Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2019

Κουβαλάμε τους πόνους που δεν μπορέσαμε να εκφράσουμε στην παιδική μας ηλικία

Αν εξοργίζομαι επειδή αργείς, μπορεί, το να έρχεσαι στην ώρα σου να μην αρκεί για την επίλυση του προβλήματός μου. Θα έπρεπε να δω τι είναι αυτό που με πειράζει τόσο, ποια ερμηνεία δίνω στην αργοπορία σου, τι είναι αυτό που χρειάζομαι από σένα, τι σου ζητάω απαιτώντας ακρίβεια… Να μου αποδείξεις ότι νοιάζεσαι για μένα; Να με εκτιμάς; Να με λάβεις υπόψη σου; Τι θέλω να πω όταν αντιδρώ έτσι;
Όταν επικεντρωνόμαστε υπερβολικά στον εαυτό μας, δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει στον άλλον και γινόμαστε εγωκεντρικοί. Γι’ αυτόν που βλέπει απ΄έξω, η συμπεριφορά μας μοιάζει τουλάχιστον υπερβολική – αν όχι εντελώς παράλογη. Και πιθανότατα είναι, γιατί αυτές οι τόσο πρωτόγονες αντιδράσεις προέρχονται στην πραγματικότητα από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, από τους τρόπους συμπεριφοράς που μάθαμε για να προστατευόμαστε από τα τραύματα της παιδικής ηλικίας…
Αυτή η ανάμνηση του πρωτογενούς τραύματος μπορεί να ονομαστεί «το πληγωμένο παιδί». Αυτό το πληγωμένο παιδί που φέρουμε μέσα μας είναι που μας κάνει να αντιδρούμε έτσι. Κουβαλάμε τους πόνους που δεν μπορέσαμε να εκφράσουμε στην παιδική μας ηλικία και να τους εξωτερικεύουμε μέσω των αντιδράσεών μας, χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Αυτό σημαίνει πως τοποθετούμαστε πριν καλά καλά μπορέσουμε να σκεφτούμε. Αυτού του είδους οι αντιδράσεις είναι που δημιουργούν τα περισσότερα προβλήματα στις διαπροσωπικές σχέσεις.
Δυστυχώς, όταν βιώνουμε μία σχέση, τους πόνους και τους θυμούς που δεν βρήκαν διέξοδο στο παρελθόν, τους αναπλάθουμε στο παρόν μας, εμπλέκοντας και τον άλλον στις αντιδράσεις μας. Γενικά, αυτοί οι παλιοί πόνοι δεν εμφανίζονται μέχρι να βρεθούμε σε μία ερωτική σχέση. Η σχέση και ο γάμος ξύνουν αυτές τις παλιές πληγές και υποθέτουμε πως είναι ο σύντροφός μας που τις προκαλεί.
Συνήθως αυτό δε συμβαίνει από την αρχή, αλλά σιγά σιγά, όσο αισθανόμαστε πραγματικά δεμένοι με τον άλλον. Αυτό το πληγωμένο παιδί που κουβαλάμε μέσα μας είναι σαν μία μαύρη τρύπα που ρουφάει τα πάντα, σαν ένας πονόδοντος. Όταν παρουσιάζεται στη ζωή μας δεν μπορούμε να σκεφτούμε τίποτε άλλο, ο πόνος κυριαρχεί στη ζωή μας. Σε πολλές περιπτώσεις χωρισμού, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στη σχέση μεταξύ των δύο, αλλά σε άλυτα θέματα του παρελθόντος ενός από τους δύο (ή και των δύο).

Η αντίδρασή μου προκαλεί τη δική σου, κι έτσι ο ένας επηρεάζει αρνητικά τον άλλον. Όταν κουβαλάμε μέσα μας το πληγωμένο παιδί, έχουμε την αίσθηση πως ποτέ δεν βρισκόμαστε στο παρόν. Πάντα αντιδρούμε για πράγματα που μας συνέβησαν πριν πολλά χρόνια. Αυτό καθιστά τη σχέση με τον άλλον αδύνατη. Όσο δεν ασχολούμαι με το πληγωμένο παιδί, αυτό θα συνεχίσει να αντιδρά και να επιδεινώνει τις προσωπικές μου σχέσεις, καθώς ο μόνος που μπορεί να το ακούσει είμαι εγώ ο ίδιος όταν σκύβω πάνω στη θλίψη και την οργή του. Τότε μόνο το παιδί παύει να αντιδρά, γιατί τότε μόνο το στηρίζω.
Το πληγωμένο παιδί ζητάει την επικύρωση του πόνου του. Μόνο όταν ένας άνθρωπος αισθάνεται επιβεβαίωση μέσα στον πόνο του, μπορεί να τον εκφράσει και να τον ξεπεράσει. Για να αγγίξω το σημείο που με πονάει είναι απολύτως απαραίτητο να σταματήσω να κατηγορώ τον άλλον και να παρατηρήσω μέσα από τις αντιδράσεις μου τι είναι αυτό που μου συμβαίνει. Στις χειρότερες περιπτώσεις, όταν ένα ζευγάρι νιώθει αυτό το κενό που δεν μπορεί να γεμίσει με τους δυο, αποφασίζει να κάνει ένα παιδί… καθώς κι αυτοί που δείχνουν ενήλικοι, δεν είναι παρά δύο απελπισμένα παιδιά που ψάχνουν σωτηρία στο κοινό παιδί τους.
Υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να είναι λαμπροί ως ενήλικες, αλλά όταν αποτραβιούνται στην οικειότητα των πιο στενών τους σχέσεων δεν είναι παρά παιδιά, που χρειάζονται διαρκώς βοήθεια και αντιδρούν στην έλλειψη στοργής, προσοχής ή αναγνώρισης. Να μάθουμε να εκμεταλλευόμαστε κάθε δυσκολία που συναντάμε στο δρόμο μας, για να εμβαθύνουμε περισσότερο και να έρθουμε σε ουσιαστικότερη επαφή, όχι μόνο με τον σύντροφό μας, αλλά και με την δική μας προσωπική κατάσταση, ως ζωντανά πλάσματα.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι, «Να βλέπεις στον έρωτα»
themamagers.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα βιώματα στέρησης στην παιδική ηλικία και το «Σύνδρομο του Καλού Παιδιού»

Τα πρώιμα βιώματα αποστέρησης έχουν για το παιδί δύο επιπτώσεις.
Η πρώτη επίπτωση είναι ότι μαθαίνει να παραιτείται πρόωρα, οπότε αναστέλλεται παντού η δυνατότητα του να διεκδικεί.
Όποιος όμως δε διεκδικεί και δεν μπορεί να πάρει, δύσκολα μπορεί να αποφύγει το συναίσθημα της ζήλιας, όταν μάλιστα βλέπει τους άλλους να παίρνουν χωρίς ενδοιασμό, αυτό που ο ίδιος δεν τόλμησε ποτέ να απαιτήσει.

Και επειδή η ζήλια δημιουργεί ενοχές, που τον κάνουν να αισθάνεται άσχημα, προσπαθεί να την αποφύγει, μετατρέποντας την αδυναμία του σε αρετή. Εξυψώνει δηλαδή την αναστολή του σε ιδεολογία, σε ταπεινοφροσύνη και ολιγάρκεια και με τον τρόπο αυτό παρηγορείται με το συναίσθημα της ηθικής υπεροχής.
 
Η άλλη επίπτωση των πρώιμων βιωμάτων αποστέρησης είναι η αίσθηση του παιδιού ότι δεν αξίζει να αγαπηθεί, πράγμα το οποίο είναι κατά βάση αίτιο για την δημιουργία και την διατήρηση αισθημάτων κατωτερότητας. Πρέπει πρώτα να έχει αγαπηθεί κανείς για να μπορέσει να αισθανθεί ότι αξίζει αυτό το συναίσθημα. Αν όμως δεν έχει βιώσει την αγάπη, τότε θεωρεί τον εαυτό του υπαίτιο για αυτό και άρα είναι εκείνος που δεν αξίζει να αγαπηθεί. Η δημιουργία των συναισθημάτων κατωτερότητας όμως σχετίζεται και με το γεγονός ότι το παιδί δεν έχει στην ηλικία αυτή την δυνατότητα της σύγκρισης.

Δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι είναι οι γονείς του αυτοί που δεν μπορούν να αγαπήσουν.
Ο κόσμος του είναι ο κόσμος γενικά και θεωρεί πως όπως είναι οι γονείς του είναι προφανώς και όλοι οι γονείς. Όταν διακατέχεσαι από βαθιά αισθήματα κατωτερότητας, είναι δυνατόν να σου δημιουργηθεί η αίσθηση ότι δεν έχεις δικαίωμα στη ζωή και ότι κάτι τέτοιο πρέπει να το έχεις κερδίσει πρώτα, επομένως δε δικαιούσαι να υπάρχεις παρά μόνο όταν ζεις για άλλους.
«Ακόμα και η ύπαρξη μου είναι μια ενοχή», είχε πει μια καταθλιπτική ασθενής με ανάλογες εμπειρίες στην παιδική της ηλικία. Το αίσθημα αυτό μπορεί να οδηγήσει σε επικέντρωση των ενοχών στο πρόσωπο της μητέρας ή και των δύο γονέων, πράγμα που συνεπάγεται την εμφάνιση τάσεων επανόρθωσης και αποκατάστασης απέναντι τους.


Έτσι, καταλήγεις να θυσιάσεις την ζωή σου στο βωμό των εγωιστικών απαιτήσεων των γονέων σου και μάλιστα αυτό το θεωρείς αυτονόητο.
Το τελικό αποτέλεσμα της επίδρασης της υπερπροστασίας και της αποστέρησης είναι παρόμοιο: και τα δύο οδηγούν στην δημιουργία μιας προσωπικότητας καταθλιπτικής δομής.
Το παραχαϊδεμένο παιδί κατά κανόνα αρχίζει να φοβάται και να έχει κρίσεις σε μεταγενέστερες εποχές, όταν δηλαδή η ζωή δεν του κάνει τα χατίρια του πλέον, όπως κάποτε η μητέρα του ή όταν δε βρίσκονται υποκατάστατα της όπως για παράδειγμα ένας γάμος που συντηρεί και στηρίζει ή διάφορα κοινωνικά ιδρύματα και άλλα. Τότε διαπιστώνει πως δεν είναι σε θέση να αντέξει τις απαιτήσεις και την σκληρότητα της ζωής και μπαίνει στην κατάθλιψη ή καταφεύγει στη χρήση της οποιασδήποτε μορφής ναρκωτικών ουσιών προκειμένου να βρει διέξοδο.
 
Το παιδί που μεγαλώνει με βιώματα αποστέρησης, μαθαίνει να παραιτείται από πολύ νωρίς και εξελίσσεται σε ένα ήσυχο, ντροπαλό, μη απαιτητικό παιδί, που «προσαρμόζεται» εύκολα. Γίνεται ένα «βολικό» παιδί για τους γονείς, οι οποίοι με την σειρά τους δεν αντιλαμβάνονται την κατάθλιψη που κρύβεται πίσω από μια τέτοια συμπεριφορά. Θα συνηθίσει δε τόσο πολύ να υποχωρεί και να μην έχει απαιτήσεις που και μελλοντικά θα προσανατολίζεται προς τους άλλους και θα προσπαθεί να εκπληρώνει τις προσδοκίες και τις απαιτήσεις τους. Μιας και σαν άτομο δε θα έχει πολλά να προβάλει, θα γίνει αντικείμενο των άλλων.
 
Επειδή δε, θα του είναι όλο και πιο δύσκολο να εκπληρώνει τις αναπόφευκτες κατά την δική του εκτίμηση απαιτήσεις των άλλων, θα καταλαμβάνεται κατ’ επανάληψη από νέες ενοχές που θα τον οδηγούν όλο και περισσότερο στην κατάθλιψη. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που πολλοί καταθλιπτικοί άνθρωποι αποφεύγουν την επαφή με πολλά άτομα.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Τετραλογία του Φόβου» του Fritz Riemann
themamagers.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2019

Όλος ο κόσμος για τον μικρό μετανάστη ήταν τα βιβλία του

Παρά τις έντονες αντιδράσεις που έχουν προκαλέσει οι προεκλογικές του δεσμεύσεις ο Ματέο Σαλβίνι επιμένει στη εκστρατεία εκκένωσης κτιρίων με όποιο κόστος.

Χθες στην τελευταία επιχείρηση της αστυνομίας να εκκενώσει κτίρια που είχαν καταληφθεί από μετανάστες και άλλους καταληψίες, ο φωτογραφικός φακός απαθανάτισε έναν πιτσιρικά να βγαίνει από το εγκαταλελειμμένο κτίριο στην Πρίμαβαλε κρατώντας τα είδη πρώτης ανάγκης, τα βιβλία του.

Ιταλία: Πώς σχολιάζει ο Σαβιάνο

Η εικόνα απασχόλησε και τον συγγραφέα Ρομπέρτο Σαβιάνο, ο οποίος αντιπαραβάλει την κοινωνική αναλγησία με την ανάγκη του πιτσιρικά για μάθηση.Ο Ιταλός συγγραφέας ανάρτησε την σχετική φωτογραφία γράφοντας: «Αυτό είναι ένα από τα παιδιά που εκδιώχθηκαν από τη συνοικία Πριμαβάλε της ιταλικής πρωτεύουσας. Όπως γίνεται πάντα όταν ξαφνικά πρέπει να εγκαταλείψεις άρον άρον το σπίτι σου, φρόντισε να σώσει τα πιο αγαπημένα του πράγματα, τα πιο πολύτιμα: ούτε παιχνίδια, ούτε ρούχα, αλλά βιβλία.
Κάτω από τη στοίβα με τα βιβλία υπάρχει ένας λευκός φάκελος, πιθανόν ο έλεγχός του ή κάποιο σημαντικό έγγραφο που δεν πρέπει να καταστραφεί.Αυτό το παιδί ανησυχεί για το μέλλον του περισσότερο από τους θεσμούς που κανονικά θα έπρεπε να το κάνουν εκείνοι και παρά την αναλγησία όσων χρησιμοποιούν ένα δραματικό γεγονός μόνο και μόνο για να κάνουν προπαγάνδα».
 
Την ίδια στιγμή που ο Σαλβίνι εκκενώνει καταλήψεις και εγκαταλελειμμένα κτίρια στην Ιταλία, οι αντιδράσεις εντείνονται με τις κατά τόπους δημοτικές αρχές να δεσμεύονται να παράσχουν εκείνες στέγη στα περισσότερα από 200 άτομα που φιλοξενούνταν στην Πριμαβάλε.
:      
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πού πάει η Καλοσύνη όταν μεγαλώνουμε;

Τσακωμοί, κόντρες, χαμός, λόγια βαριά και πικρά. 
Γιατί; Τι έχουμε να χωρίσουμε; Γιατί τόση φαγωμάρα; 
Παρέες, ζευγάρια, αδέλφια, συγγενείς, μαθητές με δασκάλους, προϊστάμενοι, υφιστάμενοι όλοι τσακώνονται μεταξύ τους. 
Τι έχουμε να χωρίσουμε τελικά; 
Ή μήπως η καλοσύνη πήγε περίπατο; 
Ποια καλοσύνη; 
Αυτή που όταν τη δείχνεις σε λένε βλάκα ή κάτι ακόμα χειρότερο;
Διαστρέβλωση κατά το δοκούν. 
Ό,τι μας βολεύει κατά περίπτωση. Μεγαλώνοντας και αποκτώντας εμπειρίες, αυξάνεται και ο δείκτης κατανόησης. 
Από την κατανόηση μπορεί να πηγάσει και η καλοσύνη. 
Η υπομονή που οπλιζόμαστε κάθε φορά για να αντιμετωπίσουμε την καθημερινότητα εμπεριέχει καλοσύνη. Έχοντας σύνεση ίσως να χαρακτηριζόμαστε ως καλοσυνάτοι άνθρωποι. Αρετές οι οποίες μας βοηθούν να πορευτούμε στη ζωή μας εξασφαλίζοντας θετικό πρόσημο.

Η ζωή όμως είναι δύσκολη, απρόβλεπτη, έρχονται τα πάνω κάτω. 
Οι εντάσεις και η αγωνία του αύριο ριζώνουν στη ψυχή και στο μυαλό. Οι πολλές αναποδιές που τυχαίνουν μας φτάνουν στα όρια. Θυμώνουμε, εκνευριζόμαστε, θεωρούμε ότι η ζωή μας αδικεί. Όλοι μας αδικούν. 
Πώς λοιπόν μπορούμε να είμαστε γεμάτοι καλοσύνη, όταν η ζωή μας γεμίζει δυσάρεστες εμπειρίες; 
Η έξαρση της βίας, της ενδοοικογενειακής, της σχολικής είναι αποτέλεσμα των ανεξέλεγκτων συναισθημάτων. 
Οι χιλιάδες απολύσεις και η οικονομική κρίση εκτελούν κάθε μορφή επιείκειας, κάθε μορφή καλοπροαίρετης χειρονομίας. 
Που πήγε η καλοσύνη; 
Μήπως δεν υπήρξε ποτέ τριγύρω; 
Και τι εννοούμε λέγοντας «αυτός είναι γεμάτος καλοσύνη;»
Ο ορισμός της καλοσύνης είναι μια ιδιότητα του καλού ανθρώπου που θέλει το καλό και την ευτυχία του συνανθρώπου του. Ο ιδανικός καλοσυνάτος άνθρωπος. 
Πιστεύω ότι στην ζωή μας κανένας μας δεν είχε ως αφετηρία να βλάψει τον συνάνθρωπό του – πλην των εγκληματιών και πολλές φορές των ηλιθίων. 
Οι καταστάσεις, όμως, που βιώνουμε καθημερινά εξαντλούν τα επίπεδα της καλοσύνης μας. Ανθρώπινο κι όχι κατακριτέο. 

Οι δυσκολίες, οι εμπειρίες και τα χρόνια μας ωριμάζουν από την μία.
Μας κάνουν, όμως και πιο τραχείς στους τρόπους, πιο υποψιασμένους, με αποτέλεσμα να χάνουμε κάτι από την ευγένειά μας. Να γινόμαστε απότομοι, πιο κυνικοί, πιο αληθινοί. 
Η καλοσύνη χάνει έδαφος σιγά-σιγά. Αρχίζουμε να εκπλήσσουμε δυσάρεστα τους γύρω μας, αλλιώς μας είχαν συνηθίσει, επειδή, πλέον, η οπτική μας είναι ξεκάθαρη και πατάμε στα πόδια μας καλύτερα από ποτέ. 
Πολλές φορές έχουμε ακούσει ή έχουμε πει για κάποιον που θεωρούσαμε δεδομένο ότι ήταν γεμάτος καλοσύνη:
– Δεν το πιστεύω! Τσακώθηκες μαζί του; Αυτός πάντα ήταν ψυχούλα! (ψυχούλα ονομάζουμε τον καλοσυνάτο άνθρωπο που δεν χαλάει κανενός το χατήρι).
Τα λόγια μας πιο κοφτά και σταράτα κι οι σχέσεις μας, είτε με τα παιδιά μας είτε με τους συναδέλφους μας είτε με τους φίλους μας, πιο αποστειρωμένες. Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε ή γινόμαστε σιγά-σιγά κακοί άνθρωποι. Απλά, γινόμαστε πιο επιλεκτικοί.
Επιλέγουμε που, πότε, ποιον, ποιους θα ευχαριστήσουμε, σε ποιους θα είμαστε καλοσυνάτοι. Δημιουργείται μια αρμονία μεταξύ συναισθήματος και λογικής.

«Σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου του Κεντ, η πολλή καλοσύνη βλάπτει. Οι επιστήμονες λένε ότι το να φέρεται κάποιος με υπερβολική καλοσύνη και κατανόηση μπορεί να δημιουργήσει κι όχι να λύσει προβλήματα. Με το να είναι κάποιος πολύ καλός μένει στάσιμος στη δημιουργία σοβαρών ανθρώπινων σχέσεων. Θυματοποιείται.» (πηγή Lifo.gr)

Χαιρόμουν ιδιαίτερα όταν επισκεπτόμουν τις παιδικές χαρές και παρατηρούσα ότι τα μικρά παιδιά δεν προσπαθούν να ευχαριστήσουν τους πάντες γύρω τους. 
Διεκδικητικά από μικρά (παίρνουν ακαριαία αυτό που θεωρούν δικό τους) κι εξαντλούν την καλοσύνη τους μόνο κατ’ επιλογή (παίζουν με τα παιδάκια που θα επιλέξουν και όχι με αυτά που θα τους υποδείξει η μαμά).

themamagers
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το παιδί είναι ο πιο αξιόπιστος μάρτυρας της αλήθειας των συναισθημάτων κάθε οικογένειας

Η μητρική αγάπη θεωρείται αυτονόητο συναίσθημα αλλά αντικειμενικά δεν είναι.
Τα παιδιά δεν είναι τα ιδανικά παιδιά της φαντασίας μας. 
Όπως επίσης και οι μητέρες δεν μοιάζουν μ αυτές που περιγράφουν τα ποιήματα.
Ο μύθος της μητρότητας – όπως κάθε μύθος – είναι απλουστευμένος και απλοποιημένος. 
Όλοι μας έχουμε βιώσει την κατάρριψη αυτού του μύθου στην παιδική μας ηλικία, αλλά μεγαλώνοντας όλοι θέλουμε ν’ αποδείξουμε ότι εμείς θα τον επαληθεύσουμε ως γονείς.
Μοιάζει να υπάρχει μια συλλογική πεποίθηση ότι όταν μια γυναίκα γίνεται μητέρα – μεταμορφώνεται σε καθαγιασμένο πλάσμα. 
Όσοι έχουν μπει στη διαδικασία να δουλέψουν θεραπευτικά με τον εαυτό τους, γνωρίζουν ότι το είδος και η ποιότητα της αγάπης που έχουμε εισπράξει ως παιδιά, αυτό είναι που μπορούμε να προσφέρουμε ως γονείς.

Η σχέση με το παιδί είναι μαγική.
Ο ενήλικος άνθρωπος φαινομενικά, έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει την ιδανική σχέση, να πλάσει τον ιδανικό άνθρωπο, όπως τον έχει στο μυαλό του.
Αυτό όμως το πρότυπο πολύ συχνά, μέσα στο εικοσιτετράωρο συγκρούεται με τα πραγματικά συναισθήματα που ξεπηδούν απ' εκεί που δεν τα περιμένεις και τα οποία παραμένουν ανομολόγητα και καλά κρυμμένα.
Προσπαθώντας οι γονείς να φτιάξουν αυτό που φαντάζονται πολύ συχνά – ανάλογα και με τον χαρακτήρα τους – το πετυχαίνουν. Πετυχαίνουν ακριβώς την εικόνα και ξεγελούν τον κοινωνικό περίγυρο και τον εαυτό τους.
Ο μόνος που δεν ξεγελιέται είναι το παιδί. Το οποίο παραμένει ο μοναδικός αξιόπιστος μάρτυρας της αλήθειας των συναισθημάτων κάθε οικογένειας.
Μπορεί να κακοποιηθεί συναισθηματικά ένα παιδί για να αναγκαστεί να χωρέσει στην εικόνα που έχουν οι γονείς, να ανταποκριθεί στις προσδοκίες τους, να γίνει αυτό που εκείνοι θέλουν. 
Όμως πάντα θα υπάρχει κάτι που αργά η γρήγορα θα εμφανισθεί ως αδυναμία, ασθένεια, επιθετικότητα, απάθεια και δεν θα μπορεί να το εξηγήσει κανείς.
Η κακοποίηση των παιδιών δεν είναι μόνο οι ακραίες ιστορίες που βγαίνουν στις ειδήσεις. Συμβαίνει καθημερινά από ανύποπτους γονείς. 
Συμβαίνει μ’ ένα απλανές βλέμμα, με μια επιτιμητική ματιά, με προσβλητικά λόγια, με θυμό που εγκλωβίζεται σ ένα κλειστό στόμα. 
Συμβαίνει όταν οι γονείς εστιάζουν στα επιτεύγματα και όχι στο ίδιο το παιδί, στην ύπαρξη του.
Συμβαίνει, όχι γιατί αυτό που κάνει ή δεν κάνει ένας γονιός, είναι από μόνο του τόσο φοβερό, αλλά γιατί το μωρό είναι τόσο εύθραυστο και εξαρτημένο για την επιβίωση του απ αυτούς. 
Είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να αντιλαμβάνεται στο κέντρο της ύπαρξης του την κάθε δόνηση που νοιώθει το πλάσμα που του δίνει ζωή.
Δεν πρέπει καμία μητέρα να νομίζει πως μπορεί να φροντίζει ένα μωρό μηχανικά, χωρίς επιπτώσεις. Το μωρό που δεν συναντά ένα βλέμμα να το κοιτάζει, νοιώθει ότι βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο.
Το αποτύπωμα της συναισθηματικής απουσίας ή της συναισθηματικής αναστάτωσης της μητέρας είναι ανεξίτηλο στην ψυχή και στο σώμα του ανθρώπου.
Όμως γιατί οι μητέρες δεν είναι τόσο διαθέσιμες όσο χρειάζεται να είναι, για τις ανάγκες του παιδιού;
Γιατί οι μητέρες και οι πατέρες είναι πριν απ' όλα άνθρωποι. Άνθρωποι που έχουν διανύσει μια απόσταση στη ζωή τους, μπορεί να έχουν πληγές ανοιχτές, κρυμμένα μυστικά, καταπιεσμένα συναισθήματα και σε κάθε περίπτωση παιδικά τραύματα που τώρα ενεργοποιούνται.
Έρχεται το παιδί στη ζωή μας και μας φέρνει αντιμέτωπους με το παρελθόν μας. Έχουμε δύο επιλογές ή θα το αντιμετωπίσουμε ή θα του το κληροδοτήσουμε αυτούσιο. Αυτή είναι ακριβώς η ευκαιρία που δίνει η γονεϊκότητα. Σου καθρεφτίζει τις πληγές, τις στρεβλώσεις, τα κενά. Μπορείς πάντα να αποστρέψεις το βλέμμα αλλά όχι χωρίς τίμημα.
Οι γονείς που νοιάζονται, το πιο σημαντικό που μπορούν να κάνουν, για να προστατεύσουν τα παιδιά τους απ τον εαυτό τους, είναι να φροντίσουν τον εαυτό τους. 
Μόνο έτσι θα επιτρέψουν στην αγάπη τους να εκδηλωθεί αβίαστα και ευεργετικά.

Γράφει η Ιφιγένεια Πανέτσου
themamagers.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τρίτη, 16 Ιουλίου 2019

Για τα αγέννητα παιδιά

Υπάρχω — Μια μικρή τηλεταινία που μας συγκίνησε βαθιά
Αφορά τις εκτρώσεις. 
Ας προβληματιστούμε θετικά. 
Ας αυξήσουμε τη δική μας προσευχή. 
Για τα παιδιά που δεν θα γεννηθούν, για τα παιδιά που πρόκειται να γεννηθούν αλλά και για εκείνα που γεννήθηκαν. 
Ας δοξάζουμε κι ας ευχαριστούμε, επίσης, τον Θεό για όλα.
 
Μπορείτε να δείτε την σύντομη (4 λεπτών) τηλεταινία εδώ
Ο Άνθρωπος - Ιατρός που δίδασκε την πρόνοια του Θεού στους μέλλοντες γονείς.

Οι πραγματικά ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν σχολιάζουν τους άλλους

«Το άτομο που αφιερώνει χρόνο για να βελτιώσει τον εαυτό του δεν έχει χρόνο για να σχολιάσει τους άλλους» – Μαρία Τερέζα της Καλκούτα.
Στη ζωή υπάρχουν ορισμένα πράγματα που είναι πολύ εξαντλητικά όπως το να ακούμε κάποιον να σχολιάζει διαρκώς τους άλλουςΌχι μόνο δεν μας αφήνει να ζήσουμε ελεύθεροι αλλά μας φυλακίζει σε μια παγίδα αρνητικής συμπεριφοράς και μας κάνει να αισθανόμαστε άσχημα.

Οι πράξεις και τα λόγια των αδιάκριτων θα σας κουράσουν και θα καταστρέψουν το μυαλό σας.

Όταν λοιπόν αντιμετωπίζετε μια τέτοια κατάσταση έχετε δυο επιλογές: να απομακρυνθείτε ή να προσπαθήσετε να τους βοηθήσετε. Και όπως επισημαίνουμε στην αρχή του άρθρου: δεν υπάρχουν πιο συναισθηματικά και ζωτικά αδύναμοι άνθρωποι από εκείνους που αφιερώνουν το χρόνο τους σχολιάζοντας τους άλλους.

Με αυτή την έννοια, δεν υπάρχει κάτι πολυτιμότερο από μια ήρεμη ζωή και γι’ αυτό το λόγο θα πρέπει πάντα να προστατεύετε το φυσικό και ψυχολογικό σας χώρο. Η καρδιά σας δεν πρέπει να επηρεάζεται από καμία μη δημιουργική κριτική. Οι λέξεις πονούν μόνο όταν προέρχονται από άτομα που είναι σημαντικά για μας και ανάλογα με το τι και πώς θα το πουν.

Αυτά που πιστεύουν οι άλλοι για σας είναι η δική τους πραγματικότητα, όχι η δική σας.

«Αυτά που λένε οι άλλοι για σας είναι η δική τους πραγματικότητα και όχι η δική σας. Ξέρουν το όνομά σας άλλα όχι και την ιστορία σας. Δεν έχουν ζήσει αυτά που έχετε ζήσει εσείς και δεν έχουν βρεθεί ποτέ στη θέση σας. Το μόνο που ξέρουν για σας είναι αυτά που τους έχετε πει ή ό,τι διαισθάνονται αλλά στην ουσία δεν ξέρουν τι έχετε περάσει.»

Ορισμένοι άνθρωποι, οι λεγόμενοι «καλοθελητές» ή αυτοί που χωρίς να θέλουν να σας επικρίνουν, λένε τη γνώμη τους σε κάθε περίπτωση χωρίς να τους το ζητήσετε. Στόχος τους με αυτή την έμμεση κριτική που ασκούν είναι να κάνουν κακό, να περιφρονήσουν κάποιον ή κάτι και να απολαύσουν τις ανησυχίες των άλλων.

Στην πραγματικότητα, άνθρωποι σαν αυτούς έχουν τόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση που δεν μπορούν να αποδεχτούν τον εαυτό τους ή τους άλλους. Αυτό εξηγεί το λόγο για τον οποίο κρίνουν και βάζουν ταμπέλες στους άλλους καθώς μόνο αυτό αντικατοπτρίζει τι πραγματικά αισθάνονται. Αυτό δείχνει πώς προστατεύουν τις δικές τους συναισθηματικές μάχες εις βάρος των άλλων.

Ακόμη και αν πιστεύουμε ότι μπορούμε να διαβάσουμε τις σκέψεις των άλλων, δεν μπορούμε. Είναι πολύ δύσκολο να κατανοήσει κάποιος τι σκέφτεστε, πόσο μάλλον τη ζωή, τα αισθήματα ή τα προβλήματά σας.

Επομένως, δεν χρειάζεται να δίνετε τόση σημασία σε αυτά που λένε οι άλλοι για σας. Οι λέξεις τους προέρχονται από μια απατηλή πραγματικότητα που έχουν δημιουργήσει μέσα στο μυαλό τους, προσπαθώντας να μάθουν τα πάντα.

«Οι πιο δυστυχισμένοι άνθρωποι σε αυτό τον κόσμο είναι εκείνοι που ανησυχούν υπερβολικά πολύ για το τι σκέφτονται οι άλλοι».

Να είστε δυνατοί όταν αντιμετωπίζετε την κριτική των άλλων

«Χρησιμοποίησα κάθε πέτρα που έριξαν πάνω μου για να αντλήσω τη δύναμή μου» Elvira Sastre.

Αν σκέφτεστε συνέχεια τον τρόπο με τον οποίο σας σχολιάζουν οι άλλοι, βλάπτετε την ευεξία και τη συναισθηματική ισορροπία σας. Γι’ αυτό το λόγο είναι καλύτερο να αφιερώνετε το χρόνο σας για να βελτιώσετε τον εαυτό σας και τον περίγυρό σας.

Η δουλειά σας δεν είναι να κρίνετε τους άλλους ή να δέχεστε κριτικές αλλά να νοιάζεστε για το πώς μπορείτε να διορθώσετε τα δικά σας λάθη μέχρι να φτάσετε σε ένα μεγαλύτερο επίπεδο ευεξίας. Αν ασχοληθείτε με τον εαυτό σας, θα βγείτε κερδισμένοι και θα αποκτήσετε ειλικρίνεια, σεβασμό, ταπεινότητα, γενναιοδωρία και τιμή.

Δεν μπορείτε να είστε τέλειοι αλλά είναι σημαντικό να διατηρείτε μια στάση συνεχούς βελτίωσης του εαυτού σας. Αυτό θα σας προσφέρει τη δυνατότητα να ζείτε τη ζωή χωρίς υποχωρήσεις, χωρίς εκβιασμούς και χωρίς να εξαρτάστε συναισθηματικά από τους άλλους.

Θεραπεύστε τα κομμάτια που έχουν υποστεί ζημιά

«Μη δίνετε σημασία στα πράγματα που κάνουν ή έχουν σταματήσει να κάνουν οι άλλοι. Δώστε προσοχή σε αυτά που κάνετε ή έχετε σταματήσει να κάνετε εσείς» Βούδας.

Για να μπορέσουμε να θεραπεύσουμε τις συναισθηματικές πληγές που προκαλούν οι κριτικές, θα πρέπει πρώτα να κατανοήσετε ότι ο καθένας είναι μοναδικός και ξεχωριστός. Έχοντας αυτό υπόψη μας, το επόμενο πράγμα που θα πρέπει να κάνουμε είναι να αισθανόμαστε και να σκεφτόμαστε χωρίς να μας ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων.

Άλλοι άνθρωποι είναι εκείνοι που κρίνουν και σχολιάζουν, όχι εσείς. Η μη δημιουργική κριτική φέρει το συναισθηματικό κενό που υπάρχει μέσα στο άτομο που έχει ασκήσει αυτή την κριτική. Συνεπώς, αν αυτό το άτομο δεν σας αφήνει να αναπτυχθείτε συναισθηματικά τότε καλό είναι να απομακρυνθείτε από αυτό.

Αλλά πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη συναισθηματική βλάβη που προκαλεί η κριτική; Ας σκεφτούμε λίγο τα εξής:
  • Δίνοντας σημασία σε αυτά που σκέφτονται ή λένε οι άλλοι για μας, καταλήγουμε να γινόμαστε κάποιοι που δεν είμαστε. Ικανοποιώντας τους άλλους θα χάσετε την ταυτότητά σας το οποίο φυσικά δεν είναι καθόλου υγιές.
  • Είστε καλή μητέρα; Είστε πετυχημένοι; Έξυπνοι, καλοί στη δουλειά σας; Είστε άνθρωποι συμπαθείς; Πρέπει να συνειδητοποιήσετε πόση ενέργεια σπαταλάτε όταν ανησυχείτε για το πώς σκέφτονται οι άλλοι για σας.
  • Αν και μερικές φορές μπορεί να αισθάνεστε ότι όλοι ασχολούνται μαζί σας, η αλήθεια είναι πως ό,τι κάνετε ή έχετε σταματήσει να κάνετε δεν έχει και τόση σημασία γι’ αυτούς. Οι άλλοι άνθρωποι σας σκέφτονται πολύ λιγότερο απ’ ό,τι νομίζετε.
  • Ανεξάρτητα από το τι κάνετε ή πώς το κάνετε, πάντα θα υπάρχει κάποιος να το σχολιάσει ή να το κατακρίνει. Προσπαθήστε να ζείτε και να ενεργείτε όπως σας βολεύει. Να είστε φυσικοί και να ξέρετε ότι ο μόνος τρόπος για να νιώθετε όμορφα με τον εαυτό σας είναι να κάνετε κάθε στιγμή αυτό που αισθάνεστε.
«Μην περιμένετε οι άλλοι να κατανοήσουν το δρόμο σας και ειδικά αν δεν τον έχουν πορευτεί ποτέ».

meygeia.gr
themamagers.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2019

Πώς θα πείσετε το παιδί να διαβάσει κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού

Δεν θα καταλάβει καν ότι το κάνει! 
Υπάρχουν πολλοί λόγοι που η πλειοψηφία των παιδιών βαριέται το διάβασμα: Από τη μία πλευρά συχνά κάνουμε το λάθος να τα πιέζουμε να διαβάσουν, πράγμα που τα κάνει να το βλέπουν σαν υποχρέωση – και οι υποχρεώσεις ποτέ δεν είναι ευχάριστες. Από την άλλη τείνουμε να συνδέουμε τα βιβλία τόσο στενά με τη μάθηση που δεν τους αφήνουμε το περιθώριο να τα αντιμετωπίσουν σαν παιχνίδι. Τέλος, μπορεί το παιδί μας να αντιμετωπίζει και κάποια μαθησιακή δυσκολία. Σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν μερικά πράγματα που μπορείτε να κάνετε αν θέλετε το παιδί σας όχι μόνο να μην χάσει την επαφή του με όσα έμαθε το χειμώνα, αλλά και να επιστρέψει στην τάξη ξέροντας να διαβάζει ακόμη καλύτερα. Και μάλιστα χωρίς καν να συνειδητοποιεί ότι συνέβη!

Ανοίξτε τους δέκτες σας – στα αγγλικά
Διαλέξτε μαζί τους μία σειρά ή ταινίες κινουμένων σχεδίων που δεν παίζονται στην τηλεόραση, ώστε να τους κινήσετε περισσότερο το ενδιαφέρον. Προκειμένου να παρακολουθήσουν την υπόθεση, τα παιδιά θα αναγκαστούν να διαβάζουν τους υπότιτλους, με αποτέλεσμα σταδιακά να γίνουν πολύ ταχύτερα στην ανάγνωση. Παράλληλα, θα εκτίθενται στην αγγλική γλώσσα, γεγονός που θα τα βοηθήσει να συγκρατούν τα όσα μαθαίνουν στο σχολείο ή το φροντιστήριο. Ορισμένα παιδιά μπορεί να δυσανασχετήσουν, πολλά όμως θα χαίρονται που βλέπουν ταινίες με υπότιτλους «όπως οι μεγάλοι».

 
Παίξτε επιτραπέζια
Εκτός από τα παιχνίδια που απαιτούν το σχηματισμό λέξεων, πολλά ακόμα επιτραπέζια μπορούν να ενθαρρύνουν τα παιδιά μας να διαβάζουν περισσότερο. Τα παιχνίδια γνώσεων είναι ιδανικά για αυτό το σκοπό, καθώς για να παίξουν θα πρέπει να σας διαβάζουν τις ερωτήσεις. Μπορεί να μην σας ακούγεται αρκετό, στην πραγματικότητα όμως θα συναντήσουν σίγουρα πολλές άγνωστες λέξεις σε αυτή τη διαδικασία. Επίσης, ακόμη και αν τα παιδιά σας δεν αγαπούν αυτόν τον τύπο παιχνιδιών, μην ξεχνάτε πως κάθε επιτραπέζιο έχει και ένα φυλλάδιο με οδηγίες! Όταν υπάρχει κάποια απορία για τους κανονισμούς του παιχνιδιού, αντί να σπεύδετε να δώσετε τη λύση, ζητήστε από το παιδί να βρει μόνο του την απάντηση, διαβάζοντας.

 
Σκορπίστε βιβλία στο σπίτι
Κάποιες φορές λίγη ακαταστασία μπορεί να κάνει καλό. Αντί να πιέζετε το μικρό σας να διαβάσει, πράγμα που θα μετατρέψει την ανάγνωση σε αγγαρεία, αφήστε βιβλία και κόμιξ που πιστεύετε ότι θα του αρέσουν σε διάφορα σημεία του σπιτιού: Στο δωμάτιό του, στο μπάνιο, στο σαλόνι. Έτσι, όταν αναπόφευκτα τα πιάσει στα χέρια του θα νιώσει ότι αυτό ήταν καθαρά δική του πρωτοβουλία – και δεν αποκλείεται να του ανοίξει η όρεξη για περισσότερα.

 
Δυναμώστε τον ήχο
Προτιμήστε παιδικά βιβλία που κυκλοφορούν μαζί με την ηχητική τους έκδοση. Έτσι, το παιδί θα μπορεί να βλέπει τις λέξεις ενώ ακούει κάποιον άλλο να διαβάζει, συνδυάζοντας τον ήχο με την εικόνα και θα εξοικειώνεται με το βιβλίο ως διασκέδαση. Ταυτόχρονα, η παραστατική αφήγηση της ιστορίας θα κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του και δεν θα του επιτρέπει να στρέφει την προσοχή του αλλού. Άλλωστε, οι ειδικοί συμφωνούν ότι το να μας διαβάζουν βιβλία, είτε πρόκειται για τους γονείς μας είτε για κάποιον ηθοποιό, μας βοηθά να κατακτήσουμε αναγνωστικές δεξιότητες.

 
Μην τα αφήσετε να δουν την ταινία πριν διαβάσουν το βιβλίο
Οι παραπάνω λύσεις θα κάνουν το παιδί σας να μάθει να διαβάζει καλύτερα και να εκτεθεί σε νέες λέξεις. Αν, όμως, δεν θεωρείτε επιτυχία τίποτα λιγότερο από το να τελειώνει με ενθουσιασμό βιβλία εκατοντάδων σελίδων, αυτή είναι η αλάνθαστη μέθοδος που αναζητούσατε. Ένας καλός τρόπος να περιορίσετε το στοιχείο του εξαναγκασμού που ενέχει είναι να συμπεριλάβετε και τον εαυτό σας σε αυτόν τον κανόνα, λέγοντάς του ότι όταν όλοι ολοκληρώσετε το διάβασμα θα παρακολουθήσετε την ταινία μαζί. Εναλλακτικά, μπορείτε να του προτείνετε σειρές βιβλίων φαντασίας. Συνήθως οι φαντασμαγορικές ιστορίες που διηγούνται χωρίζονται σε τουλάχιστον τρία διαφορετικά βιβλία – κατ’ αυτόν τον τρόπο θα σας ζητά από μόνο του το επόμενο!


ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΡΑΣΣΑ  
imommy.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα χάδια που δεν παίρνει ένα παιδί το μαραίνουν

Απόσπασμα από το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη 
«Σιωπάς για να ακούγεσαι» 

Η ιστορία της μητέρας μου υπήρξε μια δυστυχισμένη ιστορία. Όμως εμένα τότε δε με αφορούσε η δυστυχία της. 
Εγώ απαιτούσα μια μαμά που θα μου έδινε ζωή, ζωή χαρούμενη, τρυφερή και αφού δεν συνέβαινε έτσι, υπέφερα, δυσανασχετούσα και της θύμωνα.
Πολλές φορές, μας λένε, ότι Τρία συναποτελούν την αγία Τριάδα της γονεϊκής προσφοράς, της στάσης που πληροί την παιδική ψυχή, την ενθαρρύνει για όλη την πορεία της κατόπιν. 
Ο γονιός, η μητέρα στη δική μου περίπτωση, για να είναι μια επαρκής μητέρα, πρέπει να χαρίζει στο μικρό της: τρυφερότητα, ασφάλεια, και αναγνώριση, να του δίνει αξία δηλαδή.

Για μένα, αν με ρωτήσετε, πρώτη έρχεται η τρυφερότητα – γιατί τη στερήθηκα. Τώρα το βλέπω και το ξαναβλέπω πως η τρυφερότητα είναι το γάλα της ψυχής · τώρα, που έχω αποκτήσει κι εγώ παιδιά, τώρα το αισθάνομαι το ζεστό κύμα από χάδια να ρέει απ’ την καρδιά μου προς τα δύο κορίτσια μου, κύμα ακράτητο, σαν γέλιο. 
Τώρα, ως μάνα, παραπονιέμαι και οργίζομαι περισσότερο με τη μάνα μου που υπήρξε έτσι ψυχρή, τόσο απόμακρη, τόσο συγκρατημένη μαζί μου. 
Είμαι ένα παιδί αχάιδευτο από τη μάνα του και είναι μια θλιβερή κατηγορία παιδιών η δικιά μου κατηγορία. Από τις πιο κακορίζικες.
Όταν κάποιες μέρες, αισθάνομαι πιο ψύχραιμη, κάθομαι και μελετώ εκείνη τη στέρηση, εκείνη τη δικιά της αναπηρία. Μα πώς μπορούσε, λέω μόνη μου, πώς τα κατάφερνε να συγκρατεί το ασυγκράτητο ζεστό ρεύμα που ξεχειλίζει από κάθε καρδιά μπροστά στα μικρά όλου του κόσμου; 
Εδώ, κοιτάς ένα γατάκι, ένα ένα σαλιγκαράκι και η πρώτη παρορμητική σου κίνηση είναι να απλώσεις το χέρι να τα αγγίξεις, να αισθανθείς την αφή τους, να τους πεις… δεν ξέρω τί να τους πεις… τόσο συγκινούμαι… 
Για σένα την ίδια περισσότερο το χρειάζεσαι αυτό. Τα χάδια που δε δώσαμε μας μαραίνουν, μας αφαιρούν το κόκκινο από το αίμα της καρδιάς.
Πώς μπορούσε να μην απλώνει ποτέ πάνω μου την παλάμη της, πώς κρατιόταν, γιατί δυσκολευόταν να με ακουμπήσει; 
Ήμουνα τόσο άσχημη; 
Τόσο αντιπαθητική; 
Τόσο κακό παιδί που συνεχώς την εκνεύριζα και με κοιτούσε, κάθε λίγο και λιγάκι, έτσι θυμωμένα ή εξεταστικά; 
Το εξεταστικό μάτι ήταν το χειρότερο!

Δεν ήξερα πώς να φερθώ όταν έπεφτε πάνω μου το βλέμμα της, κάτω απ’ το βλέμμα της. Με έφερνε σε τρομερή αμηχανία. Δεν καταλάβαινα τί έβλεπε σ’ εμένα και σάστιζα κι εγώ με τον εαυτό μου, τον αντιπαθούσα τον άχαρο εαυτό μου τον σκόρπιο και αδύναμο. 

Δεν είχα ιδέα ποια ήμουν, τί έκανα, σάστιζα σε βαθμό να γίνομαι αργότερα, όταν έφτασαν στην προεφηβεία, υστερική. Ακόμα κι όταν μεγάλωσα και έγινα γυναίκα, όταν παντρεύτηκα, όταν γέννησα τις δίδυμές μου, έτσι με μπέρδευε. 
Πάντα με εξέταζε πώς δείχνω και τί κάνω με το μάτι της, δεν έλεγε πολλά λόγια. 
Αν μου μιλούσε περισσότερο, αν μου εξηγούσε τί θέλει από μένα, ακόμη και αν με μάλωνε, θα τα βρίσκαμε, είμαι σίγουρη. Όμως, με το να μη μου μιλάει, ενώ με έλεγχε τόσο αυστηρά με το βλέμμα της, με τσάκιζε.. 
Γιατί ήταν σαν να μη με θεωρούσε άξια ούτε καν για να με μαλώσει, ανάξια για αγάπη αλλά και για δηλωμένη αντιπάθεια. Το περίεργο είναι πως είχε πάντα έναν χαϊδεμένο γάτο, ήταν απίστευτα τρυφερή και εκφραστική μαζί του, αγωνιούσε, του μιλούσε, τον τάιζε · το πιο σπουδαίο, τον χάιδευε! 
Μπορούσε να χαϊδεύει…
Όταν ήμουν μικρή, κοιτούσα από την πόρτα της κρυφά πώς ντάντευε το γατί της, πόσο αλλιώτικα τον κοιτάζει. 
Μια δυο φορές τού πάτησα με λύσσα την ουρά. Μεγαλύτερη, τον αγάπησα πολύ κι εγώ και ήθελα να τον χαϊδεύω. Μου το απαγόρευσε. Έλεγε πως ήμουν άγαρμπη και θα τον πονούσα.
Είναι ανεξίτηλη η έκφραση της μάνας, εκείνη η συγκεκριμένη έκφραση που υιοθετεί για το παιδί της. Νομίζω πως αυτό το βλέμμα είναι η βασική μοίρα μας. Δεν είμαι μοιρολάτρης, αλλά τούτο το είδος μοίρας, το παραδέχομαι: με ξεπερνάει.
Όταν με παρατηρούσε, όπως με παρατηρούσε, όταν μου απευθυνόταν με εκείνο τον τόνο φωνής, εγώ τα έχανα, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου τα έχανα μπροστά της. Περίμενε από μένα να κάνω κάτι καλό ή κάτι κακό; Να είμαι ήσυχη ή να ατακτήσω; Αλλόκοτο, αλλά διαισθανόμουν πως προτιμούσε τα δεύτερα, δεν ξέρω γιατί, αλλά μου μετέδιδε περίπου αυτή την προσμονή. Να κάνω εντέλει, το χειρότερο. Να ατακτήσω. Να της επιβεβαιώσω κάτι που περίμενε και να της επιβραβεύσω την γνώμη της για μένα. 
Ήταν παρανοϊκό το δίλημμα που μου περνούσε. Κι εγώ επιθυμούσα τρελά να μην την απογοητεύσω.
Με τον καιρό, το να μην την απογοητεύσω, έγινε το σταθερό μου κριτήριο και το κίνητρο της συμπεριφοράς μου, του χαρακτήρα μου σιγά – σιγά.
Καλά λένε πως γίνεσαι τελικά εκείνος που σου ζητούν κάποιοι να είσαι. Αυτοί οι κάποιοι είναι οι «σημαντικοί άλλοι»…

themamagers
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το σχολείο τελείωσε και βαριέμαι! Έφηβοι και καλοκαιρινές διακοπές

Διακοπές και έφηβοι. Μια συχνή διαμάχη μεταξύ γονέων και παιδιών είναι πώς θα περάσουν αυτές οι φαινομενικά ατελείωτες εβδομάδες. Οι γονείς συχνά ανησυχούν και εκνευρίζονται όταν βλέπουν το έφηβο παιδί τους «κολλημένο» σε μια οθόνη υπολογιστή ή στο κινητό του. Ταυτόχρονα, για τους περισσότερους γονείς οι υποχρεώσεις συνεχίζονται αμείωτες μέσα στο καλοκαίρι και δεν υπάρχουν πάντα συγγενείς που μπορούν να φιλοξενήσουν τα παιδιά για κάποιο διάστημα.
Μία πρώτη και σημαντική κίνηση από την πλευρά του γονέα θα ήταν να συζητήσει με το παιδί για τα σχέδια και όνειρα του για το καλοκαίρι. Ίσως να εκπλαγείτε όταν ανακαλύψετε ότι ο γιος ή η κόρη σας έχει κάποιους πολύ σαφείς στόχους, αλλά απλώς δεν είχε ανοίξει αυτό το θέμα μαζί σας. Αφιερώστε λίγο χρόνο να συζητήσετε για το τι θα ήθελαν να είναι διαφορετικό στη ζωή τους, στους ίδιους ή ακόμα και στην οικογένεια με την επιστροφή στα θρανία τον Σεπτέμβριο.
Πιθανότατα θα διαπιστώσετε ότι πραγματικά θέλουν να βελτιώσουν κάποια ικανότητα, να καλλιεργήσουν τις φιλίες τους ή ίσως να αισθάνονται την ανάγκη για μια πραγματική ξεκούραση και ένα διάλειμμα.

Βοηθήστε τους να σκεφτούν τα χόμπι τους και αν υπάρχουν προσωπικοί στόχοι που θα μπορούσαν να επιτύχουν τώρα που έχουν περισσότερο χρόνο για να εξασκηθούν ή να αφιερωθούν σε μία δραστηριότητα. Αυτό μπορεί να αφορά τον αθλητισμό, τη γυμναστική, το χορό, τη μουσική, ή κάποια άλλη ικανότητα που θα ήθελαν να καλλιεργήσουν.
Η δική σας ώριμη οπτική ως γονέας μπορεί να ανοίξει νέους ορίζοντες στα παιδιά σας και να τα κάνει να σκεφτούν εναλλακτικές που δεν είχαν περάσει από το μυαλό τους. Ωστόσο, είναι πολύ σημαντικό να ακουστεί πραγματικά η φωνή του εφήβου σας και να μην αισθανθεί ότι το καλοκαίρι τους έχει προγραμματιστεί γι’ αυτούς χωρίς αυτούς.

Τα περισσότερα summer camps καλύπτουν νέους μέχρι την ηλικία των 14 ετών, υπάρχουν όμως και πολλές προγραμματισμένες δραστηριότητες από διάφορους φορείς και για λίγο μεγαλύτερες ηλικίες.
Μία άλλη επιλογή θα ήταν να τους αναθέσετε κάποιον καθήκον ή επισκευή στο σπίτι με αμοιβή ένα ποσό για χαρτζιλίκι. Αυτό θα αυξήσει την αίσθηση ανεξαρτησίας τους. Επίσης διερευνήστε εάν κάποιος φίλος ή συγγενής χρειάζεται ανάλογη βοήθεια.

Μία άλλη ιδέα θα ήταν να υποστηρίξετε την συμμετοχή του εφήβου σε κάποια εθελοντική δραστηριότητα που θα τον ενδιέφερε, όπως για παράδειγμα η προσφορά βοήθειας σε αδέσποτα ζώα.

Για τους έφηβους είναι πολύ σημαντικός ο χρόνος που περνάνε με τους φίλους τους και μάλιστα είναι αναπτυξιακή ανάγκη. Γνωρίστε τους φίλους των παιδιών σας και εφόσον δεν συντρέχουν λόγοι για ανησυχία, ενθαρρύνετε τις συναντήσεις σε σπίτια.

Συζητήστε με άλλους γονείς που έχουν παιδιά στην ίδια ηλικία. Μοιράζεστε τις ίδιες αγωνίες και μπορεί να βρείτε ενδιαφέρουσες ιδέες ώστε να οργανώσετε δραστηριότητες. Μπορεί ο κάθε γονέας μεμονωμένα να μην έχει το χρόνο να υλοποιήσει κάτι τέτοιο αλλά συλλογικά να είναι εφικτό.

Καλό καλοκαίρι!

Γράφει στο efiveia.gr η Ψυχολόγος Φοίβη Σπέη
efiveia.gr
Γράφει στο efiveia.gr η Ψυχολόγος Φοίβη Σπέη
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εγκαταλελειμμένα παιδιά από εισαγγελικές παραγγελίες στα Παιδιατρικά Νοσοκομεία

Είναι σύνηθες, όταν σβήνουν τα φώτα της δημοσιότητας, τα προβλήματα να μην λύνονται. Αυτό συνέβη και με τα παιδιά που "φιλοξενούνται" στα Παιδιατρικά Νοσοκομεία μετά από εισαγγελική παραγγελία, επειδή δεν υπάρχουν κατάλληλες μεταβατικές δομές.
Η εγκατάλειψη από την πολιτεία δεκάδων παιδιών, που “φιλοξενούνται” σε Παιδιατρικά Νοσοκομεία σε ακατάλληλο γι' αυτά περιβάλλον -καθώς η επιμέλειά τους, έχει αφαιρεθεί από τους γονείς τους με εισαγγελική παραγγελία- είναι παλιά πληγή στη χώρα μας, η οποία κατά καιρούς επανέρχεται.
Ήταν στα μέσα του περασμένου Απριλίου όταν η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ), αλλά και οι γιατροί του νοσοκομείου Παίδων “Αγ. Σοφία” ανέδειξαν το πρόβλημα της έλλειψης κατάλληλων προνοιακών δομών και κατήγγειλαν τις τραγικές συνθήκες κάτω από τις οποίες φιλοξενούνται "προσωρινά” εδώ και χρόνια, 40 ασυνόδευτα παιδιά στο νοσοκομείο Παίδων "Αγ.Σοφία".
Οι αποκαλύψεις για την παραβατικότητα που έχουν αναπτύξει οι έφηβοι -οι περισσότεροι από τους οποίους έχουν βεβαρημένο ιστορικό εξαιτίας τραυματικών οικογενειακών εμπειριών- αλλά και η μηδενική μέριμνα από την πλευρά της πολιτείας για την αποκατάσταση της ψυχοκοινωνικής τους ισορροπίας, προκάλεσαν σφοδρές αντιδράσεις.

Κάτω από την πίεση της κοινής γνώμης, η προηγούμενη ηγεσία του Υπουργείου Υγείας αναγκάστηκε να ασχοληθεί με το πρόβλημα, το οποίο ωστόσο, δεν της ήταν άγνωστο. Ο πρώην υπουργός Υγείας κ.Ανδρέας Ξανθός ανακοίνωσε -μετά από σύσκεψη με τους εμπλεκόμενους φορείς, στην 1η Υγειονομική Περιφέρεια- ότι θα δημιουργηθούν, όχι ένας, αλλά δύο Ξενώνες για Εφήβους (ένας για αγόρια και ένας για κορίτσια) σε δομές που θα παραχωρήσει το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΕΚΚΑ), μετά από σχετική Προγραμματική Σύμβαση που θα υπογραφεί με το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και με χρηματοδότηση του Υπουργείου Υγείας.
Η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας, μάλιστα, δεσμεύτηκε να εκδώσει πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος στις αρχές Μαΐου, ενώ η καταληκτική ημερομηνία που δόθηκε για τη λειτουργία των ξενώνων ήταν τα τέλη Ιουνίου.

Ποια είναι η εικόνα σήμερα
Οι υποσχέσεις δεν τηρήθηκαν, ενώ οι 40 έφηβοι του “Αγία Σοφία” που εξακολουθούν μέχρι σήμερα να μην έχουν βρει μόνιμη στέγη, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.
Σύμφωνα με στοιχεία, τα παιδιά (από 10 έως 16ετών) που φιλοξενούνται σήμερα στα παιδιατρικά νοσοκομεία είναι:

  • 35 στο Παίδων “Αγ.Σοφία”
  • 15 στο Παίδων “Αγλ. Κυριακού”
  • 22 στο Παίδων “Πεντέλης”
Σ' αυτά έρχονται να προστεθούν και περίπου 20 βρέφη εγκαταλελειμμένα από τους γονείς τους, τα οποία παραμένουν εγκλωβισμένα στα δημόσια μαιευτήρια “Έλενα Βενιζέλου” και “Αλεξάνδρα”, εξαιτίας προβλημάτων υποστελέχωσης του Κέντρου Βρεφών “Η Μητέρα”, δομή που θα μπορούσε να τους προσφέρει προσωρινή φιλοξενία.
Είναι χαρακτηριστικό, ότι το Κέντρο Βρεφών "Η Μητέρα" αναγκάστηκε προεκλογικά να ανακοινώσει το κλείσιμο του κέντρου υποδοχής βρεφών, λόγω έλλειψης προσωπικού.

Ειδικευόμενοι του Παίδων “Αγ.Σοφία”: “Καμία αλλαγή από τον Απρίλιο”
Ο γιατρός Σωτήρης Σεμερτζιάν, μέλος της Επιτροπής Ειδικευομένων Ιατρών της Α' Πανεπιστημιακής Κλινικής του Παίδων “Αγ. Σοφία”, υποστηρίζει μιλώντας στο Iatropedia.gr ότι η κατάσταση παραμένει η ίδια:
“Καμία θεσμική ή νομική αλλαγή. Όπως τα λέγαμε και τον Απρίλιο. Έχουμε περισσότερα ή λιγότερα παιδιά και περισσότερα ή λιγότερα προβλήματα μαζί τους. Μέχρι τέλη Ιουνίου είχαν πει ότι θα ήταν έτοιμη μία νέα δομή και προφανώς δεν έχουμε ενημερωθεί για κάποια ενέργεια. Κάποια παιδιά προχώρησαν παρακάτω σε ιδρύματα, αλλά ήρθαν άλλα. Εξακολουθεί η ροή των περιστατικών”, αναφέρει ο γιατρός.

Οι έφηβοι δεν λαμβάνουν ειδική φροντίδα, με αποτέλεσμα να εκδηλώνουν παραβατική συμπεριφορά. Μετά από σειρά βίαιων επιθέσεων που σημειώθηκαν εναντίον του προσωπικού του νοσοκομείου, αλλά και άλλων νοσηλευομένων παιδιών, οι γιατροί του Παίδων “Αγ. Σοφία” πήραν την πρωτοβουλία στα τέλη Απριλίου και έστειλαν επιστολή στον Διοικητή του Νοσοκομείου και το υπουργείο Υγείας, στην οποία έκαναν λόγο για σαφή “κακοποίηση” των παιδιών :
“Τα περισσότερα παιδιά είναι ασυνόδευτα, απέχουν από εκπαιδευτικές δραστηριότητες-σχολείο, δεν έχουν κανέναν οικείο, δεν έχουν συγκεκριμένους ενήλικες φροντιστές και οι μέρες τους κυλούν χωρίς περιεχόμενο. Γεγονός που συνιστά μια ξεκάθαρη μορφή ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ για τα ίδια τα παιδιά, που κατά την παραμονή τους στο νοσοκομείο διαβιούν χωρίς την απαραίτητη φροντίδα και προσοχή. Αναπόφευκτα, το δυσμενές για εκείνα περιβάλλον, επιδεινώνει την ψυχική τους κατάσταση και τη συμπεριφορά τους", τόνιζαν χαρακτηριστικά οι γιατροί στην επιστολή τους.

Ο γιατρός κ. Δεμερτζιάν επισημαίνει σήμερα, ότι οι γιατροί εξακολουθούν να ζητούν αξιοπρεπείς συνθήκες για τα παιδιά αυτά: “Αξιοπρεπείς συνθήκες και ασφάλεια! Πρώτα και κύρια για τα ίδια τα παιδιά, για τα υπόλοιπα που νοσηλεύονται και για εμάς το προσωπικό”, αναφέρει ο γιατρός και συμπληρώνει: “Θεωρούμε ότι ένα σημαντικό κομμάτι της λύσης είναι να μην έρχονται αυτά τα παιδιά στο Παίδων για διαμονή. Αν δεν είναι απαραίτητο για την υγεία τους, να βρίσκονται εξ' αρχής σε κάποιον χώρο υπό την ευθύνη κάποιων ανθρώπων, που θα μπορούν να τα χειριστούν ως προσωρινοί κηδεμόνες ή επιτηρητές. Αλλιώς καταντάμε να γίνεται το νοσοκομείο “σπίτι” τους. Και όχι χώρος που γίνονται προληπτικές εξετάσεις”

ΠΟΕΔΗΝ: “Αν δεν σταματήσει η ροή των παιδιών με εισαγγελικές παραγγελίες, δεν θα λυθεί το πρόβλημα”
Ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ) κ. Μιχάλης Γιαννάκος επισημαίνει ότι οι νέες ηγεσίες των υπουργείων Υγείας και Εργασίας & Κοινωνικής Αλληλεγγύης (το οποίο εποπτεύει τις προνοιακές δομές) θα πρέπει να συνεργαστούν με τοΕθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΕΚΚΑ), ώστε να δοθεί λύση το συντομότερο δυνατό. Οι διαδικασίες για την παραχώρηση του χώρου στο Υπουργείο Υγείας από το Εργασίας, για τη δημιουργία του ξενώνα θα πρέπει να επισπευσθούν, αναφέρει ο κ. Γιαννάκος:
“'Ολα στη “σκέψη” έχουν μείνει. Επίσης, το υπουργείο Υγείας δεν είναι αρμόδιο για τη λειτουργία του Ξενώνα, θα πρέπει να τη δώσει σε ΜΚΟ. Πότε θα γίνουν όλα αυτά; Η λύση είναι συγκεκριμένη. Χρειάζονται επειγόντως νέες δομές και στελέχωση. Πώς να πάνε τα παιδιά σε προνοιακές μονάδες, όταν η λίστα αναμονής είναι 1 χρόνος; Πως να μεταφερθούν τα βρέφη από τα μαιευτήρια στο “Μητέρα”, όταν έκλεισε το τμήμα και δεν γίνονται εισαγωγές; Δεν υπάρχει προσωπικό, υπάρχει συρρίκνωση της λειτουργίας. Πρέπει να αλλάξει η πολιτική με λίγα λόγια για να εξαλειφθεί το φαινόμενο. Και το ΕΚΚΑ πρέπει να πάρει την ευθύνη να μην στέλνει παιδιά με εισαγγελική παραγγελία στα παιδιατρικά νοσοκομεία”, τονίζει ο Πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ.

Συνήγορος του Παιδιού: "Τα παιδιά εκδηλώνουν ακόμη και μεταδιδόμενα νοσήματα στα Παιδιατρικά Νοσοκομεία"
Από το 2015, ο Συνήγορος του Παιδιού έχει συντάξει σχετική Έκθεση, με τις διαπιστώσεις του για τη λειτουργία ιδρυμάτων παιδικής προστασίας, με τίτλο “Τα Δικαιώματα των Παιδιών που ζουν σε ιδρύματα”.
Στην έκθεση γίνεται εκτενής αναφορά στο πρόβλημα της μακροχρόνιας παραμονής των ασυνόδευτων παιδιών στα Παιδιατρικά Νοσοκομεία, αλλά και στις σοβαρές κοινωνικές προεκτάσεις του:
“Ο αριθµός των παιδιών που εισάγονται ή παραµένουν στο νοσοκοµείο για κοινωνικούς λόγους έχει αυξηθεί δραµατικά τα τελευταία 3-4 χρόνια. Σε αυτά συµπεριλαµβάνονται παιδιά µεταναστών και προσφύγων, τα οποία πολλές φορές δεν οµιλούν ούτε κατανοούν την ελληνική γλώσσα, γεγονός που προκαλεί επιπρόσθετες δυσκολίες στην παραµονή και φροντίδα τους στον χώρο του νοσοκοµείου. Οι επιπτώσεις της κατάστασης αυτής στα ενδιαφερόµενα παιδιά είναι πολλαπλές, καθώς σε µια ιδιαίτερα κρίσιµη και δύσκολη περίοδο βρίσκονται ουσιαστικά µόνα τους σε άγνωστο περιβάλλον, χωρίς σταθερά πρόσωπα φροντίδας, µε πολλούς περιορισµούς, χωρίς την κατάλληλη υποστήριξη ή τα αναγκαία ερεθίσµατα. Αναφέρονται περιπτώσεις παιδιών που εκδηλώνουν νοσήµατα, ως αποτέλεσµα της µακρόχρονης παραµονής στο νοσοκοµείο. Επίσης, συχνό φαινόµενο είναι η εισαγωγή τους σε µονάδες νοσηλείας παιδοψυχιατρικών κλινικών των νοσοκοµείων, λόγω αντιδράσεων συµπεριφοράς οι οποίες δεν συνιστούν ψυχική διαταραχή, αλλά απόρροια εµπειριών κακοποίησης ή παραµέλησης, ή ακόµη και της ίδιας της παραµονής τους στο νοσοκοµείο στις παραπάνω συνθήκες”.
Δείτε ολόκληρη την έκθεση του Συνηγόρου του Παιδιού ΕΔΩ
iatropedia.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι