Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Οι Κραυγές και οι Ψίθυροί μας
Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Μια ινδιάνικη ιστορία

Μια μέρα, ένας σοφός Ινδιάνος έκανε την παρακάτω ερώτηση στους μαθητές του:
-"Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν, όταν εξοργίζονται;"
–"Γιατί χάνουν την ηρεμία τους" απάντησε ο ένας.
-"Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν παρότι ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;" ξαναρωτά ο σοφός.
-"Ξεφωνίζουμε, όταν θέλουμε να μας ακούσει ο άλλος"... είπε ένας άλλος μαθητής Και ο δάσκαλος επανήλθε στην ερώτηση:
"Μα τότε δεν είναι δυνατόν να του μιλήσει με χαμηλή φωνή; Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά.. καμμιά δεν ικανοποίησε τον δάσκαλο..
"Ξέρετε γιατί ουρλιάζουμε κυριολεκτικά όταν είμαστε θυμωμένοι; 

Γιατί όταν θυμώνουν δυο άνθρωποι, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ.. και για να μπορέσει ο ένας να ακούσει τον άλλο θα πρέπει να φωνάξει δυνατά, για να καλύψει την απόσταση.. Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά θα πρέπει να φωνάξουν για ν' ακουστούν. 
Ενώ αντίθετα τι συμβαίνει όταν είναι ερωτευμένοι; 
Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνίσουν, κάθε άλλο, μιλούν σιγανά και τρυφερά.. 
Γιατί;
Επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη. Μερικές φορές είναι τόσο κοντά που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν... παρά μονάχα ψιθυρίζουν. Και, όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή, δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχθούν.

Έτσι συμβαίνει, όταν δυο άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζουν ο ένας προς τον άλλον. 

Στο τέλος ο Σοφός είπε συμπερασματικά: 
"Όταν συζητάτε μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μην λέτε λόγια που σας απομακρύνουν, γιατί θα φτάσει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη που δεν θα βρίσκουν πια τα λόγια σας το δρόμο του γυρισμού"

Η Αγάπη και η Καλοσύνη δεν είναι «μπακάλικο»
«Με λένε Αγάπη, των ψυχών ευφροσύνη γλυκόγελη.»


Η αγάπη δεν είναι «μπακάλικο»!

Δεν ζούμε μόνοι μας. Δεν υπάρχουν οι άλλοι για να μας υπηρετούν. Εμείς ως ανώτερα όντα (ζώα), θα πρέπει να υπηρετήσουμε τους αδύναμους. Γιατί μόνο έτσι δικαιολογούμε τις αρετές και τα χαρίσματα που μας χάρισε ο Θεός. 
«Κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό» λέει ο λαός μας. Μην περιμένεις να πάρεις ακριβώς αυτά που δίνεις. Δώσε και μείνε «ανοιχτός». 
Το καλό θα σε βρει. Ίσως με κάποια άλλη μορφή, σε κάποια άλλη φάση της ζωής σου.
Δεν χρειάζεται να ζυγίζουμε τα πάντα. 
Η αγάπη και η καλοσύνη δεν είναι μπακάλικο. 
Δεν κάνουμε σούμα στο τέλος για να δούμε αν μας συνέφερε το “deal” όπως λένε οι διαπραγματευτές. 
Το καλό το κάνεις γιατί σε εκφράζει και είναι φιλοσοφία, επιλογή και στάση ζωής. 
Γιατί το νιώθεις και σε ανυψώνει. 
Γιατί θέλεις να δεις το χαμόγελο στο πρόσωπο του γέροντα. 
Γιατί θέλεις να λείψει η θλίψη από τα μάτια του παιδιού. 
Γιατί θέλεις να γιατρευτεί η τσακισμένη φτερούγα του σπουργιτιού.
Κάνε το καλό και ας μην σε βλέπει κανείς. 
Γιατί αυτό που αισθάνεσαι μέσα σου είναι πολύ ανώτερο από το αν σε δείξουν τα κανάλια ή όχι. 
Γιατί αυτό που σπέρνεις, θα βγάλει καρπούς και θα κάνει τον κόσμο πλουσιότερο. Και θα γεμίσεις και εσύ την ψυχή σου με γαλήνη και σπάνια συναισθήματα. Κάνε το καλό και θα το βρεις! 
Η ζωή πάντα βρίσκει τρόπο να ανταποδώσει αυτό που δίνεις. Ό,τι σπέρνεις θερίζεις.
Γιάννης Αραχωβίτης
enallaktikidrasi

💖💖💖💖💖💖💖

Με λένε Αγάπη

Με λένε Αγάπη,
των ψυχών ευφροσύνη γλυκόγελη.
Γαλήνια λίμνη, ατάραχη
και πάνωθέ της το φως
στα πέρατ’ απλώνεται,
δροσίζει ψυχές,
ευφραίνει καρδιές,
των ανθρώπων τον πόνο γλυκαίνει.

Η καρδιά μιας γυναίκας
γεμάτη απ’ αγάπη σαν είναι,
γιατρικό, χωρίς φειδώ δοσμένο,
αχρέωστα σ’ όλους και σ’ όλα,
είναι πανάκεια χαρισμένη, ανάργυρη!!

Στο πέρασμά μου τα δεινά υποχωρούν.

Ο τόπος μου; Το σύμπαν ολάκερο
κι αγαπημένη κατοικιά, οι καρδιές των ανθρώπων
οι ολάνοιχτες!
Δεν είμαι εδώ, εκεί, αλλού.
Είμαι παντού.
Παντού θα μέ 'βρεις,
όπου είν’ όλα φωτεινά και καλά.

Ούτε μετριέμαι, ούτε ζυγιάζομαι.
Μ’ έχεις ή δε μ’ έχεις,
είμαι ή δεν είμαι.
Το πολύ και το λίγο, το σχετικό και το μέτριο
δεν ταιριάζουν σε μένα.
Αμέριστη!
Δεν υπάρχει ζυγάρι να βαστάξει δικό μου κομμάτι
μήτε βρέθηκε αντίβαρο της δικής μου αξίας.

Ανθρώπων βάσανα;
Μοναξιάς σκοτάδι και θρήνος βουβός;
Κάλεσέ με και θα 'ρθω.

Στη δικιά μου την ήρεμη δύναμη
τα δεινά υποχωρούν.

Το μαύρο το μίσος, εχθρός μαχητός,
στο λευκογάλανο φως μου διαλύεται.

Στο πέρασμά μου τα δεινά υποχωρούν.

Αγάπη! Πεμπτουσία της ύπαρξης.
Αγάπη! Δεσμός συνεκτικός, ακατάλυτος κι άφθαρτος!
Αγάπη! Της ουσίας απάντων των όντων,
η Ουσία.
Β. Π. Δ.
απόσπασμα από το έργο Προμηθεύς Πυρφόρος

Συγγνώμη, παιδί μου, που δεν μπόρεσα να σου μοιάσω ...

Χαρισμένο στα νέα παιδιά!! 
από τον Νίκο Ορφανίδη
Συγγνώμη παιδί μου που δεν μπόρεσα να σου μοιάσω, ξέρεις εγώ εκείνα τα χρόνια δούλευα σε οικοδομές στα χωράφια για ένα κομμάτι ψωμί, δεν ήθελα να έχεις την ίδια μοίρα με εμένα, οπότε έκανα τα αδύνατα δυνατά να σε σπουδάσω να φας λίγο ψωμί ξεκούραστο, και να μη έχεις την ίδια τύχη με εμένα τον αγράμματο.

Πέρασαν τα χρόνια σπούδασες, πέτυχες τον στόχο που σου έδειξαν οι άλλοι, και σε έφτιαξαν στα μέτρα τους πήρες το πτυχίο σου και καμαρώνεις, τώρα πια μεγάλος που δεν είσαι σαν τον γονιό σου!!
Ένας αγράμματος, τώρα σου είπανε ότι είσαι ανώτερος από αυτόν έτσι σε έμαθαν γιατί στόχος πάντα ήτανε το πτυχίο και όχι ο ΆΝΘΡΩΠΟΣ!!!

Και ήρθε η ώρα να σε αγκαλιάσω και εσύ τραβήχτηκες πίσω γιατί ακόμα μυρίζω ασβέστη και χωματίλα, ενώ εσύ μες στα αρώματα, αυτά που απόχτησες, όταν εγώ φιλούσα κατουρημένες ποδιές!!
Δεν μπορεί ένας εργάτης να μιλά πια με ένα πτυχιούχο, τι έχουν να πουν τι τους ενώνει, ένα τίποτα!!!

Και εξάλλου εγώ σε έκανα δεν μου το ζήτησες εσύ να σε κάνω!!
Και όλα τα λάθη είναι δικά μου και όχι δικά σου!!!

Θα ήθελα μόνο όταν έρθει η ώρα να φύγω να μου κάνεις μια χάρη, όταν με βάλουν στο χώμα να φυτέψεις ένα αγκάθι!!
Ένα μόνο αγκάθι να σου θυμίζουν τα λόγια μου, τα λόγια κάθε γονιού που τσιμπάνε όταν λένε τις αλήθειες!!!
Τότε δεν θα είμαι κοντά σου να μυρίζεις την χωματίλα μα θα είμαι ένα κομμάτι της!
Τότε μην κλάψεις δεν αρκούν όσα δάκρυα και να ξοδέψεις και ούτε να μου κάνεις επισκέψεις είναι περιττές πια για μένα.
Ίσως κάποτε που θα γίνεις γονιός να με θυμηθείς!!!! 
⇔⇔⇔
Σημείωση από Skouliki:
Ευχαριστώ τον φίλο μου Νίκο Ορφανίδη για την άδεια που μου δίνει να δημοσιεύω μέρος από το έργο του.
πηγή: skouliki