Δευτέρα, 15 Απριλίου 2019

Τα Βασικά Συναισθήματα του Μωρού: Χαρά, «Θυμός» και Φόβος

Όταν κοιτάζετε το μωρό στην αρχή της ζωής του, αναρωτιέστε τι μπορεί να νιώθει ή να σκέφτεται. 
Το κλάμα σημαίνει μόνο στενοχώρια; 
Είναι σίγουρα χαρούμενο κάθε φορά που χαμογελά; 
Αν και συχνά τους αποδίδουμε ενήλικα συναισθήματα και αντιδράσεις, η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν διαφορές. Και αυτό γιατί τα βρεφικά συναισθήματα συνδέονται άρρηκτα με τη γνωστική και σωματική ανάπτυξη. 
Από τη στιγμή που δεν έχουν τις εμπειρίες των ενηλίκων, δεν μπορούν να βιώσουν τα συναισθήματα με τον ίδιο τρόπο.
Σε γενικές γραμμές, τα συναισθήματα ξεκινούν στη βρεφική ηλικία με τρόπο που μας φαίνεται σαν οικείες καταστάσεις. Για παράδειγμα, το χαμόγελο στις 2 με 3 εβδομάδες είναι αποτέλεσμα νευρολογικής δραστηριότητας και όχι εκδήλωση χαράς, όπως νομίζουμε. Πώς διαμορφώνονται λοιπόν τα 3 βασικά συναισθήματα μέσα στον πρώτο χρόνο ζωής;
Χαρά 
Όταν ένα νεογέννητο χαμογελά, συμβαίνει λόγω νευρολογικών αντιδράσεων. 
Μετά τους 3 μήνες, ξεκινά να αναπτύσσει ‘κοινωνικό’ χαμόγελο.
Τώρα ξεκινούν να αντιδρούν στα εξωτερικά ερεθίσματα, ειδικά στα πρόσωπα που τόσο λατρεύουν να κοιτάζουν. Κάποια στιγμή, φτάνουν στο σημείο που αλληλεπιδρούν με το βασικό τους κηδεμόνα και επικοινωνούν μαζί του με χαμόγελα.
Θυμός 
Ένα κόκκινο βρεφικό πρόσωπο μπορεί να σας φαίνεται θυμωμένο, αλλά είναι μία ακριβής εκτίμηση; 
Αυτό που οι ενήλικες ερμηνεύουν σαν θυμό, μπορεί για εκείνο να είναι μία δυσάρεστη κατάσταση, όπως η πείνα και η κούραση. 
Είναι σημαντικό να ξέρει ότι όταν υπάρχει πρόβλημα, θα το διορθώσετε. Έτσι αποκτά το αίσθημα της ασφάλειας. 
Γύρω στους 3-6 μήνες, αποκτούν εμπειρίες με τον κόσμο, αναπτύσσεται η μνήμη τους και δημιουργούν προσδοκίες σε σχέση με το τι θα συμβεί.
Φόβος
Δεν είναι ακριβώς ξεκάθαρο πότε αναπτύσσεται ο φόβος στα μωρά. Δεν πρόκειται περί ενστίκτου, αλλά τον μαθαίνουν όσο αναπτύσσεται η μνήμη τους. 
Τότε δηλαδή καταλαβαίνουν πότε ένα πρόσωπο τους είναι άγνωστο και το βλέπουν για πρώτη φορά. 
Μετά τους 6 μήνες, βιώνουν το άγχος του αποχωρισμού όταν δεν είναι πια συνέχεια με το βασικό τους φροντιστή.


in.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παιδιά νηπιαγωγείου μαθαίνουν
να σώζουν ανθρώπους με εγκεφαλικό

Το σημαντικό είναι τα παιδιά να αναγνωρίζουν τα κύρια συμπτώματα και να ξέρουν τι θα πρέπει να κάνουν όταν εμφανιστεί, λέει η υπεύθυνη του προγράμματος

Οι «ΧΟΠΑ Ήρωες 112» δεν είναι κάποια καινούργια ταινία της Marvel. Είναι αληθινά παιδιά που ζουν γύρω μας και μάλιστα σε ηλικία νηπιαγωγείου, εκπαιδευμένα να σώσουν κάποιον μεγαλύτερο από εγκεφαλικό επεισόδιο.

Πρόκειται για την ακρίβεια για "ένα πρωτοποριακό εκπαιδευτικό ευρωπαϊκό πρόγραμμα, που υλοποιεί το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και η διακριθείσα με το βραβείο "Health Collaboration 2018" ευρωπαϊκή πρωτοβουλία "Angels Initiative" και "αποσκοπεί στην ενημέρωση και προετοιμασία των μικρών παιδιών, ώστε να αντιληφθούν ποια είναι τα συμπτώματα του εγκεφαλικού επεισοδίου σε έναν μεγαλύτερό τους και να μπορέσουν να καλέσουν έγκαιρα τις πρώτες βοήθειες χρησιμοποιώντας τον Πανευρωπαϊκό Αριθμό Έκτακτης Ανάγκης 112" όπως ανέφερε η η Έλενα Κότα, διευθύντρια του Νηπιαγωγείου του Κολεγίου Ανατόλια στη Θεσσαλονίκη, όπου έγινε η πιλοτική εφαρμογή του προγράμματος, σε συνεργασία με το Τμήμα Συμβουλευτικής και Ψυχολογικών Υπηρεσιών του εκπαιδευτικού οργανισμού.

Η κ. Κότα, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ-ΜΠΕ, "Πρακτορείο 104,9 FM", ανέφερε ότι πολλά παιδιά περνούν αρκετό χρόνο με παππούδες και γιαγιάδες, άτομα δηλαδή της τρίτης ηλικίας, όπου ο κίνδυνος για εγκεφαλικά επεισόδια είναι συχνότερος. "Αυτό που εμείς τους μαθαίνουμε είναι όταν παρατηρούν κάποια αλλαγή στην κίνηση στο Χέρι, στην Ομιλία, στην κίνηση στο Πόδι να πάρουν Αμέσως τηλέφωνο στο 112 που είναι ο πανευρωπαϊκός αριθμός έκτακτης ανάγκης. Έτσι προκύπτει και η λέξη ΧΟΠΑ, από τα αρχικά των συμπτωμάτων" εξήγησε η κ.Κότα.
Το σημαντικό είναι, όπως ανέφερε, τα παιδιά να είναι σε θέση να αναγνωρίζουν τα κύρια συμπτώματα του εγκεφαλικού επεισοδίου και τι θα πρέπει να κάνουν όταν εμφανιστεί. Αυτό μπορεί να σώσει έναν άνθρωπο όχι μόνο από τον θάνατο, αλλά και από μια μόνιμη αναπηρία.
Η πιλοτική εφαρμογή του προγράμματος, που έχει ορίζοντα τριετίας, αφορά σε όλον τον ευρωπαϊκό χώρο και άρχισε από τη Θεσσαλονίκη, στο Νηπιαγωγείο του Κολεγίου Ανατόλια. Σε συνεργασία με δωδεκαμελή εκπαιδευμένη διεπιστημονική ομάδα από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας οι μικροί μαθητές και μαθήτριες του νηπιαγωγείου παρακολούθησαν ένα πρόγραμμα έξι ωρών σε διάρκεια πέντε εβδομάδων, ώστε να εξοικειωθούν με τα κυριότερα συμπτώματα του εγκεφαλικού επεισοδίου και να μπορούν να χρησιμοποιήσουν το 112.

Η επιστημονική υπεύθυνη του προγράμματος «ΧΟΠΑ Ήρωες 112» είναι η Δρ Χαρίκλεια Πρώιου, επίκουρη καθηγήτρια Νευρογνωστικών Διαταραχών και Αποκατάστασης στο Τμήμα Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής του Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, και συντονίστρια η Καλλιόπη Τσακπουνίδου, υποψήφια διδάκτωρ στο Τμήμα Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής του ΠΑΜΑΚ.

Την υλοποίηση του προγράμματος στο Νηπιαγωγείο του Κολεγίου Ανατόλια συντόνισε η Έλενα Κότα, διευθύντρια του Νηπιαγωγείου, σε συνεργασία με το Τμήμα Συμβουλευτικής και Ψυχολογικών Υπηρεσιών του εκπαιδευτικού οργανισμού.

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ
protothema.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το “Κοινωνικό χαμόγελο” του μωρού:
Η πηγή μίας χαρούμενης και αρμονικής ζωής

Μία σύσπαση των μυών του στόματος με ανοιχτά μάτια και μία μικρή κραυγούλα που προσπαθεί να μοιάσει με γέλιο… 
Αυτό είναι το βρεφικό χαμόγελο. 
Το σημάδι εκείνο, που δείχνει ότι η νέα ζωή προσπαθεί να επικοινωνήσει με τους ανθρώπους που το φροντίζουν. 
Για κάποια μωρά, το χαμόγελο θα γίνει σταθερό χαρακτηριστικό για όλη τους τη ζωή. Άλλα δεν θα είναι τόσο τυχερά… 

Κάντε το μωρό σας να χαμογελάσει και απολαύστε τη στιγμή

Βλέπετε, το χαμόγελο χρειάζεται ενθάρρυνση και επιβράβευση για να ριζώσει και να ανθίσει σε μία ψυχή…


της Σταυρούλας Καραλή
Η πιο καθοριστική στιγμή για ολόκληρη τη ζωή του ανθρώπου είναι εκείνη της γέννησης. Το έμβρυο, πιέζεται για να εγκαταλείψει το υγρό, ζεστό και ασφαλές περιβάλλον της μήτρας για να βρεθεί σε ένα στεγνό, κρύο και αφιλόξενο κόσμο, με πρωτόγνωρα ερεθίσματα για την όραση, την ακοή, τη γεύση και την αφή του. Με το κόψιμο του ομφάλιου λώρου, το βρέφος καλείται βίαια να προσαρμοστεί σε νέες συνθήκες.
Το βρέφος είναι ανήμπορο να καλύψει τις βασικές του ανάγκες. Μπορεί οι πνεύμονές του να αρχίζουν να λειτουργούν αυτόματα για την πρόσληψη οξυγόνου, αλλά για επιβίωσή του εξαρτάται από τους άλλους. Η θρέψη του, η ζωή του κρέμεται από αυτούς που το φροντίζουν. Έτσι είναι υποχρεωμένο να αναπτύξει ασυνείδητα / συνειδητά κάποια σχέση μαζί τους.
Τα βρέφη αντιδρούν στο περιβάλλον από τα πρώτα λεπτά που έρχονται στον κόσμο. Μπορούν να ακούσουν ένα θόρυβο και να στρέψουν το κεφάλι τους προς την πηγή του ήχου. Μπορούν επίσης να ανιχνεύσουν το περιβάλλον μέσω της όρασης, ενώ πειραματίζονται με την αίσθηση της γεύσης και της όσφρησης. Πέρα όμως από τις αισθήσεις, τα βρέφη διαθέτουν και συναισθήματα.

Στην ηλικία των 2,5 μηνών τα βρέφη μπορούν να χαμογελούν αλλά και να ανταποκρίνονται στο χαμόγελο των άλλων. 
Να «στέλνουν» και να «λαμβάνουν» μηνύματα. Σε αυτή την “επικοινωνία”, ιδιαιτέρα σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν το κλάμα και το χαμόγελο. 
Με το κλάμα το παιδί αποζητά παρηγοριά και προστασία από τα άτομα που το φροντίζουν. Με το χαμόγελο ξεκινά τη συναισθηματική επικοινωνία του με τον κοινωνικό περίγυρο.
Το χαμόγελο είναι μια μυϊκή σύσπαση με την οποία το στόμα στρέφεται ελαφρά προς τα πάνω, τα μάτια ζωηρεύουν και μέσα από αυτή τη σύσπαση εκφράζεται συνήθως το συναίσθημα της ικανοποίησης. 
Ο άνθρωπος «χαμογελά» από τα πρώτα λεπτά της ζωής του. Ωστόσο, αυτό το χαμόγελο δεν είναι συνειδητό. 
Προκαλείται από ερεθίσματα που «είναι περισσότερο πρωτόγονα από ό,τι η θέα ενός άλλου ανθρώπινου προσώπου». Το χαμόγελο παρατηρείται κατά τη διάρκεια του ύπνου από τις πρώτες μέρες της γέννησης μας.

Σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες, το βρέφος «χαμογελά» κατά τη διάρκεια του ύπνου REM, ως αποτέλεσμα της έξαρσης των εγκεφαλικών του δραστηριοτήτων. Την δεύτερη εβδομάδα, το βρέφος «χαμογελά» ακόμα και όταν δεν κοιμάται. Και σε αυτή την περίπτωση το χαμόγελο δεν συνδέεται με αυτά που συμβαίνουν στο περιβάλλον.

Το χαμόγελο γίνεται συνειδητό στους 2,5 με 3 μήνες,
καθώς το βρέφος μπορεί πλέον να εστιάσει σε πρόσωπα και να αναζητήσει σε αυτά τη φροντίδα για την επιβίωσή του. Με το χαμόγελο “επικοινωνεί” με τους άλλους. Αδύναμο να αρθρώσει λόγο και να διαμορφώσει συμπεριφορές, χρησιμοποιεί το μοναδικό του “όπλο”, το χαμόγελο,για να γίνει αγαπητό και αποδεκτό στην “κοινωνία των άλλων”.

Η σημασία του «κοινωνικού χαμόγελου» διαπιστώνεται με τον καλύτερο τρόπο στις αντιδράσεις των τυφλών παιδιών.
 
Στα τυφλά παιδιά, αν και αναπτύσσεται κανονικά ο εγκέφαλος, απουσιάζει το οπτικό ερέθισμα. Έτσι, δεν μπορούν να εξερευνήσουν με τα μάτια το περιβάλλον και να δημιουργήσουν τον κύκλο της “επανατροφοδότησης” του χαμόγελου. 
Οι γονείς ή τα άτομα που τα φροντίζουν, καλούνται να αναπληρώσουν το κενό της όρασης με άλλους τρόπους, ώστε το βρέφος να μπορεί να λαμβάνει τα ανάλογα μηνύματα που θα του προκαλέσουν το χαμόγελο. Στην περίπτωση των τυφλών παιδιών γίνεται ξεκάθαρο ότι το “κοινωνικό χαμόγελο” δεν είναι αποτέλεσμα της βιολογικής ωρίμανσης του βρέφους, αλλά της αλληλεπίδρασης με τα πρόσωπα που το περιβάλλουν. Ουσιαστικά, “το βρέφος επηρεάζει τον γονιό και ο γονιός το βρέφος”.

Με την εμφάνιση του κοινωνικού χαμόγελου, οι γονείς αποκτούν νέα συναισθήματα. 
Η ανταπόκριση του βρέφους δημιουργεί χαρά. Είναι χαρακτηριστικά τα όσα δηλώνουν οι μητέρες «πριν» και «μετά» τη φάση του χαμόγελου.
Στην «πριν» κατάσταση, οι περισσότερες μητέρες πιστεύουν ότι δεν υπάρχει πραγματική συναλλαγή με το μωρό τους. 
Στην «μετά» κατάσταση, κάθε μητέρα κοιτάζει το παιδί της στα μάτια και γνωρίζει ότι την αντιλαμβάνεται. Του χαμογελά και αυτό χαμογελά, κουνά τα χεράκια και τα ποδαράκια του, πάλλεται ολόκληρο.
Η μητέρα, μέσα από το χαμόγελο και την έκδηλη χαρά του βρέφους, αντιλαμβάνεται μια νέα, πιο στενή σχέση με το μωρό της και ανταποκρίνεται ανάλογα, με φροντίδα, χάδια και παιχνίδια. Χωρίς αυτή την επανατροφοδότηση, το κοινωνικό χαμόγελο δεν θα αναπτυχθεί και το μωρό κινδυνεύει να αναπτύξει στο μέλλον διαταραγμένες κοινωνικές συναλλαγές.

Το φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον που ζει και μεγαλώνει ένα παιδί, διαδραματίζει πρωταρχικό ρόλο στην εξέλιξή του, στο βιολογικό, στο γνωστικό και στο συναισθηματικό του επίπεδο, όπως και στις σχέσεις που θα αναπτύξει στο μέλλον.Ο Άρης είναι 6 ημερών. Είναι ήρεμος και προσαρμόζεται εύκολα στο οικογενειακό περιβάλλον…

Ωστόσο, κάθε άνθρωπος αντιδρά διαφορετικά στο περιβάλλον και διαθέτει συγκεκριμένα είδη συναισθημάτων. Αυτήν την κατάσταση, οι ειδικοί την ονομάζουν “Ιδιοσυγκρασία” ή“Ταπεραμέντο”. Πολλά από τα βρεφικά χαρακτηριστικά αποδίδονται στην Ιδιοσυγκρασία, και οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι αποτελούν «τα θεμελιώδη στοιχεία του σχηματισμού της προσωπικότητας του παιδιού». Καθοριστικό ρόλο στην Ιδιοσυγκρασία διαδραματίζει ο κληρονομικός-γενετικός παράγων. Για παράδειγμα αλλιώς αντιδρά στα διάφορα ερεθίσματα ένα βρέφος Αγγλο-Αμερικανών και αλλιώς ένα βρέφος Αφρο-Αμερικανών. Δυο ερευνητές, η Chess και ο Thomas διαπίστωσαν ότι μέσα από τα χαρακτηριστικά της Ιδιοσυγκρασίας, έχουμε τρεις κατηγορίες βρεφών:

Τα “εύκολα βρέφη”,
δηλαδή τα μωρά που προσαρμόζονται εύκολα, είναι παιχνιδιάρικα και τακτικά στις βιολογικές τους λειτουργίες.

Τα “δύσκολα βρέφη”,
δηλαδή τα μωρά που δεν είναι τακτικά στις βιολογικές τους λειτουργίες, είναι ευερέθιστα και γενικότερα έχουν μια αρνητική συμπεριφορά απέναντι σε νέες καταστάσεις.

Και τα βρέφη που «αργούν να πάρουν μπροστά». Σε αυτή την κατηγορία, οι δυο ερευνητές κατατάσσουν τα μωρά με χαμηλό επίπεδο ενεργητικότητας με αντιδράσεις συνήθως ήπιες.

Η Ιδιοσυγκρασία του βρέφους αποτελεί έναν σημαντικό παράγοντα για τις σχέσεις που θα διαμορφώσει με τους γονείς και το κοινωνικό του περιβάλλον. 
Όταν μάλιστα η ιδιοσυγκρασία των παιδιών διαφέρει σημαντικά από την αντίστοιχη των γονιών, τότε εμφανίζονται προβλήματα συμπεριφοράς και συναισθηματικής φύσεως. Για παράδειγμα, οι γονείς που έχουν μια συγκροτημένη ζωή αντιμετωπίζουν προβλήματα όταν οι βιολογικές ανάγκες των παιδιών τους είναι απρογραμμάτιστες.

Βεβαίως, τα περισσότερα ψυχοσυνθετικά χαρακτηριστικά, μεταβάλλονται με την πάροδο του χρόνου. Δηλαδή, ένα δραστήριο βρέφος δεν σημαίνει απόλυτα ότι θα γίνει και ένας δραστήριος έφηβος ή ενήλικας.

Οι ειδικοί ονομάζουν “Δεσμό” ή “Προσκόλληση” τη σχέση ανάμεσα στο βρέφος και σε αυτόν που το φροντίζει. Η Προσκόλληση εμφανίζεται από τον 7ο έως τον 9ο μήνα. Σε αυτή την κατάσταση τα παιδιά θέλουν να βρίσκονται κοντά στο άτομο που τα φροντίζει, εκδηλώνουν την θλίψη τους όταν αποχωρίζονται το αγαπημένο τους πρόσωπο, ενώ είναι ευτυχισμένα όταν αυτό επιστρέφει και δεν το «αφήνουν» από το οπτικό τους πεδίο, ακόμα και όταν παίζουν με κάποιο παιχνίδι.

Επίλογος

Με το χαμόγελο δημιουργείται μία μοναδική σχέση ανάμεσα στο βρέφος και σε αυτούς που το φροντίζουν. Πρόκειται, στην πραγματικότητα, για την πρώτη μορφή επικοινωνίας της νέας ζωής με τον κόσμο, μία έκφραση που αναζητά την επιβράβευση, ώστε να αρχίσει η ομαλή κοινωνικοποίηση του παιδιού και το “κοινωνικό χαμόγελο” να εξελιχθεί σε ένα σταθερό χαρακτηριστικό μίας θετικής, χαρούμενης και αρμονικής με το περιβάλλον προσωπικότητας.

περισσότερα εδώ: 
postmodern
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς θα μάθετε το Παιδί να ζητά «Συγγνώμη»

Το παιδί παρακολουθεί ό,τι κάνετε και το ίδιο συμβαίνει 
και με το πώς θα ζητήσετε «συγγνώμη».
Οι ειδικοί εξηγούν ότι αυτό που μετρά, δεν είναι να πει απλώς τις λέξεις αλλά να μάθει να αναλαμβάνει την ευθύνη του λάθους του. 

Τα παιδιά των 5 και 6 ετών αντιστέκονται όταν έρχεται η στιγμή να απολογηθούν επειδή θεωρούν ότι αυτό που έκαναν δεν ήταν δικό τους λάθος. 
Χρειάζεται όμως να θυμάστε ότι, ακόμα και αν έκαναν λάθος, πρέπει να τους καθησυχάζετε και να τους λέτε ότι δεν είναι κακά παιδιά και ότι ακόμα τα αγαπάτε πολύ. 
Αν ‘σπάσετε’ τη διαδικασία της "συγγνώμης" σε βήματα, μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί να καταλάβει πώς οι πράξεις του επηρεάζουν τους άλλους.

Κάντε ένα βήμα πίσω. 
Το παιδί διαφωνεί με ένα φίλο του και τον σπρώχνει πάνω στην ένταση της στιγμής. Αντί να απαιτήσετε να του ζητήσει αμέσως συγγνώμη, βοηθήστε το πρώτα να ηρεμήσει. Όταν το κάνετε τη στιγμή που έχει ακόμα πολλή ένταση, δεν θα καταλάβει πώς η συμπεριφορά του επηρεάζει τους άλλους. 
Όταν μάθει τι σημαίνει ενσυναίσθηση, θα εκτιμήσει και θα αισθανθεί τον πόνο που προκαλεί στους άλλους ανθρώπους. 
Αν θυμώσει και επιτεθεί λεκτικά σε εσάς, πείτε του ‘αυτό πληγώνει τα αισθήματά μου. Σ’ αγαπάω αλλά ας χωριστούμε για λίγα λεπτά και ας το συζητήσουμε σε λίγο’.

Μιλήστε για αυτό που συνέβη.
 
Όταν ηρεμήσει, μπορείτε να μιλήσετε αναλυτικά για το συμβάν. Κάντε ερωτήσεις, όπως ‘πώς θα ένιωθες αν αυτό συνέβαινε σε εσένα’ ‘η ‘θυμάσαι πώς ένιωσες τότε’; 
Μπορείτε επίσης να του προτείνετε εναλλακτικές στο πώς να χειριστεί κάτι με περισσότερη ψυχραιμία.

Γίνετε το παράδειγμα. 
Η μεγαλύτερη διδακτική μέθοδος είναι η δική σας συμπεριφορά. 
Το παιδί παρακολουθεί ό,τι κάνετε και το ίδιο συμβαίνει και με το πώς θα ζητήσετε συγγνώμη. 
Αν βγείτε εκτός εαυτού, μπορείτε να πείτε ‘συγγνώμη που δεν απάντησα με καλύτερο τρόπο . Στο μέλλον, θα πάρω μία βαθιά ανάσα για να ηρεμήσω όταν νιώθω εκνευρισμένη’. 
Αυτό του διδάσκει υπευθυνότητα και ανάπτυξη σχεδίου για την επόμενη ημέρα.

Πώς θα επανορθώσει. 
Οι πράξεις έχουν μεγαλύτερη αξία από τις λέξεις. 
Αν το παιδί στενοχώρησε κάποιο φίλο του, ρωτήστε το τι πιστεύει ότι μπορεί να κάνει για να επανορθώσει. Μπορεί να του δώσει ένα ιδιαίτερο παιχνίδι, μία αγκαλιά ή μία όμορφη ζωγραφιά. 
Όποια και αν είναι η κίνηση, επιβραβεύστε το.

in.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι