Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

Η θάλασσα ΔΕΝ είναι παιδική χαρά!
Συμβουλές από μια ναυαγοσώστρια

Με τις θερμοκρασίες στο κόκκινο σε όλη την Ελλάδα, οι περισσότεροι, αυτό το Σαββατοκύριακο, θα αναζητήσουν ανάσες δροσιάς σε κάποια παραλία.

Για να αποφευχθούν ωστόσο, δυσάρεστες εκπλήξεις, υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες που πρέπει να ακολουθούν οι λουόμενοι μικροί και μεγάλοι.

«Τα παιδιά να κολυμπάνε πάντα κάτω από την εποπτεία των γονιών τους, γιατί η θάλασσα δεν είναι παιδική χαρά. Δεν πρέπει να τη φοβόμαστε γιατί στην Ελλάδα δεν έχουμε επικίνδυνη θάλασσα, αλλά πρέπει να τη σεβόμαστε. Αν ξεφύγει ένα παιδί από την προσοχή του γονέα είναι πολύ εύκολο να γίνει κάποιο ατύχημα.

Ο ενήλικας λοιπόν δεν πρέπει να παίρνει ποτέ τα μάτια του από το παιδί του. 
Δεν μπορούν να μιλούν στο κινητό, να ξαπλώνουν, ή να πηγαίνουν για καφέ και να αφήνουν τα παιδιά στη θάλασσα χωρίς έλεγχο», τονίζει στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η ναυαγοσώστρια και διευθύντρια της Πανελλήνιας Σχολής Ναυαγοσωστικής, Βάνια Βήχου.

Αλλά και οι ηλικιωμένοι, λέει «πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί γιατί οι περισσότεροι έχουν κάποια πάθηση και ακολουθούν κάποια φαρμακευτική αγωγή. Καλό θα είναι να αποφεύγουν τις ώρες που έχει πολλή ζέστη και να προτιμούν τις πολύ πρωινές ή απογευματινές ώρες».


Πολλά από τα προβλήματα που προκύπτουν έχουν σχέση με την κατανάλωση φαγητού πριν από το κολύμπι.

«Δεν πρέπει να πηγαίνουμε στη θάλασσα για να κολυμπήσουμε, ούτε τελείως νηστικοί, ούτε φαγωμένοι πολύ. Είναι καλό να φάμε ένα τοστ, ένα φρουτάκι ή ένα χυμό αν πεινάσουμε, μισή ώρα πριν κολυμπήσουμε. Αλλά δεν μπορούμε να φάμε μεγάλη ποσότητα φαγητού γιατί για να το χωνέψουμε χρειάζονται τρεις ώρες.

Και οι γονείς επίσης δεν μπορούν να ταΐζουν τα παιδιά και μετά να τα ρίχνουν στο νερό. Κανονικά δεν πρέπει τα παιδιά ούτε να προσεγγίζουν το νερό μετά από φαγητό », προειδοποιεί η κ. Βήχου και προσθέτει ότι η κατανάλωση αλκοόλ είναι απαγορευτική στην παραλία, καθώς ο λουόμενος που έχει πιει δεν μπορεί να αντιδράσει φυσιολογικά σε ο,τιδήποτε μπορεί να του συμβεί.
Το ίδιο ισχύει και για αυτούς που οδηγούν σκάφη, οι οποίοι πρέπει να κινούνται αυστηρά μέσα στο πλαίσιο που προβλέπει ο νόμος για να μην θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή των λουόμενων.

«Είναι καλό να κολυμπάμε πάντα μέσα από τις σημαδούρες. Τα σκάφη κινούνται έξω από αυτές. Σύμφωνα με το νόμο βέβαια τα σκάφη πρέπει ναι είναι 500 μέτρα μακριά από τον τελευταίο λουόμενο, ακόμα και αν ο λουόμενος κολυμπάει έξω από τη σημαδούρα. Στη θάλασσα έχει απόλυτη προτεραιότητα ο κολυμβητής», εξηγεί η κ. Βήχου.

Σε διαφορετική περίπτωση μπορεί και πρέπει κανείς να ειδοποιεί την αρμόδια λιμενική αρχή.

Πολύ συγκεκριμένος είναι ο νόμος και για τα συμπαθή τετράποδα που συνοδεύουν κάποιους από τους λουόμενους.

«Σε σχέση με τα κατοικίδια πρέπει να πούμε ότι αν και είναι πιο καθαρά από τους ανθρώπους γιατί κάνουν εμβόλια, υπάρχει συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο βάσει του οποίου δεν επιτρέπει να μπαίνουν στη θάλασσα. Τα ζώα πρέπει να είναι δεμένα και κοντά στον ιδιοκτήτη τους. Αυτό βέβαια δεν ισχύει για τις απομονωμένες παραλίες, όπου δεν υπάρχει κόσμος. Εκεί μπορεί να κολυμπήσει κανείς με το σκυλάκι του» τονίζει η διευθύντρια της Πανελλήνιας Σχολής Ναυαγοσωστικής.

Στις παραλίες όπου υπάρχουν ναυαγοσώστες , η ασφάλεια είναι ασφαλώς μεγαλύτερη με την προϋπόθεση όμως ότι οι λουόμενοι υπακούουν τις οδηγίες τους.
«Στις παραλίες που υπάρχει ναυαγοσώστης, πρέπει να δίνουμε ιδιαίτερη προσοχή στις σημαίες του ναυαγοσώστη. Όταν υπάρχει πράσινη σημαία μπορεί κάποιος να κολυμπήσει ελεύθερα, όταν υπάρχει κίτρινη σημαίνει ότι μπορεί να υπάρχει κάποιο προβληματάκι, μπορεί δηλαδή να έχει σηκώσει λίγο καιρό, όταν ο ναυαγοσώστης σηκώσει κόκκινη σημαία κανονικά δεν πρέπει να μπούμε στο νερό», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.
Τέλος, προσεκτικοί πρέπει να είναι και οι λουόμενοι που παίζουν ρακέτες, γιατί όπως λέει η κ. Βήχου, προκαλούν συχνά ατυχήματα.
«Όσοι παίζουν ρακέτες και ιδιαίτερα αυτοί που παίζουν δυνατά, πρέπει να γνωρίζουν ότι στις περισσότερες διαμορφωμένες παραλίες υπάρχουν ειδικοί χώροι για ρακέτες. Τους παρακαλούμε να διευκολύνουν το έργο των ναυαγοσωστών και να μην παίζουν ρακέτες ιδιαίτερα κοντά σε παιδάκια γιατί συμβαίνουν συχνά ατυχήματα

iefhmerida.gr

Το Κορίτσι κι ο Καθρέφτης

Ο καθρέφτης μας θα έπρεπε να είναι τα μάτια των ανθρώπων που μας αγαπούν. Ο μόνος καθρέφτης όπου θα πρέπει να κοιταζόμαστε.
Συντάκτης: Κυριακή Μπεϊόγλου

Έχω στο μυαλό μου την εικόνα ενός κοριτσιού που ζωγραφίζει έναν πίνακα. Ανάλογα με την εικόνα που έχει για τον εαυτό του, τοποθετεί –δίπλα στο ήδη ζωγραφισμένο σώμα της– τους ανθρώπους, τους δρόμους, τα δέντρα, τα σπίτια, τον ήλιο ή τη συννεφιά, άγρια και ήμερα ζώα, θάλασσες και βουνά.
Πάντα υπάρχει κάτι που κινεί το χέρι της. Κάτι που ξεκινά από την παιδική της ηλικία. 
Είναι η ερώτηση: 
Τι γνώμη έχουν οι άλλοι για μένα; Η οικογένειά μου; Τα άλλα κορίτσια; Τα αγόρια;
Το κορίτσι γίνεται κοπέλα και εξακολουθεί να σχεδιάζει στον καμβά, που τώρα μοιάζει λίγο πιο ασαφής για να τον κατανοήσω. Ζωγραφίζει το πρόσωπό της έντονα, με μεταλλικά κοσμήματα, τα μαλλιά της έχουν ακαθόριστο σχήμα, περπατά σε σκοτεινούς δρόμους, κι έπειτα σταματά. 
Μουντζουρώνει τον εαυτό της και βάζει ένα τεράστιο Χ πάνω του.

Γυναίκες και άνδρες, απλά σκίτσα, την παρατηρούν από τα πεζοδρόμια. Τους μουντζουρώνει, τους καταδικάζει στην ανυπαρξία. Δεν θέλει να τους βλέπει. Της φαίνονται πάντα πιο όμορφοι, πιο αδύνατοι, πιο καλοντυμένοι. Δεν αναρωτιέται πια τι γνώμη έχουν οι άλλοι γι’ αυτήν. Ξέρει. Ή νομίζει πως ξέρει.
Η κοπέλα γίνεται γυναίκα. Έχει πολλά χρόνια να ζωγραφίσει κάτι πάνω στον πίνακα. Δεν προλαβαίνει. Ίσως έχει παιδιά, ίσως όχι, μια δουλειά, ένα δικό της σπίτι. Πρέπει να τρέξει αν θέλει να τα προλάβει όλα. Πού και πού, όμως, όταν κοιτάζεται στον καθρέφτη, εμφανίζεται απρόσκλητο το κορίτσι που ήταν και απαιτεί την προσοχή της. Ψάχνει και πάλι τον πίνακα. Φτιάχνει το περίγραμμά της.
Βλέπω πως ξέχασε να ζωγραφίζει γιατί δεν της μοιάζει αυτό που έφτιαξε. Μα δεν το βλέπει; ρωτάω. Όχι, δεν το βλέπει. Στην πραγματικότητα η γυναίκα ζωγραφίζει με κλειστά μάτια. Δεν βλέπει πως γύρω οι άνθρωποι της απλώνουν τα χέρια. Και φυσικά δεν τους ακούει.
Πάντα η ίδια μοναξιά και εκείνο το μεγάλο Χ πάνω από το κεφάλι της. Είναι ακόμα το μικρό κορίτσι που, όπως και πολλά άλλα, «στον καθρέφτη κάθε βράδυ στα κρυφά, βλέπουνε να μεγαλώνουν μ’ ένα φόβο στην καρδιά…»

Ο καθρέφτης δεν είναι μαγικός. Δεν είναι σαν κι αυτούς στα παραμύθια που ξέρει ποια είναι η ομορφότερη. 
Ο καθρέφτης μας θα έπρεπε να είναι τα μάτια των ανθρώπων που μας αγαπούν. Ο μόνος καθρέφτης όπου θα πρέπει να κοιταζόμαστε.

Το φτερό που δεν άντεξε να φορτωθεί η καμήλα
Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας


Πολλές φορές μας ερεθίζουν οι υπερβολικές αντιδράσεις των πλησίον μας, αγαπητών και όχι μόνο. 
Κάνουμε ένα μικρό σχόλιο, ένα αστείο και ξαφνικά ο άνθρωπός μας κλαίει ή εξεγείρεται.
🐫🐫🐫🐫🐫
Ένας θρύλος της ερήμου αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου που μετακινούνταν από την όαση και άρχισε να φορτώνει την καμήλα του.
Έβαλε τα χαλιά, τα κουζινικά, τα μπαούλα με τα ρούχα … και η καμήλα ανεχόταν τα πάντα.
Καθώς έφευγε θυμήθηκε ένα όμορφο μπλε φτερό που ο πατέρας του τού είχε δωρίσει. 
Αποφάσισε να το πάρει και το έβαλε πάνω στην καμήλα. Αυτοστιγμεί το ζώο κατέρρευσε κάτω από το βάρος του φτερού και πέθανε.
«Η καμήλα μου δεν μπόρεσε να αντέξει το βάρος του φτερού» πρέπει να σκέφτηκε ο άνθρωπος.
Μερικές φορές πιστεύουμε το ίδιο για τον πλησίον μας, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι το αστείο μας μπορεί να ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι του πόνου.