Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2015

Αίσωπος: ὄνος καί τέττιγξ
Ὁ γάιδαρος ὁ τζίτζικας


Ὀνος ἀκούσας φωνῆς τέττιγος ἡδέως αὐτῇ ἐπετέρπετο, καὶ τὸν τέττιγα ἐπηρώτα λέγων:
«Τί ἄρα τρεφόμενος οὔτω γλυκεῖαν ἔχεις τὴν φωνήν;»
Ὁ δὲ τέττιξ τῷ ὄνῳ ἀντέφησεν:
«Ἡ ἐμὴ τροφὴ ἀήρ ἐστι καὶ δρόσος».


Ὁ δὲ ὄνος τούτου ἀκούσας τοῦ ρήματος ἐνόμισε μέθοδον εὑρηκέναι δι᾿ ἧς ὅμοιαν τῷ τέττιγι σχοίη φωνήν καὶ τὸ στόμα εὐθὺς ἀνοίξας πρὸς τὸν ἀέρα κεχήνωτο ὡς δεξόμενος δῆθεν δρόσον εἰς διατροφήν, ἕως οὗ τῷ λιμῷ διεφθάρη.

Οὗτος ὁ μὺθος δηλοὶ ὅτι οὐ δεῖ τινα τὰ φυσικὰ τοῖς παρὰ φύσιν ἐξομοιοὺν καὶ τοῖς ἀδυνάτοις ἀφρόνως ἐπιχειρεῖν.

______

Ὁ γάιδαρος ἄκουσε κάποτε τὸ τζίτζικα καὶ κατευχαριστήθηκε.

«Μὰ τί τρῶς κι ἔχεις τόσο γλυκιὰ φωνή;» τὸν ρώτησε.
«Ἀέρα καὶ δροσιά» ἀπάντησε ἐκεῖνος.
Τότε ὁ γάιδαρος νόμισε πὼς ἔμαθε τὸ μεγάλο μυστικὸ ποὺ κάνει τὶς ὄμορφες φωνές. 

Ἄνοιξε λοιπὸν τὸ στόμα του, γιὰ νὰ χορτάσει τάχα μπόλικο ἀέρα καὶ δροσιά, κι ἔμεινε ἔτσι χάσκοντας, μέχρι ποὺ πέθανε ἀπὸ τὴν πείνα.

Ο μύθος λέει πὼς δὲν ἔχουμε, οὔτε πρέπει νὰ ἔχουμε, ὅλοι τὴν ἴδια φύση καὶ πὼς εἶναι καθαρὴ ἀπερισκεψία νὰ προσπαθοῦμε ἀφύσικα πράγματα.

agiazoni

Aesop For Children
One day as an Ass was walking in the pasture, he found some Grasshoppers chirping merrily in a grassy corner of the field.
He listened with a great deal of admiration to the song of the Grasshoppers. It was such a joyful song that his pleasure-loving heart was filled with a wish to sing as they did.
“What is it?” he asked very respectfully, “that has given you such beautiful voices? Is there any special food you eat, or is it some divine nectar that makes you sing so wonderfully?”
“Yes,” said the Grasshoppers, who were very fond of a joke; “it is the dew we drink! Try some and see.”
So thereafter the Ass would eat nothing and drink nothing but dew.
Naturally, the poor foolish Ass soon died.


Moral
The laws of nature are unchangeable.


fablesofaesop

Η ευγένεια είναι πολύτιμο εφόδιο για τη ζωή.
Ας την διδάξουμε στα παιδιά μας

Μην ανησυχείτε, όταν λέμε «τρόποι καλής συμπεριφοράς» δεν εννοούμε να ξέρουν τα παιδιά με ποιο πιρούνι τρώμε τη σαλάτα στις δεξιώσεις! 

Πέρα απ' το να λένε «παρακαλώ» και «ευχαριστώ», κάτι που μαθαίνουν από πολύ μικρά, υπάρχουν ορισμένοι τρόποι καλής συμπεριφοράς που είναι στο δικό μας χέρι να διδάξουμε στα παιδιά ώστε να γίνουν ενήλικες που σέβονται τους συνανθρώπους τους και κατ' επέκταση τον εαυτό τους.

1. Πώς να συμπεριφέρονται σε δημόσιο χώρο.

Όταν βρισκόμαστε σε δημόσιους χώρους πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη τους ανθρώπους που είναι γύρω μας ώστε να μην τους ενοχλούμε. 
Αυτό σημαίνει ότι παραμερίζουμε για να περάσει ο άνθρωπος με τον οποίο διασταυρώνεται ο δρόμος μας, ότι στεκόμαστε δεξιά στις κυλιόμενες σκάλες αλλά και ότι περιμένουμε να κατέβουν οι επιβάτες από τα μέσα μαζικής μεταφοράς πριν ανεβούμε. 
Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να μην παραβιάζουν τον προσωπικό χώρο των άλλων με το να στέκονται υπερβολικά κοντά τους, αλλά και ότι πρέπει να προσφερθούν να βοηθήσουν αν δουν κάποιον που έχει πέσει στο δρόμο ή είναι εμφανώς σε άσχημη κατάσταση.

2. Δεν δείχνουμε και δεν κοιτάζουμε επίμονα τους άλλους ανθρώπους.
Τα παιδιά εντυπωσιάζονται εύκολα γιατί ο κόσμος είναι καινούργιος γι” αυτά, οπότε το να σας δείξουν έναν άνθρωπο που κάνει ή φοράει κάτι εντυπωσιακό τους έρχεται φυσικά. Πρέπει όμως να μάθουν ότι δεν δείχνουμε, δεν σχολιάζουμε δυνατά και δεν κοιτάζουμε επίμονα τους άλλους ανθρώπους γιατί αυτό τους κάνει να αισθάνονται άσχημα. Οπότε την επόμενη φορά που το παιδί θα σας δείξει την κοπέλα με τα πράσινα μαλλιά στο απέναντι πεζοδρόμιο, εξηγήστε του χαμηλόφωνα και γλυκά ότι δεν είναι σωστό να τη δείχνει από μακριά, αλλά ότι μπορείτε να πάτε κοντά της και να της πει το ίδιο πόσο του αρέσουν τα μαλλιά της!


2. Πώς να είναι σωστοί καλεσμένοι.
Όταν το παιδί πηγαίνει στο σπίτι ενός συμμαθητή του για να παίξει πρέπει να μπορεί να ενταχθεί στο πρόγραμμα και στον διαφορετικό τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η άλλη οικογένεια. Καλό είναι να ξέρει ότι το σωστό είναι να βοηθήσει να συγυριστεί το δωμάτιο στο οποίο έπαιζε, όταν τελειώσει το παιχνίδι. Μάθετε στο παιδί ότι αν δεν του αρέσει κάτι που του προσφέρουν υπάρχει ευγενικός τρόπος να αρνηθεί χωρίς να στραβομουτσουνιάζει και ότι δεν είναι σωστό να κάνει φωναχτά συγκρίσεις για τον τρόπο με τον οποίο γίνονται τα πράγματα στο ξένο σπίτι σε σχέση με το δικό σας.


3. Δεν γίνεται να είναι πάντα το επίκεντρο της προσοχής.

Ναι, τα παιδιά είναι χαριτωμένα και αστεία, αλλά σε ορισμένες κοινωνικές περιστάσεις μπορούν να γίνουν ενοχλητικά αν επιμένουν να προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή όλων. Θα είναι πιο εύκολο γι” αυτά να το συνειδητοποιήσουν αν δεν τους ζητάτε εσείς συνεχώς να «δώσουν παράσταση», δηλαδή να πουν το τάδε τραγουδάκι στον θείο ή να κάνουν τη πιο χαριτωμένη τους γκριμάτσα για τη γιαγιά. Το να «αντέχουν» να μην τους δίνει κανείς ιδιαίτερη σημασία για ένα χρονικό διάστημα είναι μια κοινωνική δεξιότητα που θα τους χρησιμεύσει αργότερα στη ζωή τους.

4. Να σέβονται τους μεγαλύτερους.

Ναι μεν έχουν περάσει οι εποχές που τα παιδιά έπρεπε να κάθονται σαν στρατιωτάκια μπροστά στους μεγαλύτερους, ο σεβασμός και η ευγένεια όμως δεν παύουν ποτέ να είναι ζητούμενα. Μάθετε στο παιδί ότι δεν είναι ωραίο να διακόπτει τους άλλους όταν μιλούν σε εκείνο ή μεταξύ τους, ότι πρέπει να σηκώνεται στο λεωφορείο και να παραχωρεί τη θέση του αν υπάρχει κάποιος ηλικιωμένος που στέκεται όρθιος και γενικότερα ότι μπορεί οι μεγαλύτεροί του να μην έχουν πάντα δίκιο, το λιγότερο όμως που μπορεί να κάνει είναι να τους ακούσει από σεβασμό.

5. Να χαιρετούν όποιον μπαίνει και βγαίνει απ' το σπίτι σας.

Εντάξει, ο γιος σας δεν χωνεύει τη θεία Νίτσα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δικαιούται να μην τη χαιρετάει καν όταν έρχεται επίσκεψη. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν ότι η ευγένεια δεν εξαρτάται από το αν συμπαθούμε κάποιον ή όχι και ότι όλοι οι άνθρωποι αξίζουν να τους φερόμαστε ευγενικά, χωρίς να πρέπει να τους αγαπάμε κιόλας. Αυτή είναι μια κοινωνική δεξιότητα που θα τους φανεί πολύ χρήσιμη στην ενήλικη ζωή τους.

6. Να αλλάζουν θέμα συζήτησης με ευγένεια.

Είναι δική μας δουλειά να διδάξουμε στα παιδιά πώς να δίνουν στον άλλο να καταλάβει ευγενικά ότι δεν θέλουν να συζητήσουν κάποιο θέμα, αλλά και πώς να περνούν σε κάποιο άλλο θέμα συζήτησης διακριτικά, χωρίς να προσβάλλουν τον συνομιλητή τους.

7. Να δέχονται τα δώρα με εκτίμηση.

Καλό είναι να μάθουμε τα παιδιά ότι το να παίρνουν δώρα δεν είναι κάτι αυτονόητο. Όταν λοιπόν κάποιος τους κάνει ένα δώρο στα γενέθλια ή στη γιορτή τους, ακόμα κι αν αυτό που τους έφεραν είναι το τελευταίο πράγμα που μπορεί να θέλει ένα παιδί, ακόμα κι αν είναι ένα μικροσκοπικό και πάμφθηνο παιχνιδάκι, πρέπει να χαμογελάσουν, να πουν «ευχαριστώ» και να το εννοούν. Αυτό θα το καταφέρουν μόνο αν ξέρουν από μικρά πως δεν είναι κανείς υποχρεωμένος να τους κάνει δώρα, όσο ξεχωριστή περίσταση κι αν είναι.

familyinaction

Αίσωπος: Παῖς λουόμενος
Το παιδί που πλενόταν στο ποτάμι

Ἕνα παιδί μπῆκε σὲ κάποιο ποτάμι γιὰ νὰ πληθεῖ, ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν ἤξερε κολύμπι, ἄρχισε νὰ πνίγεται. 
Βλέποντας κάποιον περαστικό, ἔβαλε τὶς φωνές. 
Ἐκεῖνος βούτηξε νὰ τὸ σώσει, λέγοντὰς του:
-Τί ἤθελες καὶ μπῆκες σὲ τόσο νερό, ἀφοῦ δὲν ἤξερες κολύμπι;
Καὶ τὸ παιδί:
- Σῶσε με πρῶτα κι ὕστερα μὲ μαλώνεις ὅσο θέλεις!


Ὁ μύθος λέει πὼς οἱ ἐπιπλήξεις ποὺ γίνονται σὲ λάθος στιγμή, καταντοῦν προσβολὲς χωρὶς κανένα νόημα.
και στην αρχαία μας γλώσσα

ΠΑΙΣ ΛΟΥΟΜΕΝΟΣ.

Παῖς τις ἐσελθὼν επί τινα ποταμὸν ἀπολούσασθαι, καὶ μὴ εἰδὼς νήχεσθαι, ἐκινδύνευεν ἀποπνιγῆναι. 
Καί τινα παρερχόμενον ἄνδρα ἰδὼν εἰς βοήθειαν τοῦτον ἐκάλει. 
Ὁ δε ἀνθρωπος τοῦτον διασώζων ἐκεῖθεν ἔλεγεν αὐτῷ:
«Ἵνα τί, μὴ νήχεσθαι εἰδώς, τῆς τοσαύτης κατατετόλμηκας πλημμύρας;»
Ὁ δὲ παῖς αὐτῷ ἔφη:«Τέως νῦν βοήθει μοι, καὶ μετὰ ταῦτα ὀνείδισον».

Οὗτος δηλοῖ ὡς ὁ ἐν περιστάσει τινὰ προσονειδίζων ἀκαίρως αὐτοῦ καὶ ἀπρεπῶς καταμέμφεται.