υπερβολικά φορτωμένο – γι’αυτό χρειάζεται να αξιολογήσετε την κατάσταση και να εκτιμήσετε αν είναι ανεκτό απο το ίδιο ή όχι.
Αναρωτηθείτε…
* Φαίνεται ότι το παιδί απολαμβάνει τις ασχολίες του;
* Έχει στη διάθεση του στιγμές που μπορεί να χαλαρώνει και να γελάει;
* Έχει χρόνο να παίξει;
* Διατηρεί κάποια αίσθηση του χιούμορ;
Αν το παιδί περνάει καλά και δείχνει χαρούμενο, δεν χρειάζεται να ανησυχείτε για το φορτωμένο του πρόγραμμα. Αν, ωστόσο, ο μαθητής παίρνει το καθετί πάρα πολύ σοβαρά, τότε κάτι πρέπει να αλλάξει.
Τι μπορείτε να κάνετε…
* Διαβεβαιώστε το παιδί σας, με τον τρόπου που εσείς ξέρετε, ότι το αγαπάτε είτε κάνει περισσότερα είτε λιγότερα. Η αγάπη σας δεν εξαρτάται από τις επιδόσεις του.
* Συζητήσετε τυχόν αλλαγές ή αναπροσαρμογές που μπορεί να γίνουν στο πρόγραμμά του.
* Μην σπεύσετε να σταματήσετε για παράδειγμα το μπάσκετ που «δεν του χρειάζεται», ενώ τα αγγλικά είναι απαραίτητα. Μην διακόψετε δηλαδή δραστηριότητες που απολαμβάνει ιδιαίτερα το παιδί και που το ψυχαγωγούν ή το εκτονώνουν.
* Μπορείτε να περιορίσετε τις ώρες κάποιας ασχολίας ή να προγραμματίσετε τον αθλητισμό για το Σάββατο.
* Σημασία έχει να κατανεμηθούν σωστά στο χρόνο του οι εξωσχολικές δραστηριότητες κι αυτές στο μέτρο που το ευχαριστούν.
Είναι προτιμότερο να ασχοληθεί με λιγότερα και να είναι ευχαριστημένο παρά να πιέζεται να τα προλάβει όλα σε αυτήν την τρυφερή ηλικία.
Γι’ αυτό μην παραμελείτε την ανάγκη του παιδιού για ελεύθερο χρόνο μέσα στην καθημερινότητα, μετά το τέλος των σχολικών του υποχρεώσεων.

Σίγουρα το παιδί πρέπει να αφιερώνει τουλάχιστον μία ώρα την ημέρα για χαλάρωση και ξεκούραση.

Babyradio 
«Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά», Αλεξάνδρα Καππάτου