Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2019

Ο δάσκαλος συνθλίβει το χρόνο μέσα του και παραμένει παιδί, από τον Ευάγγελο Παπανούτσο

Αυτός που παραμένοντας ενήλικος μπορεί να γίνεται παιδί και κάθε χρόνο με τα νέα παιδιά που έρχονται στα χέρια του να γίνεται παιδί.

“Δάσκαλος δεν είναι αυτός που μαθαίνει στα παιδιά μας τα σχολικά γράμματα, μουσική, καλούς τρόπους… Αυτά τα μαθήματα είναι εξωτερικά. Μένουν στην επιφάνεια σαν τα ρούχα που φορούμε.

Δεν εισχωρούν παράμεσα στην ψυχή μας, δεν μας πλάθουν, δεν διαμορφώνουν αυτό που λέμε προσωπικότητα: Πνεύμα, ήθος, χαρακτήρα. Εκτός αν εκείνοι που τα προσφέρουν δεν περιορίζονται στην απλή μετάδοση γνώσεων αλλά τα χρησιμοποιούν ως μέσα να για να πετύχουν το στόχο της διαμόρφωσης της προσωπικότητας.

” Δάσκαλος για τον Παπανούτσο είναι: ”…αυτός που παραμένοντας ενήλικος μπορεί να γίνεται παιδί και κάθε χρόνο με τα νέα παιδιά που έρχονται στα χέρια του να γίνεται παιδί. Τούτο μπορούμε να το διατυπώσουμε και αλλιώς. Ο αληθινός δάσκαλος ενηλικιώνεται παραμένοντας παιδί στην ψυχή, άνθρωπος δηλαδή εύπλαστος, δροσερός, αγνός.

Αδύνατο να φανταστεί κανείς πόσο δύσκολο, σχεδόν υπεράνθρωπο είναι αυτό που του ζητούμε, να συνθλίψει μέσα του το χρόνο, να γερνάει φυσιολογικά και όμως να μένει νέος στην ψυχή για να μπορέσει να έχει πρόσβαση στα αισθήματα, στις σκέψεις, στις επιθυμίες του νέου ανθρώπου που θα διαπαιδαγωγήσει, να τον καταλαβαίνει, να χαίρεται, να διασκεδαζει μαζί του, να σκέπτεται τις σκέψεις του, να να επιθυμεί τις επιθυμίες του, να πονάει τον πόνο του…

”Στο βιβλίο του παρακάτω αναφέρει ότι “ …Επίσης πετυχημένος είναι ο δάσκαλος που έκανε με το έργο του τόσο ώριμο το μαθητή του ώστε εκείνος να μην τον χρειάζεται πια…

Ο θρίαμβος του δασκάλου είναι να κάνει τον νέο άνθρωπο αυθύπαρκτο και ανεξάρτητο -στον τρόπο που μεθοδεύει τις παρατηρήσεις και τις σκέψεις του , στον τρόπο που κάνει τις εκτιμήσεις του, που καταρτίζει το πρόγραμμα της δράσης του, που σημασιολογεί τη ζωή ώστε να μην έχει πλέον ανάγκη από χειραγώγηση και ούτε από τον ίδιο τον δάσκαλο του…

Τελευταίο ο Παπανούτσος εκθέτει το πιο σημαντικό.. Την αγάπη για το παιδί… ”Άφησα τελευταία την κύρια ιδιότητα (ορθότερα την πρώτη αρετή) του δασκάλου… Την αγάπη για το παιδί… Στο παιδί που δεν έιναι δικό του αλλά γίνεται δικό του όταν συνδεθεί με την παιδευτική σχέση.

Στο παιδί ως παιδί που ως ένα νέο και τρυφερό βλαστάρι που δεν έχει ακόμα ξεδιπλώσει τα φύλλα του αλλά κλείνει μέσα του τόσους θησαυρούς -νοημοσύνης, ευαισθησίας-δραστηριότητας- και περιμένει τη δική του στοργή και φροντίδα για να ανθοβολήσει, να αναπτυχθεί και να ολοκληρωθεί.

Είναι απίστευτο με πόση αγάπη (ανιδιοτελή, θερμή, αφειδώλευτη)αφοσιώνεται ο αληθινός δάσκαλος στους μαθητές του. Το παιδί που του εμπιστεύτηκαν να διδάξει γίνεται ο άξονας της ζωής του, αυτό της δίνει περιεχόμενο και γίνεται ο άξονας της ζωής του…

Στο δοκίμιο “Πρωτοβουλία και οίστρος … Ιδού το μάθημα¨ αναφέρει χαρακτηριστικά: ”Κατάλαβε το καλά, και κλείσε αυτή την αλήθεια μέσα στην ψυχή σου, ότι η διδασκαλία ανήκει στην κατηγορία των πνευματικών έργων όπου το καλό αποτέλεσμα είναι προϊόν έμπνευσης και δημιουργικού οίστρου.

Με μια λέξη: είναι δημιουργία. Και ο άξιος δάσκαλος: δημιουργός. Αυτό πρέπει να σκέπτεσαι όταν αρχίζεις όχι μόνο μια σειρά μαθημάτων, αλλά και το κάθε μάθημα, κάθε ώρα διδασκαλίας.

Δε θα εργαστείς απάνω σε γνωστές και πολυμεταχειρισμένες, στερεότυπες φόρμες και φόρμουλες (όπως: ο τεχνίτης στα «βάναυσα» έργα), αλλά θα δημιουργήσεις πάντοτε κάτι νέο και πρωτότυπο, κάτι που δεν είχε, δεν μπορούσε να έχει γίνει ως τώρα (όπως ο αληθινός ποιητής στα «ευγενή» έργα του πνεύματος).”

Στο ίδιο δοκίμιο αναφέρει τη προπαρασκευή ενός δασκάλου… Προσπερνάω την πρώτη που αναφέρεται στον τρόπο οργάνωσης της διδασκαλίας που γίνεται όταν αρχίζει και ξετυλίγεται αβίαστος και παραγωγικός ο ευρετικός διάλογος (όπως τον ονομάζει)με τους μαθητές μας κατά τη διερεύνηση ενός θέματος και συζήτηση των αποριών…

Πηγαίνω στη δεύτερη προπαρασκευή που θέτει… “Η δεύτερη, η πιο ουσιαστική και η πιο κουραστική, δε γίνεται, δεν μπορεί να γίνει την παραμονή της διδασκαλίας σου, αλλά κρατάει χρόνια πολλά, όσα θα διαρκέσει η επαγγελματική σου ζωή.

Πρέπει να κατακτήσεις εις βάθος την «ύλη» που θα διδάξεις, με τη συστηματική και αδιάκοπη μελέτη και οικείωση της μεθόδου και των πορισμάτων της αντίστοιχης επιστήμης.

Ο αείμνηστος Δάσκαλος Ευάγγελος Παπανούτσος είχε δώσει στο βιβλίο του “Δρόμοι ζωής“ την ουσία του δασκάλου…

Πηγή: fresheducation.gr
(Το διαβάσαμε στο Thessaloniki Arts and Culture http://www.thessalonikiartsandculture.gr)
Searching the meaning of life
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2019

Lance Breeding: Έσπασε το πόδι της 5χρονης κόρης του,
γιατί δεν μάζεψε το δωμάτιό της

Στη φυλακή για κακοποίηση ανηλίκου οδηγήθηκε ένας πατέρας από το Τζόπλιν του Μιζούρι ο οποίος έσπασε το πόδι της 5χρονης κόρης του για να την τιμωρήσει.
Το περιστατικό συνέβη το Σάββατο 12/1 με την μητέρα της μικρής Mystic Forsee να καταγγέλλει τον σύζυγό της, Lance Breeding, στην αστυνομία.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Joplin Globe ο 27χρονος είπε στην μικρή να συγυρίσει το δωμάτιό της. Όμως εκείνη δεν τον άκουσε 
με αποτέλεσμα να την αρπάξει και να την πετάξει πάνω σε μια συρταριέρα. Το κοριτσάκι σφάδαζε στους πόνους και η μητέρα έντρομη έτρεξε στο δωμάτιο να δει τι συμβαίνει.
«Η μικρή βρισκόταν πεσμένη στο πάτωμα έχοντας το δεξί της πόδι στον αέρα», ανέφερε η εφημερίδα Joplin Globe.
Ο Breeding είπε στους αστυνομικούς ότι χτύπησε την κόρη του για να την τιμωρήσει γιατί δεν καθάρισε το δωμάτιό της.
«Την σήκωσε γιατί έλεγε πως πονούσε στο πόδι και έλεγξε το πόδι της χωρίς να διαπιστώσει κάποιο πρόβλημα. Μετά την άφησε και πάλι στο πάτωμα και την κλώτσησε στο πόδι λέγοντάς της να σηκωθεί πάνω», αναφέρει στην ανακοίνωσή της η αστυνομία.
Το αποτέλεσμα ήταν η 5χρονη να υποστεί κάταγμα δεξιού μηριαίου οστού καθώς και εκτεταμένους μώλωπες στην πλάτη και στα πόδια.
Μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο του Σπρίνγκφιλντ όπου υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση.

Ο πατέρας της συνελήφθη και οδηγήθηκε στη φυλακή της Κομητείας Τζάσπερ με την εγγύηση να έχει οριστεί στα 50.000 δολάρια.


Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κέρινο ελληνικό «tablet» 1800 ετών, γραμμένο από παιδί
The 1,800-year-old Greek handwriting homework

Ένα κέρινο τάμπλετ που δείχνει την ελληνική σχολική εργασία ενός παιδιού πριν από 1800 χρόνια θα παρουσιαστεί σε έκθεση στη βρετανική βιβλιοθήκη.
Το αρχαίο αυτό τάμπλετ το οποίο περιέχει εξαιρετικά παραδείγματα γραφικού χαρακτήρα, ασκήσεις ορθογραφίας, και ωρολόγια προγράμματα, βρισκόταν αποθηκευμένο για 40 χρόνια.

Το αρχαίο που ανακαλύφθηκε στην Αίγυπτο δείχνει δύο σειρές που είναι γραμμένες στα ελληνικά, σκαλισμένες στο κερί, με μια «γραφίδα» από ένα παιδί που πιστεύεται ότι είναι οκτώ ή εννέα ετών, σύμφωνα με τη Telegraph.

Ο Roly Keating, διευθύνων σύμβουλος της βρετανικής Βιβλιοθήκης, δήλωσε:
«Αυτό είναι ένα αντικείμενο που νομίζω ότι το είχαμε ξεχάσει και σίγουρα είναι κάτι που έχει να δει το κοινό από τη δεκαετία του '70».
Ουσιαστικά πρόκειται για μία εργασία ενός παιδιού δημοτικού σχολείου τον 2ο αιώνα μ.Χ. στην Αίγυπτο και το αρχαίο αυτό τάμπλετ έχει το μέγεθος ενός iPad mini.
«Αυτό που μας κόβει την ανάσα είναι ότι μπορούμε να δούμε την προσπάθεια ενός παιδιού στα ελληνικά πριν από 1.800 χρόνια».
Το αρχαίο αυτό τάμπλετ θα παρουσιαστεί στη Βρετανική Βιβλιοθήκη, στο πλαίσιο της έκθεσης «Writing: Making Your Mark exhibition between » μεταξύ 26 Απριλίου και 27 Αυγούστου.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Μάνα των ορφανών
(Mama wa Yatima - Mother of Orphans)

Μια υπέροχη εικόνα από την Αφρική. 
«Mama wa Yatima» σημαίνει «Μητέρα Ορφανών» στα Σουαχίλι. 
(Ευχαριστώ τον Ρουμάνο Πατριαρχικό σύμβουλο Αντρέι Βλαντρεάνου για την εικόνα που προσέφερε στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Κένυας.) 
A lovely icon from Africa. 
"Mama wa Yatima" means "Mother of Orphans" in Swahili. 
(My thanks to the Romanian Patriarchal advocate Andrei Vladareanu for the image of this icon he commissioned for the Kenyan Orthodox Church.) 

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2019

Η μεγάλη τύχη για ένα παιδί να έχει τους παππούδες και τις γιαγιάδες στη ζωή του - Grandparents contribute to children's wellbeing

Όσοι είχαμε την τύχη να έχουμε κοντά μας τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας ξέρουμε τι ευλογία ήταν αυτή για εμάς. 
Ο δεσμός αυτός είναι μοναδικός, γιατί ο παππούς και η γιαγιά μπορούν να αγαπούν το παιδί διαφορετικά. 
Με μια αγάπη απαλλαγμένη από προσδοκίες και το αυστηρό μάτι του γονέα. Είναι μια αγάπη αλλιώτικη, που περικλείει και σένα μέσα. Σε αγαπάνε μέσα από το παιδί σου, και το αγαπάνε γιατί είναι η συνέχειά σου.
Αυτή η μεγάλη αγκαλιά των παππούδων δεν κάνει το παιδί μαλθακό και κακομαθημένο, το κάνει δυνατό, του παρέχει συναισθηματική ασφάλεια και πληρότητα. 
Και δεν το λέμε εμείς αλλά και οι έρευνες. 
Ας πάμε να δούμε και μερικά στοιχεία που ίσως δεν γνωρίζαμε.

Τα παιδιά που έχουν κοντά τους και γιαγιάδες και παππούδες…
1. Θωρακίζονται συναισθηματικά

Σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης τα παιδιά που μεγαλώνουν κοντά στους παππούδες τους είναι πιο υγιή συναισθηματικά και παρουσιάζουν μικρότερα προβλήματα συμπεριφοράς, ενώ μπορούν να αντιμετωπίσουν σθεναρά τις δυσκολίες της ζωή τους. 
Με λίγα λόγια, οι παππούδες και γιαγιάδες παρέχουν στα εγγόνια τους μια αίσθηση ασφάλειας και υποστήριξης που τα βοηθά τα παιδιά να διαχειρίζονται καλύτερα τις αντιξοότητες.

2. Διαχειρίζονται καλύτερα το άγχος

Σύμφωνα με έρευνα τα παιδιά γνωρίζουν την «ιστορία» της οικογένειας τους και που είναι σε θέση αν την βιώνουν μέσα από τις διηγήσεις των παππούδων τους είναι πιο ανθεκτικά συναισθηματικά, έχουν καλύτερο έλεγχο της ζωής τους ακόμα και όταν ο «έξω» κόσμος δείχνει να καταρρέει.
Για του λόγου το αληθές, μια ομάδα ερευνητών μελέτησε την ψυχολογία των παιδιών μετά την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου, για να διαπιστώσει ότι τα παιδιά που γνώριζαν πολλά για τις οικογενειακές ρίζες τους, ήταν σε θέση να διαχειριστούν καλύτερα το άγχος. 
Πως λειτουργεί αυτό; 
Όταν ένα παιδί μαθαίνει για τα δύσκολα χρόνια των παππούδων του, για τις ζωές τους, για το πώς επιβίωσαν και πώς τελικά τα κατάφεραν στα δύσκολα χρόνια, το βοηθά να κατανοήσει ότι είναι μέρος αλλά και συνέχεια μιας όμορφης ιστορίας, που δεν αφορά μόνο αυτά. 
Του δημιουργεί το αίσθημα του «ανήκω», του προσφέρει ασφάλεια και τη δυνατότητα να ανταποκρίνεται ψύχραιμα στις στρεσογένες καταστάσεις.

3. Μαθαίνουν να σέβονται τους ηλικωμένους
Η επαφή με τον παππού και τη γιαγιά, δημιουργεί σεβασμό και αγάπη για τους ηλικιωμένους, γεγονός πάρα πολύ σημαντικό, ειδικά για την εποχή μας που η προχωρημένη ηλικία απαξιώνεται όλο και περισσότερο. 
Σε αυτό συνηγορεί και ανάλογη μελέτη από το Βέλγιο σύμφωνα με την οποία τα παιδιά που μεγάλωσαν κοντά στους παππούδες τους ήταν λιγότερο πιθανό να εκδηλώσουν προκαταλήψεις έναντι των ηλικιωμένων.

4. Η σχέση παππούδων και εγγονιών θωρακίζει την ψυχική υγεία και των δύο
Μια μελέτη του Boston College το 2014 συνέδεσε τις ζεστές συναισθηματικές σχέσεις μεταξύ παππούδων και ενήλικων εγγονιών με χαμηλότερα ποσοστά κατάθλιψης και για τις δυο πλευρές.
Όσον αφορά τους παππούδες και τις γιαγιάδες η επαφή τους με νέα ερεθίσματα και καινούριες ιδέες τους «ανανέωνει» ενώ όσον αφορά τα εγγόνια, επωφελούνται από την εμπειρία ζωής και τις συμβουλές που μοιράζονται με τους παππούδες τους.

5. Τα εγγόνια χαρίζουν περισσότερα χρόνια ζωής στους παππούδες τους
Η επιστήμη είναι σαφής. 
Οι γιαγιάδες και οι παππούδες που είναι ενεργοί στο μεγάλωμα των εγγονιών τους κερδίζουν κατά μέσο όρο πέντε επιπλέον χρόνια ζωής!

Απόδοση από mother.ly
Έλενα Θάνου
themamagers
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι