Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2015

Επταθέσιο GAOUROVER τετρακίνητο!!

Μμμμ... η μανούλα σήμερα, του Αγίου Ανδρέα,
του τρυποτηγανά, μας έφτιαξε Μαγκίρι!!

Οι νοικοκυρές φτιάχνουν λουκουμάδες ή τηγανίτες ή μαγκίρι.
Αλίμονο σε όποιαν αμελούσε να φτιάξει τέτοια μέρα!
Ο Άγιος, για να την τιμωρήσει θα της τρυπήσει το τηγάνι!

Φυσικά το μαγκίρι, τη σούπα του φτωχού, όπως συνήθιζαν να τη λένε στα χωριά μας, μπορούμε να τη φτιάξουμε όλες τις μέρες του χρόνου!
Υλικά
Μισό κιλό μαλακό αλεύρι
Μία πρέζα αλάτι
Ένα φλιτζάνι χλιαρό νερό
Τρεις κουταλιές λάδι
Λάδι για τηγάνισμα
Κρητικό τυρί για το σερβίρισμα


για την εκτέλεση στη μητερούλα

Οι τηγανίτες του Αγίου Ανδρέα - «Όποια δε ψήσει τηγανίτους τ΄ Αγιού Αντρέα θα τση τρυπήσει το τηγάνι»

Ο Άγιος Ανδρέας, ο Ανδρείος
Ο Άγιος Ανδρέας ο Απόστολος και ο Πρωτόκλητος


Στα τέλη του Νοέμβρη, στις ελαιοπαραγωγικές περιοχές, ήδη είχαν μαζευτεί κάποιες ελιές και το πρώτο λάδι ήταν στα βαρέλια των σπιτιών.
Απ΄ αυτό το πρώτο λάδι, πήγαιναν λίγο στην εκκλησία και άναβαν τα καντήλια. Με το πρώτο λάδι άναβαν και το καντήλι στο σπίτι, λέγοντας, «Και του χρόνου και καλοκατάλυτο».

Το έθιμο θέλει την παραμονή του Αγίου Αντρέα, η νοικοκυρά του σπιτιού, να καταναλώσει από το λάδι της νέας χρονιάς.
Συνηθίζουμε ακόμα και σήμερα, να φτιάχνουμε τηγανίτες, «να μην τρυπήσει το τηγάνι». Όταν η νοικοκυρά βάζει το λάδι στο τηγάνι, φροντίζει να το βάλει σχηματίζοντας το σχήμα του Σταυρού.
Απ΄ αυτούς λοιπόν τους τηγανίτους, που από πάνω βάζουνε μέλι ή πετιμέζι (σε κάποιες περιοχές μαγειρεύουν μαγκίρι) , έδιναν και σ΄αυτούς που δεν παρήγαγαν λάδι.
Χρόνια πολλά με όμορφα έθιμα του τόπου μας!

Βασιλική Παπουτσάκη

Μπάνιο στη σκάφη!…

Πριν μερικές δεκαετίες στα σπίτια δεν υπήρχε ούτε νερό, ούτε μπανιέρα. Οι νοικοκυρές έπρεπε να φέρουν νερό από την τουλούμπα της γειτονιάς, για να μαγειρέψουν και να κάνουν μπάνιο τα παιδιά, συνήθως Σάββατο.

Ναι το έζησα…Το πρόλαβα…
Κείμενο: Βασιλική Παπουτσάκη

Όταν τυχαία είδα αυτή τη φωτογραφία, μου ήρθαν μνήμες στο νου.
Σάββατο, οπωσδήποτε Σάββατο, ζέσταινε ή μάνα μου νερό στο μπουγαδοτσίκαλο. 

Ύστερα, το έβαζε στον κουβά, έριχνε και κρύο να μη μας ε-κάψει (μέχρι να ξεκινήσει βέβαια αυτό είχε παγώσει). Στην καλύτερη περίπτωση το χειμώνα άναβε η ξυλόσομπα. 
Πρώτα σκύφταμε και μας έλουζε με πράσινο σαπούνι τα μαλλιά, ρίχνοντας νερό με το κουμαράκι, (νομίζω ότι τα ξέπλενε ελαφρώς... γιατί που να φτάξει το νερό).
Μετά, στο ίδιο νερό μπαίναμε τσιτσίδι. Μας έτριβε την πλάτη πάλι με πράσινο σαπούνι. Ο ζόρες ήταν τα γόνατα και οι αγκώνες που ήταν μέσα στην κάσα* .... Ολοκάσαστοι ήμασταν ειδικά το καλοκαίρι που γυρίζαμε και παίζαμε πέρα πόδε. 

Το σαπούνι που χρησιμοποιούσαμε, ήταν αυτό που έμενε αφού έλιωνε κατά το ήμισυ, της μπουγάδας αλλά και όταν αυτό γινόταν πολύ μικρό, με άλλα μικρά σαπουνάκια,(αποσαπουνίδες) τα τυλίγαμε σ΄ένα πανάκι και μ΄αυτό λουζόμασταν…ήταν και το σφουγγαράκι μας! Αν έμπαινε το σαπούνι στα μάθια , ήτανε ξεκαπυρωμένα μια νε-βδομάδα.
Συνήθως είχαμε και θεατές τα άλλα μέλη της οικογένειας ή και καμιά γειτόνισσα. Ήταν τόσο φυσιολογικό που δεν αντιδρούσε (νομίζω ) κανείς. Μετά βάζαμε μια ολιά αλάτσι στην κεφαλή για τη γλωσσοφαγιά, γιατί λέει τσι λουσμένους τσι πιάνει πια εύκολα το κακό μάτι.
Γεννημένη σε ορεινό χωριό, όταν μετακομίσαμε στη Χώρα, (Ηράκλειο), σε αστικό σπίτι με μπανιέρα, (με γαλάζια πλακάκια και θερμοσίφωνο) ήταν τέτοια η έκπληξή μου αλλά και η άγνοιά μου, που νόμιζα ότι αυτή ήταν η θάλασσα. Το δε ντουζ ήταν το τηλέφωνο. Έτσι μου το΄λεγε η μάνα μου.
Πια καλά είναι εδά…. Με το ηλιακό, την μπανιέρα, το αφρόλουτρο, το σαμπουάν, τα ατομικά σφουγγαράκια,...
την ιδιωτικότητα βρε αδερφέ

Πηγή: iscreta


* βρωμιά, μπίχλα

Είναι οι μικρές στιγμές…
Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

summer color by kubo-isako
Ημερολόγιο δεν κρατώ. Ποτέ δεν κρατούσα. Μονάχα ένα ροζ, ολιγοσέλιδο τεφτεράκι σε σχήμα καρδιάς είχα φυλαγμένο, με μια τόση δα κλειδαριά που πότε το πετούσα εδώ, πότε παραπέρα, έτσι για να πέσει μόνο στην αντίληψη των δικών μου ώστε να αναρωτηθούν για τ’ απόκρυφα βιώματά μου. 
Μα η αλήθεια είναι πως τίποτα δεν έγραφα εκεί μέσα. Είχα άλλη καρδιά-πιο μεγάλη για τα βάσανα, βλέπετε.
Και γέμισε γρήγορα με τη στάχτη όλου του κόσμου, παράπονο δεν έχω. 
Φρόντισα όμως να φυλάξω καθαρή κι ανέπαφη μια μικρή γωνιά. Εκείνη για τα χρώματα, τη μουσική, την ευωδιά, τη νοστιμιά, το χάδι. Εκείνη που θα κρατούσε ζωντανές όλες τις αισθήσεις μου να μη λυγίσουν.  
Και τα κατάφερα. Είναι μάλλον τρομακτικό να μεγαλώνεις μέσα σ’ έναν τέτοιο κόσμο. Έναν κόσμο που προσφέρει με κάθε ιδιοτέλεια φόβο, άγχος, δυστυχία και σου κλέβει πανηγυρικά τη μικρή δόση ελπίδας που από παιδί βαστάς.
Μέσα όμως στην όλη φύση της ματαιοδοξίας καταφέρνεις πάντα μια ακόμα πνοή για να σταθείς, γιατί πάντα υπάρχουν οι καλές στιγμές που σε κρατούν δυνατό κι ανυποχώρητο. Και είναι οι μικρές στιγμές που κρύβουν μέσα τους όλη τη δύναμη που χρειάζεσαι. Οι μεγάλες στιγμές που όλοι προσμένουμε, είναι απλώς εκείνες που αφήνουν μεγαλύτερη οδύνη στο πέρασμά τους. Είναι οι μικρές στιγμές που χρειάζεσαι.  
Είναι μια γέννηση, ένας γάμος, μια φιλία, ένας άνθρωπος, μια αγκαλιά, ένα φιλί. Είναι μια κουβέντα, ένα μυστικό, ένα καλωσόρισες, μια συγνώμη και ένα «μου λείπεις». Είναι ένα χέρι προσφοράς, μια πόρτα ανοιχτή, ένα χαμόγελο, μια ματιά, ένα μπορείς και ένα σ’ αγαπώ.
Και μπορείς-να ξέρεις, να το πάρεις από έναν πατέρα, μια μητέρα, έναν αδελφό, ένα ξένο, έναν γέρο, έναν φίλο, ένα σκύλο(!)
Και όλοι θα στο δώσουν-μη ξεχνάς, στον ύπνο ή στον ξύπνιο, στο σπίτι, στη δουλειά, στη βόλτα, στο παγκάκι, από κοντά ή μακριά, στα φανερά ή στα κρυφά. 
Και θα στο δώσουν-να θυμάσαι, επειδή σ’ αγαπούν, σε κατανοούν, σε καρτερούν, σε συγχωρούν, σε λησμονούν ή σε ποθούν.
Και τότε ο αέρας γεμίζει ευωδιές, τα μάτια πλάθουν χρώματα μοναδικά, τα αυτιά ακούν μονάχα τα καλά, τα χείλη σχηματίζουν τη χαρά και τα χέρια κρατούν τον κόσμο όλο. Και είναι όλες οι αισθήσεις εκεί για να μπορέσεις να δεις, να ακούσεις, να μυρίσεις, να γευτείς, να νιώσεις.
Και είναι όλα πιο φωτεινά. Γιατί αυτή η μικρή στιγμή φτιάχτηκε για σένα. Γιατί αυτή η ανείπωτη χαρά πλάστηκε από σένα. Γιατί τα χρώματα που γέμισε ο ουρανός δημιουργήθηκαν με σένα. Γιατί εκείνη η μικρή, ασήμαντη, μοναδική, τιποτένια στιγμή είναι μόνο για σένα. 
Κι ας μη φανερώθηκε με πυροτεχνήματα. Ας μην ακούστηκε πουθενά, ας μην ήταν κανείς εκεί για να σε δει. Ας είναι. Δε σε νοιάζει. Κανείς δε θα μάθει. Κανείς δεν πρέπει να μάθει πως εκείνη η μικρή στιγμή γέμισε την κρυφή μεριά της καρδιάς με την αγάπη. Και της ήταν αρκετή. Γιατί ήταν μόνο για σένα.
Κι ας μην ήταν η μεγάλη στιγμή που πρόσμενες. Ας έσβησε κι αυτή μαζί με τα φώτα. Ας την πήρε αγκαλιά το σκοτάδι, ας χάθηκε για πάντα. Κι ας έμεινε το ημερολόγιό μου αδειανό. Μου φτάνει που γέμισα την ψυχή μου. Φύλαξα εκείνη τη μικρή στιγμή για μένα. Είναι για μένα. Είναι για σένα.

~Μπουμπάρη Μαριλένα

http://antikleidi.com