Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Η ιστορία του μικρού παιδιού που ζει μέσα μου!


Προσπαθώ να θυμηθώ καλές, όμορφες, γλύκες και ήρεμες στιγμές της παιδικής μου ζωής Σκοντάφτω όμως συνεχώς σε άσχημες, σκούρες, τραυματικές εμπειρίες!
H ένταση που έζησα σαν παιδί μέσα στο σπίτι, διαμάχες των γονέων, τα αρνητικά και ανεπιθύμητα γεγονότα ζωής, οι χρόνιες αντιξοότητες στα πλαίσια της οικογένειάς, κωδικοποιούνται στη μνήμη μου ως αρνητικά γνωστικά σχήματα, με βάση τα οποία αξιολογείς τον εαυτό μου ως ανάξιο, τους άλλους ως αδιάφορους και σκληρούς απέναντί μου και τις σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους ( φίλους, δασκάλους) ως απρόβλεπτες και επιβλαβείς.
Αισθανόμουν συχνά φόβο, μοναξιά, αδικία, ταραχή, σύγχυση… Μία μόνιμη τάση για να προφυλαχτώ, να κρυφτώ, να τρέξω μακριά, να ξεφύγω, συνεχίζει. Το μυαλό, η φαντασία μου μια ζωή έφτιαχνε καταφύγια.
Το γεγονότα μέσα στην οικογένεια μου δημιουργούν ένα ανυπόφορο αίσθημα αδικίας. Ήταν η απώλεια του μέλλοντος , τα ανεκπλήρωτα όνειρα και το παράλογο που με θύμωναν.
Από τις συνθήκες έπρεπε να προσαρμοστώ σε νέους ρόλους, (προστάτης οικογένειας, υποστήριξη μητέρας) όλα αυτά σε συνδυασμό με τις αλλαγές λόγο μετακομίσεων, στο σχολικό περιβάλλον, το γειτονικό περίγυρο και τις φιλικές σχέσεις, με κλόνιζαν.
Το πρώτο διάστημα η απομάκρυνση του ενός γονιού, έφερε ανακούφιση και ηρεμία στο σπίτι από τις συχνές εντάσεις και διαμάχες που μέχρι τότε ζούσα, αναγκάστηκα να παρακαλάω να αποχωρίσει ο πατέρας.
Με το πέρασμα χρόνου, ο χωρισμός έφερε περισσότερο άγχος, πίεση και αντικρουόμενα συναισθήματα απέναντι και στους δυο γονείς.
Ήμουν πολύ μικρός και αδύναμος ψυχικά να συλλάβω και να κατανοήσω την έννοια του αποχωρισμού, της βίας μέσα στο σπίτι και να διαχειριστώ τη λύπη μου.
Μετά από τα βίαια και οδυνηρά περιστατικά, περνούσα από διαφορετικά συναισθηματικά στάδια μέχρι να μπορέσω να αποδεχτώ το γεγονός και να συνεχίσω τη ζωή μου, όπως μπορούσα. Πάντα σε εγρήγορση για να σωθώ, να επιβιώσω. Και τι δεν σκαρφίστηκα για να επιβιώσω. Πόσους ρόλους, πόσα τεχνάσματα, πόση υπομονή, πόση ωριμότητα αταίριαστη για την ηλικία μου. Το φορτίο δεν είχε το ανάλογο βάρος για τις μικρές μου πλάτες,
Φόβος, αγωνιά, ακινησία και τρομάρα. Ήθελα οι καλές στιγμές μέσα στο σπίτι να διαρκούν περισσότερο. Μία οικογένεια ζεστή, υποστηρικτική, όμορφη, παρηγορητική, καταδεκτική, ασφαλή, ειρηνική. Αυτό που έζησα ήταν ένας διαρκής πόλεμος.
Ναι, υπήρξαν κάποιες λίγες ευχάριστες στιγμές που δεν θύμιζαν ότι το σπίτι που ζούσα ήταν ένα τάφος, ένα πεδίο μάχης όπου παραμονεύει από παντού ο «θάνατος»! Δεν ήταν όμως αρκετές. Καλές» και οι παύσεις και οι αναλαμπές και οι ανακωχές και οι παροδικές «ομορφιές». Με το σταγονόμετρο!
Μέτα τις συχνές εντάσεις έρχονταν η άρνηση πρώτα να δεχθώ ότι αυτό συμβαίνει μέσα στο σπίτι, το συναισθηματικό μούδιασμα στην συνέχεια το επόμενος πρωί, και ο θυμός που δεν μ΄ άφηναν να τα εκφράσω, αυτά ήταν τα κυρίαρχα συναισθήματα που βίωνα, και ακολουθούσε ο φόβος, καλύτερα ο τρόμος για το αβέβαιο μέλλον.
Ερωτήματα με αγωνία ποιος θα με στηρίζει , φροντίζει από εδώ και πέρα. Δεν ήξερα εάν θα έχω στέγη, τροφή, εάν ο πατέρας στραφεί με θυμό ενάντια στην μάνα, κυρίως όταν έλλειπα απο το σπίτι, στο σχολείο.
Άκουγα φωνές όταν έπαιζα στην γειτονία και έτρεχα με τρόμο στο σπίτι, να προλάβω τα χειρότερα. Εμφάνιζα φοβίες και διαταραχές στον ύπνο. Οι ψυχολογικές μου αντιδράσεις ήταν συνήθως λύπη, θυμός, αλλαγές στην αυτοεκτίμηση, παλινδρόμηση, στρες, άγχος, συναισθηματική προσκόλληση στην μητέρα. Την οποία και εξιδανίκευα , γιατί την είχα ανάγκη.
Αντιμετώπιζα συχνά οικονομικά προβλήματα, φτώχεια, γνωρίζα αλλά δεν ήθελα να δεχθώ ότι οι γονείς μου, είχαν περιορισμένες γονικές δεξιότητες και ήταν συναισθηματικά ανώριμοι. Η φτωχή διατροφή, η ανεπαρκής φροντίδα και τα περιορισμένα περιβαλλοντικά ερεθίσματα ανήκουν στις πιθανά γενεσιουργές αιτίες της ψυχοσυναισθηματικής μου κακοποίησης .
Όλα αυτά που βίωνα μέσα μου, το θρήνο και το φόβο τα εκφράζω μέσα απο έργα και παιχνίδια και σπανιότερα με λόγια. Τα συναισθήματα φαίνονταν μέσα από το παιχνίδι, τις ζωγραφιές, ( όμορφα σπίτια που μου έχουν λείψει, καράβια και αυτοκίνητα που θα με πάρουν μακριά απο όσα δύσκολα βιώνω)
Το χειρότερο για την ψυχή μου, είναι ότι δεν μπορούσα ν’ αναφερθώ με υπερηφάνεια στο ζεύγος των γονέων μου , όπως το έκαναν τ΄ άλλα παιδιά. Τα είχα χαμένα, καμία εμπιστοσύνη στον εαυτό μου, γινόμουν ασταθής και επηρεάζονταν η επίδοση στο σχολείο, παιχνίδι κλπ.
Αναγκαζόμουν να βρώ τρόπους να διατηρήσω ένα αίσθημα εμπιστοσύνης σε αναξιόπιστα άτομα, ένα αίσθημα ασφάλειας μέσα στην ανασφάλεια, να διατηρήσω τον έλεγχο μιας κατάστασης που είναι τρομακτικά απρόβλεπτη, τη δύναμη μέσα σε μία κατάσταση αδυναμίας.
Το γεγονός ότι με τους γονείς μου είχα σχέσεις έλξης-απώθησης και ανασφάλειας, αμφέβαλα για την αποτελεσματικότητα τους και την επιρροή τους στην προσωπικότητα μου και, αν και παρέμενα κάπως ανεξάρτητος, είχα έλλειψη αυτοεκτίμησης και εμπιστοσύνης για την αξία μου κι έτσι γινόμουν πιο επιρρεπής στο να δεχθώ βίαιη συμπεριφορά από τους συνομήλικους μου και αργότερα την εκμετάλλευση και χειραγώγηση.
Στο σχολείο έγινα στόχος των πιο επιθετικών παιδιών, τα οποία ήθελαν να πληγεί η κοινωνική μου κατάσταση και να μεγαλώσουν μέσα σου η ντροπή, ενοχή και τα αισθήματα αναξιότητας. Η συναισθηματική βία, οι λεκτικές επιθέσεις, οι απειλές, η απόρριψη, η απομόνωση ή η υποτιμητική συμπεριφορά, νου προκαλούσαν ψυχικό πόνο, αγωνία και καταπόνηση.
Άρχιζα να λειτουργώ κοινωνικά με αποφυγή και απόσυρση. Έμενα σπίτι, δεν έβγαινα, να κάνω παρέες.
Βλέπεις ένιωθα μια διαρκή αγωνία, ένταση, τρόμο εξαιτίας της απειλής βίας αλλά και του εξευτελισμού που είχα βιώσει. Η συναισθηματική κακοποίηση με χτυπούσε ως άνθρωπο στον πυρήνα της ύπαρξής μου και πολλές φορές ήταν αρκετή ώστε να με κάνει να νιώσω ασήμαντος, ανάξιος να αγαπηθώ και πολλές φορές ότι είμαι κακός άνθρωπος που του αξίζει η τιμωρία που ζει και η συμπεριφορά που εισπράττει.
Για αυτό και δεν ανέφερα την κακοποίηση μου για διάφορους λόγους όπως η αίσθηση της ντροπής που βίωνα, και ο φόβος των συνεπειών εάν μιλήσω για το πρόβλημα σου. Το χειρότερο είναι η ενοχοποίηση και η αποδοχή της κατάστασής.
Αυτές οι αρνητικές αντιλήψεις για τον εαυτό μου ήταν βαθιά ριζωμένες και μεταφέρονταν στο σήμερα από την παιδική μου ηλικία. Οι εικόνες και οι αντιλήψεις που δεν ήταν τόσο όμορφες και θετικές. Έχτισαν στην καρδιά και το μυαλό μου ένα κακό οικοδόμημα, ένα αρνητικό πρότυπο για την εξέλιξη της προσωπικότητάς μου, των σχέσεων και της ζωής μου γενικότερα.
Οι γονείς μου έπαιξαν άθελα ισχυρό ρόλο στη δημιουργία του ιστορικού της ζωής μου ως παιδί , και στη δημιουργία της βάσης από την οποία βίωνα αργότερα ως ενήλικας τον κόσμο.
Μεγάλωσα νωρίς», βιάστηκα να προσπεράσω τα «θέλω» μου για να αναλάβω ρόλους.  Με έβαλαν σε ρόλους πελώριους για την παιδική ψυχή μου, ανάρμοστους…
Έχασα έτσι ξαφνικά, πράγματα που θα έπρεπε να θεωρούνται δεδομένα, όπως την παρουσία των γονέων σου και οδηγήθηκα σε ένα χορό που τη χορογραφία έχουν έκαναν πάντα οι άλλοι, αγνοώντας τις δικές μου πραγματικές ικανότητες και ανάγκες.
Οι πληγές μου τελικά δεν ήταν η δύναμή μου… Ενώ όσο δεν αντιδρούσα ως ενήλικας επέτρεπα ξανά και ξανά να τις σκαλίζουν.
Σήμερα ξέρω ότι, η ανασφάλεια, χαμηλή αυτοεκτίμηση, απόσυρση, δυσκολία στη διαμόρφωση σταθερών διαπροσωπικών και εργασιακών σχέσεων, η συχνά ψυχρή έκφραση, η ένδειξη υπερβολικής αγάπης σε οποιονδήποτε δείχνει ενδιαφέρον , δυσκολίες στη σωματική εγγύτητα στο άγγιγμα και στην οικειότητα είναι συνέπειες της παιδικής μου ηλικίας.
Θέλω να κάνω προσωπικές αλλαγές στην προσωπικότητά μου, από μια ανάγκη να μειωθούν τα αρνητικά αισθήματα για τον εαυτό μου , να βελτιώσω την συνδιαλλαγή με τους άλλους ανθρώπους.
Να ακούσω το παραμελημένο, πληγωμένο παιδί μέσα μου.
Στο παρακάτω βίντεο ο ψυχοθεραπευτής Τρύφων Ζαχαριάδης εξηγεί για τον σημαντικό και καθοριστικό ρόλο που διαδραματίζουν οι εμπειρίες της παιδικής μας ηλικίας για τη συμπεριφορά μας ως ενήλικες.
_______________________    
~ Κώστας Μανώλας 

antikleidi.com

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Αγάπη είναι ό,τι έχεις μάθει απ' τους γονείς σου!

Ας υποθέσουμε πως η ζωή μας είναι βασισμένη σε μία σειρά μοτίβων, κινήσεων και αντιδράσεων που έχουν τις ρίζες τους στην παιδική μας ηλικία. 
Ας υποθέσουμε ότι αν η παιδική μας ηλικία έχει υπάρξει, με οποιονδήποτε τρόπο, δυσλειτουργική, αυτή την οικεία δυσλειτουργία θα βαλθούμε να ψάχνουμε και στην υπόλοιπη ζωή μας. 

Ας υποθέσουμε, τέλος, ότι όλες αυτές οι διεργασίες είναι υποσυνείδητες και ότι, ως εκ τούτου, βρισκόμαστε πάντα να αναρωτιόμαστε γιατί μας τυχαίνουν όλοι οι τεμπέληδες/εγωιστές/αγενείς ή όλες οι κακομαθημένες/άπιστες/ακοινώνητες. Αυτή λοιπόν είναι η περίληψη στο βιβλίο της ζωής όλων μας. Ας προχωρήσουμε τώρα στην εισαγωγή. 
Όπως συνήθως, όλα ξεκινάνε από την παιδική ηλικία.
Σύμφωνα με όλες τις θεωρίες, ο τρόπος με τον οποίο σχετίζεται ένα βρέφος και αργότερα ένα παιδί με τους γονείς του και οι τρόποι με τους οποίους αυτοί ανταποκρίνονται, θα γίνουν αργότερα οι τρόποι με τους οποίους σχετίζεται με τον κόσμο που τον περιβάλλει. Για τους πρώτους 6 μήνες της ζωής τους τα μωρά εξαρτώνται αποκλειστικά από τους γονείς για όλες τους τις ανάγκες. 

Ένα μεγάλο λάθος που κάνουν κάποιοι γονείς είναι ότι πιστεύουν πως με το να αφήσουν ένα μωρό 3, 4 μηνών να κλαίει, αυτό θα μάθει κάποια στιγμή να είναι αυτάρκες και θα σταματήσει να ενοχλεί.
Ένα μωρό αυτής της ηλικίας, αν αφεθεί να κλαίει, πράγματι κάποια στιγμή θα σταματήσει, όχι όμως επειδή ξαφνικά δεν επιθυμεί ή δεν έχει την ανάγκη που είχε όταν ξεκίνησε. Θα σταματήσει επειδή έχει λάβει ένα μήνυμα που του λέει ότι κανένας δεν είναι εκεί για να καλύψει τις ανάγκες του.

Όταν ολόκληρος ο κόσμος του δε, είναι οι γονείς του, αυτό μεταφράζεται σε μία απόλυτη έλλειψη εμπιστοσύνης, το μωρό θα αποτραβηχτεί, θα σωπάσει και οι γονείς θα το μεταφράσουν ως επιτυχημένη μέθοδο πειθαρχίας για να μη γίνει το μωρό κακομαθημένο.

Όμως, ένα παραμελημένο παιδί, θα γίνει ένας εξαρτητικός ενήλικας, χωρίς εμπιστοσύνη στον εαυτό του, με ένα σκεπτικό που λέει ‘Αφού δεν ενδιαφέρονται για μένα, μάλλον είμαι/κάνω κάτι λάθος’, και χωρίς εμπιστοσύνη προς τους άλλους, με μία αντίστοιχη πεποίθηση που λέει ‘Η εμπιστοσύνη μου θα προδοθεί, η ανάγκη μου δε θα καλυφθεί.’

Στην ηλικία μεταξύ 12 και 18 μηνών,
ένα ασφαλές παιδί, που νιώθει πως οι περισσότερες ανάγκες του καλύπτονται και υπάρχει μία σταθερή και ασφαλής βάση, θα αρχίσει να εξερευνά τον κόσμο, κάνοντας όλο και περισσότερα βήματα προς το άγνωστο, πριν επιστρέψει στην ασφάλεια της μαμάς ή/και του μπαμπά. Ένα παιδί όμως που δεν έχει νιώσει αυτή τη σιγουριά, θα παραμένει πάντα κοντά στους γονείς, θα φοβάται να κοινωνικοποιηθεί και γενικά θα αποφεύγει οποιαδήποτε εξερεύνηση μπορεί να διακινδυνεύσει την παρουσία των γονιών του.

Και κάπως έτσι δημιουργούμε σχέσεις που είναι λάθος για τον ψυχισμό μας, εφ’όσον οι άνθρωποι ακολουθούμε μοτίβα που έχουμε βιώσει στη διάρκεια της ζωής μας και τα αναπαράγουμε με συνέπεια ώστε να μπορούμε να παραμείνουμε σε αυτό που γνωρίζουμε πώς να το διαχειριστούμε, στο οικείο.

Έτσι, μία γυναίκα που ως παιδί κακοποιείτο σωματικά ή σεξουαλικά ή που παρατηρούσε τους γονείς να παίζουν ξύλο, θα επιλέξει να είναι σε μία σχέση με κάποιον με τον οποίο μπορεί να επαναλάβει αυτό το σενάριο. Και ενώ γνωρίζω πως η λέξη ‘επιλέξει’ ίσως σας ακούγεται παράδοξη, γιατί ποιος θα επέλεγε να είναι σε σχέση με κάποιον που τον χτυπάει ή τον προσβάλλει, τη χρησιμοποιώ γιατί ο μηχανισμός επιλογής λειτουργεί ασυνείδητα και έτσι γίνεται σχεδόν μία ανάγκη.

Οι ανάγκες είναι, στο συγκεκριμένο παράδειγμα, συνήθως δύο:
Αφ’ ενός, πρέπει να επιλέξω να είμαι σε μία κατάσταση που γνωρίζω και άρα μπορώ να τη διαχειριστώ.
Δεύτερον,
είμαι σίγουρη ότι δεν αξίζω, γιατί αν άξιζα δε θα με έδερναν οι γονείς μου. Εφ’ όσον δεν αξίζω, σίγουρα δε θα μπορέσω να κάνω μία όμορφη, υγιή σχέση οπότε δε χρειάζεται καν να το προσπαθήσω.

Είναι μία ακριβής αναπαραγωγή του οικογενειακού περιβάλλοντος και των δυσλειτουργιών του και χωρίς κάποια βοήθεια, είναι δύσκολο να απεμπλακεί κάποιος.

Ο τρόπος με τον οποίο έχουμε μάθει να εκφράζουμε τα συναισθήματα μας
προς τους γονείς μας και ο τρόπος με τον οποίο αυτοί ανταποκρίνονται, επίσης θα μας κυνηγάει για πάντα – ή τουλάχιστον για όσο καιρό αρνούμαστε να μπούμε σε θεραπεία! Αν οι γονείς μας, μας έμαθαν ότι ο θυμός μας δεν είναι αποδεκτός, με το να μας αγνοούν ή να μας τιμωρούν για αυτόν, εμείς θα περάσουμε τη ζωή μας, όχι χωρίς να βιώνουμε θυμό (κάτι τέτοιο είναι αδύνατο) αλλά βιώνοντας τον παθητικά-επιθετικά.

Αυτό θα μεταφραστεί σε αντιδράσεις λίγο πολύ γνωστές σε όλους μας, δηλαδή παρακράτηση σεξουαλικών επαφών (η αγαπημένη τιμωρία των γυναικών) ή ανεπάρκεια σε δουλειές του σπιτιού ή λοιπές υποχρεώσεις (η αγαπημένη τιμωρία των ανδρών) μέχρι να γίνει μία έκρηξη από τη μία ή και τις 2 πλευρές.

Δυστυχώς όμως, όταν φτάσει το ζευγάρι στο σημείο της έκρηξης, είναι πολύ λίγα αυτά που μπορούν να διασωθούν. Χρήσιμο είναι λοιπόν να προλαμβάνουμε τέτοιες καταστάσεις, είτε με συζητήσεις με το/τη σύντροφό μας, είτε, αν αυτές φαίνονται αδιέξοδες, με τη βοήθεια ενός επαγγελματία ψυχικής υγείας.

Αντωνία Αντωνά
Σύμβουλος Ψυχικής υγείας και Συνθετική Ψυχοθεραπεύτρια
Ομήρου 2, Κηφισιά
Τηλέφωνο: 6944-757122

singleparent.gr
*Πηγή εικόνας: Buzzfeed.com
Το βρήκαμε στην αγαπημένη Ιδεοπηγή

Η ΜΑΓΕΜΕΝΗ ΦΛΟΓΕΡΑ


Μια φορά κι έναν καιρό, τότε που τα παραμύθια κρατούσαν συντροφιά στα παιδάκια τα βράδια του χειμώνα, ένας βοσκός με την φλογέρα του έπαιζε μελωδικούς σκοπούς κι έτσι μάζευε τα πρόβατα στα χειμαδιά, όμως αυτή η φλογέρα δεν ήταν σας τις άλλες. 
Πέρναγε στη μελωδία τον κορυδαλλό και τ'αηδόνια, που μαγεμένα κούρνιαζαν στις φυλλωσιές να την ακούνε. Όλοι οι άνθρωποι του χωριού κάθε βράδυ μαζευόντουσαν στην πλατεία ν’ακούσουν τον αντίλαλό της διότι, έλεγαν, πως έστελνε μηνύματα, αλλά διαφορετικά στον καθένα.Μια χειμωνιάτικη βραδιά με τσουχτερό κρύο κατέβηκε στο χωριό μια αλεπού να κλέψει κότες για να φάει διότι πεινούσε αρκετά. άκουσε την μελωδία της φλογέρας, ζαλίστηκε και έπεσε να κοιμηθεί. Πρωί πρωί, χαράματα, σηκώθηκε παίρνοντας τον δρόμο για την φωλιά της. Πριν φτάσει βλέπει κάτω από ένα δέντρο τον βοσκό με την φλογέρα. Τον πλησίασε και του είπε:

-Εχτές το βράδυ ο αντίλαλος της φλογέρας σου μου έστειλε ένα μήνυμα. Θέλεις να το μάθεις;

-Μετά χαράς, απάντησε εκείνος που σαστισμένος άκουσε την αλεπού να μιλά με ανθρώπινη φωνή.

- Η φλογέρα σου είναι μαγεμένη, είσαι τυχερός που την κρατάς στα χέρια σου, μα πρόσεχε ένα παράξενο αηδόνι με χρυσά φτερά και κόκκινο λοφίο στο κεφάλι, θα έρθει να κάτσει πάνω στη φλογέρα και θ’ αρχίσει να τραγουδά τόσο όμορφα, που όμοιά του δεν θα έχεις ξανακούσει να τραγουδούν. Αυτό τ’ αηδόνι είναι η Χρυσομαλλούσα του Βορρά, και κάποιος κακός Νάνος τη ζήλεψε για την ομορφιά της και την γλυκειά της φωνή και αποφάσισε να την μεταμορφώσει σε παράξενο αηδόνι, ώστε ποτέ κανείς να μην το κάνει παρέα. Όμως οι άνθρωποι του Βορρά αγαπούσαν την Χρυσομαλλούσα γι’ αυτό φώναξαν το καλό πνεύμα της αγάπης και την συμπόνιας ζητώντας του να βρει μια λύση. Εκείνο τότε τους απάντησε πως το θαύμα θα το κάνει μια μαγεμένη φλογέρα όπου άθελά του κρατά ένα βοσκόπουλο και θα το καταλάβουν διότι αυτή η φλογέρα με τον αντίλαλό της στέλνει διάφορα μηνύματα στους ανθρώπους και στο ζωικό βασίλειο. Αυτό το αηδόνι λοιπόν κράτησέ το και μην το διώξεις και θα γίνει δάσκαλός σου ώστε να μάθει για σένα να τραγουδάς.

Αυτά είπε η αλεπού, άνοιξε την σακούλα με τις κότες κι έβγαλε από μέσα ένα φτερό, το έδωσε στον βοσκό λέγοντάς του:

«Στην ανάγκη σαν βρεθείς, το φτερό κάψε και θα δεις».

Χαιρέτησε τον βοσκό και τρέχοντας κρύφτηκε στην φωλιά της. Σε λίγους μήνες που ήλθε ξ άνοιξη , γέμισε το βουνό αηδόνια και λογής-λογής πουλιά με χιλιάδες χρώματα, περιτριγύριζαν τον βοσκό με την μαγεμένη φλογέρα. Μια μέρα ο βοσκός καθισμένος κάτω από μια ροδιά άρχιζε να παίζει τους μελωδικούς σκοπούς και ξαφνικά το παράξενο αηδόνι ήλθε και κάθισε πάνω στην φλογέρα αρχίζοντας ένα τραγούδι που μονομιάς στο βουνό τα πουλιά σώπασαν, ακούγοντας τον παράξενο τραγουδιστή. Αυτό γινόταν πολλές μέρες, έτσι ώστε έγινε ο δάσκαλος στο βοσκόπουλο, το αγάπησε κι έγιναν οι καλύτεροι φίλοι. Μια νύχτα με φεγγάρι το βοσκόπουλο έπεσε να κοιμηθεί.

Προς μεγάλη του έκπληξη βλέπει την χρυσομαλλούσα να βγαίνει πίσω από τα πυκνά σχοίνα και να γλιστρά δίπλα στην γαλάζια λίμνη να πάρει το μπάνιο της.

Όνειρο βλέπω ή αληθινά συμβαίνουν όλα αυτά; Μονολογούσε το βοσκόπουλο. Και πριν προλάβει να καταλάβει τι γίνεται, ένα δυνατό φτερούγισμα ακούστηκε και η χρυσομαλλούσα που είδε ξανάγινε αηδόνι. Το βοσκόπουλο έπεσε σε συλλογισμό για να βρει με τι τρόπο θα ξαναγινόταν άνθρωπος ο αγαπημένος και παράξενος φίλος του. Τότε θυμήθηκε το φτερό της αλεπούς. Το έκαψε κι αμέσως ένα άσπρο σύννεφο την έφερε κοντά του.

- Με ζήτησες φίλε μου;

Εκείνος εξήγησε τα όσα είχε δει παρακαλώντας της συγχρόνως να τον βοηθήσει ώστε να λυθούν τα μάγια του κακού Νάνου και η χρυσομαλλούσα μα ξαναγίνει άνθρωπος. Του έκανε νόημα να κάτσει και πήρε στα χέρια της την φλογέρα και του είπε:

- Για να λυθούν τα μάγια πρέπει να παίξω την φλογέρα για α ακούσεις εσύ το μήνυμα που θα σου στείλει κι έτσι να κάνεις ότι ακούσεις! Πρόσεχε όμως! Το μήνυμα δεν θα το πεις πουθενά. Σε κανέναν, θα το κρατήσεις για τον εαυτό σου. Σύμφωνοι;

- Σύμφωνοι ,απάντησε το βοσκόπουλο.

Πράγματι η αλεπού ‘έπαιξε την φλογέρα κι έστειλε το μήνυμα στον βοσκό. Εκείνος το κράτησε μυστικό, ευχαρίστησε την αλεπού πήρε την φλογέρα του και ξεκίνησε να εκτελέσει το μήνυμα για να λυθούν τα μάγια. Έφτασε σε ένα πηγάδι κατέβηκε κάτω και βρήκε ένα χρυσό φτερό όμοιο σαν του αηδονιού, το πήρε και είπε:

«Γίνε σκάλα να ανεβώ όμορφο χρυσό φτερό και τα μάγια να σου λύσω την καλή μου να φιλήσω».

Αμέσως έγινε μια σκάλα, ανέβηκε ο βοσκός καίμε το χρυσό φτερό πήγε στην φωλιά της αλεπούς. Εκείνη μόλις τον είδε χαμογέλασε ευτυχισμένα, διότι έβλεπε ότι βρισκότανε σε καλό δρόμο, πήρε λοιπόν και την αλεπού μαζί του και αρχίζοντας να παίζει την μαγεμένη φλογέρα εκείνη τους πέταξε ψηλά στον ουρανό αρχίζοντας ένα μακρινό ταξίδι που τους έβγαλε στο Βορρά όπου ήταν το κάστρο της καλής μάγισσας Μαλιντούσας. 
Ζήτησαν την βοήθειά της και τότε εκείνη ξεπουπούλιασε το χρυσόφτερό, έπλεξε σε μια νύχτα την αραχνοΰφαντη μαντίλα με τα πούπουλα, την έδωσε στο βοσκό για να την φορέσει στο κεφάλι του αηδονιού, πήρε την φλογέρα, έπαιξε μια μουσική, έστειλε το μήνυμα στον κακό νάνο, εκείνος φοβήθηκε με αυτά που άκουσε και χάθηκε από το πρόσωπο της γης. Έτσι, ο βοσκός επέστρεψε στο βουνό που περίμενε το παράξενο αηδόνι, του έριξε την αραχνοΰφαντη μαντίλα στο κεφάλι, έπαιξε το κατάλληλο κομμάτι για την μελωδία της ευτυχίας και τότε ένα βουητό από χιλιάδες μελωδίες αηδονιών σκέπασαν την πλάση. Ένα δυνατό φως απλώθηκε και από μέσα ξεπρόβαλε η Χρυσομαλλούσα, χαμογελαστή. Τα μάγια είχαν λυθεί.

Εκείνη τη στιγμή παίρνει στα χέρια της την μαγεμένη φλογέρα, άρχισε να παίζει και με μάτια όλο απορία ο βοσκός έβλεπε την αλεπού να μεταμορφώνεται σ’ ένα πανέμορφο παλικάρι. Ήταν ο αδελφός της Χρυσομαλλούσας που και αυτόν τον είχε φτιάξει αλεπού ο κακός νάνος, επειδή τον παρακάλεσε να μην κάνει κακό στην αδελφή του . έτσι λοιπόν η μαγεμένη φλογέρα τους έκανε όλους ευτυχισμένους.

Ο βοσκός παντρεύτηκε την χρυσομαλλούσα , έφτιαξαν δικό τους σπίτι στο βουνό και με συντροφιά τον κορυδαλλό και τα αηδόνια τραγουδούσαν κάθε βράδυ την ομορφότερη μελωδία της ευτυχία, την αγάπη την δική τους και του βουνού που κατοικούσαν.

Από τότε ζούνε καλά, μα εμείς όλοι ακόμα καλύτερα

Γιαγιάκα Άννα

Αναρτήθηκε από skouliki

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Η Ανθρωπιά σε όλο της το μεγαλείο

Μαραθωνοδρόμος κατέρρευσε πριν τον τερματισμό,
αλλά 17χρονη τη βοήθησε να νικήσει
Συγκλονιστικές εικόνες που αναδεικνύουν το αληθινό "πρόσωπο" και το μεγαλείο του αθλητισμού.
Τον γύρο του κόσμου έχουν κάνει οι εικόνες από τον τερματισμό στον Μαραθώνιο του Ντάλας, όπου μία 17χρονη δρομέας βοήθησε την προπορευόμενη να πάρει τη νίκη, όταν εκείνη κατέρρευσε λίγα μέτρα πριν από το νήμα. 
Η 32χρονη Τσάντλερ Σελφ, ψυχίατρος από τη Νέα Υόρκη, ένιωσε τις δυνάμεις της να την εγκαταλείπουν λίγο πριν κόψει το νήμα του τερματισμού.

Δίπλα της, σχεδόν, έτρεχε μία 17χρονη μαθήτρια. Η Αριάνα Λάτερμαν, βλέποντάς την να καταρρέει, δεν σκέφθηκε καν να συνεχίσει. Αντίθετα, την βοήθησε να σταθεί στα πόδια της και όταν η 32χρονη σωριάστηκε και πάλι, η Αριάνα σταμάτησε ξανά και την σήκωσε όρθια.

Κρατώντας την αγκαλιά, διένυσαν μαζί τα τελευταία μέτρα του μαραθωνίου και όταν έφθασαν στο νήμα, η 17χρονη άφησε την εξουθενωμένη Τσάντλερ Σελφ να πάρει τη νίκη, αποσπώντας το θερμό χειροκρότημα των θεατών, πολλοί από τους οποίους δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυα συγκίνησης…

Οι διοργανωτές έσπευσαν να φέρουν ένα καροτσάκι στην γραμμή του τερματισμού, προκειμένου να πάρουν την 32χρονη και να της προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες.

Δείτε τις συγκλονιστικές στιγμές στον Μαραθώνιο του Ντάλας:
antenna.gr

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Η "αποτυχία" στη ζωή μας
Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας,

Πόσες φορές δίνει εξετάσεις ο άνθρωπος στη ζωή του;
Νομίζω ότι δίνει συνέχεια.
Αγωνίζεται μια ζωή για να πετύχει κάτι, κάτι που θεωρεί ότι θα βελτιώσει τη ζωή του, ότι θα την κάνει καλύτερη, ή τουλάχιστον θεωρεί ότι θα την κάνει καλύτερη.

Τί γίνεται όμως όταν δεν πετυχαίνουμε τον στόχο μας, τον συγκεκριμένο στόχο που βάζουμε;
Βιώνουμε δυσάρεστα συναισθήματα, συνήθως νιώθουμε απογοήτευση, θλίψη και σε χειρότερες περιπτώσεις βιώνουμε κατάθλιψη, πτώση της αυτοεκτίμησής μας, απαρέσκεια για ζωή, αδράνεια πρωτοβουλίας, απώλεια πίστης στον εαυτό μας και ακόμη χειρότερα έχουμε τάσεις να εξαφανιστούμε από προσώπου γης, να απομονωθούμε, έχουμε τάσεις αυτοκτονίας, παραιτούμαστε από τη ζωή, αποκτούμε ολέθριες εξαρτήσεις στο αλκοόλ, στις ουσίες, σε παραβατικές συνήθειες.
Δεν είναι μόνο οι πανελλήνιες εξετάσεις, οι εξετάσεις επαγγελματικής αποκατάστασης, η εξετάσεις επαγγελματικής πρόκρισης, κυρίως είναι οι εξετάσεις της ζωής, οι στόχοι μας, η επίτευξη των επιθυμιών μας, η απόκτηση πλούτου και εξουσίας. 
Όλη μας η ζωή εξετάσεις είναι.

Σημασία έχει, τί βάζω σαν στόχο, τί ορίζω ως επιτυχία στη ζωή, τι επιδιώκω για το αύριο. Όλα καλά είναι, καλή είναι η βελτίωση των συνθηκών της ζωής μου, καλή είναι η επιδίωξη μιας οικονομικής ευμάρειας, καλή είναι η κοινωνική μου διάκριση, καλά είναι και τα υλικά αγαθά, καλά και τιμημένα.

Όμως, η πρόσκτηση υλικών αγαθών δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός. Δεν μπορεί όλη μου η βιωτή να αποσκοπεί στην συσσώρευση πλούτου, να στηρίζεται σε κίνητρα φιλοδοξίας, στην απόκτηση εξουσίας.
Τί είναι προτιμότερο; Μια αγαπημένη οικογένεια, ένα χαρούμενο σπιτικό ή ένας αποξενωμένος πλούσιος οίκος; 
Πλειστάκις η αποτυχία είναι προτιμότερη από την αποτυχία. 
Πολλά ζευγάρια αγαπημένα, με σκοπό τη βελτίωση της ζωής τους, τώρα που η παγκοσμιοποίηση κατάργησε τα σύνορα, που προσφέρει ευκαιρίες εντός και εκτός των τειχών, αποφασίζουν να κάνουν χωριστά καριέρα, άλλος εδώ και άλλος εκεί, ας πούμε στη Βρυξέλλες, ή στο Λονδίνο, ή στον Ντουμπάι, επειδή τα λεφτά είναι καλά. 
Και θα μείνει ο ένας πίσω, να φυλάει Θερμοπύλες, με το πολυαγαπημένο τους παιδάκι και ο άλλος στην "κοντινή" ξενιτειά προς άγραν "καλύτερης" ζωής. 
Ποιας καλύτερης ζωής; 
Που ξέρεις εσύ ποια είναι καλύτερη ζωή; 
Και από πότε είναι καλύτερη ζωή; 
Από πότε, το να μην βλέπεις τον αγαπημένο σου ή την αγαπημένη σου, ή το μονάκριβο παιδάκι σου είναι καλύτερο; 
Και πως θα καταλήξει όλo αυτό το σχήμα;

Ποτέ μια αποτυχία δεν είναι χειρότερη από την επιτυχία, επειδή εμείς δεν ξέρουμε ποιο είναι το καλύτερο και ποιο είναι το χειρότερο.
Όλη μας η ζωή ένα γνώμονα πρέπει να έχει, την τήρηση των αιώνιων αξιών και κυρίως την αγάπη. 
Η αγάπη του ζευγαριού δεν είναι πάνω από όλα; 
Η αγάπη της οικογένειας δεν είναι το ζητούμενο; 
Τί αντάλλαγμα να πληρώσω για την απώλεια της οικογενειακής γαλήνης, της αγάπης, της ομόνοιας;

Ποτέ δεν ξέρω τι μου ξημερώνει, πόσο μάλλον να ξέρω το αν πέτυχα ή απέτυχα σε κάποιες εξετάσεις είναι για το καλό μου ή όχι. 
Το έλεγε ο Σωκράτης, που να ξέρω εγώ ποιο είναι το καλύτερο; κανείς δεν ξέρει ποιο είναι το καλύτερο, μόνο ο Θεός γνωρίζει, έτσι έλεγε και δεν έλεγε οι θεοί γνωρίζουν, ο Θεός έλεγε, ο Ένας.
Εμείς ευχόμαστε και αιτούμεθα το καλύτερο για τα παιδιά μας, για την οικογένεια μας και για όλο τον κόσμο, επειδή ποσώς γνωρίζουμε ποιο είναι το καλύτερο, άσε που τα συμφέροντα είναι και αλληλοσυγκρουόμενα. 
Ευχόμαστε και προσπαθούμε για το καλύτερο, "συν Αθηνά και χείρα κίνει" έλεγαν οι αρχαίοι.
Αλλά, αφού κάνουμε την προσπάθεια μας, εκεί που δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο πλέον, ένα μόνο έχουμε να πούμε και να ευχηθούμε: 
"Πάσαν την ζωή ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα", που θα πει, όλη μου την ζωή την εναποθέτω στα χέρια του Πατέρα, επειδή ο πατέρας θέλει πάντα το Καλό μου.
Διότι, ακόμη και τα χειρότερα για μας, είναι βέβαιον, ότι κάποια στιγμή, θα γίνουν τα καλύτερα για μας, γι' αυτό και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος ακόμη και την έσχατη στιγμή, στο δρόμο της εξορίας του, είπε:
"Δόξα τω Θεώ, πάντων ένεκεν", που θα πει, Δοξάζω το Θεό για ΟΛΑ.

το χαμομηλάκι