Κυριακή, 22 Ιουλίου 2018

Φουσκωτά παιχνίδια θαλάσσης: τι πρέπει να προσέχετε

Οι καλοκαιρινές διακοπές είναι ήδη εδώ, οι οικογενειακές εξορμήσεις στην παραλία είναι πλέον καθημερινές και τα παιδιά δεν θα μπορούσαν να είναι πιο χαρούμενα που μπορούν να τσαλαβουτούν στο νερό και να παίζουν τα αγαπημένα τους θαλάσσια παιχνίδια
Είσαι σίγουρη, όμως, πως όλα αυτά τα water games είναι πάντα ασφαλή; 
Ο Δρ. Σπύρος Μαζάνης εξηγεί ποιοι κίνδυνοι “κρύβονται” στα φουσκωτά παιχνίδια θαλάσσης και πώς θα προστατεύσεις τα παιδιά σου:
Το καλοκαίρι ένα από τα πιο αγαπημένα παιχνίδια των παιδιών είναι τα φουσκωτά κάστρα, οι φουσκωτές τσουλήθρες, τα τραμπολίνο και άλλες παρόμοιας λογικής πλωτές κατασκευές. Μάλιστα, στις πολυσύχναστες παραλίες αποτελούν κεντρικό πόλο έλξης για τα παιδιά και λογικά οι γονείς τους τα θεωρούν αρκετά αθώα, αφού είναι φουσκωτά και θυμίζουν σωσίβια.
Και όμως, ακόμη και σε αυτά τα φαινομενικά αθώα παιχνίδια καραδοκούν κίνδυνοι, αν τα παιδιά παίζουν ανεξέλεγκτα και χωρίς την επίβλεψη των ενηλίκων που τα συνοδεύουν.

Ας δούμε, λοιπόν, τι θα μπορούσε να συμβεί:

Τραυματισμοί: Παρ’ όλο που τα φουσκωτά είναι πολύ μαλακά και απορροφούν τους κραδασμούς, μπορεί να προκύψουν πολλές μορφές τραυματισμών, όπως:
  • πρηξίματα και μελανιάσματα του δέρματος
  • διαστρέμματα και ρήξεις μυών και τενόντων σε διάφορα σημεία
  • ραγίσματα, αλλά και κατάγματα μεγάλων και μικρών οστών των χεριών, των ποδιών και του κρανίου
  • γδαρσίματα και κοκκινίσματα λόγω της τριβής του δέρματος πάνω στο πλαστικό υλικό
  • αλλεργίες λόγω της σύνθεσης των πλαστικών που εμφανίζονται με κοκκινίλες, φουσκάλες ή φαγούρα
Πώς μπορούν να συμβούν οι τραυματισμοί:
  • Τα παιδιά, ως συνήθως, παίζουν με ορμή και δεν σκέφτονται ότι μπορεί να συγκρουστούν. Όταν, λοιπόν, σε ένα παιχνίδι παίζουν πολλά παιδιά ταυτόχρονα και το ένα είναι κοντά στο άλλο, είναι πολύ εύκολο να συγκρουστούν μεταξύ τους.
  • Καθώς χοροπηδάνε, μπορεί να πέσουν έξω από το όριο του ύψους του παιχνιδιού ή του τραμπολίνου, καθώς τα φουσκωτά πολλαπλασιάζουν την ορμή της εκτόξευσης.
  • Αν κάνουν ψηλά άλματα, τότε πέφτοντας μπορεί να τραυματίσουν την σπονδυλική στήλη ή και τον αυχένα
Πώς να προστατέψετε το παιδί σας:
  • Αν νομίζετε ότι ο αριθμός των παιδιών που παίζουν σε ένα φουσκωτό ή στο τραμπολίνο είναι μεγάλος, τότε ρωτήστε τον υπεύθυνο για τον επιτρεπόμενο αριθμό παιδιών που επιτρέπεται για το συγκεκριμένο παιχνίδι και ζητήστε να κάνει μείωση.
  • Σε περίπτωση που δεν ικανοποιείται η επιθυμία σας και αισθάνεστε ανασφάλεια, τότε απομακρύνεται το παιδί σας και διαλέξτε ένα άλλο παιχνίδι ή επιστρέψετε μια άλλη μέρα
  • Αν βλέπετε ότι υπάρχουν παιδιά με επιθετική συμπεριφορά ή που κάνουν επικίνδυνα άλματα, τότε απομακρύνετε το παιδί σας. Η πρόληψη είναι το καλύτερο μέτρο.
  • Όλα τα παιχνίδια δεν είναι για όλες τις ηλικίες. Αξιολογήσετε ποιο φουσκωτό παιχνίδι ταιριάζει με την ηλικία του παιδιού σας.
  • Απομακρύνετε το παιδί σας αν υπάρχουν στον χώρο μεγαλύτερα παιδιά που μπορεί να του προκαλέσουν ατυχήματα.
Επιμέλεια κειμένου: Νίκη Κλεισούρα
ΔΡ. ΣΠΥΡΟς ΜΑΖΑΝΗΣ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πότε ο πονοκέφαλος στο παιδί είναι ύποπτος;

Πότε πρέπει να σας κινητοποιήσει
Ο πονοκέφαλος είναι συνηθισμένος στα παιδιά και τους εφήβους αλλά πολλοί γονείς δεν ξέρουν πότε πρέπει να απευθυνθούν σε έναν γιατρό
Ο πονοκέφαλος είναι συχνός στα παιδιά και τους εφήβους, αλλά παρουσιάζει διαφοροποιήσεις στη σοβαρότητα, τη συχνότητα, τα συνοδά συμπτώματα και τις αιτίες του.
Κάθε φορά που αναπτύσσεται, όμως, οι γονείς καλούνται να αποφασίσουν εάν χρειάζεται ιατρική αξιολόγηση. Και πολλοί δεν ξέρουν πότε είναι αυτή απαραίτητη, σύμφωνα με μία νέα αμερικανική δημοσκόπηση.
Στη δημοσκόπηση συμμετείχαν 2.074 γονείς, που έχουν παιδιά ηλικίας 6-18 ετών.
Τα δύο τρίτα από αυτούς (το 66%) δήλωσαν ότι έχει συμβεί να παρουσιάσει το παιδί τους πονοκέφαλο, δίχως να έχει προηγηθεί πτώση ή κτύπημα στο κεφάλι.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, συνήθως του δίνουν ένα κοινό παυσίπονο όπως η ακεταμινοφαίνη (ή παρακεταμόλη). Μερικοί όμως του δίνουν ένα συνταγογραφούμενο φάρμακο για τον πονοκέφαλο (5% των περιπτώσεων) ή βότανο (5%).
Από κει και πέρα, το αν θα ζητήσουν ιατρική συμβουλή εξαρτάται από τυχόν άλλα συμπτώματα που συνοδεύουν τον πονοκέφαλο.
Αν το παιδί πονάει ταυτοχρόνως στην κοιλιά, το 21% των γονέων είπαν ότι «σίγουρα» θα συμβουλεύονταν γιατρό. Το 43% είπαν ότι «ίσως» θα συμβουλεύονταν γιατρό και το 36% «μάλλον όχι».
Αν το παιδί είχε πονοκέφαλο και πυρετό, το 40% των γονέων «σίγουρα» θα ζητούσε ιατρική συμβουλή. Το ίδιο και το 51% των γονέων εάν το παιδί είχε τόσο δυνατό πονοκέφαλο ώστε έπρεπε να επιστρέψει στο σπίτι όπου κι αν βρισκόταν.
Συνολικά, το 4% των γονέων θα πήγαιναν το παιδί τους στα επείγοντα περιστατικά ενός νοσοκομείου εάν συνέβαινε οποιοδήποτε σενάριο από τα προαναφερθέντα.
Επιπλέον, το 17% των γονέων δήλωσαν ότι δεν θα έδιναν στο παιδί τους κανένα παυσίπονο έως ότου το εξετάσει ένας γιατρός. Και αυτό, διότι θα ήθελαν να δει ο γιατρός το παιδί ενόσω πονούσε.

Ύποπτες περιπτώσεις
Σημαντική διαφοροποίηση στις απαντήσεις τους είχαν οι γονείς και στις περιπτώσεις που θα μπορούσαν να υποδηλώνουν κάτι σοβαρότερο.
Λιγότεροι από τους μισούς γονείς (το 44%) θα πήγαιναν «σίγουρα» το παιδί στα επείγοντα αν ο πονοκέφαλος δεν περνούσε με τα φάρμακα.
Αντίστοιχα, μόνο το 68% θα πήγαιναν «σίγουρα» το παιδί στα επείγοντα, αν ο πονοκέφαλος συνοδευόταν από δυσκαμψία του αυχένα και πυρετό. Παρότι αυτά τα συμπτώματα είναι ύποπτα για μηνιγγίτιδα, σχεδόν 1 στους 10 γονείς (το 8%) είπαν ότι πιθανότατα δεν θα πήγαιναν στα επείγοντα.
Αντίστοιχα, αν το παιδί είναι πονοκέφαλο με επαναλαμβανόμενους εμέτους, θα πήγαινε στα επείγοντα το 76% των γονέων.

Πολλές αιτίες
Οι ειδικοί από το Νοσοκομείο Παίδων CS Mott του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν που πραγματοποίησαν την έρευνα λένε ότι πολλές φορές ο πονοκέφαλος στα παιδιά έχει αθώες αιτίες, όπως οι ιογενείς λοιμώξεις ή η έλλειψη ύπνου.
Μπορεί όμως να οφείλεται και στην κατάθλιψη ή σε τραύμα στο κεφάλι. Και σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να οφείλεται στη μηνιγγίτιδα, ένας όγκος στον εγκέφαλο ή κάτι άλλο εξίσου σοβαρό.
«Ο πονοκέφαλος στα παιδιά συνήθως δεν είναι επικίνδυνος», λέει η υπεύθυνη της δημοσκόπησης Dr. Sarah Clark. «Οι γονείς όμως πρέπει να γνωρίζουν τα συμπτώματα που είναι πιθανό να υποδηλώνουν ότι το περιστατικό είναι επείγον».

Άμεση αξιολόγηση
Η Dr. Clark και ειδικοί από την Κλινική Μάγιο, στο Ρότσεστερ της Μινεσότα, λένε ότι ο πονοκέφαλος στα παιδιά χρειάζεται άμεση αξιολόγηση εάν:
  • Ξυπνάει το παιδί από τον ύπνο του
  • Επιδεινώνεται ή γίνεται πιο συχνός
  • Αλλάζει την προσωπικότητά του
  • Εμφανίζεται έπειτα από τραυματισμό, όπως ένα κτύπημα στο κεφάλι
  • Συνοδεύεται από επίμονους εμέτους ή αλλαγές στην όραση του παιδιού
  • Συνοδεύεται από πυρετό, πόνο ή δυσκαμψία στον αυχένα και επίμονο έμετο
«Ακόμα κι αν ένα παιδί είναι εμβολιασμένο εναντίον της βακτηριακής μηνιγγίτιδας, που είναι η πιο σοβαρή, πρέπει να πάει αμέσως στον γιατρό αν παρουσιάσει ύποπτα συμπτώματα», διευκρινίζει η Dr. Clark. «Η μηνιγγίτιδα μπορεί να εξελιχθεί ραγδαία, οπότε δεν χωρούν καθυστερήσεις».
Όσον αφορά τη χορήγηση παυσίπονων φαρμάκων, η Dr. Clark τονίζει πως η καθυστέρησή της δεν προσφέρει κάτι, απλώς παρατείνει το μαρτύριο του παιδιού.
«Πολύ πιο χρήσιμο για τον γιατρό είναι να ξέρει πως αντέδρασε το παιδί στο παυσίπονο, τι φαίνεται να το ανακουφίζει και αν έχει ιστορικό πονοκεφάλων», εξηγεί.

cretalive.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Σάββατο, 21 Ιουλίου 2018

5 κιλά πατάτες στο δρόμο ...

5 κιλά πατάτες σε δρόμο της Μυτιλήνης,
μια Κυρία και ένας Κύριος!

Πρωί περίπου 9 η ώρα. Ανέβαινα τη ναυάρχου Παπανικολή με κατεύθυνση το Βουναράκι.

Ήμουν με το μηχανάκι μου και στο τιμόνι είχα κρεμάσει μια πλαστική σακούλα με πέντε κιλά πατάτες που είχα αγοράσει. 

Η σακούλα ήταν πλαστική, από τις βιοδιασπώμενες, άρα ελάχιστα ανθεκτική. 
Είχα υποτιμήσει τον κίνδυνο και ξαφνικά απ τα τραντάγματα, η σακούλα διαλύθηκε και πέντε κιλά πατάτες διασκορπίστηκαν μέσα στον δρόμο.
Ήθελα να είμαι μάγος να τις εξαφανίσω ή να εξαφανιστώ.

Όμως η πραγματικότητα ήταν ότι έπρεπε να τις μαζέψω μέσα απ το δρόμο έχοντας μόνο μια κομματιασμένη σακούλα.
Εν τω μεταξύ ένα αυτοκίνητο με μια νόστιμη νεαρή κοπέλα περίμενε υπομονετικά το μάζεμα της πατάτας, κάνοντας την αμηχανία μου ακόμα μεγαλύτερη. 
Μία μία μαζεύτηκαν οι πατάτες χωρίς να υπάρξει η παραμικρή αντίδραση μέσα απ τα αυτοκίνητο, χωρίς την παραμικρή δυσφορία. Όταν έβαλα όλη τη σοδειά στην άκρη πάνω σ' ένα πεζούλι, το αυτοκίνητο ξεκίνησε αφού της έγνεψα ένα ευχαριστώ.

Όπως σκεφτόμουν, πως μπορώ να μεταφέρω όλες τις πατάτες με το υπόλειμμα σακούλας, χωρίς να αντιληφθώ από που, ξεπρόβαλε, ένας νέος άνδρας, και μου έδωσε μια άδεια σακούλα δική του. 
Ήταν ο από μηχανής θεός μου. Τον ευχαρίστησα επίσης.

Σκέφτομαι και η κοπέλα και ο άνδρας δεν έκαναν τίποτα σπουδαίο. Έκαναν το ελάχιστο, το αυτονόητο. Όμως αυτό το ελάχιστο και το αυτονόητο δεν είναι και τόσο δεδομένο. Χάνουμε κάποιες φορές το μυαλό μας. 
Μας είναι ευκολότερο να μισούμε από το να συνυπάρχουμε. 
Να βάζουμε σύνορα αντί να προσπαθούμε να καταλάβουμε. 

Να φανταστούμε τον εαυτό μας στην θέση των άλλων και τους άλλους στην θέση του εαυτού μας. Να ανεχόμαστε. Να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε, ακόμα και να συνειδητοποιήσουμε τη γελοιότητα μιας δύσκολης στιγμής.

Την επόμενη φορά μόνο πάνινη σακούλα. Και μάλιστα καλοραμμένη!

Υπογραφή: Α ν τ ί λ ο γ ο ς

lesvosnews.net
Το βρήκαμε στην αγαπημένη μας Ιδεοπηγή 
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Να πιέσω το παιδί μου να κόψει την πάνα;


Η εκμάθηση της χρήσης της τουαλέτας είναι κάτι που συχνά προκαλεί ερωτηματικά στους γονείς, κυρίως ως προς το πότε είναι η σωστή περίοδος έναρξής της και σε κάποιες περιπτώσεις τροφοδοτεί  συγκρούσεις στη σχέση τους με το παιδί. Πολλές φορές οι μητέρες αγχώνονται όταν προγραμματίζουν την εισαγωγή του παιδιού τους σε κάποιο παιδικό σταθμό που θέτει ως προϋπόθεση να έχει αυτονομηθεί ως προς το θέμα της τουαλέτας ή οδηγούνται σε βιαστικούς χειρισμούς επηρεαζόμενες από συζητήσεις με μητέρες που «περηφανεύονται» για το πόσο νωρίς τα δικά τους παιδιά κατέκτησαν τον έλεγχο των σφιγκτήρων.
'
Είναι αλήθεια πως ορισμένα παιδιά κόβουν σχεδόν από μόνα τους την πάνα, ενώ άλλα χρειάζονται περισσότερο χρόνο. Συχνά ακούγεται η άποψη ότι τα προβλήματα των παιδιών σε σχέση με την εκμάθηση της τουαλέτας συνδέονται με λανθασμένους χειρισμούς των γονέων, όπως για παράδειγμα η πρόωρη αφαίρεση της πάνας ή η χρήση τιμωρητικών μεθόδων σε περίπτωση μη συνεργασίας του παιδιού. Έως ένα σημείο οι απόψεις αυτές είναι βάσιμες. Η βιασύνη και η τιμωρία όταν μιλάμε για εκμάθηση κάτι καινούργιου δεν ήταν ποτέ καλοί σύμβουλοι για κανέναν, ανεξαρτήτως ηλικίας. Όπως υποστηρίζει η Ντολτό (1999), μια μητέρα που «περιορίζει τις ανάγκες του παιδιού της και τις εμποδίζει να ικανοποιηθούν με το ρυθμό τους, που μαλώνει το παιδί της για να κατουρήσει και να ενεργηθεί, το εξαναγκάζει ταυτόχρονα να αποκτήσει αναστολές, ενώ δεν ήταν αυτός ο στόχος της» (σελ. 259). Επιπρόσθετα, ένα παιδί που «εκπαιδεύτηκε» πολύ γρήγορα στη χρήση της τουαλέτας συχνά διατρέχει τον κίνδυνο να χάσει την κατάκτηση αυτή με την πρώτη συναισθηματική δυσκολία που θα αντιμετωπίσει, καθώς αυτή είναι περισσότερο αποτέλεσμα υποταγής στη θέληση του ενήλικα παρά προϊόν πραγματικής ωρίμανσης και ευχαρίστησης που το ίδιο το παιδί αντλεί από την ικανότητά του να ελέγχει τo σώμα του.
'
Η διαδικασία για την εκμάθηση της πάνας συνήθως ξεκινά γύρω στα δύο με δυόμιση έτη. Υπάρχουν παιδιά που ξεκινούν και ολοκληρώνουν τη διαδικασία και λίγο νωρίτερα. Η εμπειρία δείχνει πως οι αντιδράσεις ενός παιδιού σε μεταβατικές φάσεις της ανάπτυξης (π.χ. πέρασμα στις στερεές τροφές, εκπαίδευση στην τουαλέτα, εισαγωγή στον παιδικό σταθμό) ποικίλουν και διαφοροποιούνται από παιδί σε παιδί. Κάθε παιδί είναι διαφορετικό, κάθε γονέας είναι διαφορετικός, καθώς επίσης κάθε δυάδα γονέα – παιδιού αναπτύσσει μια διαφορετική δυναμική. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος για τον οποίο είναι δύσκολο να δοθούν γενικές απλές οδηγίες για τη σωστή εκπαίδευση στην τουαλέτα οι οποίες θα μπορούσαν να εφαρμοστούν με ευκολία από όλους τους γονείς οδηγώντας στα ίδια αποτελέσματα. Σε γενικές γραμμές πάντως, θεωρείται ότι από νευρολογικής άποψης ένα παιδί στην ηλικία των τριάντα μηνών περίπου μπορεί πλέον να ελέγξει τους σφιγκτήρες του, οπότε τα όποια επαναλαμβανόμενα «ατυχήματα» συμβαίνουν από την ηλικία αυτή και έπειτα, ιδίως όσον αφορά στην αφόδευση,  συνήθως σχετίζονται με συναισθηματικούς παράγοντες και θέματα σχέσεων μεταξύ παιδιού - γονέων.
'
Είναι γνωστό πως οι μεταβάσεις της ανάπτυξης αποτελούν φάσεις αλλαγών, στιγμές κατά τις οποίες το παιδί πρέπει να μάθει κάτι νέο αποδεχόμενο αναγκαστικά ότι κάτι «παλιό», με το οποίο είχε συνδεθεί συναισθηματικά και από το οποίο αντλούσε ευχαρίστηση, θα το χάσει. Είναι επίσης στιγμές που του σηματοδοτούν ότι μεγαλώνει και ότι σταδιακά αποχωρίζεται τα στενά πρόσωπα φροντίδας και κατ’ επέκταση τη στενή και αποκλειστική σχέση φροντίδας που λάμβανε από αυτά. Είναι αναμενόμενο λοιπόν, κάθε «αποχωρισμός» από κάτι γνώριμο, ευχάριστο και ασφαλές να δημιουργεί αντιφατικά συναισθήματα.
'
Το παιδί που κόβει την πάνα από τη μία χαίρεται που μεγαλώνει γιατί κερδίζει κάτι από αυτό. Έχει την περιέργεια να μάθει κάτι νέο και νοιώθει περήφανο που κατορθώνει κάτι που του ζητούν οι γονείς του. Αισθάνεται ότι έτσι είναι «καλό», ότι τους κάνει χαρούμενους και ότι γίνεται σταδιακά σαν και αυτούς, ενώ παράλληλα η καλή συνεργασία μαζί τους του δίνει πρόσβαση σε προνόμια και επιβραβεύσεις. Από την άλλη όμως, του «λείπει» να είναι το εξαρτημένο μικρό παιδί που ήταν συνεχώς στο επίκεντρο της φροντίδας των γονέων και του οποίου οι ανάγκες εκπληρώνονταν σχεδόν αυτόματα, πριν καν χρειαστεί να τις εκφράσει. Τώρα κάποια πράγματα θα πρέπει να τα ζητάει από τους γονείς ή τα κάνει μόνο του, ενώ σε πολλές περιπτώσεις ενδέχεται ένα μικρότερο αδερφάκι να τυγχάνει ακόμα αυτής της ιδιαίτερης, σωματικής κυρίως, φροντίδας που και το ίδιο μέχρι πρότινος απολάμβανε. Είναι λοιπόν σαφές, ότι πολλές φορές οι αντιστάσεις ενός παιδιού στη χρήση της τουαλέτας μπορεί να συνδέονται περισσότερο με το στάδιο ψυχοσυναισθηματικής ανάπτυξης που διανύει και λιγότερο με αυτή καθαυτή την «τεχνική» που χρησιμοποιείται για την εκμάθησή της.
'
Ας μην ξεχνάμε, ότι πέρα από τα θέματα αυτονόμησης και αποχωρισμού του δεύτερου χρόνου της ζωής, γύρω στους δεκαοχτώ μήνες το παιδί αρχίζει να κατανοεί την έννοια των απορριμμάτων και των πολύτιμων πραγμάτων. Αρχίζει να διαφοροποιεί τα αντικείμενα ανάμεσα σε αυτά που πετάμε από αυτά που έχουν αξία και κρατάμε. Αυτή η διαφοροποίηση συμπίπτει χρονικά με την περίοδο που οι γονείς συνήθως αρχίζουν τις προσπάθειες για την εκμάθηση της τουαλέτας με αποτέλεσμα να αναδύονται δύο σημαντικά εμπόδια που δυσκολεύουν την όλη διαδικασία.
'
Το πρώτο είναι η αποφασιστικότητα με την οποία το παιδί πιστεύει ότι κάτι που προέρχεται από το ίδιο του το σώμα αξίζει, όπως είναι τα κόπρανα και τα ούρα του. Τα παιδιά σε αυτή την ηλικία δεν έχουν αναπτύξει ακόμα την έννοια της «αηδίας» και δεν θεωρούν ότι τα κόπρανα είναι κάτι το δυσάρεστο που θα πρέπει να πεταχτεί (Miller, 2009). Γενικότερα, δεν σκέφτονται όμοια με τους ενήλικες σχετικά με το τι είναι σωστό και τι είναι άπρεπο. Νοιώθουν μια ευχάριστη διέγερση στο σώμα τους κατά την απέκκριση και τα κόπρανα  … θεωρούνται κάτι καλό, μάλιστα καλό για να φαγωθούν και για να πασαλειφτούν οι τοίχοι και η κούνια τους […], σταδιακά αναπτύσσονται πιο πολιτισμένα αισθήματα, αργά ή γρήγορα εμφανίζεται η αηδία και εντελώς ξαφνικά, εκεί που το παιδί έτρωγε σαπούνι και έπινε νερό του μπάνιου, γίνεται σεμνότυφο και αποστρέφεται οποιοδήποτε φαγητό μοιάζει με εκκρίματα που (λίγες μέρες πριν), έπιανε με τα χέρια του και τα έχωνε στο στόμα του (Βίννικοτ, 2001, σελ. 115).
'
Το δεύτερο εμπόδιο έγκειται στο γεγονός ότι τα δύο έτη είναι για τα παιδιά η εποχή του «όχι». Το παιδί αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να διαφοροποιηθεί από τους ενήλικες σε σχέση με αυτά που θέλει και δε θέλει, ότι έχει τη δική του ταυτότητα, μπορεί να προβάλει σωματική αντίσταση όταν δεν συμφωνεί με κάτι που το ζητούν οι γονείς και να εναντιωθεί πεισματικά. Εάν δεν θέλει να κάνει κάτι, πολύ απλά δεν το κάνει, ιδίως εάν έχει δημοκρατικούς γονείς οι οποίοι (ορθώς) επιλέγουν να μην εφαρμόσουν βίαιες μεθόδους για να του επιβληθούν.
'
Γενικότερα, η προσπάθεια αυστηρής επιβολής σε ένα νήπιο προτύπων γύρω από το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει, όπως για παράδειγμα η άσκηση πίεσης για να κόψει την πάνα, μπορεί πολύ συχνά να οδηγήσει σε «επικές» μάχες μεταξύ γονέων και παιδιού. Μάχες οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε αδιέξοδα εάν οι γονείς δεν είναι σε θέση να καταλάβουν τι νόημα έχει για το παιδί να δεχτεί να τους «δωρίσει» κάτι το οποίο θεωρεί πολύτιμο, όπως τα κόπρανά του. Υπάρχει συχνά ο κίνδυνος τα κόπρανα του παιδιού να αντιμετωπιστούν από τους γονείς σαν κάτι το αηδιαστικό, που βρωμάει και που θα πεταχτεί βιαστικά στην «τρομακτική» λεκάνη της τουαλέτας. Οι γονείς θα πρέπει να κατανοήσουν πως ένα παιδί νηπιακής ηλικίας παλεύει ακόμα μέσα του με «άγρια» βρεφικά ένστικτα και έντονα συναισθήματα που έχουν άμεση σύνδεση με απολαύσεις που προέρχονται από το ίδιο το σώμα, όπως η λήψη τροφής και η απέκκριση. Δεν τα διαχειρίζεται ακόμα επαρκώς και όσο πολιτισμένα θα ήθελαν οι ίδιοι και εύκολα μπορεί να οδηγηθεί σε έντονες εκρήξεις θυμού και γοερά κλάματα όταν αυτοί προσπαθούν να εμποδίσουν την έμφυτη τάση του για λαιμαργία, πασάλειμμα και καταστροφή.  
'
Άρα, ο σκοπός των γονέων είναι να καθοδηγήσουν το παιδί προς το στόχο που οι ίδιοι έχουν θέσει γιατί τον θεωρούν χρήσιμο για τη μελλοντική κοινωνική του ένταξη, σεβόμενοι όμως τις ανάγκες και τους ρυθμούς του, αντιμετωπίζοντάς το δηλαδή, ως ένα υποκείμενο διαφορετικό από τους ίδιους και όχι ως ένα «κατοικίδιο» που θα πρέπει να εκπαιδεύσουν.
'
Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, είναι χρήσιμο οι γονείς κατά την προσπάθεια για την αφαίρεση της πάνας:   
  • Να δώσουν χρόνο και με υπομονή να σεβαστούν τους ρυθμούς του παιδιού.  
  • Να μη βιάζονται να εκλάβουν τις αντιστάσεις του παιδιού ως κάποιο σύμπτωμα που χρήζει θεραπείας, καθώς στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για συνηθισμένες αντιδράσεις που θα κοπάσουν με την πάροδο του χρόνου.  
  • Να μην παραιτηθούν από το να περιμένουν πράγματα από το παιδί, ούτε με τη στάση τους να το «βοηθούν» να παλινδρομεί, να συμπεριφέρεται δηλαδή σαν παιδί μικρότερο της ηλικίας του (π.χ. να επιστρέψουν στην πάνα με την πρώτη δυσκολία).  
  • Να επιβραβεύουν την προσπάθεια και να παρέχουν κλίμα αποδοχής σε περίπτωση «ατυχημάτων».  
  • Να φροντίζουν να μη συμπίπτει χρονικά η έναρξη της προσπάθειας με περίοδο άλλων σημαντικών αλλαγών (π.χ. επιστροφή μητέρας στη δουλειά, νέα γέννηση).  
  • Να συμφωνούν ως προς τις οδηγίες που θα δίνουν στο παιδί ώστε να ακολουθηθεί κοινή γραμμή.  
  • Να μην αντιμετωπίζουν τα ούρα και τα κόπρανα του παιδιού σαν κάτι το δυσάρεστο, που θα πρέπει άμεσα να πεταχτεί (π.χ. να αποφεύγονται  σχόλια όπως «μπλιαχ! βρωμάει!»).  
  • Να δημιουργούν αφηγήσεις για το που πάνε τα κόπρανα, έτσι ώστε να μην τονιστεί «το θέμα της απώλειάς τους» (Αλεξανδρίδης, 2017, σελ. 40), αλλά να μπουν σε έναν κύκλο ζωής (π.χ. λέγοντας ότι ταξιδεύουν και καταλήγουν στη θάλασσα και τα τρώνε τα ψάρια).
Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία ή διευκρίνιση μπορείτε να καλέσετε στην «Ευρωπαϊκή Γραμμή Υποστήριξης Παιδιών 116111» ώστε να συζητήσετε με έναν ψυχολόγο όλα αυτά που μπορεί να σας απασχολούν σε σχέση με το παιδί σας.
'
Βιβλιογραφικές Αναφορές
Ελληνόγλωσσες:
  • Αλεξανδρίδης, Α. (2017). Παιδικοί Έρωτες. Αθήνα: Ίκαρος.
  • Βίννικοτ, Ν.  (2001).  Το Παιδί, η Οικογένεια και ο Εξωτερικός του Κόσμος.  Αθήνα: Εκδόσεις Καστανιώτη.
  • Ντολτό, Φ. (1999). Η Ασυνείδητη Εικόνα του Σώματος. Αθήνα: Βιβλιοπωλείον της «Εστίας».
Ξενόγλωσσες:
  • Miller, L. (2009). Cosa Sapere su tuo Figlio di due Anni. Trento: Erickson.
hamogelo.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

Πώς να καταλάβετε ότι το παιδί σας έπεσε θύμα bullying

Τις όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις που λαμβάνει το bullying στη σχολική κοινότητα αποδεικνύουν τα περιστατικά που βλέπουν το φως της δημοσιότητας. 
Η επικοινωνία μεταξύ των ενηλίκων και των παιδιών που πέφτουν θύματα εκφοβισμού είναι το «κλειδί» για την πρόληψη τέτοιων συμβάντων.
Προειδοποιητικά σημάδια αναγνώρισης αυτοκαταστροφικού παιδιού ή εφήβου
  1. Έχει καταθλιπτική διάθεση. Μπορεί να είναι ευσυγκίνητος ή ευερέθιστος και θυμωμένος. Μπορεί επίσης να είναι κυκλοθυμικός και συναισθηματικά ασταθής.
  2. Πενθεί για σημαντική απώλεια (θάνατος φίλου, θάνατος μέσα στην οικογένεια, χωρισμός από ερωτικό σύντροφο).
  3. Παραμελεί την εμφάνιση και την προσωπική του υγιεινή.
  4. Δείχνει να μην ενδιαφέρεται για όσα συμβαίνουν γύρω του.
  5. Χάνει το ενδιαφέρον του για δραστηριότητες που τον ευχαριστούσαν (αθλητικές, κοινωνικές, καλλιτεχνικές κ.λπ.).
  6. Σκέφτεται το θάνατο. Μπορεί να εκφράσει τις σκέψεις για το θάνατο γράφοντας κάποια έκθεση ή ζωγραφίζοντας στο μάθημα των καλλιτεχνικών.
  7. Απομονώνεται από τους φίλους και από την οικογένεια. Περνά πολύ χρόνο μόνος του και δεν μοιράζεται τις σκέψεις του με τους άλλους.
  8. Δυσκολεύεται να κάνει φίλους, κάνει παρέα με συνομηλίκους που κάνουν χρήση αλκοόλ ή ουσιών, απομακρύνεται από συνομηλίκους με πιο υγιή συμπεριφορά.
  9. Πέφτουν οι επιδόσεις του στο σχολείο (μικρή συμμετοχή στην τάξη, δυσκολία στην παρακολούθηση, συχνή αργοπορία, μείωση στην προσπάθεια, πτώση στους βαθμούς).
  10. Κάνει συχνά σκασιαρχεία, αδικαιολόγητες και επαναλαμβανόμενες απουσίες.
  11. Εχει ριψοκίνδυνη συμπεριφορά. Π.χ. κάνει σεξ χωρίς προφυλάξεις, αλλάζει ερωτικούς συντρόφους, κάνει χρήση ουσιών, οδηγεί επικίνδυνα, καπνίζει υπερβολικά.
  12. Έχει παραβατική συμπεριφορά και προβλήματα με το νόμο.
  13. Αυτοτραυματίζεται ή αυτοακρωτηριάζεται. Πολλοί αυτοκαταστροφικοί έφηβοι χαράσσονται με μαχαίρια, ξυράφια και άλλα αιχμηρά αντικείμενα.
  14. Κάνει χρήση ουσιών.
  15. Έχει στην κατοχή του όπλο ή άλλο θανατηφόρο μέσο.
  16. Υπάρχουν ενδείξεις διαταραχής διατροφής (μεταβολή στο βάρος, άρνηση να φάει μπροστά σε κόσμο, υπερβολική άθληση κ.λπ.).
Η άποψη της επιστήμης
Η ψυχίατρος – ψυχοθεραπεύτρια του Κέντρου Ημέρας για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας της ΜΚΟ «Κλίμακας» Αλεξία Κλεισούρα απαντά σε βασικά ερωτήματα που μπορεί να έχει κάθε γονέας ή δάσκαλος.
Πόσο συχνή είναι η αυτοκτονία εξαιτίας εκφοβισμού;
Η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα δεν έχουν γίνει πολλές γνωστές αυτοκτονίες από bullying, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στα ελληνικά σχολεία δεν λάμβανε και δεν λαμβάνει χώρα σχολικός εκφοβισμός.
Ποια είναι τα «συμπτώματα» που μπορούν να κινητοποιήσουν έναν γονέα ώστε να οδηγηθεί σε ειδικό ψυχικής υγείας;
Αντί να αρχίσουμε να μιλάμε για συμπτώματα, νόσους και σημειολογία, ίσως είναι πιο χρήσιμο να μιλήσουμε για την έννοια της ψυχικής υγείας. Με τον όρο ψυχική υγεία εννοούμε τη δυνατότητα του ατόμου να μπορεί να χαίρεται, να ελπίζει, να ερωτεύεται, να κάνει όνειρα για το μέλλον του, να είναι παραγωγικός, να μπορεί να διαχειρίζεται τις αντιξοότητες, να ζει μέσα σε ένα περιβάλλον αρμονίας, επικοινωνίας και έκφρασης, στο οποίο να έχει τη δυνατότητα συνδιαμόρφωσης.
Πώς πρέπει να αντιδρούν οι γονείς όταν αντιλαμβάνονται ότι το παιδί πέφτει θύμα μπούλινγκ στο σχολείο; Να μιλήσουν με τους εκπαιδευτικούς, να μιλήσουν με τους γονείς των θυτών; Πώς πρέπει να αντιδρούν οι εκπαιδευτικοί όταν βλέπουν ένα παιδί «απομονωμένο» ή μια ομάδα παιδιών να κοροϊδεύουν ένα παιδί;
Αρχικά πρέπει να μιλήσουν με τα παιδιά τους. Όταν η επικοινωνία σε μια οικογένεια ή και σε ένα εκπαιδευτικό πλαίσιο είναι «ανοιχτή», όταν υπάρχει χώρος να εκφράζονται όλα τα συναισθήματα και επιτρέπεται στους ανθρώπους-μέλη αυτών να είναι ο «εαυτός» τους, τότε τέτοια συμβάντα γίνονται γρηγορότερα αντιληπτά και έτσι μπορεί να προαχθεί η ψυχική υγεία του ατόμου και του ευρύτερου συστήματος.
Συμπερασματικά ο σχολικός εκφοβισμός χρειάζεται να κινητοποιεί διαρκώς υγιείς αντιδράσεις του σχολικού πλαισίου, της οικογένειας, της κοινότητας και της κοινωνίας μας.
Η αυτοκτονία δεν είναι ένα μοιραίο γεγονός, μπορεί να προληφθεί. Σε αυτή τη βάση, χωρίς κόστος, αλλά με σαφή συναίσθηση της ευθύνης των ειδικών, των αρχών και τελικά της κοινωνίας, απαιτείται η ανάληψη συγκεκριμένων πρωτοβουλιών για την υλοποίηση ουσιαστικών παρεμβάσεων προστασίας της ανθρώπινης ζωής.
Πώς μπορεί ένας γονέας ή δάσκαλος/καθηγητής να αντιληφθεί εάν ένα παιδί οδηγείται στην αυτοκτονία;
Ένα περιστατικό bullying δεν μπορούμε να το βλέπουμε απομονωμένα και μεμονωμένα. Συμμετέχουν σε αυτό όχι μόνο ο θύτης και το θύμα αλλά και οι παρατηρητές, το ευρύτερο πλαίσιο που λαμβάνει χώρα, τα πλαίσια αναφοράς των αυτών προσώπων και η ευρύτερη κοινότητά τους.
Πηγή: eleftherostypos.gr
SigmaLive

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι