Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

Σκέψου χαμηλά (όσον αφορά το Εγώ σου)
Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

“Το πιο βαρύ φορτίο είναι το φως που δεν μπορούμε να δώσουμε”
Γιάννης Ρίτσος
--------------
Να γίνεσαι το φως όπου θα βλέπουν κι οι άλλοι τα καλά και το καλό θα γίνεται καλύτερο, θα μεγεθύνεται, θα φεγγοβολά παντού. Κι όλα θα εξαγνίζονται.
--------------
Όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που κάποτε συνάντησες... όλες εκείνες οι απαντήσεις που πήρες σε κάθε ερώτηση που τόλμησες να κάνεις σε όποιον άγνωστο έτυχε να βρεθεί στο πέρασμά σου, από ένα αεροδρόμιο, σε μια άγνωστη πόλη, σε ένα τρένο εκεί στο πουθενά, στο καφέ εκείνο το καλλιτεχνικό… όλα εκείνα τα ερωτήματα που έκανες και τις απαντήσεις που πήρες όταν τις χρειαζόσουν περισσότερο από τον αέρα που ανέπνεες. 
Ακόμα και εκείνες που δεν πήρες με λέξεις αλλά με εικόνες, με σημάδια, με βλέμματα.
Όταν η απορία συγχρονίστηκε με το σημάδι. Ότι όλα στη ζωή υπακούνε σε άγραφους νόμους. Είναι εκεί ή εμφανίζονται στον σωστό χρόνο, με τον σωστό τρόπο. 
Αρκεί να κρατάς ένα ημερολόγιο και ένα μολύβι πάντα μαζί σου. Για να καταγράφεις την σπουδαιότητα του να είσαι εκεί μάρτυρας όλων των καθημερινών μικρών και ανεπαίσθητων θαυμάτων που μπορεί να βιώσει η ψυχή σου.
Πόσο σημαντικοί στάθηκαν αυτοί οι φίλοι-δεν είναι απλά γνωστοί επειδή δεν θα τους ξαναδείς-γιατί φίλοι είναι κι εκείνοι που είπαν κάτι, κάποτε στην ψυχή σου. Αν φανταστείς πως μόνοι μας ερχόμαστε στη ζωή και μόνοι μας φεύγουμε κι ότι ο χρόνος εντέλει είναι άχρονος... άρα και οι άνθρωποι φίλοι που είτε για μια στιγμή είτε για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, βρέθηκαν στο δρόμο σου και σε δίδαξαν κάτι.
Όλοι είμαστε μαθητές και δάσκαλοι. Πότε μαθητές και πότε δάσκαλοι. Κι εσύ ένας δάσκαλος στη ζωή ενός άλλου ανθρώπου. 
Κι όλα όσα έμαθες στο ταξίδι το μαθησιακό τώρα κάτσε συλλογίσου. Μείνε σιωπηλός και αφουγκράσου εκείνα τα βλέμματα, τις εικόνες, τα λόγια, τα χαμόγελα που μοιράστηκες με όλους εκείνους τους φίλους δασκάλους και καν' τα δημιουργία. Δημιούργησε κάτι δικό σου, μοναδικό μέσα σου χωρίς να το ξέρει κανένας. Και αγάπα, και γέλα, και μοίρασε… γιατί η ζωή είναι ένα αλισβερίσι, μια ρόδα που γυρνάει κι εκεί που κλαις θα γελάσεις, εκεί που υποφέρεις θα βρεις τη δύναμη να σηκωθείς, θα ξαναελευθερωθείς. Αρκεί να έχεις αγάπη και συγχώρεση μέσα στην καρδιά σου.
Και να βρίσκεις πάντα στον καθένα το καλό για να αντανακλά και σε σένα λίγο… και το λίγο να γίνεται πολύ και να ξεχειλίζει. 
Να γίνεσαι το φως όπου θα βλέπουν κι οι άλλοι τα καλά και το καλό θα γίνεται καλύτερο, θα μεγεθύνεται, θα φεγγοβολά παντού. 
Κι όλα θα εξαγνίζονται. Θα καίγονται από το φως και θα γεννιούνται στις στάχτες τους φωτεινές σκέψεις και οι σκέψεις να γίνονται πράξεις να σώνονται οι ψυχές. Κι όσες πιο πολλές ψυχές σωθούν τόσο πιο πολλές χαρές, χαμόγελα, ευτυχισμένες στιγμές… που όλοι τόσο πολύ αναζητούμε.

Πώς να γίνουν οι στιγμές ευτυχισμένες αν δεν υπάρχει χαρά μες στην καρδιά μας… Αν δεν βοηθάμε, αν δεν υποστηρίζουμε, αν δεν χαμογελάμε συνέχεια και πολύ και αληθινά χωρίς κανένα λόγο, χωρίς να υπάρχει καν απέναντί μας κάποιος που έχεις ανάγκη το χαμόγελο μας.
Μόνο να σκεφτόμαστε χαμηλά όσον αφορά το Εγώ μας και ψηλά όσον αφορά τον εαυτό που θέλουμε να φτάσουμε, να ξεπεράσουμε.
Μόνο με μαθήματα, παθήματα, βιώματα και εμπειρίες βιώνεται η ζωή και έτσι γνωρίζεις τον εαυτό σου. Κι όταν τον γνωρίσεις κάποτε, αν είσαι τυχερός, τότε μπορείς να τον δοκιμάσεις. Να τον καταλάβεις, να τον αποδεχτείς, να κλάψεις, να αφεθείς, να τον συγχωρήσεις και να τον καταδικάσεις ίσως, να τον κάψεις, να τον πενθήσεις, να τον αναστήσεις και να τον πλάσεις και πάλι από την αρχή. Δικός σου είναι έτσι δεν είναι;
Μη τους φοβάσαι τους ανθρώπους. Όλοι για κάποιο λόγο υπάρχουν. Καλοί και κακοί. Κάποιο σκοπό εκπληρώνουν. 
Μη φοβάσαι τον εαυτό σου. Γνώρισέ τον. Όταν υπάρχει γνώση παύει να υπάρχει φόβος. Ο φόβος είναι για το άγνωστο. Πλούτισε με γνώση, αγάπη, στιγμές-όλες τις στιγμές… και έπειτα κάτσε και συλλογίσου. Μείνε εκεί ώσπου να σε βρει η αλλαγή… Αλλαγή που να σε αλλάξει και να αλλάξει και τον κόσμο.

«Όποιος αγαπά δεν μπορεί να το πει. Κι όποιος δεν αγαπά, δεν το ξέρει.» - 'I Want To Know What Love Is'

Μ. Λουντέμης: Τι είναι η αγάπη;
.Aπόσπασμα από το βιβλίο του Μενέλαου Λουντέμη 
«Ένα παιδί μετράει τ’άστρα»
.
Άμα πεινάς το ξέρεις. Φωνάζουνε τα σπλάχνα σου. Άμα κρυώνεις, το ίδιο. Άμα αγαπάς, πώς να το καταλάβεις; Γιατί: τι είναι η αγάπη;
Κάποιος πήγε να πει κάτι και δεν είπε τίποτα. Είπε πως είναι κάτι σαν φωτιά. Μα είναι; Άλλος είπε πάλι, πως είναι δροσούλα, άλλος σαν δοξαριά. Τι είναι τέλος πάντων… Κι αν, πάλι, αγάπη είναι κάτι που το λένε «αγάπη», είναι αυτό η αγάπη; 
"I always worked late at night, when everybody left and the phone stopped ringing. "I Want To Know What Love Is" came up at three in the morning sometime in 1984. I don’t know where it came from. I consider it a gift that was sent through me. I think there was something bigger than me behind it. I’d say it was probably written entirely by a higher force."
Mick Jones
Βάλε μια δύση κι ένα βαρκάκι να λιώνει μέσα. Ομορφιά!
Μα αν δεν υπάρχει μάτι να το δει, είναι ομορφιά; Ένα πουλάκι κελαηδά ολομόναχο σ’ ένα έρημο δάσος… 
Αν δεν τ’ ακούσει κανείς… είναι κελάηδηγμα; Κι είναι μπορετό να κελαηδήσει γλυκά ένα ολομόναχο πουλάκι, αν δεν υπάρχει πίσω από κάποιο φύλλο το αυτάκι ενός άλλου πουλιού; 
Πήγαν κι οι σοφοί να πούνε κάτι πάνω σ’ αυτό και τα κάνανε θάλασσα. Αυτοί, γι’ αγάπη!… Τα μωρά ξέρουν περσσότερα. Ένα λουλούδι είπε: «Αγάπη; Είμαι εγώ». Τρελαίνεσαι με τέτοια καμώματα.
Ένας «Πέρσης» θα πει αυτό είναι «τρίχα». Ένας βαρκάρης θ’ αφήσει τα κουπιά και θα σκουπίσει το κούτελο του. Δε θα ξέρει να πει τίποτα. Μπορεί αυτό να είναι αγάπη. Μα είναι; Ποιος να του το πει; Όσο έχεις κάτι μέσα σου και δε χρειάζεται να το πεις, το έχεις και ησυχάζεις. 
Σε καίει… Σε λιώνει… Εσύ το βλέπεις. Κι αντί να βάλεις τα κλάμματα, το ρίχνεις στο τραγούδι. Είσαι μεθυσμένος και δεν έχεις πιει ούτε στάλα! Αυτό το «πράμα» πρέπει να σκάβεις μέσα σου μια λακούβα να το θάβεις, κι ό, τι βρέξει. Μην το λες πουθενά. Άστο να σε κάψει.
Θα ξέρεις ότι χάνεσαι λίγο λίγο από μια αρρώστια που δεν ξέρεις τ’ όνομά της. Θα ξέρεις όμως ότι είναι μια αρρώστια, που σε κάνει όμορφο. Ομορφαίνεις και πεθαίνεις… Κι όταν θα νομίσεις ότι πέθανες… θα ‘χει τελειώσει η αρρώστια. Θα είσαι ζωντανός, μα θα είσαι και άσκημος. Θα ‘χεις φρικτά ασκημίσει. Αλήθεια… αυτό είναι η αγάπη; Όποιος αγαπά δεν μπορεί να το πει. Κι όποιος δεν αγαπά, δεν το ξέρει.

Χαρίζονται: Ροζ σύννεφα
και ένας φασιανός σε καλή κατάσταση!

«Και αν διψάσεις για νερό θα στύψουμε ένα σύννεφο. Και αν πεινάσεις για ψωμί θα σφάξουμε ένα αηδόνι…», 
υπόσχεται ο ποιητής και μονομιάς γεννιέται η απορία! 

Πόσα σύννεφα είσαι διατεθειμένος να στύψεις και πόσα από τα μελωδικά σου πουλιά να θυσιάσεις για την πείνα και τη δίψα κάποιου άλλου; 
Μην βιαστείς να απαντήσεις, οι εποχές έχουν αλλάξει, όλα πλέον «καταγράφονται» και μπορεί να παρεξηγηθείς… Προπάντων μην παρανοήσεις την ερώτηση!
Δεν μιλώ για τα απλά καθημερινά σου συννεφάκια, αυτά τα λίγο αφράτα, που ΄ ναι άλλοτε λευκά και άλλοτε γκρι –ιδίως τα γκρι σου ξέρω ότι έχεις διακαή πόθο να τα στύψεις στο όνομα της «προσφοράς στον συνάνθρωπο-και που σε πλαισιώνουν σε κάθε βήμα σου για χρόνια, τόσο που πια ξεθώριασαν εντελώς στα μάτια σου. 
Δεν μιλώ για τα ταπεινά πουλιά σου, που τα έχεις στοιβαγμένα όλα μαζί σε σιδερένια κλουβιά, που πλέον δεν σε συγκινούν τα τιτιβίσματά τους και ούτε που νοιάζεσαι εάν θα δραπέτευε και κανένα!
Μιλώ για τα άλλα… τα πολύτιμα ροζ σου πουπουλένια συννεφάκια, αυτά τα ζαχαρένια… ξέρεις, που σε ταξιδεύουν σε παραμυθένιες πολιτείες, που τα καβαλάς και νιώθεις βασιλιάς! 
Αυτά που κάθε φορά που τ΄αντικρίζεις σε διαπερνά ρίγος ανείπωτης χαράς και έκστασης, που μακαρίζεις την τύχη σου γιατί σου ανήκουν και γιατί τα κατέκτησες με την «αξία» σου- όσο γι αυτό δεν χωρά αμφιβολία-και νιώθεις τόσο περήφανος!
Μιλώ για τα παραδεισένια σου πουλιά, τα εξωτικά πτηνά σου με τα πλουμιστά φτερά… που τα φυλάς σε χρυσά κλουβιά, που αφήνεσαι συνεπαρμένος να σε μεθούν με την μελωδική φωνή τους, που τα παρουσιάζεις γεμάτος καμάρι μπροστά στο φιλοθεάμον κοινό, πλημμυρισμένος χαρά για τα βλέμματα θαυμασμού που αχόρταγα εξασφαλίζεις!
Αυτά αγαπητέ «αλτρουιστή», θα τα θυσίαζες με την ίδια ευκολία; 
Θα τα έστυβες με όλη την δύναμη σου, έτσι που να τα άφηνες αδειανά πια να κείτονται στην γωνία, λείψανα της αλλοτινής σου αφθονίας; 
Πες μου, θα τα θυσίαζες δίχως δεύτερη σκέψη, δίχως αμφιβολία και δισταγμό στον βωμό της φιλανθρωπίας, που τόσο σθεναρά προασπίζεσαι;
Αν όχι, δεν πειράζει… ένας φιλάνθρωπος λιγότερος στην ιστορία της ανθρωπότητας, δεν θα αποτελούσε δα και τρομερό πλήγμα! 
Αν το σκέφτηκες καλά όμως και η απάντηση είναι ναι και κυρίως αν η καταφατική απάντηση γίνει αδιαμφισβήτητη πράξη, θα σου συνιστούσα να μην έχεις βλέψεις για δακρύβρεχτα ευχαριστώ αναγνώρισης, επαίνους και κολακείες. 
Η φιλανθρωπία βλέπεις, αυτή η γνήσια ανάγκη να προσφέρεις στον συνάνθρωπο, όχι αυτό που χρειάζεται περισσότερο από εσένα, αλλά αυτό που εσύ χρειάζεσαι περισσότερο από εκείνον, ξεκινά από εσένα και τελειώνει σε εσένα.
Όταν εμπλέκονται και θεατές, παύει να είναι φιλανθρωπία, ακούει πια μόνο στο όνομα «φιλαυτία».

Άρθρο της Αλεξάνδρας Προβατίδου

Μόνο έτσι, δάσκαλο θα σε ονομάσω.


Νομίζεις ότι είναι εύκολο να είσαι δάσκαλος, ότι αρκεί και μόνο ένας παραγεμισμένος εγκέφαλος για να σε κάνει ψυχής αγωγό.

Όσο περνάνε τα χρόνια, όσο πιο πολύ μαθητεύω στη μαθητεία, τόσο πιο πολύ νιώθω ότι ο χαρισματικός δάσκαλος εντέλει γεννιέται

Πρέπει να’ χεις όχι μόνο πληθώρα γνώσεων – ειλικρινά είναι το ελάχιστο εφόδιο- μα πληθώρα Αγάπης.


Πριν γίνεις δάσκαλος πρέπει Άνθρωπος να’ σαι.
Πώς να πλάσεις ψυχές αν δεν τρέμεις, αν δε λυγάς στο άγγιγμά τους.
Πώς να φουντώσεις την φλόγα που και ο πιο αδικημένος άνθρωπος κρύβει μέσα του, αν με την ψυχή σου δεν την ανάψεις.
Ναι ξέρω, χρησιμοποιώ συνέχεια τη λέξη ψυχή. 
Μα για μένα χωρίς ψυχή απλά δεν υπάρχεις.
Και ψυχή είναι η φλόγα, το πάθος, η λαχτάρα για δόσιμο, για ζωή, ακόμα και όταν όλα σου λένε ότι είσαι μόνος σου, εσύ μέχρι το τέλος στο παιδί να πιστεύεις. 
Να προφητεύεις το αδιανόητο, το θολό φως να βλέπεις.
Με το φως σου να το αγκαλιάζεις, νέους Ήλιους να πλάθεις.

Όχι δικούς σου, αυτόφωτους, ανεξάρτητους, ελεύθερους.
Το μεγαλύτερο στοίχημα είναι να μην τους συνθλίψεις, όσο πιο μεγάλος ο δάσκαλος τόσο πιο εύκολα πιστά αντίγραφά του πλάθει. Εκεί είναι που θα φανεί η Αντρεία σου -γιατί για μένα η Αντρεία δεν έχει φύλο, μόνο ψυχή- πόσο το ξένο, το διαφορετικό απο εσένα μα μονάδικο θα δεις, θα οσμιστείς, θα αγγίξεις, θα εξυψώσεις.

Μην συνθλίβετε τα παιδιά, ελεύθερα αφήστε τα.

Σπείρτε την φλόγα, το πάθος σας, το έχουν μεγαλύτερη ανάγκη απο τις γνώσεις σας. Η γνώση εξάλλου είναι αυτό που μένει όταν έχουμε ξεχάσει την πηγή της. Η γνώση είναι ήθος, στάση ζωής.
Και η μαθητεία δεν έχει οριο ηλικίας, το παιδί μέσα μας, δεν πεθαίνει ποτέ αρκεί να το αφήνουμε να εκφραστεί, με ενθουσιασμό, με γέλιο, με ορμή για τη ζωή. Τότε μόνο δεν θα γεράσουμε ποτέ, και ας ασπρίζουν τα μαλλιά μας, αρκεί να μην ασπρίσει και η ψυχή μας.

Κράτα ζωντανό το παιδί μέσα σου, αν θες δάσκαλος να ‘σαι.
Μην φοβηθείς να εκτεθείς, οι αδυναμίες σου είναι η δύναμή σου.
Σταμάτα να ταξιδεύεις μόνος μέσα σου, στα βιβλία σου, ταξίδεψε στις ψυχές των άλλων.
Ναι ξέρω, είναι επικίνδυνα αυτά τα ταξίδια, μα αν δεν τολμήσεις να αγγίξεις, να πληγωθείς, να πονέσεις, δάσκαλος δεν είσαι, γιατί ο πραγματικός δάσκαλος ακόμα και αν φοβάται, τολμά.
Γονάτισε, μην προσκυνήσεις ποτέ, μα γονάτισε, στο ύψος του παιδιού φτάσε. Κι ας είναι πιο ψηλό από εσένα τώρα πια, σε θέλει γονατιστό δίπλα του να το αγκαλιάσεις.
.
Αν δεν το αγαπήσεις, αν δεν πιστέψεις σε αυτό, αν δεν δεις το αύριο στα μάτια του, κόψε τα χέρια, τη γλώσσα σου, αφανίσου.

Θέλει φλέγουσα ψυχή να χεις, για να αγγίξεις τον Άνθρωπο.Να καίγεσαι, αν τον κόσμο δεν αλλάξεις.
Μόνο έτσι, δάσκαλο θα σε ονομάσω.
Έγραψε η Ελένη Σ. Αράπη
( Ανεμόεσσα Σκέψη)

αναπνοέςΜόνο έτσι, δάσκαλο θα σε ονομάσω. - iPaideia.gr