Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Ενδείξεις ότι ένα παιδί είναι παραμελημένο

Υπάρχουν διάφορες ενδείξεις που μπορεί κάποιος να διαπιστώσει ότι ένα παιδί είναι παραμελημένο από τους γονείς του. Κάποιες είναι εμφανείς σε τρίτους, κάποιες άλλες όχι και τόσο. Πάμε να δούμε μερικές που ανήκουν στην πρώτη κατηγορία...

Η πρώτη ένδειξη που μαρτυρά ότι ένα παιδάκι είναι παραμελημένο από τους γονείς του είναι τα ρούχα που φοράει. Μπορεί να είναι βρώμικα, σε εμφανώς λάθος μέγεθος και γενικά επιλογές που δε δικαιολογούνται από την οικονομική επιφάνεια των γονιών του.

Από εκεί και πέρα, όταν ένα παιδάκι δεν είναι λουσμένο, έχει άκοπα νύχια και γενικά δεν πληροί κάποιους βασικούς κανόνες υγιεινής, είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι οι γονείς του δεν ασχολούνται μαζί του.

Αν τύχει να καλέσετε ένα παιδάκι στο πάρτι του μικρού σας και παρατηρήσετε να τρώει σαν να μην υπάρχει αύριο και να κάνει το ίδιο σε επόμενη επίσκεψη με τους γονείς του σπίτι σας, κάτι δεν πάει καλά στην καθημερινότητά του. Μέσα στο όλο σας ενδιαφέρον, μην παρασυρθείτε και ανοίξετε σχετική κουβέντα στους γονείς του, γιατί το πιθανότερο είναι να δημιουργηθεί παρεξήγηση!

Πολλά πρωινά που πάτε να αφήσετε το μικρό σας στο σχολείο, έχετε παρατηρήσει ότι ένα συγκεκριμένο παιδάκι φτάνει πάντα με καθυστέρηση. Αυτό βέβαια από μόνο του λέει πολλά και τίποτα ταυτόχρονα, καθώς πρέπει να συνδυαστεί και με άλλες ενδείξεις για να εξαχθεί ασφαλές συμπέρασμα ως προς το αν είναι όντως παραμελημένο ή όχι.

Επίσης, το παραμελημένο παιδί δείχνει να μην έχει διδαχθεί βασικούς κανόνες συμπεριφοράς, με αποτέλεσμα να φέρεται με μη επιτρεπτούς τρόπους σε άλλα παιδάκια και ενηλίκους.

Τέλος, χωρίς να είναι απόλυτο, ένα παραμελημένο παιδί θα το δείτε να απομονώνεται από τα άλλα παιδάκια και να είναι ελάχιστα κοινωνικό. Και λέμε ότι δεν είναι απόλυτο, γιατί απλά μπορεί να είναι κλειστός χαρακτήρας ή ντροπαλό και να μην έχει να κάνει με παραμέληση από το σπίτι του.

Πηγή: mother.gr

Μέσα στις κλειστές πόρτες «ήσυχων οικογενειών»

Το αγόρι βρισκόταν στο δωμάτιό του και δεν μπορούσε να κοιμηθεί, ο αδελφός του κι εκείνος είχε κλείσει απαλά τα μάτια του. Από τη χαραμάδα της πόρτας παρατηρούσε την ταραγμένη μορφή της μητέρας του να πηγαινοέρχεται πάνω κάτω στο σαλόνι, η ψυχή της διακατεχόταν από έντονη ανησυχία.
Σκεφτόταν το γάμο της, ήταν μικρό κοριτσάκι όταν έδεσε τη ζωή της με τον άνθρωπο που αγαπούσε, άφησε πίσω της σπουδές, ξεγνοιασιά και χαρές της νιότης, όλες εκείνες τις μικρές εφηβικές χαρές. Αλλά ήταν εκείνος ο έρωτας που φτερούγιζε στην καρδιά της και ποθούσε διακαώς την ένωση της ζωής της με εκείνον που αγαπούσε.

Και δεν μπορούσε να καταλάβει πώς αυτός ο ευτυχισμένος γάμος που ονειρευόταν δεν ήρθε ποτέ, πώς έφτασαν ως εδώ τα πράγματα;
Πώς έφτασε στο σημείο αντί για ευτυχισμένες μέρες και στιγμές να μετράει μώλωπες και χτυπήματα που άφηναν σημάδια όχι μόνο στο κορμί, αλλά περισσότερο την ίδια την ψυχή.
Δεν ξέρω πού έφταιξα, σκεφτόταν, εγώ όλα περιποιημένα, τακτοποιημένα ήθελα να τα έχω. Τον αγαπάω, είναι η ζωή μου, δεν ξέρω γιατί με μισεί, δεν ξέρω γιατί με πληγώνει τόσο πολύ.’’
Το αγόρι ήταν ένα παιδί που δε χαμογελούσε εύκολα, οι συμμαθητές του τον περιέγραφαν ως έναν κλειστό, αλλά καλόκαρδο χαρακτήρα. Πολλές φορές διεπόταν από μία ανεξήγητη επιθετικότητα προς άλλους μαθητές, ακόμη και σε καθηγητές. 
Δεν ανοιγόταν, μία αδιόρατη μελαγχολία καθρεφτιζόταν στο πρόσωπό του. Ίσως και να σκεφτόταν την ώρα που το κουδούνι θα χτυπήσει, θα επιστρέψει σπίτι και θα δει τη μητέρα του με μώλωπες για ακόμη μία φορά.
Η μητέρα του συνήθως του έλεγε «χτύπησα στο μπάνιο αγάπη μου», προσπαθώντας να ηρεμήσει την ταραγμένη του ψυχή. Αλλά εκείνος ήξερες, δεν πίστευε πια εύκολες δικαιολογίες...
Ξαφνικά, η πόρτα άνοιξε. Το αγόρι επέστρεψε ξανά στο σαλόνι και η γυναίκα κάπως ηρέμησε. Μπήκε μέσα ένας άνδρας, μάλλον θα είχε βγει για να πάρει τσιγάρα. Χτύπησε τόσο δυνατά την πόρτα που κόντεψε να σπάσει, όπως κι εκείνη η καρδιά του, βλέποντας εκείνο το άγριο βλέμμα που τον προέτρεψε να τρέξει ξανά στο δωμάτιο.
Για να δει από εκείνη τη χαραμάδα εκείνο το χέρι του να σηκώνεται με οργή και τη μητέρα του να πέφτει με δύναμη στο πάτωμα, για να αρχίσει να ξεσπάει μετά την οργή του σε αντικείμενα πια, αναθεματίζοντας και βρίζοντας τη μοίρα, την τύχη, το θεό, τα παιδιά και τη γυναίκα του για το κατάντημά του.

Ξάπλωσε στο κρεβάτι του και κατηγορούσε τον εαυτό του: 

«Φταίω εγώ; Άρα είμαι λίγος; Ίσως αν ήμουν καλύτερος μαθητής, καλύτερο παιδί, αν δεν ήμουν κι εγώ μερικές φορές τόσο αντιδραστικός έφηβος να με αγαπούσε λίγο ο πατέρας μου, μερικές φορές με μισώ που ζητιανεύω αυτή την αγάπη του.»

Η γυναίκα δεν κοιμήθηκε, ξάπλωσε στο κρεβάτι και άφησε τα δάκρυά της να κυλήσουν στο μαξιλάρι, όπως τόσες και τόσες φορές. 
Πόσες φορές έκλαψε , αλλά βρέθηκε αντιμέτωπη με βλέμματα οργής συγγενών γιατί «ήθελε να χαλάσει το σπίτι της». Πόσες φορές αισθάνθηκε ενοχές, τύψης, αναξιότητας για εκείνα τα όνειρα ευτυχίας που σβήστηκαν από εκείνους τους μώλωπες στο κορμί και τα σημάδια στην ψυχή. 
Έπρεπε να πιστέψει περισσότερο στον εαυτό της, να καταλάβει ότι δεν ήταν αδύναμη, απλά έπεισε τον εαυτό της ότι είναι.

Για τη βία που βρίσκεται δίπλα μας, γύρω μας. 
Μέσα στις κλειστές πόρτες «ήσυχων οικογενειών». Ας δώσουμε ένα τέλος στη βία, πρέπει. 
Κι όπως έλεγε και ο αξέχαστος Μάνος Χατζιδάκις: 
«Όποιος δε φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, έχει αρχίσει να του μοιάζει..»

Μαρία Σκαμπαρδώνη
Ο Κλόουν

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

«Ευτυχισμένος γονέας - Ευτυχισμένο παιδί»

Ανοικτό Λαϊκό Πανεπιστήμιο
Συνεχίζονται οι εγγραφές για τον Α΄ Κύκλο Μαθημάτων του Ανοικτού Λαϊκού Πανεπιστημίου, της διδακτικής περιόδου 2017-18, με θέμα: «Ευτυχισμένος γονέας - Ευτυχισμένο παιδί», σε Χανιά, Ρέθυμνο, Ηράκλειο

Σκοπός προγράμματος, εγγραφές
Σκοπός του προγράμματος είναι - με την συμβολή της επιστημονικής γνώσης- οι συμμετέχοντες γονείς να καλλιεργήσουν και να αναπτύξουν τις δεξιότητες του θετικού γονέα, ώστε να γίνουν πρωτίστως οι ίδιοι πιο ευτυχισμένοι, και να εμπνεύσουν τα παιδιά τους με ένα θετικό πρότυπο ζωής, που θα τα οδηγήσει στο να δημιουργήσουν με αυτοπεποίθηση, αυτοεκτίμηση και υπευθυνότητα την δική τους ευτυχισμένη και επιτυχημένη ζωή.
Δικαίωμα εγγραφής έχει οποιοσδήποτε χωρίς κανένα ηλικιακό ή μορφωτικό περιορισμό, απλά και μόνο καταβάλλοντας την σχετική και εφάπαξ συνδρομή εγγραφής. 
Ειδική έκπτωση συνδρομής για Ομάδες 5 ατόμων και άνω, Ανέργους, Πολύτεκνους/Τρίτεκνους/Μονογονεϊκές οικογένειες, Φοιτητές, ΑμΕΑ, Άτομα άνω των 65 ετών. 

Οι εγγραφές γίνονται αυστηρά με σειρά προτεραιότητας και πραγματοποιούνται ηλεκτρονικά μέσω της ιστοσελίδας: www.alp.gr Οι θέσεις είναι περιορισμένες.
Με την ολοκλήρωση των μαθημάτων οι συμμετέχοντες και έχοντες τηρήσει τον ειδικό κανονισμό παρακολούθησης, λαμβάνουν σχετική βεβαίωση.

Χανιά
Η έναρξη των μαθημάτων θα γίνει την Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου 2017 και θα ολοκληρωθούν σε 10 εβδομαδιαίες διαλέξεις, κάθε Δευτέρα, ώρες 17:30 έως 20:00, στην Αίθουσα της Συνεταιριστικής Τράπεζας Χανίων, Ελ. Βενιζέλου 28-32.

Στον παραπάνω κύκλο μαθημάτων, που θα ολοκληρωθεί σε 10 διαλέξεις, τα σχετικά θέματα θα αναλύσουν ειδικοί παιδαγωγοί, σύμβουλοι οικογένειας, ψυχολόγοι, παιδοψυχολόγοι. κ.α. 

Ενδεικτικά αναφέρονται οι: Παναγιώτης Κορδούτης, Πρόεδρος Τμ. Ψυχολογίας Παντείου Πανεπιστημίου, Καθηγητής Κοινωνικής Ψυχολογίας διαπροσωπικών σχέσεων, Ζήσης Παπαθανασίου, Επ. Καθηγητής Γυναικολογίας Α.Π.Θ, Μηλιωρίτσα Σοφιάνα,Ψυχολόγος, Παναγιώτης Αντωνόπουλος, Ψυχολόγος, Γεωργία Κιζιρίδου, Εξελικτική Σχολική Ψυχολόγος MSc Α.Π.Θ., Δήμητρα Βαΐτσου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια, Ευγενία Δουβαρά, Ψυχολόγος, Μαρία Λασιθιωτάκη Ψυχολόγος κ.α.

Περισσότερες πληροφορίες: 
τηλ: 2821501060-6932447016 (Καθημερινά 10:00-15:00) 
email: info@alp.gr. 

Ηράκλειο
Η έναρξη των μαθημάτων θα γίνει την Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017 και θα ολοκληρωθούν σε 10 εβδομαδιαίες διαλέξεις, κάθε Δευτέρα, ώρες 17:30 έως 20:00, στην Αίθουσα της Παγκρήτειας Συνεταιριστικής Τράπεζας, Ικάρου 5.

Στον παραπάνω κύκλο μαθημάτων, που θα ολοκληρωθεί σε 10 διαλέξεις, τα σχετικά θέματα θα αναλύσουν ειδικοί παιδαγωγοί, σύμβουλοι οικογένειας, ψυχολόγοι, παιδοψυχολόγοι. κ.α. 
Ενδεικτικά αναφέρονται οι: Παναγιώτης Κορδούτης, Πρόεδρος Τμ. Ψυχολογίας Παντείου Πανεπιστημίου, Καθηγητής Κοινωνικής Ψυχολογίας διαπροσωπικών σχέσεων, Δήμητρα Βαΐτσου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια, Ευγενία Δουβαρά, Ψυχολόγος, Μαρία Λασιθιωτάκη Ψυχολόγος, Ακαλέστου Λαμπρινή-Θεοδώρα, Ψυχολόγος, Παναγιώτης Αντωνόπουλος, Ψυχολόγος, Ζήσης Παπαθανασίου, Επ. Καθηγητής Γυναικολογίας Α.Π.Θ., Μηλιωρίτσα Σοφιάνα,Ψυχολόγος.

Κατά την διάρκεια αλλά και μετά την λήξη των μαθημάτων οι σπουδαστές θα έχουν πρόσβαση σε πλούσιο εκπαιδευτικό υλικό.
Περισσότερες πληροφορίες: www.alp.gr 
τηλ: 2821501060-6932447016 
(Καθημερινά 10:00-15:00) 
email: info@alp.gr. 

Ρέθυμνο
Η έναρξη των μαθημάτων θα γίνει την Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου 2017 και θα ολοκληρωθούν σε 10 εβδομαδιαίες διαλέξεις, κάθε Δευτέρα, ώρες 17:30 έως 20:00, στο «Σπίτι του Πολιτισμού», Πλατεία Μικρασιατών.

Τα θέματα του παραπάνω κύκλου 
θα αναπτύξουν εκλεκτοί εισηγητές.
Ενδεικτικά αναφέρονται οι: Γιώργος Κοντογιώργης, Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου, Τσεμπερλίδου Κατερίνα, Συγγραφέας, blogger, Inspirational Speaker, Νίκος Αυγελής, Καθηγητής Φιλοσοφίας Α.Π.Θ., Νάνσυ Μαλιέρου, Συγγραφέας, Σαπαρδάνης Κωνσταντίνος, Συγγραφέας, κ.α.

Περισσότερες πληροφορίες: www.alp.gr 
τηλ: 2821501060-6932447016 
(Καθημερινά 10:00-15:00) email: info@alp.gr.

Φτάνει πια!

Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Θέλω πολλές φορές να φωνάξω σε πολλούς γονείς «φτάνει πια!» -και θα ήθελα, πραγματικά, να βρω τη δύναμη να το κάνω αυτό κάποια στιγμή.
Ομολογώ ότι πολλές συμπεριφορές γονιών με βγάζουν εκτός εαυτού και ειλικρινά χωρίς να θέλω να κατακρίνω τους άλλους με κακεντρέχεια ή για να φανώ – ούσα ένα άτομο με πολλά ελαττώματα - αρχίζω να βλέπω και να αποφεύγω και εγώ συμπεριφορές ανθρώπων που πληγώνουν ψυχές και άθελα τους αλλά και εν γνώσει τους, ειδικά όταν η ψυχή εκείνη είναι ένα κομμάτι δικό τους, από τα σπλάχνα τους.

Φτάνει πια με τους γονείς εκείνους που «θυσιάζονται» ή κάνουν τα πάντα για τα παιδιά τους. 

Φράσεις που δημιουργούν όχι μόνο ενοχικά σύνδρομα σε πολλά παιδιά, αλλά χρησιμοποιούνται και ως μέσο συναισθηματικού εκβιασμού από τους γονείς προκειμένου το παιδί να σπουδάσει αυτό που θέλουν εκείνοι ή να θεωρήσει δικές του αποφάσεις για τη ζωή που πήραν για λογαριασμό του εκείνοι.

Φτάνει πια με αυτές τις παρωχημένες και, πραγματικά, ανούσιες φράσεις τύπου: «διαβάσαμε, περάσαμε, σπουδάσαμε, πετύχαμε». 

Λάθος και πάλι λάθος. Τα παιδιά είναι αυτόνομες υπάρξεις που ό,τι διαβάζουν και καταφέρνουν στη ζωή το κάνουν μόνα τους, χωρίς την ύπαρξη κάποιου μπαμπά, μαμά ή φωστήρα.

Φτάνει πια με την εμμονή για ανώτερες Πανεπιστημιακές σπουδές, για Νομικές και Ιατρικές, φτάνει πια με τα ανεκπλήρωτα όνειρα και απωθημένα των γονιών που «πνίγουν» και πέφτουν επάνω στα παιδιά, παραγκωνίζοντας τις δικές τους ανάγκες και την επιτυχία τους στη ζωή αυτή. 

Τα παιδιά –όπως και ο κάθε άνθρωπος- έχει τις δικές του ανάγκες, όνειρα, ταλέντα, τα δικά του «θέλω». Και ερχόμαστε στον κόσμο αυτό για να ζήσουμε και να είμαστε εμείς, όχι ο δικηγόρος που δεν έγινε ο μπαμπάς ή η Ιατρική που άφησε η μαμά για να μας μεγαλώσει, αλλά ούτε και κανένας άλλος.

Φτάνει πια με τη μανία για έναν έλεγχο γεμάτο άριστα. Κανένα «Α», «Β», «Γ», δεν υπογράφει την επιτυχία στη ζωή. Και η είσοδος σε καμία σχολή δε σημαίνει επιτυχία απόλυτα. 
Φτάνει, ειλικρινά, με τις δωροδοκίες τύπου «αν γράψεις καλά θα σου πάρω εκείνη την κούκλα, εκείνο το κινητό, εκείνο τον υπολογιστή, εκείνο το tablet.»

Δε θα άντεχα να μην τα γράψω αυτά. 
Αλλά, ειλικρινά, πόσο μπορεί μία σκληρή λέξη όπως «είσαι τεμπέλης» ή «ανίκανος» να επηρεάσει την ψυχή ενός παιδιού!

Και ναι, ξέρω ότι πολλοί διαβάζοντας αυτές τις γραμμές θα ήθελαν να φωνάξουν δυνατά μαζί μου:

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!!!!

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή σε Παιδιά

Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή
Εκτιμάται ότι πάνω από 7.500 παιδιά στην Ελλάδα ηλικίας έως 14 ετών εκδηλώνουν Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή, η οποία περιλαμβάνει ιδεοληψίες και καταναγκασμούς και χαρακτηρίζεται από ένα έντονο και βασανιστικό αίσθημα αμφιβολίας και ενοχής. 
Οι ιδεοληψίες είναι ακούσιες ανεπιθύμητες σκέψεις, εικόνες ή παρορμήσεις, οι οποίες συμβαίνουν παρά τη θέληση του παιδιού προκαλώντας του έντονο αίσθημα δυσφορίας και φόβου και από τις οποίες δεν μπορεί να απεγκλωβισθεί. 
Όσο μάλιστα περισσότερο προσπαθεί να απαλλαγεί από τις ιδεοληψίες, τόσο αυτές πολλαπλασιάζονται και επιμένουν βασανίζοντάς το. 
Ένα παιδί με Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή προκειμένου να απαλλαγεί από το δυσάρεστο αίσθημα αμφιβολίας και επικείμενης απειλής που οι ιδεοληψίες του προκαλούν, προβαίνει σε μια σειρά εκούσιων καταναγκασμών που στόχο έχουν να προλάβουν ή να διώξουν το αίσθημα της απειλής και να μειώσουν τη δυσφορία. 
Ο έλεγχος της ίδιας πράξης ξανά και ξανά ή οι επαναλήψεις της ίδιας πράξης είναι καταναγκασμοί. 
Το παιδί ή ο έφηβος συχνά γνωρίζει ότι οι φόβοι του και οι καταναγκασμοί του είναι παράλογοι ή υπερβολικοί, ωστόσο όμως νιώθει αναγκασμένο να τους εκτελεί ανελλιπώς και απαρέγκλιτα.
Η μέση ηλικία έναρξης της διαταραχής είναι τα 10 έτη, ενώ υπολογίζεται ότι το 50% των ενηλίκων με Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή εκδήλωσαν τη διαταραχή στη διάρκεια της παιδικής τους ηλικίας! 
Αυτό σημαίνει ότι ένα μεγάλο ποσοστό των ατόμων με τη διαταραχή την εκδηλώνει νωρίς στην ζωή του! Σύμφωνα με τις διεθνείς μελέτες, ωστόσο, κατά μέσο όρο μεσολαβούν 12 με 17 έτη από τη στιγμή που το άτομο θα εκδηλώσει τη διαταραχή μέχρι τη στιγμή που θα ζητήσει βοήθεια από έναν ειδικό ψυχικής υγείας. 
Αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο διάστημα, αν μάλιστα αναλογιστούμε ότι πρόκειται για μία ιδιαίτερα βασανιστική διαταραχή, η οποία προκαλεί μεγάλη επιβάρυνση στο ίδιο το παιδί αλλά και στο οικείο του περιβάλλον. 
Ενδεικτικό της σοβαρότητας της διαταραχής είναι το γεγονός ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας την κατατάσσει στις 10 πιο βασανιστικές διαταραχές, ψυχικές και μη! 
Μάλιστα όσο πιο νωρίς ένα παιδί εκδηλώσει τη διαταραχή, τόσο μεγαλύτερες είναι οι επιπτώσεις της και η επιβάρυνσή της. 
Ο ρόλος της πρόληψης αλλά και της έγκαιρης διάγνωσης και θεραπείας της διαταραχής σε μία τόσο σημαντική περίοδο της ζωής του παιδιού κρίνονται αναμφισβήτητα κρίσιμες.
Ένας από τους λόγους που η διάγνωση καθυστερεί σε ό,τι αφορά τα παιδιά-και αυτό αποτελεί διεθνές και όχι μόνο ελληνικό φαινόμενο-είναι το γεγονός ότι τα συμπτώματά της δεν είναι ευρέως γνωστά, ώστε να αναγνωρίζονται έγκαιρα και να λαμβάνεται δράση. 
Σε αυτό έρχεται να προστεθεί το γεγονός ότι πολλά παιδιά με τη διαταραχή συνήθως την κρατούν κρυφή από το περιβάλλον τους, διότι νιώθουν ενοχές και ντροπή για όσα σκέφτονται και πράττουν εξαιτίας της.

Αν επομένως το παιδί σας σάς μιλήσει για τις ανησυχίες του ή αν εσείς παρατηρήσετε κάποιες ασυνήθιστες συμπεριφορές, υπάρχουν ορισμένα πράγματα που χρειάζεται να έχετε υπόψη σας καθώς θα του μιλάτε, ώστε να μπορέσετε να κρίνετε αν οι ανησυχίες του και οι συμπεριφορές του θα μπορούσαν ή όχι να αποτελούν συμπτώματα της διαταραχής.
Πρώτα-πρώτα χρειάζεται να έχετε υπόψη σας ότι τα περισσότερα παιδιά, ιδιαίτερα τα πολύ μικρά, περνούν μία φάση στην ανάπτυξη τους, η οποία είναι κυριολεκτικά βουτηγμένη στις ρουτίνες. 
Οι ρουτίνες αυτές τους προσφέρουν μία αίσθηση ασφάλειας και σιγουριάς, τα κάνουν να αισθάνονται καλά και θεωρούνται φυσιολογικές. 
Τέτοιες ρουτίνες μπορεί να γίνονται την ώρα που ένα παιδί πηγαίνει για ύπνο, για παράδειγμα. Άλλα παιδιά αρέσκονται να οργανώνουν τα πράγματά τους και τον χώρο τους με συγκεκριμένο τρόπο.

Πότε λοιπόν χρειάζεται να ανησυχήσετε; 
Χρειάζεται να ανησυχήσετε αν κάποιες συνήθειες ή ρουτίνες παίρνουν πολύ χρόνο στο παιδί σας, του προκαλούν δυσφορία και αίσθημα εξαναγκασμού και δυσχεραίνουν την καθημερινότητά του εμποδίζοντάς το σε ό,τι αφορά τις κοινωνικές του συναναστροφές και τις σχολικές του υποχρεώσεις. 
Για παράδειγμα, αν το παιδί σας σάς ζητάει συχνά να παραμείνει σπίτι για να ‘ολοκληρώσει’ μία ‘ελλιπή’ εργασία για το σχολείο ή αν αρχίζει να αποσύρεται από τις συνηθισμένες του εξωσχολικές δραστηριότητες, όπως τα μαθήματα χορού, το ποδόσφαιρο ή ακόμη το παιχνίδι με φίλους. 
Επιπλέον, αν το να διακόπτεται μία ρουτίνα οδηγεί σε δυσανάλογο και αδικαιολόγητο άγχος, θυμό ή επιθετικότητα, αυτό αποτελεί ένδειξη ότι είναι πιθανόν να υπάρχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή. 
Μία άλλη ένδειξη που συνήθως συνοδεύει την έναρξη της διαταραχής είναι μία αισθητή μείωση στην αίσθηση σιγουριάς και αυτοπεποίθησης που νιώθει το παιδί στο σχολείο ή/και στις συναναστροφές του.

Μιλώντας με το παιδί σας είναι σημαντικό να δημιουργήσετε ένα κλίμα εμπιστοσύνης και αποδοχής ώστε να νιώσει ότι μπορεί να σας μιλήσει ανοιχτά για ό,τι το απασχολεί. 
Αν χρειαστεί, θα πρέπει με τις ερωτήσεις σας να το διευκολύνεται να εκφράσει αυτό που νιώθει
Τέτοιες ερωτήσεις μπορεί να είναι: 
«Φαίνεται ότι κάτι σε απασχολεί όλη την ώρα, θέλεις να μου μιλήσεις για αυτό; Όλοι οι άνθρωποι έχουμε ανησυχίες, θέλεις να μου πεις τι απασχολεί εσένα; Έχω προσέξει ότι επαναλαμβάνεις τις ίδιες πράξεις, εσύ το έχεις προσέξει; Μπορείς να το σταματήσεις; Αν το σταματήσεις, τι θα γίνει μετά; Πώς θα αισθάνεσαι;’ Ανησυχείς ότι κάτι κακό μπορεί να συμβεί»; 
 Αρκετές φορές, ιδιαίτερα με τα μικρότερα παιδιά, ίσως χρειαστεί να είστε περισσότερο κατευθυντικοί στις ερωτήσεις σας. 
Για παράδειγμα, μπορείτε να ρωτήσετε: 
«Αν σταματήσεις αυτό που κάνεις, φοβάσαι ότι κάτι κακό θα συμβεί σε εσένα ή σε εμάς»;
Συχνά ένα παιδί μπορεί ευκολότερα να κατανοήσει τα συναισθήματά του μέσω της ταύτισής του με ένα άλλο πρόσωπο, όπως με έναν χαρακτήρα σε μία ιστορία. 
Υπάρχουν αρκετά βιβλία...