Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2018

Μία συνάντηση με την Αλήθεια
– Έλα και δες με τα ίδια σου τα μάτια.


* Οι πρώτοι μαθητές του Χριστού, Ανδρέας και Ιωάννης, μεταφέρουν το μήνυμα της Αλήθειας και σε άλλους ανθρώπους

* Ο Φίλιππος μιλάει για το Μεσσία Χριστό στο φίλο του Ναθαναήλ, ο οποίος αποφασίζει να τον γνωρίσει από κοντά
* Ο Ναθαναήλ πιστεύει στο Χριστό, που υπόσχεται σε όσους τον ακολουθήσουν την αποκάλυψη της Αλήθειας

Οι πρώτοι μαθητές του Χριστού
Ο Φίλιππος προσκαλεί το Ναθαναήλ να γνωρίσει το Χριστό


«Το ταξίδι μου, που, μετά τη συνάντηση με το Χριστό, φαινόταν να μετατρέπεται από αναζήτηση της αλήθειας σε πορεία μέσα στην Αλήθεια, με οδήγησε στην περιοχή της Παλαιστίνης. Εκεί ξεκίνησαν όλα, όταν ο Ιωάννης ο Βαπτιστής αναγνώρισε το Χριστό ως το Μεσσία που όλοι περίμεναν.
Οι καιροί είναι πραγματικά δύσκολοι αυτή την εποχή στη Γαλιλαία. Φήμες έρχονται από παντού για την οργή του βασιλιά Ηρώδη που δεν θα αργήσει να ξεσπάσει εναντίον του Ιωάννη του Βαπτιστή. 
Αυτό το καταλαβαίνει πια και ο ίδιος ο Ιωάννης. 
Άλλωστε γνωρίζει ότι η αποστολή του έχει ολοκληρωθεί, διότι έχει έρθει στον κόσμο η Αλήθεια, για την οποία τόσο καιρό προφήτευε. 
Νιώθοντας ότι το τέλος πλησιάζει ζητάει από τους μαθητές του, Ανδρέα και Ιωάννη, να ακολουθήσουν το Χριστό. 
Και οι δύο ανταποκρίθηκαν πρόθυμα στην προτροπή του δασκάλου τους και ζήτησαν από το Χριστό να τους δεχτεί ως μαθητές του. 
Σε αυτούς τους δύο δεν άργησε να προστεθεί και ο Φίλιππος, που καταγόταν από την περιοχή της Γαλιλαίας. Η αποκάλυψη της Αλήθειας ήταν συγκλονιστική για τους μαθητές: ο Μεσσίας είχε έρθει στον κόσμο.
Ο Φίλιππος γρήγορα αναζητά τον αδελφικό του φίλο Ναθαναήλ και του λέει:
– Ήρθε εκείνος, για τον οποίο μίλησε ο Μωυσής και οι προφήτες. Αυτός είναι ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ.
Ο Ναθαναήλ δε δείχνει να ενθουσιάζεται από τα λόγια του φίλου του. Φαντάζεται ότι άλλος ένας προφήτης, σαν αυτούς που κατέκλυζαν την Παλαιστίνη εκείνους τους δύσκολους καιρούς, έχει ενθουσιάσει τον Φίλιππο. Άλλωστε, πώς είναι δυνατόν ο Μεσσίας να κατάγεται από μια τόσο μικρή πόλη, όπως η Ναζαρέτ;
Απαντά λοιπόν κουρασμένα στο Φίλιππο:
– Πώς είναι δυνατόν να προέλθει κάτι καλό από τη Ναζαρέτ;
Ο Φίλιππος όμως δεν καταθέτει εύκολα τα όπλα. Είναι πεπεισμένος ότι αν ο Ναθαναήλ γνωρίσει το Χριστό θα διαλυθούν οι αμφιβολίες του. Έτσι απαντά στο Ναθαναήλ με μια πρόσκληση.
– Έλα και δες με τα ίδια σου τα μάτια.

Ξεκινά λοιπόνο Ναθαναήλ για να γνωρίσει τον άνθρωπο από τη Ναζαρέτ από κοντά. Ο Χριστός βλέποντας το Ναθαναήλ να πλησιάζει τού λέει:

– Να ένας γνήσιος Ισραηλίτης, που η καρδιά του δεν έχει κανένα δόλο. Σε είδα που ήσουν κάτω από μια συκιά, πριν σε συναντήσει ο Φίλιππος.
Ο Ναθαναήλ μένει έκπληκτος. Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ γνώριζε περισσότερα απ' όσα περίμενε. Έτσι, συγκλονισμένος από τα λόγια του Χριστού, τού λέει:
– Δάσκαλε, τώρα καταλαβαίνω ότι είσαι ο Yιός του Θεού.
Και τότε ο Ιησούς τον ρωτά:
– Αλήθεια, πιστεύεις ότι είμαι ο Yιός του Θεού, επειδή σου είπα ότι καθόσουν κάτω από μια συκιά; Σίγουρα θα δεις και πιο σπουδαία πράγματα από αυτό.
Ήταν αδύνατον πια για μένα να μην ακολουθήσω το Χριστό και τους μαθητές του. Ήμουν βέβαιος ότι το κάλεσμα αυτό προς το Ναθαναήλ ήταν ένα κάλεσμα ζωής προς όλους τους ανθρώπους όλων των εποχών για να ακολουθήσουν το Θεό και να ενωθούν μαζί του….». 
ebooks

Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

H γονεϊκή αφέλεια: To δικό µου παιδί να βλέπει τσόντα στο Internet; Α πα πα, ούτε κατά διάνοια (!!)

H εφηβεία των ΧΧΧ
To δικό µου παιδί να βλέπει τσόντα στο Internet; Α πα πα, ούτε κατά διάνοια. Και ας του έχω πάρει smartphone (από την Ε' Δημοτικού) και ας μην έχω ιδέα τι χαζεύει με τις ώρες όταν εγώ λείπω από το σπίτι (ή μαζεύω τα μάλλινα στο διπλανό δωμάτιο) και ας κοιμάται το βράδυ με το κινητό κάτω από το μαξιλάρι (τι, υστερίες θα κάνουμε τώρα; 

Η γενιά αυτή έτσι μεγαλώνει, δεν μπορείς να τους το απαγορεύσεις), και ας μην έχουμε μιλήσει ποτέ για την πορνογραφία (τι να πούμε δηλαδή, λέγονται με τους γονείς αυτά τα πράγματα;). 
Όχι, αποκλείεται. Το δικό μου παιδί δεν έχει μπει ποτέ στο Pornhub.

Η γονεϊκή αφέλεια είναι ένα βασικό σύμπτωμα. Και δεν αφορά βέβαια μόνο την Ελλάδα. Η προκαταρκτική ανάλυση των δεδομένων μιας έρευνας που διενήργησε το Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα (2016) σε 600 ζευγάρια παιδιών με έναν από τους γονείς τους κατέδειξε ακριβώς αυτό. 

Οι γονείς που πίστευαν ότι τα παιδιά τους (ηλικίας 14-18 ετών) έβλεπαν πορνογραφικό υλικό στο Internet ήταν οι μισοί από τα παιδιά που δήλωσαν ότι πράγματι έβλεπαν. Όσον αφορά δε τις διαφορετικές σεξουαλικές «τεχνικές», οι γονείς υποτιμούσαν ακόμη και 10 φορές αυτές που «έψαχναν» τα παιδιά τους.

H εγχώρια γονεϊκή αφέλεια όμως συνυπάρχει με ένα περίεργο μείγμα αδιαφορίας, ενοχής και ψευδοσυντηρητισμού. 

Γιατί αυτά αφορούν, σχεδόν πάντα, τα παιδιά των άλλων. Και βέβαια στο φόντο το ελληνικό σχολείο, που όσον αφορά τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση διανύει την Εποχή του Χαλκού (οι εξαιρέσεις προοδευτικών ιδρυμάτων και εκπαιδευτικών απλώς έρχονται να επιβεβαιώσουν τον κανόνα). 
«Στο σχολείο μπαίνεις και ξεχνάς τελείως την έννοια του σεξ» μου είχε πει ένας 15χρονος μαθητής από δημόσιο σχολείο της Αθήνας, στο πλαίσιο ενός ρεπορτάζ για την πρώτη γενιά εφήβων στην Ιστορία που μεγαλώνει με ανεξέλεγκτη πρόσβαση στο πορνό. «Δεν σ' το περνάνε καν σαν κάτι "απαγορευμένο". Είναι σαν να μην υπάρχει». 
Δεν χρειάζεται να απορεί λοιπόν κανείς γιατί τα adult sites έρχονται συχνά να πάρουν τη θέση της ανύπαρκτης sex education. 
Ήδη αρκετές έρευνες αποκαλύπτουν το σχεδόν αυτονόητο: το Διαδίκτυο παραμένει η βασική πηγή πληροφόρησης όσον αφορά το σεξ (μετά τους φίλους, τα αδέλφια, το σχολείο και - χα, χα, χα - τους γονείς).
..........
Στην Ελλάδα βέβαια κάτι τέτοιο μοιάζει ένα κακόγουστο αστείο, γιατί κανείς δεν θέλει να πιστεύει ότι ο 14χρονος γιoς του ή η 17χρονη κόρη του μπορεί να εκτίθεται οικειοθελώς σε τέτοιο υλικό. Και όμως, εκτός από την αφέλεια και το προαναφερθέν εκρηκτικό κοκτέιλ (αδιαφορία, ενοχή και ψευδοσυντηρητισμός) υπάρχει και άλλη επιλογή. 
Το «είμαι υποψιασμένος», μαθαίνω για τις επιπτώσεις της online τσόντας στον εφηβικό εγκέφαλο, έχω μια εποπτεία τού τι κάνει το παιδί μου στο Internet, ζητώ τις συμβουλές των ειδικών, εξηγώ ανοιχτά ότι αυτό είναι υλικό για «την ψυχαγωγία των ενηλίκων». Και βέβαια το πιο σημαντικό: έχω επίγνωση ότι στο smartphone οι έφηβοι δεν αναζητούν βιντεάκια με την Ντόρα τη μικρή εξερευνήτρια.

* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino το Σάββατο 17 Φεβρουαρίου 2018.
περισσότερα εδώ:tovima

Όταν η Sinéad O'Connor έκανε την μαγκιά του αιώνα...

Ακτιβισμός για κοινωνικά θέματα, το επιθετικό γράμμα στην Μiley Cyrus, το μποϋκοτάρισμα στα βραβεία Grammy το αντρικό κούρεμα, η κόντρα της με τον Prince, η ζωή της Sinnead υπήρξε ανέκαθεν μια διαμάχη και ένας αγώνας για απόδοση δικαιοσύνης και επαγρύπνησης της κοινής γνώμης σε θέματα που ως γνωστόν τα συμβατικά ΜΜΕ δε θα σου αναλύσουν και πολύ.
Όμως στις 3 Οκτωβρίου του 1992 αποφάσισε να κάνει το πιο θαρραλέο εγχείρημα της έως και σήμερα.

Ήταν η απρόσμενη και ακραία επίθεση της αντισυμβατικής τραγουδίστριας κατά της καθολικής εκκλησίας στον αέρα της αμερικανικής εθνικής τηλεόρασης, που έφερε στην επιφάνεια ένα θέμα που η κοινή τότε γνώμη αγνοούσε. 
Σχεδόν της κόστισε την καριέρα κ της κόλλησε μια για πάντα την στάμπα της ''τρελής'' στους κύκλους των media. Εκείνο το βράδυ λοιπόν η Ιρλανδή τραγουδίστρια ήταν καλεσμένη στην θρυλική ζωντανή εκπομπή Saturday Night Live. 
Η επόμενη ημέρα της εκπομπής δηλαδή 4 Οκτωβρίου ήταν η μέρα που το 1963 ο τότε αυτοκράτορας της Αιθιοπίας Haile Selassie έδινε μια ιστορική και εμβληματική ομιλία στην Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών σχετικά με τον ρατσισμό στην Αφρική. Η ομιλία αυτή ενέπνευσε σχεδόν ολοκληρωτικά τους στίχους ενός τραγουδιού του Bob Marley, το ‘’War’’ το οποίο φυσικά καταπιάνεται με αντιρατσιστικά μηνύματα ενότητας. Έτσι θέλοντας να τιμήσουν την ένδοξη αυτή στιγμή οι παραγωγοί του SNL κάλεσαν την Sinead να ερμηνεύσει το κομμάτι στον αέρα της εκπομπής.

Η Χριστιανοκαθολικής ανατροφής O’Connor απρόσμενα και χωρίς καμία συγκατάθεση ή συνεννόηση με την παραγωγή προέβη σε κάποιες παραλλαγές των στίχων του τραγουδιού.
Αντί λοιπόν να τραγουδήσει για τον ρατσισμό και τις διακρίσεις, έκανε σαφείς, ωμές και σοκαριστικές αναφορές για τα σκάνδαλα παιδικής κακοποίησης στους κύκλους της καθολικής εκκλησίας της Ιρλανδίας που έως εκείνη τη στιγμή δεν είχαν δει το φως της δημοσιότητας.

Την ώρα που τραγουδούσε κρατούσε μια φωτογραφία, στις πρόβες πριν την εμφάνιση η φωτογραφία απεικόνιζε ορφανά παιδιά της Αφρικής, στον αέρα όμως δίχως κανείς να μπορεί να την εμποδίσει ξεπρόβαλε τον πρόσωπο του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β’!
Ακολούθησε η στιγμή που κορύφωσε την εμφάνιση της και ουσιαστικά έβαλε τέλος στην καριέρα της όσο όμως ταυτόχρονα έφερνε στο προσκήνιο ένα ζήτημα για την εποχή μεγαλύτερο του ρατσισμού, την παιδική κακοποίηση. 
Ύψωσε την φωτογραφία του τότε Πάπα μπροστά στην κάμερα, σταμάτησε να τραγουδάει και με ψυχρό αποφασιστικό βλέμμα απλά φώναξε ‘’Fight The Real Enemy’’ (πολεμήστε τον αληθινό εχθρό) σκίζοντας την σε χίλια κομμάτια μπροστά στο έκπληκτο και απόλυτα σιωπηλό κοινό της εκπομπής και ολόκληρης της αμερικάνικης κοινωνίας.
Πλέον 24 χρόνια μετά το συγκεκριμένο ζήτημα δεν είναι κάτι άγνωστο ούτε δυστυχώς σοκάρει κανέναν στο άκουσμα του μετά τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα που έχουν έρθει στο φως. 
Τότε ελάχιστοι είχαν γνώση για αυτά τα εγκλήματα πάνω στις παιδικές ψυχές. Μέσα σε έναν κύκλο που υπήρχαν και υπάρχουν άνθρωποι που χρησιμοποιούν σαν Δούρειο Ίππο την ιεροσύνη και την θρησκεία για να εκπληρώσουν τις πιο αρρωστημένες επιθυμίες τους.
Η Sinead O’Connor χρησιμοποίησε την επιφανή θέση της ως δημοφιλή τραγουδίστρια για ουσιαστικό σκοπό με σωτήρια αποτελέσματα.
Το περρίσειο θάρρος της, ίσα με των 300 του Λεωνίδα όλων μαζί και ο πλήρης αλτρουισμός της, σε μια κίνηση αυτοκτονίας για την καριέρα της, έβαλαν τεράστιο λιθαράκι για να ξεσκεπαστεί ένα κατά συρροή έγκλημα.
Υπήρξε μνημειώδης στιγμή για έναν ακόμη λόγο. Έδωσε ώθηση σε ένα είδος ταμπού που το χρειαζόταν όσο ποτέ, την πρόκληση της εξουσίας με την θρησκευτικής της εκδοχή, την βλασφημία. 
Είναι ιεροσυλία προς αυτή την γυναίκα και τα ιδανικά της όταν μπούληδες όπως ο Axl Rose χαρακτηρίζονται ως ‘’επαναστάτες’’ απλώς επειδή βρίζουν δημοσιογράφους και προβαίνουν σε πράξεις ασέβειας χωρίς κανένα λόγο.
Εκείνη μπορεί να ισχυριστεί δικαιότατα πως άλλαξε τον κόσμο. Χωρίς δηθενιές, χωρίς διπλωματία, χωρίς θεατρινισμούς, κατευθείαν στην πηγή του προβλήματος, ξεσκεπάζοντας τα κακώς κείμενα και δημιουργώντας την επόμενη μέρα ένα κλίμα που ώθησε σε έρευνες και ξεκαθάρισμα του τοπίου. Αποτρέποντας πιθανόν πολλά ανάλογα περιστατικά στο μέλλον. Έτσι γίνεται το πράγμα. Εντάξει κύριε Bono και κυρία Madonna;

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ BOB DYLAN ΔΥΟ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΜΕΤΑ.

Περίπου δύο εβδομάδες μετά το περιστατικό, έλαβε χώρα στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης μια ιστορική συναυλία για τα 30 χρόνια του Νομπελίστα πλέον τραγουδοποιού Bob Dylan. Σε αυτήν έλαβαν μέρος θρύλοι της μουσικής και φίλοι του Dylan που ερμήνευσαν τα κομμάτια του προς τιμήν του. Μεταξύ άλλων οι: Neil Young, Eric Clapton, Tracy Chapman, Eddie Vedder, Stevie Wonder, Lou Reed, Tom Petty και George Harrison.
Ο κάποτε φερόμενος και ως ‘’η φωνή της γενιάς του’’ τροβαδούρος μεταξύ όλων αυτών κάλεσε και την νεαρή Sinnead να ερμηνεύσει ένα κομμάτι του. Μια κίνηση που σόκαρε πολλούς όμως για τον Ντίλαν ήταν απλά η αποδοχή και αναγνώριση για την προσωπικότητα της και μια κίνηση/δήλωση στήριξης. 
Ο διχασμός υπήρξε γιγάντιος, φυσικά η συντηρητική μερίδα της κοινωνίας δεν ήθελε να ακούει για την Sinead, αρκετοί όμως στον χώρος της διανόησης και των τεχνών στεκόντουσαν με δέος μπροστά της. Όπως ο τραγουδιστής και ηθοποιός Kris Kristofferson που προανήγγειλε επάνω στην σκηνή την εμφάνιση της λέγοντας:
‘’Είμαι πολύ περήφανος που θα σας παρουσιάσω τον επόμενο καλλιτέχνη. Το όνομα της έγινε συνώνυμο του θάρρους και της ακεραιότητας. Κυρίες και Κύριοι η Sinead O’Connor’’. 
Με την αναφώνηση του ονόματος της και μόλις κάνει την εμφάνιση της στη σκηνή το θρυλικό στάδιο της Νέας Υόρκης μετατρέπεται σε ρωμαϊκή αρένα από τις φωνές του κόσμου. Είναι αρκετά δύσκολο να καταλάβεις αν οι περισσότεροι επευφημούσαν ή αποδοκίμαζαν, το σίγουρο ήταν πως όλοι οι παρευρισκόμενοι θεατές πήραν θέση με σθεναρό τρόπο. 
Η στιγμή ήταν ο απόλυτος καθρέφτης του διχασμού που είχε προκαλέσει η Ιρλανδή τραγουδίστρια. Ο εκκωφαντικός θόρυβος από τις κραυγές δεν επέτρεπε σε καμία περίπτωση την μπάντα να ξεκινήσει να παίζει καθώς δεν θα ακουγόντουσαν!
Κάποια στιγμή ο πιανίστας ξεκίνησε να παίζει τις πρώτες νότες του συμφωνημένου τραγουδιού του Ντίλαν που υποτίθεται θα ερμήνευε, η Sinead όμως δίνει σύνθημα να διακοπεί η μουσική. 
Μέτα από μερικά δευτερόλεπτα έρχεται άλλη μια αναπάντεχη κίνηση. Αντί για το τραγούδι του Dylan αποφασίζει στην συναυλία προς τιμήν του να ερμηνεύσει acapella ξανά το War του Bob Marley, μόνο που αυτή την φορά όταν έφτασε στο σημείο που είχε αλλάξει τους στίχους απλά σταμάτησε και αποχώρησε ξεσπώντας σε λυγμούς. Ο Kris Kristofferson έτρεξε να την αγκαλιάσει και την φίλησε το μέτωπο προτού παρουσιαστεί αμήχανα ο επόμενος καλλιτέχνης ο Neil Young…


Από τον ALi Mathloum
Πηγή
Το βρήκαμε στον Jim Jimmy (Κλεισθένης)


Σημείωση από το Χαμομηλάκι
Τον Σεπτέμβριο του 2017, η Sinéad O'Connor, σε μια πολυσυζητημένη συνέντευξη στο CNN, μεταξύ άλλων αναφέρθηκε με λεπτομέρειες στη σεξουαλική κακοποίηση σε "αίθουσα βασανιστηρίων" από τη μητέρα της στα παιδικά της χρόνια. Το βασανιστήριο της είχε διάρκεια μέχρι την αρχή της εφηβείας της. Στα 13 η O' Connor έτρεξε μακριά από το σπίτι της.
cnn.gr

Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2018

Θα μείωνες ποτέ έναν ενήλικα όπως μειώνεις συχνά το παιδί;


Πολλοί ενήλικες δεν σέβονται πραγματικά τα συναισθήματα των παιδιών, αλλά τα χαρακτηρίζουν ως «γραφικά» ή «χαριτωμένα» χωρίς να τους δίνουν ουσιαστικά σημασία, αλλά τείνουν να τα υποβαθμίζουν.
Πιστεύουν ότι αυτό που νιώθει ένα παιδί δεν έχει ίδια αξία με αυτό που νιώθει ένας ενήλικος.

Οι ενήλικες γελούν με τις παιδικές προσπάθειες για αγάπη και φιλία, ή καμιά φορά ακόμα και με τα δάκρυα ενός παιδιού. Του ζητούν να μην κλαίει, γιατί δεν μπορούν να διαχειριστούν το κλάμα του, δεν επενδύουν χρόνο ώστε να εντοπίσουν την αιτία του.

Συχνά για τα παιδιά μας λέμε πράγματα πού θα ήταν αδιανόητο να τα πούμε για ενήλικες. Επικρίνουμε τον τρόπο με τον οποίο το παιδί ντύνεται ή συμπεριφέρεται, τα λάθη και τις αποτυχίες του, ή κάνουμε σχόλια συχνά μπροστά σε άλλους ενήλικες ή άλλα παιδιά.

Αμφισβητούμε την ειλικρίνεια ενός παιδιού, τα όνειρά του, τις σκέψεις του και τις φιλίες του, περνάμε από το μικροσκόπιο τους φίλους του, εκφράζουμε τις απόψεις μας για οτιδήποτε το αφορά, και για όλα όσα είναι δικά του. Επιπλέον πιστεύουμε και του ζητάμε να πιστέψει κι εκείνο ότι όλα αυτά γίνονται για το δικό του καλό. Το χαρακτηριστικό στοιχείο σε μια τέτοια σχέση είναι η εξουσία μας επάνω τους.

Τα συναισθήματα των παιδιών είναι λιγότερο σημαντικά επειδή έχουν μικρότερη ισχύ. Η κατάσταση του παιδιού καθορίζεται από τους «άλλους» που έχουν τη δύναμη.

Για να έχει ο ενήλικας τον έλεγχο των παιδιών, θέλει να διατηρήσει την εξουσία.
Για να κυριαρχήσει ουσιαστικά μειώνει το ανθρώπινο στοιχείο του παιδιού, ακυρώνει το συναίσθημά του. Η «παιδικότητα» ως χαρακτηρισμός συχνά διατυπώνεται για άτομα μειωμένης αντίληψης ή ικανότητας, ή για άτομα που φέρονται «ανώριμα» – «μη γίνεσαι παιδί», λέμε!

Το να αρνούμαστε τη γνησιότητα των συναισθημάτων των παιδιών σημαίνει να απορρίπτουμε την ανθρωπιά τους. Το παιδί Θεωρείται παράλογο και ανορθολογικό όταν ζητά πράγματα που δεν μπορούμε να του δώσουμε ή που προτιμάμε να αγνοούμε. Ωστόσο, η έννοια του παραλόγου δεν υπάρχει στα παιδιά, και ακόμα και όταν κρίνουμε ως παράλογο ένα αίτημα οι ανάγκες πού το εμπνέουν δεν είναι.

Η ανυπομονησία των ενηλίκων με τα συναισθήματα των παιδιών δεν οφείλεται στον έντονο ρυθμό της σύγχρονης ζωής, αλλά στις αντιλήψεις μας γι’ αυτά. Το παιδί που θυμώνει για να κερδίσει την προσοχή θεωρείται πως έχει πρόβλημα συμπεριφοράς. Πιο αποδεκτό, αλλά όχι λιγότερο τραυματισμένο, θεωρείται το παιδί που έχει μάθει να καταστέλλει, να κρύβει ή να στρεβλώνει τα συναισθήματά του, προκειμένου να προστατευτεί από τη γελοιοποίηση ή την άρνηση.

Τι είναι αυτό που πραγματικά διακυβεύεται για τον ενήλικα όταν η εξουσία του «υπονομεύεται» από ένα παιδί;
Γιατί είναι ο θυμός του τόσο δυσανάλογος;
Μήπως γιατί οργή του παιδιού του θυμίζει, ανεπιθύμητα, τη δική του παιδικότητα;
Ή φοβάται τις ανασφάλειες της καθημερινότητάς του (στη δουλειά, στον γάμο, σε άλλες σχέσεις), τις οποίες δεν μπορεί να εντάξει στο προσωπείο του ισχυρού γονιού που δείχνει στο παιδί;

Ίσως η μη προβλεψιμότητα τρομάζει τους γονείς, το ότι τα παιδιά κάθε στιγμή μπορούν να ενεργήσουν εκτός ορίων και εκτός κανόνων. Νιώθουν ως βίαιη παρέκκλιση από την κανονικότητα οποιανδήποτε δημιουργική πρωτοβουλία των παιδιών, των εφήβων, της σεξουαλικότητάς τους, της εκφρασμένης ανάγκης τους για ευχαρίστηση.

Κατά βάθος όμως ξέρουμε πώς αισθάνονται τα παιδιά. Αισθάνονται λίγο πολύ όπως και εμείς.
Μήπως αυτό να είναι το πρόβλημα;
Μήπως δεν μπορούμε να σεβαστούμε τα συναισθήματα των παιδιών, διότι δεν έχουμε μάθει να σεβόμαστε τα δικά μας;

Καλό θα ήταν, όταν ανησυχούμε αν τα παιδιά μας δεν μας ακούν, να ρίξουμε μια ειλικρινή ματιά στο πόσο καλά έχουμε ακούσει εμείς αυτά.

Κατερίνα Χρυσανθοπούλου
, «24 ώρες αγκαλιά»


Πηγή
tro-ma-ktiko.blogspot.gr

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

Είμαι δυσλεκτικός
Όταν οι λέξεις για ένα παιδί γίνονται βουνό

Ένα δυσλεκτικό παιδί πέφτει σε έναν κόσμο που αποτελείται εξ ολοκλήρου από βιβλία.
Μόνο του στο άγνωστο περιβάλλον, αναγκάζεται να αναρριχηθεί σε ένα βουνό που αντιπροσωπεύει το εκπαιδευτικό σύστημα. Εκεί θα ανακαλύψει ότι δεν είναι είναι κι άλλοι σαν κι αυτόν.
Το μικρού μήκους animation «I AM DYSLEXIC» εκφράζει αυτό που αισθάνονται τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες.
Η ταινία χρησιμοποιεί ισχυρές μεταφορές για να απεικονίσει αυτά τα συναισθήματα, ακολουθώντας ένα μικρό αγόρι στο ταξίδι του, σε έναν κόσμο φτιαγμένο από βιβλία.
bovary.gr