Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Για τα Πρωτάκια της Καρδιάς μας (Α' Δημοτικού)

Να πηγαίνεις στην Α' Δημοτικού είναι στην πραγματικότητα ένας μικρός αποχαιρετισμός σε μια σειρά συνήθειες και ρυθμούς. 
Το παιδί μεγαλώνει, αυτονομείται περισσότερο, συγκροτεί κι ολοκληρώνει τη βασική αυτο-εικόνα και την αυτοεκτίμησή του που πια θα περιλαμβάνουν τη σχολική του επίδοση, διάσταση που ειδικά για την ελληνική κοινωνία κατέχει βαρύνουσα σημασία...

Το τι χρειάζεται να κάνουμε ως γονείς (και τι δε χρειάζεται) συνδέεται άμεσα με το τι επιδιώκουμε, μια αλήθεια που νομίζω ότι οφείλουμε να διευκρινίσουμε εξαρχής. 
Αν λοιπόν στόχος μας είναι ένα χαρούμενο παιδί που εξελίσσεται με τους προσωπικούς του ρυθμούς και χωρίς να υποβάλλεται σε εξαντλητικές συγκρίσεις με τα υπόλοιπα παιδιά του τμήματος, της οικογένειας, καθώς και της υφηλίου γενικότερα, τότε:
Πρωινό και κολατσιό! 
Είτε ανήκει στα παιδιά που ξυπνάνε με μεγάλη δυσκολία και δεν πεινάνε εξαρχής είτε όχι, το πρωινό, ως γεύμα, είναι απλώς απαραίτητο, αλλιώς το μυαλό και το σώμα δεν κάνουν καλή εκκίνηση (και κοίτα να δεις που μόλις φτάσει στο σχολείο θα πεινάει και θα ανακατεύεται). 
Για τα λιγότερο φαγανά, ας είναι μικρότερης ποσότητας κι ας ενισχύεται το κολατσιό τους που καλό είναι να αποτελείται από δύο μέρη (π.χ. φρούτο και τοστ). 
Συχνά άλλωστε γύρω από το δεκατιανό μαζεύεται μια παρέα παιδιών που σιγά σιγά μετατρέπεται σε συντροφιά και το ρίχνει… στο παιχνίδι!

Τι κάνουμε στο σπίτι ενώ τρώμε το πρωινό μας; 
Πού να ξέρω. 
Σίγουρα δεν ανοίγουμε οθόνη! 
Καμία όμως: ούτε τάμπλετ, ούτε κινητό, ούτε τηλεόραση, ούτε τίποτα! 
Αν θέλουμε το πρωτάκι μας να μάθει το καινούριο γράμμα, να συλλαβίσει, να μετρήσει, να επικοινωνήσει αποτελεσματικά, να μάθει, το ξεκίνημα της μέρας πρέπει να το βοηθάει να ενεργοποιηθεί θετικά κι όχι να παγιδευτεί στην παθητική λειτουργία της τηλεθέασης. 
Γενικά οι οθόνες γνωρίζουμε ότι είναι εθιστικές και συμβάλλουν στη φτωχή μνήμη και την προσοχή, επομένως μειώνουν την ενεργητική συμμετοχή στο μάθημα, αυξάνουν τα νεύρα και στρώνουν τον δρόμο στην γκρίνια, την απομόνωση, την παχυσαρκία.
Η λίστα είναι μακριά. Θα προσθέσω ότι συχνά στην τάξη μαντεύω ποιος έπαιζε ή παρακολουθούσε κάτι στην οθόνη, πριν έρθει στο σχολείο, και ποτέ ως τώρα δεν έχει τύχει να πέσω έξω. 
Τα παιδιά που κοιμούνται και ξυπνάνε μ’ αυτόν τον τρόπο ξεχνάνε ακόμα και απλά, πρακτικά πράγματα συνεχώς, είναι αφηρημένα και γίνονται στην τάξη «αόρατα» ή –ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία τους- εριστικά, πολύ απαιτητικά κι ανυπόμονα. 
Ακόμα δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν στις εργασίες τους μέχρι τέλους, βάζουν λιγότερο κόπο και κουράζονται πολύ πιο γρήγορα καθώς προσπαθούν για οτιδήποτε. Μερικές φορές δεν προσπαθούν καν…

Άφιξη στο σχολείο: 
Με μεγάλη σιγουριά και ως γνήσια υπναρού μπορώ να διαβεβαιώσω πως, αν κάνετε το λάθος να αργήσετε την πρώτη μέρα κι ακόμα χειρότερα και τη δεύτερη, θα φύγει η χρονιά και θα έχει εγκατασταθεί σε όλο το δημοτικό η πρωινή αργοπορία. 
Ειλικρινά, δεν μπορώ ούτε εγώ να το εξηγήσω , ωστόσο ισχύει! Γι’ αυτό βρείτε έναν όμορφο τρόπο να ξυπνάτε έγκαιρα (π.χ. μουσική) και μην τον αφήσετε για κανένα λόγο.

Παραμονή στο σχολείο: 
Ποιος πάει σχολείο; Ε, αυτός μένει και στο σχολείο! 
Εμείς φεύγουμε και επιστρέφουμε στο σχόλασμα. 
Σεβόμαστε τον χώρο στον οποίο το παιδί μας κοινωνικοποιείται χωρίς τη διαμεσολάβησή μας. 
Δεν κατασκοπεύουμε, δεν εποπτεύουμε περνώντας δήθεν τυχαία όλη την ώρα απ’ έξω και γενικά το αφήνουμε στην ησυχία του. 
Αλλιώς είναι σα να του λέμε ότι δεν το εμπιστευόμαστε αρκετά πως μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνο του, πεποίθηση που μεταβιβάζεται στο παιδί και το κατατρέχει για πολλά χρόνια μετά.... 
Ακόμα λοιπόν κι αν εμείς όντως ανησυχούμε, δεν το εκδηλώνουμε στο παιδί μας, βασανιζόμαστε από μέσα μας (!), και μαθαίνουμε σιγά σιγά να είμαστε ψύχραιμοι και προσανατολισμένοι στην ιδέα ότι δε γίνεται (και δεν πρέπει) να τα ξέρουμε όλα ανά πάσα ώρα και στιγμή.

Πρόγραμμα δραστηριοτήτων: 
Το κρατάμε σχετικά χαλαρό, μιας και δε γνωρίζουμε ακόμα το μαθητικό προφίλ του παιδιού μας, δηλαδή ποιες ώρες θα το βολεύουν καλύτερα να διαβάζει, πόση ώρα θα χρειάζεται για τη μελέτη του και πόσο θα κουράζεται από το συνδυασμό σχολείου και μελέτης. 
Ξένες γλώσσες; Όχι ακόμα, ευχαριστώ!!!

Συζητήσεις με το παιδί μας: 
Ακούμε προσεκτικά, δεν διακόπτουμε, συμπονούμε, σεβόμαστε τόσο τα λεγόμενά του όσο και τη σιωπή του. 
Μοιραζόμαστε μαζί του ένα πραγματικό συμβάν από τη δική μας μέρα (π.χ. στη δουλειά), ζητάμε τη γνώμη του για οτιδήποτε το αφορά, την οποία και παίρνουμε σοβαρά υπόψη μας, ακόμα κι αν κρίνουμε ότι δεν πρέπει να την ακολουθήσουμε αυτούσια. 
Δεν ακυρώνουμε την κρίση του σε καμία περίπτωση, δεν το υποτιμάμε και δεν το υποκαθιστούμε.

Συζητήσεις για το παιδί μας: 
Αποφεύγουμε το α΄ πληθυντικό πρόσωπο (εμείς) – γράψαμε ορθογραφία, διαβάσαμε, τεμπελιάσαμε κ.λπ.- γιατί ουδόλως βοηθούν στο να συνειδητοποιήσουμε κι εκείνο κι εμείς τις ευθύνες και τη δουλειά που έχει ο καθένας στο σπίτι. Δεν είμαστε εμείς μαθητές, δεν είναι εκείνο ενήλικας γονιός.

Το βράδυ: 
Μ’ ένα βιβλίο ο ύπνος είναι πάντα πιο γλυκός. Η οθόνη κοιμάται εδώ και ώρα. Έχουμε προλάβει να κυνηγηθούμε στην κουζίνα, να τραγουδήσουμε ή να παίξουμε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι. Ας σιγουρευτούμε ότι του δείξαμε πόσο – κι αδιαπραγμάτευτα - το αγαπάμε, πριν του πούμε καληνύχτα.

Ἐμμανουήλ Ῥοΐδης - Τά ἐφήμερα

«ἄνθρωπος, 
ὡσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ· 
ὡσεὶ ἄνθος τοῦ ἀγροῦ, 
οὕτως ἐξανθήσει·»
Ψαλμός 102, 15, Τῷ Δαυΐδ.
Φυλλομετρῶν ἡμέραν τινὰ τὰς περὶ τὰ ζῷα ἱστορίας τοῦ Ἀριστοτέλους ἔτυχε ν᾿ ἀναγνώσω ἐν αὐταῖς τὰ ἑξῆς: 
«Περὶ τὸν Ὕπανιν ποταμόν, τὸν περὶ Βόσπορον Κιμμέριον, ὑπὸ τροπὰς θερινὰς καταφέρονται ὑπὸ τοῦ ποταμοῦ οἷον θύλακοι μείζους ῥωγῶν, ἐξ ὧν ῥηγνυμένων ἐξέρχεται ζῷον πτερωτὸν τετράπουν· ζῇ δὲ καὶ πέτεται μέχρι δειλῆς, καταφερομένου δὲ τοῦ ἡλίου ἀπομαραίνεται καὶ ἅμα δυομένου ἀποθνῄσκει, βιῶσαν ἡμέραν μίαν, διὸ καὶ καλεῖται ἐφήμερον». 
(Περὶ τὰ ζῷα Ἱστορ. E´, ιθ´).

Πρώτην φορὰν ἤκουον περὶ τῶν ἡμεροβίων τούτων τετραπόδων τῶν γεννωμένων ἐκ τῶν ῥωγῶν· ἐπειδὴ δὲ ἐγένετο λόγος εἰς τὴν αὐτὴν σελίδα περὶ «κωνώπων, ἃ γίνονται ἐκ τῆς περὶ τὸ ὄξος ἰλύος» καὶ περὶ σαλαμάνδρας, «ἡ διὰ πυρὸς βαδίζουσα κατασβέννυσι τὸ πῦρ», ἔκλινα νὰ κατατάξω καὶ τὰ ἐφήμερα εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν παραδόξων ἀκουσμάτων. Δὲν ἠξεύρω ὅμως πῶς ἔτυχε νὰ ἐγχαραγχθῇ εἰς τὴν μνήμην μου τὸ ἀριστοτελικὸν τοῦτο χωρίον καὶ πῶς μὲ ἤγαγεν ἔπειτα νὰ ἐξετάσω τίνα πράγματι εἶναι τὰ ἐφήμερα ταῦτα.
Εὔκολος ὑπῆρξεν ἡ ἰκανοποίησις τῆς περιεργείας μου, διότι τὸ χωρίον τοῦτο τοῦ Σταγειρίτου εἶχεν ἑλκύσει ἀπὸ πολλοῦ πλὴν τῆς ἐμῆς τὴν προσοχὴν πλήθους φυσιοδιφῶν. Κατὰ τὰς ἐρεύνας αὐτῶν τὰ ἐφήμερα πράγματι ὑπάρχουσι, καὶ μάλιστα ἀφθονοῦσιν ὄχι μόνον εἰς τὸν Ὕπανιν τοῦ Κιμμερίου Βοσπόρου, ἀλλὰ καὶ εἰς πάντα σχεδὸν ἄλλον τῆς Εὐρώπης ποταμόν. Εἶναι δὲ ταῦτα τετράπτερα ἔντομα τοῦ εἴδους τῶν νευροπτέρων, διανύοντα ἐντὸς τοῦ ὕδατος τὴν ἐμβρυώδη περίοδον τοῦ βίου των, ἐξερχόμενα ἔπειτα τέλεια ἐξ αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τίνας μόνον ὥρας ζῶντα.

Μέχρι τοῦ Ῥεωμύρου ἐπιστεύετο, ὅτι τὰ ἔντομα ταῦτα δὲν συζεύγονται, μὴ ἔχοντα καιρὸν πρὸς τοῦτο, ἀλλ᾿ ὁ φυσιοδίφης οὗτος ἀπέδειξε, καὶ ἔπειτα παρὰ τῶν ἄλλων ἐβεβαιώθη, ὅτι ὁ ἔρως εἶναι ἀπεναντίας ἡ μόνη του βραχυτάτου βίου των ἀσχολία. Ἀφ᾿ ἑτέρου ὅμως δὲν περισσεύει εἰς ταῦτα καιρὸς πρὸς φαγητόν, καὶ διὰ τοῦτο ἴσως ἐθεώρησε περιττὸν ἡ Θεία Πρόνοια νὰ τὰ προικίσῃ διὰ στόματος καταλλήλου πρὸς κατάποσιν τροφῆς.

Τὰ ἔντομα ταῦτα διήρεσαν οἱ ἐπιστήμονες εἰς γένῃ καὶ εἴδη, κατεμέτρησαν τὸ μῆκος τῆς νευρικῆς ἁλύσου τῶν γαγγλίων των, διέκριναν τοὺς ταρσοὺς αὐτῶν καὶ ἠρίθμησαν τὰ ἐν τῇ κοιλίᾳ των ᾠά, τὰ ὁποῖα εὑρέθησαν ὀκτακόσια.

Τὰ ἐφήμερα δύναταί τις νὰ παρατηρήσῃ πρὸ πάντων τὰς μεσημβρινὰς ὥρας τοῦ θέρους, ἐξορμῶντα ἐκ τοῦ ὕδατος ἀνὰ πυκνὰ σμήνη καὶ ὁμοιάζοντα μικρὰς καταλεύκους πεταλούδας δύο περίπου ἐκατοστομέτρων μήκους. Εἰς τίνας χώρας καὶ ἰδίως ἐν Βελγίῳ καὶ ἐνιαχοῦ τῆς Γαλλίας εἶναι κατὰ τὰς ὑγρὰς ἡμέρας τοῦ θέρους τόσον πολλά, ὥστε σχηματίζουσι νεφελώδη θόλον ὑπεράνω τοῦ ῥύακος ἢ τῆς λίμνης. Τὰ νέφη ταῦτα μένουσι μετέωρα ἐπὶ τρεῖς ὥρας, ὅσον δηλ. διαρκεῖ ὁ βίος τῶν ἀποτελούντων ταῦτα ζωυφίων, περὶ δὲ τὴν δύσιν τῆς μόνης αὐτῶν ἡμέρας τὰ πτώματα αὐτῶν ἀρχίζουσι νὰ καταπίπτωσιν ὡς μικραὶ νιφάδες χιόνος, τὰς ὁποίας καταπίνουσιν ἀπλήστως οἱ ἰχθύες. Τὰ ἐφήμερα οὐδέποτε ἀναπαύονται, ἀλλ᾿ ἡ ζωὴ αὐτῶν συνοψίζεται εἰς ἓν μόνον τρίωρον ἢ τετράωρον πτερύγισμα. Ὀλίγας δὲ στιγμὰς πρὸ τοῦ θανάτου, καταπίπτουσιν ἐκ τῆς γαστρὸς τῆς θηλείας ἐν σχήματι βότρυος τὰ ᾠά, τὰ ἐπὶ τίνας στιγμὰς ἐπιπλέοντα καὶ ἔπειτα βυθιζόμενα εἰς τὸ ὕδωρ τοῦ ποταμοῦ.

Σοφός τις φυσιοδίφης, ὁ Μαρέσιος (Desmarets), ἂν ἐνθυμοῦμαι καλῶς, ὠθούμενος ὑπὸ τῆς περιεργείας, ἐπεχείρησε καὶ κατώρθωσε νὰ χωρίσῃ τὰ ἄῤῥενα ἐφήμερα ἀπὸ τῶν θηλέων, καὶ τότε ὁ βίος αὐτῶν παρετάθη ἀπὸ τεσσάρων εἰς εἰκοσιτέσσαρας ὥρας, μετὰ τὰς ὁποίας τὰ θύματα ταῦτα τῆς ἐπιστήμης ἀπέθαναν παρθένα, ἐκ τῆς λύπης πιθανῶς καὶ τῆς πλήξεως, ἀντὶ ν᾿ ἀποθάνωσιν ἐξ ὑπερβολῆς ἔρωτος καὶ ἡδυπαθείας, ὡς ὥρισεν αὐτοῖς ὁ πανάγαθος Θεός. Τοιαύτη εἶναι ἡ ἀνελλιπὴς τῶν ἐφημέρων βιογραφία, ἡ ὅσον καὶ ὁ βίος αὐτῶν βραχεῖα.

Θερινὴν τίνα ἡμέραν, πρὸ ἐτῶν πολλῶν, δὲν ἐνθυμοῦμαι ἀκριβῶς πόσων, ἀφοῦ ἐπρογευμάτισα εὐθύμως μετὰ τίνων φίλων εἰς τὸ παρὰ τὴν ὄχθην τοῦ Κηφισοῦ, τοῦ ἔχοντος τότε ὕδωρ, ἑστιατόριον τῆς Κολοκυνθοῦς, ἀφῆκα αὐτοὺς παραδιδομένους εἰς τὴν μακαριότητα τοῦ μεσημβρινοῦ ὕπνου καὶ ἠκολούθησα μόνος τὴν ἄγουσαν εἰς τὰ Σεπόλια παρὰ τὴν ὄχθην τοῦ ῥύακος ὁδόν. Ἀφοῦ ἐπὶ τίνα ὥραν ἐπεριπάτησα, κατέφυγα πρὸς ἀνάπαυσιν ὑπὸ τὴν σκιὰν ὑπερκειμένου τοῦ ῥεύματος δένδρου. Ἦτο ἡμέρα Κυριακή, ὥρα περὶ τὴν δευτέραν μετὰ μεσημβρίαν, καὶ ἐκ τούτου ἀπόλυτος ἐπεκράτει περὶ ἐμὲ σιωπὴ καὶ ἐρημία. 
Ὁ καύσων δὲν ἦτο ὑπερβολικός· τὸν ἥλιον ἐσκίαζον λευκὰ τίνα νέφη καὶ ἐλαφρὰ ἐκ διαλειμμάτων πνοὴ ἀνέμου ἔσειε τὰ καλάμια καὶ τὰ ἔκαμνε νὰ συγκύπτωσι πρὸς ἀλλῆλα, ὡς νὰ ἐκρυφομίλουν.

Ἀλλὰ τὴν προσοχήν μου εἵλκυσε πρὸ πάντων τὸ πλῆθος τῶν ὑπεράνω τοῦ ὕδατος ἱπταμένων ἐντόμων καὶ ἰδίως αἱ ἀπειράριθμοι χρυσαλλίδες. Οὐδαμοῦ ἔτυχε νὰ ἴδω τόσον πολλάς, τόσον μικρὰς καὶ τόσον ὁμοιομόρφως λευκάς. Τὸ πλῆθος...

Παιδιά, απλά, αγνοήστε μας.

«Το σεξ ως προϋπόθεση»
Ένα πολύ όμορφο άρθρο για το σεξ και τον έρωτα. 
Του εξαίρετου ψυχολόγου Ελευθέριου Ελευθεριάδη.
💕💕💕
«Εσύ, μικρέ, που κάθε μέρα βομβαρδίζεσαι από κάθε είδους σεξουαλικές εικόνες. Εσύ που δεν θα είσαι αρκετά άντρας, αν μέχρι τα δεκαοκτώ σου, ή τα είκοσι, ή τα είκοσι δύο σου, δεν έχεις ακόμα "πηδήξει" ...
Και εσύ, κοπελιά, που ντρέπεσαι να πεις στις φίλες σου πως δεν έχεις ολοκληρώσει. Εσύ που μαγκώνεις, όταν σε ρωτάνε με έκπληξη στα μάτια "…μα γιατί; Δηλαδή είσαι ακόμα παρθένα; Μα εσύ δεν είχες σχέση;…".

Εσείς παιδιά, που είστε στο ξεκίνημα της ζωής σας, σε μια από τις πιο όμορφες φάσεις σας, με έναν κόσμο ολάκερο να περιμένει να ανοιχτεί μπροστά σας…
Απλά αγνοήστε μας.
Αγνοήστε  μας με θάρρος. 
Αγνοήστε μας με υπεροψία…
Αγνοήστε μας, γιατί το μόνο πράγμα που μπορέσαμε να σας παραδώσουμε, είναι μια κοινωνία πανσεξουαλισμού. 
Μια κοινωνία που πήρε τον έρωτα και τον ευτέλισε, που εξίσωσε την αγάπη με φτηνό, γρήγορο και ξερά ηδονικό σεξ.
Μια κοινωνία, που το σεξ το έκανε προϋπόθεση.
Αποτύχαμε…
Και επειδή αποτύχαμε, δεν αντέξαμε στην ιδέα ότι θα τα πάτε εσείς καλύτερα. 
Γι’ αυτό θελήσαμε να σας τραβήξουμε στον ίδιο βούρκο. Στα ίδια Σόδομα. Στην ίδια κόλαση που είμαστε και εμείς. 
Φυτεύοντάς σας ενοχές, σάπιες ιδέες και επικίνδυνα "πρέπει" …
Απλά αγνοήστε μας.
Να έχετε το κεφάλι σας ψηλά. Μην μας υπολογίζετε. Μην μας δίνετε καμία σημασία.
Να χαίρεστε. Να καμαρώνετε. Να κάνετε υπομονή.
Δεν είναι σεξ και δεν είναι προϋπόθεση…. Είναι έρωτας, και είναι αποτέλεσμα, της ένωσης, της σχέσης, δυο ανθρώπων.»

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος - Ψυχολόγος M.Sc.
σχετικό: Η χαρά του Sex