Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2019

Μην βάζετε τα παιδιά σας σε γυάλα και μην αρνείστε ποτέ την αγκαλιά σας, όταν σας τη ζητάνε

Να χτίσεις δυνατό άνθρωπο αλλά και ευαίσθητο. 
Να καλλιεργήσεις την αγάπη του μικρού ανθρώπου για την ύπαρξη, του μέσα από την αγάπη που έχει νιώσει από τους γονείς του. 
Να δημιουργήσεις κίνητρο για την ζωή του μέσα από το βίωμα του. Το βίωμα του να είναι ότι και ίδιος έχει νιώσει ότι για εσάς – τους γονείς- είναι μια δημιουργία.
Να βάλεις το λιθαράκι για μια υγιή αίσθηση του εαυτού που θέλει να βλέπει μόνο την αλήθεια, να θέλει να ψάχνει την αλήθεια του γιατί δεν την φοβάται.
Να δημιουργήσεις μια ανάγκη στον μικρό άνθρωπο να θέλει να πολλαπλασιάζει την αγάπη που έχει νιώσει γιατί γνωρίζει ότι μόνο η αγάπη δημιουργεί σχέσεις. 
Να ενθαρρύνεις τον μικρό άνθρωπο να μην φοβάται να εκφράζει τα συναισθήματα του, να μπορεί να επικοινωνεί την ψυχή του και να ακούει την καρδιά του. 
Να είσαι εκεί για όλα για να μπορεί μετά στην ζωή του να ζει σε όλα,σε όλη την γκάμα συναισθημάτων που χρωματίζουν τον καμβά της ζωής του.

Μην βάζετε τα παιδιά σας σε γυάλα και αποφύγετε την υπέρ-προστασία
H βιωματική εμπειρία της Προστασίας από τους γονείς ( πρώτα από την μητέρα και αργότερα από τον πατέρα) είναι έμφυτη ανάγκη του κάθε ανθρώπου. 
Για την μητέρα ξεκινάει από την περίοδο της κύησης και η μορφή που παίρνει είναι το ” Μητρικό Ένστικτο”, που είναι έκφραση της ανάγκης για σύνδεση και επικοινωνία με το αγέννητο πλάσμα της. Μετά την γέννηση του μικρού ανθρώπου αποτελεί το πρώτο βήμα για την Πραγμάτωση της καινούργιας βιωματικής εμπειρίας που είναι η μητρότητα. 
Η μητρότητα προστατεύεται από την πατρότητα και γεννιούνται οι γονείς.

Το παιδί την βιώνει ως εσωτερίκευση των βασικών μορφών στην ζωή του και η εσωτερίκευση “χρωματίζεται” με την αίσθηση της ψυχικής ασφάλειας. Επίσης είναι ένα πολύ ισχυρό όπλο απέναντι στην διαχείριση των ματαιώσεων.

Η προστασία δεν περιέχει επιβολή ή κυριαρχία επάνω στο παιδί. Η υπερπροστασία όμως είναι άλλη ιστορία
Είναι ένα πολύ σκληρό κέλυφος στην ψυχή των γονιών που έχει ως σκοπό να τους προστατεύσει από τις δικές τους ανασφάλειες μέσα από την επιβολή και την κυριαρχία επάνω στο παιδί τους. 
Η προστασία περιέχει την αλήθεια, ενώ η υπερπροστασία μια εσωτερική ανάγκη προσκόλλησης που ξεκινάει από την μητέρα ή τον πατέρα και προβάλλεται στο παιδί. 
Η έννοια υπέρ δείχνει μια υπερβολή, μια ανάγκη να καπακώσει φόβους και άγχος του γονιού, μια μόνιμη κατάσταση ψυχικού πένθους που φυλακίζει την ψυχή του παιδιού στον φόβο και στον θυμό.
Ένα παιδί χρειάζεται να μπορεί να νιώθει ελεύθερο να πέσει, να σηκωθεί, να τρέξει, να μυρίσει, να γευτεί, να αηδιάσει, να γελάσει, να κλάψει, να νιώσει, να κυλιστεί, να λερωθεί, να ρισκάρει, να μάθει να επιλύει προβλήματα ζωής, να παίρνει αποφάσεις, να είναι ευαίσθητο, να συναισθάνεται. 
Να βιώνει και να μαθαίνει. 
Να υπάρχει, να ζει και να εξελίσσεται. 
Να ματαιώνεται και να το ξεπερνά. 
Να βιώνει κάθε συναίσθημα και να ξέρει ότι υπάρχει μεγάλη γκάμα συναισθημάτων. 
Η υπερπροστασία το καπακώνει και κόβει την συναισθηματική εξέλιξη. Κόβει, δημιουργεί έλλειμμα και καθήλωση. Στερεί από το παιδί κυριολεκτικό και μεταφορικό οξυγόνο.

Ποτέ μην αρνείστε την αγκαλιά σας στο παιδί σας
Ποτέ, μα ποτέ μην αρνείστε την αγκαλιά σας στο παιδί σας όταν την ζητάει. Να την δίνετε απλόχερα, να την προσφέρετε με όλη την ψυχή σας. 
Είναι από τις πιο όμορφες μορφές αγάπης, είναι έκφραση ψυχικής σύνδεσης που ανακουφίζει σε βιωματικές εμπειρίες που έχουν “χρωματιστεί” με ανασφάλεια, φόβο ή άγχος και εκπληρώνει την τόσο βαθιά ανθρώπινη ανάγκη της μη-λεκτικής επαφής μέσα από το σώμα μας…”αφήνει” το παιδί να μπει στην εσωτερική διαδικασία του να βιώνει “δύσκολα” συναισθήματα αλλά ταυτόχρονα του προσφέρει μια αίσθηση “στέγης” και έτσι το βοηθάει να μην τα φοβάται… να μην τα απωθεί… αλλά να τα αναγνωρίζει και να τα βιώνει.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια
infokids.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Βοηθήστε το παιδί να βρει την κλίση του για να διαπρέψει

«Επειδή δεν θα γίνουν όλοι επιστήμονες»
Είναι γεγονός ότι, ως γονείς, θέλουμε το καλύτερο για το παιδί μας και κάνουμε τα δικά μας όνειρα για το μέλλον του. Σ’ αυτά, φυσικά, περιλαμβάνεται και η επαγγελματική του σταδιοδρομία. Θέλουμε, κοντολογίς, να σπουδάσει, να διαπρέψει και να βγάλει, αν γίνεται, και πολλά λεφτά. Πολλές φορές, όμως, τα όνειρά μας δεν συμπίπτουν με την δική του πραγματικότητα. Τότε είναι που πρέπει να πάψουμε να βλέπουμε στο παιδί μας τον επιστήμονα που ονειρευόμαστε και, αντί να το σπρώχνουμε προς την κατεύθυνση που θέλουμε εμείς, να το βοηθήσουμε να ανακαλύψει ποια είναι η αληθινή του κλίση.


Το σχολείο είναι πολύ σημαντικό, αλλά...
...είναι μόνο ο ένας πυλώνας της εκπαίδευσης ενός παιδιού και της προετοιμασίας του για τον κόσμο και το μέλλον του ως ενήλικας. Του δίνει ένα σωρό πολύτιμα εφόδια και τις σωστές βάσεις για το ακαδημαϊκό του μέλλον, αλλά οι επιδόσεις στα μαθήματα του σχολείου δεν μπορούν να είναι το μοναδικό κριτήριο για τις δυνατότητες ενός παιδιού να διακριθεί σε κάποιον συγκεκριμένο τομέα.

Οι βαθμοί, άλλωστε, δεν αποτελούν παρά ένα πολύ περιορισμένο σύστημα αξιολόγησης που, από μόνο του, δεν μας λέει και πολλά για το τι μπορεί να κάνει ένα παιδί. Οφείλουμε, βεβαίως, να τους συνυπολογίζουμε, καθώς μας δίνουν μια εικόνα της συνέπειας και της αφοσίωσής του στην εκάστοτε εκπαιδευτική διαδικασία και τις υποχρεώσεις που περιλαμβάνει αυτή (προετοιμασία για τα μαθήματα, καλή συμπεριφορά, συμμόρφωση με τις οδηγίες του δασκάλου κλπ.)

Αλλά δεν μπορεί μια καλή βαθμολογία να είναι αυτοσκοπός και να μας εφησυχάζει στον αγώνα μας να δώσουμε στο παιδί μας την ευκαιρία να επιλέξει τον καλύτερο δρόμο για ‘κείνο και να λάμψει στην πορεία. Πρέπει να συνυπολογίζεται μαζί με άλλες παραμέτρους, όπως είναι η γνώμη και οι παρατηρήσεις των δασκάλων του, αλλά και οι επιδόσεις του στις εξωσχολικές του δραστηριότητες. Ίσως, υπάρχει κάποια στην οποία δίνει όλη την ενέργειά του και γι’ αυτό αμελεί ελαφρώς το σχολείο του. Αν, όμως, αυτό είναι το αντικείμενο στο οποίο θα διαπρέψει μια μέρα;
Επιπλέον, οι κακές επιδόσεις δεν σημαίνουν πάντα ότι το ακαδημαϊκό μέλλον του παιδιού είναι δυσοίωνο. Μπορεί ένα παιδί να δυσκολεύεται όχι λόγω αδιαφορίας ή επειδή «δεν τα παίρνει τα γράμματα», αλλά επειδή συντρέχουν μαθησιακές δυσκολίες που χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης. Σε μια τέτοια περίπτωση, με την καθοδήγηση κάποιου ειδικού, ένα παιδί μπορεί να ξεπεράσει το πρόβλημα και να γίνει ότι θελήσει, π.χ. ένας εξαίρετος επιστήμονας.

Πρέπει, λοιπόν, βοηθήσουμε το παιδί να βρει την κλίση του, επειδή...
...και να ήθελε, το σχολείο δεν μπορεί να ασχοληθεί επισταμένα με κάθε παιδί, να του παράσχει, δηλαδή, την απαραίτητη στήριξη και καθοδήγηση ώστε να βρει το ταλέντο του και να καλλιεργήσει επαρκώς τις αντίστοιχες δεξιότητες. Υπάρχουν σχολεία που ρίχνουν ιδιαίτερο βάρος σε συγκεκριμένους τομείς (π.χ. αθλητισμός, τέχνες, μουσική κλπ.), αλλά η αφοσίωση που απαιτούν είναι το επόμενο στάδιο από εκείνο της απλής διερεύνησης του τι αγαπά να κάνει ένα παιδί ή σε τι είναι αληθινά καλό.

Η ευθύνη πέφτει σε μας, τους γονείς, που οφείλουμε να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες συνθήκες για να αναδειχθούν τα ταλέντα του παιδιού μας – μπορεί να έχει πολλά. Να το στείλουμε στις εξωσχολικές δραστηριότητες που κινούν το ενδιαφέρον του, όχι όμως σε πολλές ταυτόχρονα. Να είναι το πολύ δύο, ώστε να έχει τη δυνατότητα να δοκιμάσει τις δυνάμεις του χωρίς να μπουχτίσει ή να πελαγώσει.

Και, φυσικά, δεν είναι ανάγκη να ξεκινήσει με στόχο τις επιδόσεις  –π.χ. με εξετάσεις και έλεγχο προόδου, όπως στο σχολείο– γιατί μπορεί να αποθαρρυνθεί πριν καν προσπαθήσει. Καμιά φορά, η ψυχαγωγία είναι καλύτερος σύμβουλος και οδηγός από το κυνήγι των πτυχίων και τον πρωταθλητισμό.
Δεν πρέπει, επίσης, να ξεχνάμε ότι πεδία όπως η ζωγραφική, η μουσική ή ο χορός δεν είναι δευτερεύοντα. Προσφέρουν πολλά σε ένα παιδί και με σωστή δουλειά μπορεί ακόμη και να αποτελέσουν τη βάση για μια αξιοζήλευτη καριέρα. Μέσω του αθλητισμού, πάλι, ένα παιδί μπορεί να αγαπήσει και να στραφεί σε παράπλευρα, αλλά πολύ σημαντικά πεδία όπως είναι η φυσιοθεραπεία και η διατροφολογία.

Την ίδια στιγμή, πολλά παιδιά που δείχνουν ενδιαφέρον για πιο τεχνικά αντικείμενα αντιμετωπίζουν τη δυσαρέσκειά μας, επειδή τα θεωρούμε ως «κατώτερα» ακαδημαϊκά. Κι όμως, συχνά, αποτελούν το εφαλτήριο για περαιτέρω σπουδές σε πιο θεωρητικό και… επιστημονικό επίπεδο.

Πηγή: mama365.gr