Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Μόνο μια φορά!

Αν σου έλεγαν…
… ό,τι μπορείς να φας το παγωτό που σου αρέσει, αλλά μόνο μια φορά…
… ό,τι μπορείς να ακούσεις το αγαπημένο σου τραγούδι, αλλά μόνο μια φορά…
… ό,τι μπορείς να οδηγήσεις το αυτοκίνητό σου, αλλά μόνο μια φορά…
… ό,τι μπορείς να κάνεις μπάνιο στην θάλασσα, αλλά μόνο μια φορά…
… ό,τι μπορείς να περάσεις ένα βράδυ με τους φίλους σου, αλλά μόνο μια φορά…
… ό,τι μπορείς να δώσεις ένα φιλί, αλλά μόνο μια φορά…
… ό,τι μπορείς να δεις την ανατολή του ήλιου ή το ηλιοβασίλεμα, αλλά μόνο μια φορά…
… ό,τι μπορείς να παίξεις στο χιόνι, αλλά μόνο μια φορά…
… ό,τι μπορείς να κάνεις έρωτα, αλλά μόνο μια φορά…

Δεν θα τα έκανες όλα αυτά γεμάτος λαχτάρα;… Δε θα έβαζες όλη σου την προσοχή σε αυτό που θα απολάμβανες για μία μόνο φορά;… Δε θα προσπαθούσες να το βιώσεις με όλο σου το Είναι;… Δε θα έδινες τον καλύτερό σου εαυτό;…

Όλα τα παραπάνω και πόσα ακόμα, είναι αυτά που αθροιστικά συνθέτουν αυτό που καλούμε Ζωή! 

Και τη Ζωή τη ζούμε ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ!

Όσα συμβαίνουν στη ζωή μας πολλές φορές επαναλαμβάνονται και κάπως έτσι φτάνουμε να τα θεωρούμε δεδομένα! Κι αφού τα θεωρούμε δεδομένα δεν τους δίνουμε την προσοχή και την σημασία που τους αναλογεί.

Και κάπως έτσι συμβαίνουν τα πράγματα και εμείς είμαστε ωσεί παρόντες! Είμαστε εκεί αλλά κατ’ ουσία δεν είμαστε. Και περνάνε οι στιγμές και χάνονται και είναι σαν να μην τις έχουμε ζήσει!

Αλήθεια…
… πόσα ηλιοβασιλέματα θυμάσαι;
… πόσα από τα φιλιά που έχεις δώσει;
… πόσο θυμάσαι το τελευταίο σου μπάνιο στη θάλασσα; Είχε κύμα; Τί θερμοκρασία είχε το νερό; Είχε σύννεφα εκείνη τη μέρα; Είχε κόσμο στην παραλία; Πως ήταν ο βυθός; Πως κολυμπούσες;…
… πόσο θυμάσαι την τελευταία αγκαλιά που αντάλλαξες με την/τον σύντροφό σου; Τί το ιδιαίτερο είχε;

Καθετί συμβαίνει σε μια δεδομένη στιγμή και έχει μια συγκεκριμένη εμβέλεια επηρεασμού. Έτσι προσδιορίζεται χρονικά και τοπικά.
Όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας, στα οποία συμμετέχουμε, συμβαίνουν σε μια δεδομένη στιγμή. Σε ένα συγκεκριμένο ΤΩΡΑ!
Τις περισσότερες φορές όμως δεν ζούμε στο Τώρα αυτό και χανόμαστε στα «τώρα» του παρελθόντος που έφυγαν ή σε αυτά του μέλλοντος που θέλουμε να έρθουν.
Έτσι το παρόν που συγκεντρώνει όλο το δυναμικό της ζωής μας χάνεται. Δεν γίνεται ούτε παρελθόν, αφού το γεγονός ότι δεν το ζούμε συνειδητά, δεν μας αφήνει καμιά ανάμνηση της στιγμής που έφυγε, αλλά δεν γίνεται ούτε και μέλλον μιας και τίποτε δεν επαναλαμβάνεται αυτούσιο.

Μας κλέβουν τη ζωή… η προσδοκία και η νοσταλγία!
Η ζωή μας χάνεται σαν ολόγραμμα ή σαν σύννεφο που διαλύεται.
Το μόνο που έχουμε είναι το παρόν. Αυτό που συμβαίνει τώρα!
Μόνο βιώνοντας συνειδητά το Τώρα, μπορούμε να ζήσουμε.
Να δημιουργήσουμε αναμνήσεις και συνθήκες για το αύριο που θέλουμε.
Τίποτα δεν είναι δεδομένο!
Ακόμα κι αν κάτι φαινομενικά επαναλαμβάνεται ποτέ δεν είναι το ίδιο! 

Ο ήλιος μπορεί να ανατέλλει κάθε πρωί, όμως καμιά ανατολή δεν είναι ίδια με καμιά άλλη. Κάθε στιγμή έχει τη δική της ενέργεια, τη δική της ομορφιά, το δικό της μεγαλείο!

Γι’ αυτό…
Ζήσε την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία… γιατί ΕΙΝΑΙ! 

Δεν θα ξανάρθει… ΠΟΤΕ!
Ζήσε το καθετί όσο πιο συνειδητά μπορείς! Με όλες σου τις αισθήσεις, με όλο σου το Είναι!
Δώσε το καλύτερο εαυτό σου!
Όρισε την κάθε στιγμή και αφού την ορίσεις, άσε τη να σε ορίσει!
Πολλοί διαμαρτύρονται ότι ζουν τα ίδια και τα ίδια και ότι τίποτα δεν αλλάζει. Κι όμως τίποτα δεν είναι το ίδιο! Η Ζωή προχωράει και εξελίσσεται και θα συνεχίσει με ή χωρίς εμάς να το κάνει. Τίποτε δεν επαναλαμβάνεται κι όποιος το βιώνει αυτό μάλλον είναι ο ίδιος που επαναλαμβάνεται!
Έτσι καταλήγει σκλάβος της συνήθειας με το φόβο να τον μαστιγώνει!
Και κάθε φορά που το μέσα ζητάει να λάμψει επαναστατώντας, έρχεται η αναβολή….. «άσε κι αύριο μέρα είναι»!

Ναι… κι αύριο μέρα είναι, το σήμερα όμως θα έχει χαθεί ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ! Και ύστερα από πολλά υποσχόμενα αύριο, κάποιο αύριο δεν θα έρθει ΠΟΤΕ! Και τότε δεν θα χαθεί απλά μια ευκαιρία, μια στιγμή, ένα αύριο!

Ζήσε με την καρδιά σου, ζήσε έντονα, βάλε όλη σου την προσοχή στα στοιχεία της ζωής και όταν θα έρθει η στιγμή που θα ολοκληρώνεις το Ταξίδι σου θα ξέρεις ότι μπορούσες να ζήσεις ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ… και έζησες Αληθινά!

Γράφει ο Άγγελος Τσιώνας
composeadreamlife

Χιλιάδες -δήθεν για παιδιά- videos στο YouTube είναι ακατάλληλα - The disturbing YouTube videos that are tricking children

Χιλιάδες βίντεο στο YouTube που μοιάζουν με δημοφιλείς παιδικές τηλεοπτικές σειρές, περιέχουν ανάρμοστο περιεχόμενο το οποίο είναι ακατάλληλο για παιδιά.
Όπως αναφέρει σε δημοσίευμά του το βρετανικό ειδησεογραφικό δίκτυο BBC, από τις προεπισκοπήσεις των εν λόγω βίντεο ο χρήστης -ή το παιδί- εικάζει ότι πρόκειται να δει ένα κανονικό επεισόδιο, παραδείγματος χάριν της σειράς κινουμένων σχεδίων «Πέππα το Γουρουνάκι»
Όπως αναφέρει σε δημοσίευμά του το βρετανικό ειδησεογραφικό δίκτυο BBC, από τις προεπισκοπήσεις των εν λόγω βίντεο ο χρήστης -ή το παιδί- εικάζει ότι πρόκειται να δει ένα κανονικό επεισόδιο, παραδείγματος χάριν της σειράς κινουμένων σχεδίων «Πέππα το Γουρουνάκι»
Ωστόσο, αμέσως μετά το πάτημα του εικονικού κουμπιού «αναπαραγωγή» η ιστορία παίρνει μια αναπάντεχη τροπή, αφού αντί για το κανονικό βίντεο εμφανίζεται ένα τροποποιημένο το οποίο περιέχει βίαιες σκηνές ακατάλληλες για παιδιά.
Όπως αναφέρει στο δημοσίευμά του το BBC, στο YouTube υπάρχουν χιλιάδες βίντεο που περιέχουν χαρακτήρες δημοφιλών κινουμένων σχεδίων, τα οποία όμως δεν προορίζονται για το ανήλικο κοινό. Εκτός από την «Πέππα», υπάρχουν παρόμοια βίντεο με χαρακτήρες από την ταινία «Ψυχρά και Ανάποδα», τα «Μίνιονς», τον «Τόμας το Τρενάκι» και πολλά άλλα. 
Μερικά από αυτά είτε αποτελούν παρωδίες των πραγματικών σειρών είτε προορίζονται αποκλειστικά για ενήλικες.
Για να αποφύγουν οι χρήστες την προβολή ακατάλληλου περιεχομένου, το YouTube προτείνει δύο τρόπους. 
Οι γονείς είτε μπορούν να κατεβάσουν την εφαρμογή YouTube Kids, που απευθύνεται αποκλειστικά σε παιδιά, είτε να προχωρήσουν στην ενεργοποίηση της «Λειτουργίας περιορισμένης πρόσβασης», η οποία βρίσκεται στο κάτω μέρος των σελίδων του YouTube. 
Η συγκεκριμένη λειτουργία περιορίζει το περιεχόμενο που έχει επισημανθεί από τους χρήστες της υπηρεσίας. 
Ωστόσο, το YouTube προειδοποιεί ότι «κανένα φίλτρο δεν είναι 100% ακριβές».
Όπως αναφέρει στο δημοσίευμά του το BBC, ούτε η Disney αλλά ούτε και η EntOne -διανομέας της «Πέππας»- δεν απάντησαν στις εκκλήσεις για σχολιασμό επί του θέματος.
Εκπρόσωπος του YouTube δήλωσε ότι η υπηρεσία παίρνει πολύ σοβαρά τα σχόλια των χρηστών, ενώ τόνισε ότι το περιεχόμενο που επισημαίνεται εξετάζεται άμεσα από υπαλλήλους της εταιρείας.
«Τα βίντεο που επισημαίνονται από χρήστες εξετάζονται καθημερινά και τα βίντεο που δεν ανήκουν στην εφαρμογή αφαιρούνται εντός λίγων ωρών. 
Για τους γονείς που θέλουν τα παιδιά τους να έχουν μια πιο περιορισμένη εμπειρία, συνιστούμε να απενεργοποιήσουν τη δυνατότητα αναζήτησης στην εφαρμογή», πρόσθεσε ο εκπρόσωπος.

Η κατάρρευση της οικογένειας βλάπτει περισσότερο το παιδί
από το να ζει στη φτώχεια.

Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε παραδοσιακές και ευτυχισμένες οικογένειες, έχοντας κοντά τους και τους δύο γονείς τους και τρώγοντας τακτικά μαζί τους, είναι πιθανότερο να έχουν αργότερα ευτυχισμένες ζωές.

Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγει μια νέα βρετανική έρευνα σύμφωνα με την οποία το να τρώει ένα παιδί μαζί με την οικογένειά του, τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα, αποτελεί παράγοντα-κλειδί για τη δημιουργία στενών δεσμών με τους γονείς του.
Μεταξύ άλλων, επίσης, διαπιστώθηκε ότι τα παντρεμένα ζευγάρια είναι πιο πιθανό να είναι ευτυχισμένα από τη σχέση τους, σε σχέση με τα ανύπαντρα, καθώς επίσης ότι η κατάρρευση μιας οικογένειας (π.χ. λόγω χωρισμού των γονέων) κάνει περισσότερο κακό στο παιδί και από το να ζει στη φτώχεια.
«Το να μη ζει και με τους δύο φυσικούς γονείς του ένα παιδί, έχει μεγαλύτερη αρνητική επίδραση για τον βαθμό ικανοποίησης στη μετέπειτα ζωή του, ακόμα και από την υλική κατάσταση που βρίσκεται», σύμφωνα με την έρευνα. 
Η μελέτη ακόμα διαπίστωσε ότι 
«οι σχέσεις μεταξύ των ίδιων των γονιών και με τα παιδιά τους είναι σημαντικές για τη νοητική και συναισθηματική ανάπτυξή των τελευταίων και για τη σταθερότητα των οικογενειών». 
Ακόμα, τονίζει ότι «τα παιδιά είναι πιο ευτυχισμένα με την οικογενειακή κατάστασή τους, αν οι γονείς είναι ευτυχισμένοι με τη σχέση που οι ίδιοι έχουν μεταξύ τους».

Από την άλλη, ο εκφοβισμός από τα αδέλφια του μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες για τη συμπεριφορά ενός παιδιού και την απόδοσή του στο σχολείο, καθώς και για την κατοπινή ψυχική υγεία του. 
Ακόμα, από την έρευνα προκύπτει ότι είναι ζωτικό για την ευημερία των παιδιών να μπορούν να συζητούν τα σημαντικά θέματα που τους απασχολούν, με τουλάχιστον ένα μέλος της οικογένειάς τους, καθώς επίσης να μην λογομαχούν κάθε λίγο και λιγάκι με τους γονείς τους και με τα αδέλφια τους.
themamagers

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Οι γιαγιάδες είναι «Εργαλείο εντοπισμού» του αυτισμού


Μπορεί οι γονείς να πιστεύουν ότι ξέρουν τα παιδιά τους καλύτερα από τον καθένα, όμως μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα φαίνεται να επιβεβαιώνει το γνωστό ρητό «του παιδιού μου το παιδί...»!Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύονται στην επιθεώρηση Autism, οι γονείς συχνά παραβλέπουν τα ενδεικτικά συμπτώματα του αυτισμού, ενώ οι γιαγιάδες είναι συχνά αυτές που αναγνωρίζουν πρώτες τη διαταραχή.

Όπως διαπίστωσαν οι γιατροί που εκπόνησαν τη μελέτη, τα παιδιά που έχουν συχνή επαφή με τη γιαγιά και τον παππού διαγιγνώσκονται με τις διαταραχές του αυτιστικού φάσματος τέσσερις με πέντε μήνες νωρίτερα από άλλα παιδιά. 
Αυτό, τονίζουν, βοηθά ώστε το παιδί να λάβει όσο το δυνατόν νωρίτερα την απαραίτητη θεραπεία.
Στο πλαίσιο της μελέτης, σχεδόν 500 γονείς παιδιών με αυτισμό απάντησαν σε ένα διαδικτυακό ερωτηματολόγιο. Σε δεύτερη φάση, οι γιατροί χορήγησαν ερωτηματολόγια σε σχεδόν 200 φίλους και συγγενείς της οικογένειας, τους οποίους πρότειναν οι ίδιοι οι γονείς.
Οι γονείς δήλωσαν ότι τα μέλη της οικογένειας έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στη διάγνωση του παιδιού με κάποια διαταραχή του αυτιστικού φάσματος. 
Η γιαγιά από την πλευρά της μητέρας καθώς και ο δάσκαλος του παιδιού ήταν τα άτομα που ήταν πιο πιθανό να εκφράσουν τις πρώτες ανησυχίες.
«Πολλοί γονείς αποφεύγουν να αναζητήσουν βοήθεια ώστε να προκύψει η διάγνωση για το παιδί, παρά το γεγονός ότι μπορεί να διαισθάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά» σχολιάζει ο Δρ Νάχουμ Σισερμάν, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. 
«Συχνά παραβλέπουν τα σημάδια που υποδεικνύουν πρόβλημα και κάνουν τα στραβά μάτια, καθιστώντας τον ρόλο των κοντινών συγγενών και των φίλων καίριο στην έγκαιρη διάγνωση και την παροχή βοήθειας στο παιδί».

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, η τακτική επαφή με τη γιαγιά συσχετίστηκε με ταχύτερη κατά πέντε μήνες διάγνωση, ενώ η επαφή με τον παππού με σχεδόν κατά τέσσερις μήνες ταχύτερη διάγνωση.
Τα νέα ευρήματα, εκτιμούν οι ερευνητές, υποδεικνύουν ότι υπάρχουν ευκαιρίες για ταχύτερη διάγνωση του αυτισμού εάν οι γονείς είναι διατεθειμένοι να συμβουλευτούν φίλους και συγγενείς. Παλαιότερες μελέτες έχουν αποδείξει ότι η ταχύτερη διάγνωση έχει μακροπρόθεσμα οφέλη για τη γενικότερη συμπεριφορά του παιδιού, την ευφυΐα του και τις κοινωνικές δεξιότητές του.

Ένας στους τέσσερις (ποσοστό 25%) είπε πως οι άνθρωποι που βρίσκονται πιο κοντά στην οικογένεια υποπτεύθηκαν ότι ίσως το παιδί αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα πριν το υποψιαστούν οι ίδιοι. 

Σχεδόν ένας στους δύο φίλους/συγγενείς δήλωσαν ότι είχαν υποπτευθεί ότι κάτι δεν πάει καλά με το παιδί πριν μάθουν για σχετικές ανησυχίες από την πλευρά των γονέων. 

«Το λάχανο που περγελάς στην πόρτα σου φυτρώνει»
Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Ό,τι κοροΐδεύεις το λούζεσαι…
Γράφει η Μορφούλα Παναγιωτοπούλου

Μη λες «μεγάλα» λόγια. Κλασική μεταφορική ρήση του λαού μας. Χιλιοειπωμένη, σε διάφορες εποχές κι ανάλογες συζητήσεις. Είτε ως συμβουλή, είτε ως αστείο, είτε ως κώδικας. 

Σας έτυχε λοιπόν, να «ξυπνήσετε» ένα πρωί και να συνειδητοποιήσετε πώς όσα κατακρίνατε ή όσα «φοβόσασταν» και απορρίψατε έχουν συμβεί ή τα κάνατε; 
Είναι εκείνη η στιγμή, που έρχεται μετά από ένα εντελώς συνηθισμένο περιστατικό και αντιλαμβάνεσαι, ότι τελικά ναι, είπες «μεγάλα» λόγια.
Από μικροί έχουμε το συνήθειο, διότι αυτό βλέπαμε κι έτσι μας έμαθαν, να κρίνουμε πολλά, να βάζουμε ταμπέλες, να βρίσκουμε εύκολα λάθη και ψεγάδια στις πράξεις των άλλων. 
Αν το σκεφτείτε τους βλέπαμε όλους μεγάλους και μακρινούς και λέγαμε ότι «εγώ ποτέ δε θα το έκανα έτσι» ή «εγώ ποτέ δε θα γίνω σαν αυτόν». 
Άλλες δύο παγίδες μας. Το ποτέ και το πάντα. 
Και πάλι κάποιοι πριν από εμάς, που έμαθαν λόγω χρόνου και πείρας, μας το έλεγαν. Είναι δυο λέξεις χίμαιρες, καλύτερα να μην τις κυνηγάς.Βλέπαμε τους μεγαλύτερους εμμονικούς και δοσμένους στη δουλειά τους τόσο πολύ που ξεχνούσαν τα πάντα κι αναρωτιόμασταν, μα είναι δυνατόν να ξεχνά, πως έχει και ζωή; 
Γινόμασταν αυστηροί και δηλώναμε πως εμείς θα τα ισορροπούσαμε όλα. Θα καταφέρναμε να μην αφήσουμε τίποτα στο περιθώριο και δε θα γινόταν η δουλειά αυτοσκοπός μας. Και κάπου στην πορεία, έγινε. 
Είμασταν παρόντες σε συζητήσεις μεγαλυτέρων και ακούγαμε απόψεις τόσο συντηρητικές που μας «σόκαρε» ο αναχρονισμός τους και συλλογιζόμασταν, πως εμείς δε θα γίνουμε έτσι, θα συμβαδίζουμε με τις εποχές. 
Μόνο που στην πορεία είδαμε πως οι εποχές είναι ικανές να ξεπεράσουν τον άνθρωπο κι όσα σκέφτεται. Τελικά γίναμε κι εμείς κάποιοι που μπορεί να «σοκάρουν», και ίσως κάποιοι μας βλέπουν ήδη με τον τρόπο που κάποτε ακυρώναμε.

Παρατηρούσαμε τους άλλους να κάνουν λάθη, επειδή τα κρίναμε εμείς έτσι. 
Είτε στις σχέσεις με τα παιδιά τους, τους θεωρήσαμε υπερπροστατευτικούς, σκληρούς, ελαστικούς, αποστασιοποιημένους, αδιάφορους. 
Είτε στην καθημερινότητά τους, σε σχέση με τους άλλους, τους χαρακτηρίσαμε ανώριμους, εγωιστές, ανεκτικούς, δειλούς. Τους κρίναμε πίσω από τις μεγάλες δηλώσεις που κάναμε εμείς, από μακριά κι εκ του ασφαλούς για τις αποφάσεις τους. Γιατί επί της ουσίας αυτές τις καταστάσεις απλώς τις παρατηρούσαμε, δεν είχαμε τις ίδιες ευθύνες ή δεν βιώναμε τα ίδια προβλήματα με τους πρωταγωνιστές τους, ώστε να ξέρουμε.
Τελικά όσο μεγάλες δηλώσεις κι αν συνεχίσαμε να κάνουμε, τόσο εύκολα ήρθε και μας συνάντησε και μια άλλη λαϊκή φράση που μας παρότρυνε να κρατάμε μικρότερο καλάθι, σε σχέση με τα βαρύγδουπα που δηλώσαμε. 
Αντιληφθήκαμε κάποιοι λοιπόν, ότι όσο εύκολα τίθενται οι ταμπέλες στους άλλους, τόσο γρήγορα κάναμε κι εμείς όσα κρίναμε. 
«Ξυπνάμε» λοιπόν εκείνη τη στιγμή και ως déjà vu, βλέπουμε κάποιον άλλο στη θέση που είμαστε εμείς τώρα, να λέει ή να κάνει ακριβώς, όσα κάνουμε εμείς σήμερα.
Όπως δεν γίναμε όσα φοβόμασταν, έτσι ούτε οι πράξεις των άλλων ήταν πάντα λανθασμένες. Απλώς όσο μεγαλώνουμε καλό θα είναι να καταλάβουμε, πως δεν είναι λάθος να παραδεχτούμε ότι κρίνουμε βιαστικά και πολλές φορές χωρίς να «ακούσουμε» τις συνθήκες ή το γιατί των άλλων ανθρώπων. 
Δεν μπορούμε να κρίνουμε εξ ιδίων τα αλλότρια και ούτε εκ του ασφαλούς, μακριά από ξένες καταστάσεις να «βροντοφωνάζουμε» ότι εμείς είμαστε τέλειοι σε όλα.Γι’ αυτό τα «μεγάλα» λόγια, καλό θα ήταν να στέκονται μικρά και μακριά μας, ώστε να μη μας οδηγήσουν σε μεγάλα λάθη και στο τέλος, αυτά τα ίδια μας χαρακτηρίσουν μεγάλους χαμένους.