Το «Χριστός Ανέστη»-«Αληθώς Ανέστη» σε όλες τις Γλώσσες των Ανθρώπων και στο Mall της Βηρυτού του Λιβάνου!

Germanic languages
West Germanic languages
Anglic languages
English – Christ is Risen! Truly He is Risen! or Christ is Risen! He is Risen indeed!

Old English – Crist aras! Crist sodhlice aras! (Lit: Christ arose! Christ surely arose!)
Middle English – Crist is arisen! Arisen he sothe!
Iyaric Patwa – Krestos a uprisin! Seen, him a uprisin fe tru!
Frisian – Kristus is opstien! Wis is er opstien!
High German languages
German – Christus ist auferstanden! Er ist wahrhaftig auferstanden!

youtube

youtube

Low Franconian languages
Dutch – Christus is opgestaan! Hij is waarlijk opgestaan! (Netherlands) or Christus is verrezen! Hij is waarlijk verrezen! (Belgium)
Afrikaans – Kristus het opgestaan! Hom het waarlik opgestaan!
North Germanic languages
Danish – Kristus er opstanden! Sandelig Han er Opstanden!
Icelandic – Kristur er upprisinn! Hann er vissulega upprisinn!
Norwegian – Kristus er oppstanden! Han er sannelig oppstanden!
Swedish – Kristus är uppstånden! Ja, Han är verkligen uppstånden!

Italic languages
Latin – Christus resurrexit! Resurrexit vere!
Aromanian – Hristolu unghia! Daleehira unghia!
Catalan – Crist ha ressuscitat! Veritablement ha ressuscitat!
French – Le Christ est ressuscité! Il est vraiment ressuscité!
Italian – Cristo è risorto! È veramente risorto!
Portuguese – Cristo ressuscitou! Em verdade ressuscitou!
Provençal – Lo Crist es ressuscitat! En veritat es ressuscitat!
Romanian – Hristos a înviat! Adevărat a înviat!
Romansh – Cristo es rinaschieu! In varded, el es rinaschieu!
Spanish – ¡Cristo ha resucitado! ¡En verdad ha resucitado!
Walloon – Li Crist a raviké! Il a raviké podbon!

Slavic languages
Church Slavonic – Хрiстосъ Воскресе! Воистину Воскресе! (Christos Voskrese! Voistinu Voskrese!)

East
Russian – Христос Воскрес! Воистину Воскрес! (Christos Voskres! Voistinu Voskres!)
Belarusian – Хрыстос Уваскрос! Сапраўды Ўваскрос! (Chrystos Uvaskros! Sapraŭdy Ŭvaskros!)
Ukrainian – Христос Воскрес! Воістину Воскрес! (Chrystos Voskres! Voistynu Voskres!)

South
Bulgarian – Христос Возкресе! Воистина Возкресе! (Hristos Vozkrese! Voistina Vozkrese!)
North Macedonian – Христос Воскресе! Навистина Воскресе! (Hristos Voskrese! Navistina Voskrese!)
Serbian – Христос Вaскрсе! Ваистину Вaскрсе! (Hristos Vaskrse! Vaistinu Vaskrse!)

West
Czech – Kristus Vstal A Mrtvych! Opravdi Vstoupil!
Slovak – Christos vstal zmŕtvych! Skutočne vstal!
Polish – Chrystus Zmartwychwstał! Prawdziwie Zmartwychwstał!
Baltic languages
Latvian Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
Lithuanian – Kristus prisikėlė! Tikrai prisikėlė!

Celtic languages
Goidelic languages
Old Irish – Asréracht Críst! Asréracht Hé-som co dearb!
Irish – Tá Críost éirithe! Go deimhin, tá sé éirithe!
Manx – Taw Creest Ereen! Taw Shay Ereen Guhdyne!
Scottish – Tha Crìosd air èiridh! Gu dearbh, tha e air èiridh!
Brythonic languages
Breton – Dassoret eo Krist! E wirionez dassoret eo!
Cornish – Thew Creest dassorez! En weer thewa dassorez!
Welsh – Atgyfododd Crist! Yn wir atgyfododd!

Indo-Iranian languages
Indic languages
Sanskrit – (Kristo’pastitaha! Satvam Upastitaha!)
Southern Zone
Marathi – (Yeshu Khrist uthla ahe! Kharokhar uthla ahe!)
Albanian (Tosk) – Krishti u ngjall! Vërtet u ngjall!
Armenian – (Christos harjav i merelotz! Orhniale harutjun Christosi! — Christ is risen! Blessed is the resurrection of Christ!)
Greek – Χριστός ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη! (Khristós Anésti! Alithós Anésti! Christ is Risen! Truly He is Risen!)

Altaic languages
Turkish – Isa dirildi! Hakikaten dirildi!
Azeri – Məsih dirildi! Həqiqətən dirildi!
Austronesian languages
Malayo-Polynesian
Western
Chamorro – La’la’i i Kristo! Magahet na luma’la’ i Kristo!
Filipino – Si Cristo ay nabuhay! Siya nga ay nabuhay!
Indonesian – KrÍstus tÉlah Bangkit! Benár día têlah Bángkit!
Central-Eastern
Carolinian – Lios a melau sefal! Meipung, a mahan sefal!
Hawaiian – Ua ala hou ´o kristo! Ua ala ´i ´o no ´oia!
Basque – Cristo Berbistua! Benatan Berbistua!
Dravidian languages
Malayalam – (Christu uyirthezhunnettu! Theerchayayum uyirthezhunnettu!)

Eskimo-Aleut languages
Aleut – Kristus aq ungwektaq! Pichinuq ungwektaq!
Yupik – Xris-tusaq Ung-uixtuq! Iluumun Ung-uixtuq!
Japanese – (Harisutosu fukkatsu! Jitsu ni fukkatsu!)
Korean – (Geuriseudokkeseo Buhwalhasheotne!)
Na-Dené languages
Athabaskan languages
Navajo – Christ daaztsáádéé’ náádiidzáá! T’áá aaníí, daaztsáádéé’ náádiidzáá!

byzmusic
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Βάπτιση του Χριστού (για παιδιά)

Τα Θεοφάνεια είναι µεγάλη ετήσια εορτή της ανάµνησης της Βάπτισης του Ιησού Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή.

Για πρώτη φορά, µετά τη φυγή των ανθρώπων
από τον Παράδεισο, ο Θεός φανερωνόταν ξανά σ’ αυτούς!


Εορτάζεται στις 6 Ιανουαρίου και είναι η τρίτη και τελευταία εορτή του Δωδεκαημέρου (εορτών των Χριστουγέννων). Το όνοµα προκύπτει από την φανέρωση των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδας που συνέβη σύμφωνα µε τρεις σχετικές ευαγγελικές περικοπές. Η εορτή των Θεοφανείων λέγεται επίσης και Επιφάνεια και Φώτα (ή Εορτή των Φώτων).
Η µεγάλη σημασία της εορτής φαίνεται από το πλήθος των εθίμων και των τοπικών παραδόσεων σε κάθε περιοχή της πατρίδας µας. Κοινή παντού είναι η συνήθεια της κατάδυσης του Τιµίου Σταυρού.

Το κείμενο από το βιβλίο: Η ζωή του Χριστού

Όταν ήρθε ο καιρός για να ξεκινήσει ο Χριστός µας το κοσμοσωτήριο έργο Του, ήταν τριάντα ετών.
Μέχρι τότε ο Ιησούς ζούσε µαζί µε τη µητέρα Του, και την οικογένεια του Ιωσήφ, «υποτασσόμενος σ’ αυτούς» όπως µας λέει η Αγία Γραφή.
Την εποχή εκείνη ο Ιωάννης κήρυττε τον ερχομό της Βασιλείας του Θεού και διαλαλούσε πως είχε φτάσει ο αναμενόμενος Μεσσίας, ο οποίος θα έφερνε τη λύτρωση στους ανθρώπους. Πλήθη λαού συνέρρεαν κοντά του για να ακούσουν τη διδαχή του και µετανοηµένοι για τις αµαρτίες τους να βαπτιστούν στα νερά του Ιορδάνη ποταμού.
Μια µέρα λοιπόν µέσα στο πλήθος ξεχώρισε ο άγιος Βαπτιστής τον ίδιο τον Χριστό. Δεν Τον είχε δει ποτέ του έως τη στιγμή εκείνη, όμως ο Θεός πληροφόρησε την καρδιά του για το ποιος ήταν αυτός που ερχόταν να βαπτιστεί. Ο Ιωάννης µε δέος αντίκρισε Αυτόν που αιώνες τώρα περίµενε το ταλαιπωρημένο ανθρώπινο γένος κι όταν ο Χριστός έφτασε µπροστά του ζητώντας του να Τον βαπτίσει εκείνος αρνήθηκε: “Εγώ έχω ανάγκη να βαπτιστώ από σένα κι εσύ έρχεσαι σ’ εµένα”; “Ας τα αφήσουµε αυτά τώρα -του απάντησε ο Ιησούς- γιατί πρέπει να εκπληρώσουµε και οι δυο µας ακριβώς το σχέδιο του Θεού”.
Τα λόγια του Ιησού έκαμψαν την ευσεβή αντίσταση του Ιωάννη που τελικά βάπτισε τον ίδιο τον Κύριό του. Τότε άνοιξαν οι ουρανοί και το Άγιο Πνεύμα µε τη µορφή περιστεριού ήρθε και στάθηκε πάνω από το Χριστό. Αµέσως µια ουράνια φωνή ακούστηκε: «Αυτός είναι ο Υιός µου ο αγαπητός. Σ’ Αυτόν εγώ ευαρεστούμαι». 
 Ήταν ο Θεός Πατέρας, ο οποίος θέλησε µε την ίδια Του τη φωνή να «συστήσει» τον Υιό Του σε όλη την ανθρωπότητα και να «κηρύξει» την έναρξη του λυτρωτικού έργου του Ιησού.
Ο Τριαδικός Θεός φανερώθηκε εκεί, στον ποταμό Ιορδάνη, και έγινε ξανά αντιληπτός από τις αισθήσεις των ανθρώπων. Ο Θεός Πατέρας ακούσθηκε µε τη φωνή Του, ο Θεός Υιός ήταν εκεί, µέσα στα αγιασμένα νερά του Ιορδάνη και ο Θεός Άγιο Πνεύμα επιβεβαίωνε µε την παρουσία Του την αλήθεια της ουράνιας φωνής. Για πρώτη φορά µετά τη φυγή των ανθρώπων από τον Παράδεισο, ο Θεός φανερωνόταν ξανά σ’ αυτούς!

περισσότερα στην πηγή: antexoume

Πόσες φορές θα γεννηθεί ο Χριστός;

Πόσες φορές θα ξαναγεννηθεί ο Χριστός;

Όσες φορές θα τον σταυρώσουμε, τόσες φορές θα ξαναγεννηθεί.

Που θα ξαναγεννηθεί ο Χριστός;

Εκεί που υπάρχουν Φάτνες για τα νεογέννητα των κατατρεγμένων, εκεί θα ξαναγεννιέται ο Χριστός.

Κάθε φορά, που ένα μωρό παιδάκι, δεν έχει στέγη να ζεσταθεί, εκεί που ένα παιδί δεν έχει γάλα να φάει.

Πόσες φορές θα φύγει καταδιωκόμενος στην Αίγυπτο ο Χριστός;

Τόσες φορές, όσες θα καταδιώκουμε τα παιδιά και τις μανάδες τους κόσμου, τους μπαμπάδες της ξενητειάς.

Όσες φορές, αυτή η γη, γεννά θα γεννά ανεπιθύμητους πρόσφυγες.

Αλήθεια τώρα.

Πότε θα σταματήσει το κακό στον κόσμο;

Όταν θα πάψει να πεινάει έστω κι ένας άνθρωπος.

Όταν θα πάψει να υποφέρει έστω κι ένας άνθρωπος.

Όταν θα έχουν ένα ρούχο πάνω τους όλοι οι άνθρωποι.

Όταν το γέλιο θα ξαναγυρίσει στα χείλη των ανθρώπων.

Όταν κανένας άνθρωπος δεν θα είναι μόνος του.

Όταν θα φύγει η Μοναξιά.

Πως θα γίνουν όλα αυτά;

Όταν θα πάψω να σκέφτομαι μόνο τον εαυτό μου.

Όταν θα με νοιάζει ο πόνος του διπλανού μου.

Όταν θα επισκεφθώ τον άρρωστο.

Όταν θα φιλοξενήσω τον κυνηγημένο, τον άστεγο, τον πρόσφυγα.

Όταν θα ταΐσω τον πεινασμένο.

Τί φταίει;

Φταίει που θέλω να βγάλω χρήματα πολλά.

Φταίει που ξεπουλιέμαι για το την πάρτη μου, το βόλεμά μου, την προβολή μου, τον εαυτό μου.

Φταίει που κάνω πόλεμο για ένα μέτρο γης, για ένα τενεκέ πετρέλαιο, για να θησαυρίσω σαν άτομο, σαν χώρα, σαν πολυεθνική από τον αδύναμο γείτονα. 

Φταίει που πουλάω όπλα τις περισσότερες φορές στο όνομα της ειρήνης.

Φταίει που κλέβω τον ήλιο, τον αέρα, το πράσινο για να πλουτίσω.

Άμα τελειώσουν όλα αυτά τότε δεν θα ξαναγεννηθεί ο Χριστός.

Τότε θα είμαστε στη Βασιλεία Του.

Όπου, δεν υπάρχει ούτε πόνος, ούτε οδυρμός, ούτε καταφυγή.

Μέχρι τότε θα ξαναγιεννιέται και θα ξανασταυρώνεται ο Χριστός!

Ελθέτω η Βασιλεία Σου!

Το παραπάνω μήνυμα είναι άκρως ελπιδοφόρο, επειδή φαίνεται καθαρά και ξάστερα, ότι ο Πατέρας δεν θα μας εγκαταλείψει, όσο άχρηστοι και ανεπρόκοποι είμαστε, επειδή είμαστε παιδιά Του, θα στέλνει και ξαναστέλνει τον γιο Του.

Αμήν

Το Χαμομηλάκι

ΠΡΟΣΟΧΗ! Χάσαμε το Χριστό από τα Χριστούγεννα!

Βρε παιδιά, συγγνώμη...

Χριστούγεννα χωρίς Χριστό γίνονται; Εεε, γίνονται;;;

There is No Christmas without Christ

Πουθενά τα Χριστούγεννα!!

Τα φετινά Χριστούγεννα για τους περισσότερους ανθρώπους θα εξελιχθούν όπως σχεδόν κάθε χρόνο, σε δυό μέρες αργίας και μια βδομάδα βόλτας και περιέργειας...

Πότε στα Sprider, πότε στά Jumbo, στά Πράκτικερ, στα Άλφα Βήτα, Careffour, άντε και στο κέντρο της Πάτρας και στο χιονισμένο χωριό στο λιμάνι πού τελευταία μας προέκυψε…

Χριστούγεννα εδώ, Χριστούγεννα εκεί, άντε Χριστούγεννα και παραπέρα...

Χριστούγεννα των πολυεθνικών, των διαφημίσεων, των ουίσκι και των ποτών, της Vodafon, της Cosmote, των κινητών, και των αγορών...

Αναρωτιέμαι όμως!

Χριστούγεννα Ελληνικά και γνήσια των Ορθοδόξων Χριστιανών θα δούμε πουθενά άραγε;
Κάποτε βρε αδερφέ, ακούγαμε και κανένα «Καλά Χριστούγεννα» να λέει ο κόσμος, ή βλέπαμε και ένα ξενόγλωσσο έστω «Merry Christmas» στις βιτρίνες….

Τώρα, τίποτα!

Άκρα του τάφου σιωπή, γνόφος και άχνα σε όλα…

Να φταίει η Κρίση;

Να φταίει η ανέχεια;

Ζήσαμε και μέρες Γερμανικής Κατοχής, ξέρουμε απ΄ αυτές τις αναποδιές της ζωής και της Ιστορίας, και δεν θα το 'λεγα…

Αυτό πού συμβαίνει τα τελευταία χρόνια κι έχει σχέση με τις άχρωμες και ψόφιες μεγάλες γιορτές μας έχει μέσα του και κάποιο θεολογικό παράδοξο!

Κανένας λοιπόν δεν θέλει να πει «καλά Χριστούγεννα» λές και μας κάνει τζίζζζζ… η λέξη « Χριστούγεννα», αλλά μόνο «ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ» ακούμε, και κάτι άχρωμα και άτονα «Χρόνια Πολλά» πού βλέπουμε, βασανισμένα κι΄ αυτά, να παραμένουνε σε κάποιες βιτρίνες…

Και τι σόι Χριστούγεννα κάνουμε αφού εκείνο που μας ενδιαφέρει περισσότερο είναι το πώς να βρούμε ένα καλό γαλί, ένα χοιρινό τροφαντό, άντε ίσως και κανένα κοκόρι!

Και είναι όλα αυτά Χριστούγεννα;

Το σώμα θα το ταΐσουμε, θα το γλεντήσουμε, θα το ευχαριστήσουμε…

Την ψυχή όμως τι θα την ταΐσουμε;

-- Άκου τώρα... να λέμε « ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ», μας έλεγε ο φίλος ο Θανάσης, καλή του ώρα κι΄ αυτουνού όπου κι αν βρίσκεται!

Φιλόσοφος λαϊκός και «περιωπής» στους αντίστοιχους κύκλους ο φίλος ο Θανάσης και με τα όλα του μάλιστα πάνω...

περισσότερα εδώ

Η εις Άδου Κάθοδος

Μέσα από κείμενα της Καινής Διαθήκης (2^ο μισό του 1^ου αιώνα)

Σταματήσαμε σ’ αυτό το τόσο σημαντικό κεφάλαιο της Χριστιανικής πίστεως, δηλαδή στην κάθοδο της θεανθρώπινης ψυχής του Κυρίου μας Ιησού Χριστού στον Άδη, για δύο κυρίως λόγους:

Ο πρώτος, είναι ότι το αδιαμφισβήτητο ιστορικό αυτό γεγονός, που περιγράφεται με σαφήνεια από τις Άγιες Γραφές, αλλά και από ολόκληρη τη Χριστιανική γραμματεία, λατρεία και τέχνη, σε όλους τους αιώνες, αποστομώνει αυτούς που κακόδοξα ισχυρίζονται ότι η ανθρώπινη ψυχή είναι ανύπαρκτη ως αόρατο συστατικό του ανθρώπου, και ότι ο Άδης είναι απλώς ο τάφος του.

Η κάθοδος της ψυχής του Χριστού στον Άδη, αποδεικνύει σαφώς και τελεσιδίκως, ότι και αόρατη ψυχή υπάρχει, μια και κατέβηκε μ’ αυτήν στον Άδη, και φυσικά Άδης, ως τόπος συγκέντρωσης των ασωμάτων ψυχών των κεκοιμημένων.

Σ’ αυτόν λοιπόν τον Άδη, κατέβηκε η ψυχή του Χριστού, αλλά δεν εγκατελείφθη εκεί, όπως μαρτυρεί η Αγία Γραφή σε πολλά σημεία.

Ο δεύτερος λόγος που εξετάζουμε τόσο αναλυτικά αυτό το γεγονός, είναι ότι αποτελεί βασικό στοιχείο της πίστεώς μας, και σημείο καμπής στην ιστορία του ανθρώπου. Μέχρι τότε, ο Άδης ήταν το σκοτεινό βασίλειο του θανάτου, το δεσμωτήριο των ψυχών που εγκατέλειπαν κατά τον θάνατο το σώμα, και αλυσοδένονταν με τα δεσμά του σκότους και της σιωπής. Όλοι οι άνθρωποι, ακολουθώντας το δρόμο του πεπτωκότος Αδάμ, οδηγούντο δέσμιοι δια του θανάτου στον Άδη, χωρίς καμία δυνατότητα επιστροφής. Όμως ο Χριστός, κατέλυσε με την κάθοδό του στον Άδη, το κράτος του διαβόλου και το βασίλειό του: «Επεί ουν τα παιδία κεκοινώνηκε σαρκώς και αίματος, και αυτός παραπλησίως μετέσχεν των αυτών, ίνα δια του θανάτου καταργήσει τον το κράτος έχοντα του θανάτου, τουτέστιν τον διάβολο, και απαλλάξει τούτους, όσοι φόβω θανάτου δια παντός του ζην ένοχοι ήσαν δουλείας. Επειδή, (γράφει ο Απόστολος στην προς Εβραίους επιστολή), τα παιδία, (δηλαδή οι άνθρωποι), έγιναν μέτοχοι σαρκός και αίματος, και αυτός, (δηλαδή ο Χριστός), έλαβε από τα ίδια, (δηλαδή σάρκα και αίμα), ούτως ώστε με τον θάνατό του, να καταργήσει αυτόν που είχε το κράτος του θανάτου, (δηλαδή τον διάβολο), και να απαλλάξει τους ανθρώπους, (που για όλη τους τη ζωή ήταν υποκείμενοι δουλείας, εξ αιτίας του φόβου του θανάτου) (Εβραίους 2/β: 14,15).

Ο Χριστός λοιπόν, κατεβαίνει στον Άδη ως νικητής και όχι ως ηττημένος από τον διάβολο, ως ελεύθερος και όχι ως δεσμώτης. «Εν νεκροίς ελεύθερος», (ελεύθερος μεταξύ των νεκρών), (Ψαλμός πζ: 5 κατά τους Εβδομήκοντα), κρατώντας τον σταυρό σαν «τρόπαιο νίκης» εναντίον των σκοτεινών δαιμόνων, (Κολοσσαείς 2/β: 14,15), και όχι σαν φονικό όργανο και μέσον επωνείδιστου ατιμωτικού θανάτου. Κατέβηκε στον Άδη όχι ως δούλος, αλλά ως Κύριος και Εξουσιαστής. Γι’ αυτό και «έχει και τα κλειδιά του» (Αποκάλυψις 1/α: 18).

Με την κάθοδό του στον Άδη, με την παρουσία του φωτός στο χώρο του σκότους, το σκότος υποχώρησε. «Το φως εν τη σκοτία φαίνει. Και η σκοτία αυτό ου κατέλαβεν» (Ιωάννης 1/α: 5).

Όπως και στη γη των ζώντων, «ο λαός ο καθήμενος εν σκότει, φως είδε μέγα, και τοις καθημένοις εν χώρα και σκιά θανάτου, φως ανέτειλεν αυτοίς». (Ματθαίος 4/δ: 16).

Και όπως το κήρυγμα του Χριστού στη γη των ζώντων, διήρεσε τους ανθρώπους, και άλλοι μεν τον εδέχθησαν, και μετεφέρθησαν δια της πίστεως, στη βασιλεία του Υιού του Θεού, και άλλοι πάλι τον απέρριψαν και διάλεξαν το βαθύτερο σκοτάδι, «διότι ήταν πονηρά τα έργα τους» (Ιωάννου 3/γ: 19). Έτσι και στον Άδη, η παρουσία του Κυρίου με ασώματη ψυχή, και το κήρυγμά του προς τις ασώματες ψυχές, επέφερε διαίρεση, και κατάλυση του Άδου, μια και οι ψυχές των πιστευσάντων, μετεφέρθησαν και αυτές στη βασιλεία του Χριστού, ενώ όσες έμειναν βυθίστηκαν σε βαθύτερο σκοτάδι και σε μεγαλύτερα βάσανα.

Ο Χριστός λοιπόν, «το φως το αληθινόν, ό φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον», (Ιωάννης 1/α: 9), με την παρουσία του όχι μόνο στα επίγεια, αλλά και στα καταχθόνια, ερύσατο τους πιστεύσαντας και εδώ και εκεί, εκ της εξουσίας του σκότους, «και μετέστησεν εις την βασιλεία του» (Κολοσσαείς 1/α: 13).

Αυτή βεβαίως η ενανθρώπιση και παρουσία του Υιού και Λόγου του Θεού, όχι μόνο στη γη των ζώντων, αλλά και στον Άδη, σ’ αυτό το δεσμωτήριο των ψυχών των απ’ αιώνος κεκοιμημένων, και η ταυτόχρονη κατάλυσή του, αποτελεί ένα συγκλονιστικό γεγονός στην ιστορία του ανθρώπου. Είναι λοιπόν φυσικό και επόμενο, αυτό το γεγονός να τονίζεται και να προβάλλεται ιδιαιτέρως, στη ζωή της Εκκλησίας.

Μέχρι τώρα, το έχουμε διαπιστώσει όχι μόνο από τα κείμενα των Αγίων Γραφών, όπου άλλοτε συνεσκιασμένα και μυστικά, και άλλοτε πάλι με κρυστάλλινη σαφήνεια προβάλλεται το γεγονός αυτό, αλλά και από άλλα κείμενα και λόγους των Χριστιανών διδασκάλων των πρώτων αιώνων.

Μιχάλης Μαυροφοράκης

oodegr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Από τους δέκα ο ένας είπε «ευχαριστώ» (Η θεραπεία των δέκα λεπρών - Για παιδιά)

Κάποια μέρα, ενώ έμπαινε ο Ιησούς σε κάποιο χωριό, τον συνάντησαν δέκα λεπροί άνθρωποι, που εξαιτίας της αρρώστιας τους στάθηκαν μακριά! Αυτοί λοιπόν έβαλαν τη φωνή, λέγοντας: Διδάσκαλε Ιησού, λυπήσου μας. Και όταν τους είδε ο Ιησούς, τους είπε· Πηγαίνετε να δείξετε τους εαυτούς σας στους ιερείς. 

Και έγινε καθώς αυτοί πήγαιναν, καθαρίστηκαν. 

Και ένας από αυτούς όταν είδε πως γιατρεύτηκε, γύρισε δοξάζοντας με μεγάλη φωνή το Θεό και έπεσε στα πόδια του Ιησού ευχαριστώντας τον· και αυτός ήταν Σαμαρείτης. Τότε αποκρίθηκε ο Ιησούς και είπε· Μήπως δεν καθαρίστηκαν και οι δέκα; Αλλά οι άλλοι εννέα που είναι; Δε βρέθηκαν να γυρίσουν για να δοξάσουν το Θεό, παρά μόνο αυτός ο αλλογενής; Και του είπε· Σήκω και πήγαινε· η πίστη σου σε έσωσε. 

(Λουκ. 17, 12-19)

youtube

Ερμηνευτικά σχόλια εδώ: catichisi.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το λάθος έγινε σωστό και το σωστό λάθος…

Αν βγάλεις τον Χριστό από τη ζωή σου όλα επιτρέπονται.

Και αν δεν επιτρέπονται τώρα, σήμερα, θα επιτρέπονται αύριο, μεθαύριο, σε κάποια στιγμή στο μέλλον.

Οι κοινωνίες αλλάζουνε, το ίδιο τα ήθη, τα έθιμα, οι συνήθειες, οι ιδέες, οι απόψεις των ανθρώπων.

‘’Και είναι κακό αυτό;’’ θα πεις…

Τι να σου πω…

Κάποτε νόμιζα πως ήξερα τι είναι σωστό και τι είναι λάθος. Νόμιζα πως είναι πράγματα για όλους δεδομένα. Έσφαλλα όμως. Γιατί καθώς περνούσε ο καιρός, αλλάζανε τα πράγματα… Το λάθος έγινε σωστό και το σωστό πια λάθος…

Ξέρεις που κατέληξα;

Πως αν βγάλεις τον Χριστό από τη ζωή σου όλα επιτρέπονται.

Οι κοινωνίες αλλάζουνε, το ίδιο τα ήθη, τα έθιμα, οι συνήθειες, οι ιδέες, οι απόψεις των ανθρώπων…

Μόνο ο Χριστός παραμένει Ίδιος, στους αιώνες…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc. 

e-psyxologos.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Εἰ δέ Χριστός οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ὑμῶν»

Αν δεν αναστήθηκε ο Χριστός, μάταιη, νεκρή η πίστη μας

Άμα δεν πιστεύεις στην Ανάσταση, πιστός δεν είσαι.
Μπορεί να είσαι, από όλα τα άλλα, αλλά πιστός δεν είσαι.
Μπορεί να είσαι καλός άνθρωπος, αλλά Ορθόδοξος δεν είσαι.
Μπορεί να κάνεις όλα τα καλά του κόσμου, αλλά Χριστιανός δεν είσαι.

Πιστεύω στον τριαδικό Θεό, στον Πατέρα που έστειλε τον Γιο Του, τον Λόγο Του, να θυσιαστεί για την σωτηρία μας.
Να θυσιαστεί, να δώσει τη ζωή Του,
να δώσει το αίμα Του για να σωθούμε εμείς.

Και αφού θυσιάστηκε, Αναστήθηκε.
Αυτή είναι η πίστη μας.
Αυτό είναι το κεντρικό στοιχείο της Ορθοδοξίας.

Όλα τα άλλα, είναι αποδεκτά με την ανθρώπινη λογική.
Όλα τεκμηριώνονται.
Όλα αποδεικνύονται.
Εξ άλλου, αυτό είναι Ορθοδοξία. Ορθή σκέψη, ορθή γνώση, ορθός λόγος.
Όλα είναι δεμένα.

Η υπέρβαση είναι η Ανάσταση.
Άμα την δεχτείς, πιστεύεις, άμα δεν την δεχτείς, είσαι κάτι άλλο, αλλά πιστός δεν είσαι.
Η Ανάσταση είναι το κλειδί.
Και άμα έχεις το κλειδί, μπορείς να ανοίξεις την πόρτα του παράδεισου.

Αλλιώς, τζάμπα η θυσία, τζάμπα κι η Ζωή του Χριστού για σένα.
Τζάμπα και Κρίμα.

Χαίρετε! Χριστός ἀνέστη!

Το Χαμομηλάκι

Πρόσκληση Βλασφημίας

Μα τί είναι αυτό;
Παραποίησαν την Εικόνα του Χριστού και κάλεσαν τους αμαρτωλούς να γιορτάσουν σε ένα εξευτελιστικό πάρτι, όπως είπαν.

Χριστός Ευλογών Παντοκράτωρ Σινά
Ξύλινη Βυζαντινή Εικόνα

Μα πως τα σκέφτονται αυτά;
Πως μπαίνουν στο μυαλό τους;
Και ποιος συμμετέχει σε όλη αυτή τη βλασφημία και δεν ντρέπεται;
Πόσο μαγκιά, και καλά, είναι αυτό;
Πόση ευχαρίστηση εισπράττουν όλοι αυτοί οι οικοδεσπότες και οι καλεσμένοι τους;

Κι ενός απλού ανθρώπου να πάρεις την φωτογραφία, να την παραποιήσεις και, απόντος του, να γλεντήσεις εις βάρος του, είναι ανήθικο, είναι αναξιοπρεπές, είναι αγενές, είναι άνανδρο, είναι χαμερπές και μισάνθρωπο.

Πόσο μάλλον, να πάρεις την εικόνα, Αυτού που τον λατρεύουν χιλιάδες χρόνια και να προσπαθήσεις να την εξευτελίσεις.
Ακόμη και να μη πιστεύεις στο Χριστό, 
οφείλεις να σέβεσαι αυτούς που Τον πιστεύουν.

Ο Χριστός, άλλαξε τα πάντα στην ανθρωπότητα, χωρίς να βλάψει κανένα, μα Κανένα, και έρχεσαι τώρα να προσπαθήσεις να γελοιοποιήσεις την Εικόνα Του!

Άμα δεν Τον πιστεύεις, τί ασχολείσαι μαζί Του;
Ποιος σε πείραξε που δεν πιστεύεις; 
Ποιος σου επέβαλε κάτι στο όνομα του Χριστού;

Δεν θέλω να τιμάται ο Χριστός με νόμους κατά της βλασφημίας, αλλά αυτό πια;

Πόσο μ@λ@κ@ς μπορεί να είσαι, άμα θες να βγάλεις πέντε φράγκα με αυτή την ποταπή ενέργεια;
Κι εσύ κι αυτοί που θα σπεύσουν να υιοθετήσουν την πρότασή σου!

Το Χαμομηλάκι

17 πράγματα που πρέπει να γνωρίζετε για την μυθική σειρά Ο Ιησούς Από Τη Ναζαρέτ

Θεωρείται, δικαιολογημένα, η κλασική τηλεοπτική σειρά που προλογίζει το Πάσχα. 

Είναι, δικαιολογημένα, μια σειρά εμβληματική που ο μύθος της ξεπερνάει ακόμη και τις επαναλήψεις της.

* Η ιδέα για τη δημιουργία μιας τηλεοπτικής σειράς που θα απέδιδε με πιστότητα την ζωή του Ιησού σύμφωνα με τα τέσσερα Ευαγγέλια ήταν του Πάπα Παύλου του 6ου. Aφού έδωσε θερμά συγχαρητήρια στον Ουκρανό παραγωγό Lew Grade για την ταινία του “Μωυσής”, τον παρότρυνε να αποπειραθεί μια τηλεοπτική σειρά με θέμα την ζωή του Ιησού. 

Ο Grade, ευφυής όπως αποδείχθηκε, ανέθεσε την σκηνοθεσία στον Φράνκο Τζεφιρέλι που τότε απολάμβανε τα εύσημα για την εξαιρετική κινηματογραφική μεταφορά του σαιξπηρικού Ρωμαίος και Ιουλιέττα. 

* Πιστός καθολικός ο Τζεφιρέλι, που γνώριζε προσωπικά τον Πάπα από την εποχή που ο τελευταίος ήταν Αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου και επισκεπτόταν το Λύκειο που φοιτούσε ο σκηνοθέτης, αρχικά αρνήθηκε την πρόταση. Τα Χριστούγεννα του 1973 αποφάσισε να πει το ναι στο εγχείρημα με όρους. 

* Ο Φράνκο Τζεφιρέλι ήθελε να δημιουργήσει μια σειρά που θα εκτιμούσε ακόμη και η κοινότητα των άθεων, ένα λυρικό τηλεοπτικό έργο που θα γινόταν οικουμενικά αποδεκτό. 

* Σύμμαχοι του σε αυτό ιστορικοί και θεολόγοι από το Βατικανό και το Κολέγιο των Ραβίνων στο Λονδίνο. Η σύνθεση της πλοκής από τις ιστορίες των τεσσάρων ευαγγελίων με χρονολογική σειρά ανατέθηκε στον Άγγλο λογοτέχνη και σεναριογράφο Anthony Burgess. Μια επιλογή, αν μη τι άλλο, απρόσμενη. Ο Burgess είναι ο άνθρωπος που έγραψε το βίαιο, δυστοπικό και πάντα επίκαιρο Κουρδιστό Πορτοκάλι. 

* Βασισμένος περισσότερο στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη ο σεναριογράφος κράτησε όσο το δυνατόν περισσότερους διαλόγους όπως παρουσιάζονται αυτούσιοι στα τέσσερα πρώτα βιβλία της Καινής Διαθήκης με αρκετές φράσεις να απαγγέλλονται στα Αραμαϊκά. 

* Η επιλογή του πρωταγωνιστή ήταν σημαντική. Αν και αρχικά οι παραγωγοί ήθελαν να αναθέσουν τον ρόλο του Θεανθρώπου σε κάποιον σταρ κοινής αποδοχής, με τους Ντάστιν Χόφμαν και Αλ Πατσίνο να είναι τα κυρίαρχα ονόματα, σκηνοθέτης και σεναριογράφος ένιωθαν άβολα με τις παραπάνω προτάσεις καθώς και οι δύο ηθοποιοί δεν έμοιαζαν με την εικόνα που είχε καθιερωθεί στον κοινό νου για τον Ιησού. 

* Ο Ρόμπερτ Πάουελ είχε ήδη κάνει δοκιμαστικά ως Ιούδας Ισκαριώτης. Ο αστικός μύθος θέλει τον Τζεφιρέλι να αναρωτιέται: “Αν ο Ιούδας έχει τόσο εκφραστικά μάτια, του Ιησού πως πρέπει να είναι;” 

* Η επιλογή του για πρωταγωνιστή δεν ήταν αναίμακτη. Θρησκευτικές κοινότητες ενοχλήθηκαν καθώς σύμφωνα με όσα υποστήριζαν, ο Πάουελ ήταν “ένας ακόλαστος, που ζούσε έκλυτο βίο με τη σύντροφο του”. Tελικά ο πρωταγωνιστής παντρεύτηκε λίγο πριν αρχίσουν τα γυρίσματα. 

* Ο Τζεφιρέλι είχε απόλυτο δίκιο. Η εμφάνιση του θύμιζε τις εικόνες του Ιησού σε Καθολικές και Ορθόδοξες εκκλησίες και ο μέσος θεατής μπορούσε εύκολα να ταυτίσει τον χαρακτήρα με τον ερμηνευτή. 

* Ένα από τα πιο εύστοχα τρικ που χρησιμοποίησε ο Τζεφιρέλι ήταν να μοντάρει έτσι τη σειρά ώστε ο τηλεοπτικός Ιησούς να μην ανοιγοκλείνει ποτέ τα μάτια του. Ένα κόλπο για να φέρει ένα μυσταγωγικό, υπεράνθρωπο στοιχείο στη φιγούρα και μια επιλογή που τον δικαίωσε καθώς σύμφωνα με τους τηλεοπτικούς κριτικούς “ο θεατής απέκτησε μια διεισδυτική επαφή με το πρόσωπο του Ιησού”. 

* “Όταν κλήθηκα να υποδυθώ τον Ιησού, ήμουν 31 ετών και ομολογώ ότι μέχρι τότε δεν είχα κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη θρησκεία και καμία απολύτως γνώμη για τον Χριστό. 

Ύστερα από 9 μήνες γυρισμάτων σε επιβλητικά τοπία του Μαρόκου και της Τυνησίας, μπορώ να πω ότι πραγματικά πιστεύω στον Ιησού. Στη σκηνή της Σταύρωσης, ήμουν λίγο νευρικός, ίσως και από την εξάντληση που ένιωθα, ύστερα από τη δίαιτα 12 ημερών που είχα επιβάλλει στον εαυτό μου πριν από το γύρισμα” έχει πει σε συνέντευξη του. “Κάποια στιγμή κοιτάζοντας στον καθρέφτη αναγνώρισα στο είδωλό μου τον Ιησού. Μου φάνηκε ότι είδα την εικόνα που έχει ο καθένας από εμάς για Αυτόν, όταν προσπαθούμε να Τον φανταστούμε. Την εικόνα που έχω συγκρατήσει από παιδί. Πραγματικά ελπίζω στο μνημόσυνό μου, να με θυμούνται και να με αποκαλούν όλοι ως ‘τον άνθρωπο που υποδύθηκε τον Ιησού’” συμπλήρωσε. Η καριέρα του τον επιβεβαίωσε. Μετά τη σειρά ο Πάουελ δεν κατάφερε ποτέ να κάνει κάτι που θα μπορούσε να ξεπεράσει αυτό το ρόλο. Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ ήταν ο ρόλος της ζωής του. 

* Το cast είχε και Ελληνικό χαρακτήρα. Ο Γιώργος Βογιατζής ήταν ένας εξαιρετικός στον ρόλο του Ιωσήφ σε ένα cast γεμάτο από αστέρια εμβληματικά της 7ης τέχνης.

* Στο all-star-cast συμμετείχαν ιερά τέρατα της μεγάλης οθόνης όπως οι Τζέιμς Μέισον (Ιωσήφ της Αριμαθέας), Λόρενς Ολίβιε (Νικόδημος), Ροντ Στάιγκερ (Πόντιος Πιλάτος), Άντονι Κουίν (Καϊάφας), Έρνεστ Μπόργκναιν (Εκατόνταρχος) και Πίτερ Ουστίνοφ (Ηρώδης ο Μέγας), η αγαπημένη του Τζεφιρέλι -και Ιουλιέττα του στην κινηματογραφική μεταφορά του σαιξπηρικού δράματος του- Ολίβια Χάσεϊ (στο ρόλο της Παναγίας), η οσκαρική Αν Μπάνκροφτ (Μαρία Μαγδαληνή) αλλά και οι Ντόναλντ Πλέζανς (Μελχιώρ), Κρίστοφερ Πλάμερ (Ηρώδης Αντύπας), Τζέιμς Ερλ Τζόουνς (Βαλτάσαρ) και Κλαούντια Καρντινάλε (Μοιχαλίδα). 

* Τα γυρίσματα της σειράς ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 1975 και ολοκληρώθηκαν τον Μάιο του 1976 και έγιναν στο Μαρόκο και την Τυνησία. Οι σκηνές των συναγωγών τραβήχτηκαν στο νησί Djerba, ενώ οι σκηνές της Ιερουσαλήμ τραβήχτηκαν στην Μαροκινή πόλη Μοναστήρι (το όνομα της πόλης παραμένει Ελληνικό μέχρι και σήμερα) στην Βορειοανατολική Τυνησία, λιμένα της χώρας, στην περιοχή Σαχέλ. 

* Υπέροχη στην κινηματογράφηση και τη φωτογραφία, το μουσικό χαλί και τη σκηνογραφία, η σειρά θεωρείται από πολλούς ένα εμβληματικό τηλεοπτικό αριστούργημα και ένα ρίσκο που διέψευσε πολλούς. 

Με ατμόσφαιρα κατανυκτική, χρώματα γήινα και ένα βλέμμα που μένει μαζί σου στη μνήμη η σειρά που προβλήθηκε για πρώτη φορά από το Ιταλικό κανάλι RAI1 στις 27 Μαρτίου 1977 κρύβει στην αφήγηση της σκηνές που θεωρούνται κορυφαίες της τέχνης της μικρής και μεγάλης οθόνης -η σκηνή της ανάστασης του Λαζάρου θεωρείται από πολλούς κριτικούς κορυφαία. 

Μετά την προβολή της στην Αμερική οι New York Times έγραψαν διθύραμβο ενώ έγινε ένα πρόγραμμα που τίποτα δεν θα μπορούσε να σταθεί απέναντι του. Το 46% των τηλεοράσεων στη Νέα Υόρκη και το 53% των τηλεοράσεων στο Λος Άντζελες είχαν υποταχθεί στη δύναμη της αριθμώντας συνολικά πάνω από 90 εκατομμύρια τηλεθεατές μόνο στις ΗΠΑ. 

* Το κόστος παραγωγής της σειράς υπήρξε πραγματικά υψηλό. Αν και δεν έχει επιβεβαιωθεί, ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ κόστισε περίπου 16 με 18 εκατομμύρια δολάρια. Μέχρι σήμερα φέρεται να έχει φέρει καθαρό κέρδος 30 εκατομμύρια δολάρια, ποσό που ειλικρινά θεωρούμε ότι το έχει ξεπεράσει. 

* Η σειρά έχει διάρκεια 371 λεπτά. Αν και ήταν υποψήφια σε πέντε κατηγορίες στα βρετανικά βραβεία BAFTA, δεν κέρδισε ούτε ένα.

Η ζωή είναι όμορφη
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν ο Χριστός αντίκρισε τους Έλληνες «Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου»

Η παραβολή των κακών γεωργών

33. Ἄλλην παραβολὴν ἀκούσατε. ἄνθρωπος τις ἦν οἰκοδεσπότης, ὅστις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καὶ φραγμὸν αὐτῷ περιέθηκε καὶ ὤρυξεν ἐν αὐτῷ ληνὸν καὶ ᾠκοδόμησεν πύργον, καὶ ἐξέδοτο αὐτὸν γεωργοῖς, καὶ ἀπεδήμησεν. 
34. ὅτε δὲ ἤγγισεν ὁ καιρὸς τῶν καρπῶν, ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὐτοῦ πρὸς τοὺς γεωργοὺς λαβεῖν τοὺς καρποὺς αὐτοῦ.
35. καὶ λαβόντες οἱ γεωργοὶ τοὺς δούλους αὐτοῦ ὃν μὲν ἔδειραν, ὃν δὲ ἀπέκτειναν, ὃν δὲ ἐλιθοβόλησαν.  
36. πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους πλείονας τῶν πρώτων, καὶ ἐποίησαν αὐτοῖς ὡσαύτως. 
37. ὕστερον δὲ ἀπέστειλε πρὸς αὐτοὺς τὸν υἱὸν αὐτοῦ λέγων· ἐντραπήσονται τὸν υἱόν μου.  
38. οἱ δὲ γεωργοὶ ἰδόντες τὸν υἱὸν εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτὸν καὶ κατάσχωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ.  
39. καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος καὶ ἀπέκτειναν.
40. ὅταν οὖν ἔλθῃ ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος, τί ποιήσει τοῖς γεωργοῖς ἐκείνοις;  
41. λέγουσιν αὐτῷ· Κακοὺς κακῶς ἀπολέσει αὐτούς, καὶ τὸν ἀμπελῶνα ἐκδώσεται ἄλλοις γεωργοῖς, οἵτινες ἀποδώσουσιν αὐτῷ τοὺς καρποὺς ἐν τοῖς καιροῖς αὐτῶν. 
42. λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Οὐδέποτε ἀνέγνωτε ἐν ταῖς γραφαῖς, λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας· παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν;  
43. διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν ὅτι ἀρθήσεται ἀφ’  ὑμῶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ δοθήσεται ἔθνει ποιοῦντι τοὺς καρποὺς αὐτῆς·

Κατά Ματθαίον (κα΄ 33-43)

Όταν ο Χριστός αντίκρισε τους Έλληνες 

20. Ἦσαν δέ τινες Ἕλληνες ἐκ τῶν ἀναβαινόντων ἵνα προσκυνήσωσιν ἐν τῇ ἑορτῇ.  
21. οὗτοι οὖν προσῆλθον Φιλίππῳ τῷ ἀπὸ Βηθσαϊδὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἠρώτων αὐτὸν λέγοντες· Κύριε, θέλομεν τὸν Ἰησοῦν ἰδεῖν.  
22. ἔρχεται Φίλιππος καὶ λέγει τῷ Ἀνδρέᾳ, καὶ πάλιν Ἀνδρέας καὶ Φίλιππος καὶ λέγουσι τῷ Ἰησοῦ·  
23. ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίνατο αὐτοῖς λέγων· Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου.  
24. ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ, πολὺν καρπὸν φέρει.  
25. ὁ φιλῶν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἀπολέσει αὐτήν, καὶ ὁ μισῶν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ, εἰς ζωὴν αἰώνιον φυλάξει αὐτήν.   
26. ἐὰν ἐμοί διακονῇ τις, ἐμοὶ ἀκολουθείτω, καὶ ὅπου εἰμὶ ἐγὼ, ἐκεῖ καὶ ὁ διάκονος ὁ ἐμὸς ἔσται· καὶ ἐάν τις ἐμοὶ διακονῇ, τιμήσει αὐτὸν ὁ πατήρ.

Κατά Ιωάννην 12 § 20-26

Το Χαμομηλάκι

Μιά μαρτυρία

α. Ο Προβληματισμός
1. Όταν ήμουν έφηβος, ήθελα να είμαι πάντοτε χαρούμενος. Ήθελα να είμαι ο πιο χαρούμενος άνθρωπος στον κόσμο! Ακόμη ήθελα η ζωή μου να έχη νοήμα! Έψαχνα να βρω απάντηση στα ερωτήματα:
• Ποιός είμαι;
• Γιατί γεννήθηκα;
• Γιατί ζω;
• Πού με οδηγεί η πορεία της ζωής μου;
Παράλληλα ήθελα να είμαι πάντοτε ελεύθερος. Και μάλιστα ο πιο ελεύθερος άνθρωπος στον κόσμο! Για μένα ελευθερία δεν ήταν, να μπορούσα να έκανα ό,τι ήθελα∙ (αυτό όλοι το μπορούν∙ και οι πιο πολλοί αυτό κάνουν!) Εγώ ήθελα, να είχα την δύναμη να κάνω αυτό που είχα χρέος να κάνω. Γιατί πολλοί ξέρουν, τι οφείλουν να κάνουν, μα δεν έχουν την δύναμη να το κάνουν∙ δηλαδή δεν έχουν δύναμη θελήσεως, να πουν όχι σε μερικές άλογες τάσεις τους, που τους σπρώχνουν σε «άλλα». Να. Ένας ναρκομανής ξέρει πόσο είναι τραγική η κατάστασή Του! Θέλει να διορθωθή! Μα μια εσωτερική τάση τον κάνει κουρέλι! Το ίδιο συμβαίνει και με διάφορα άλλα «σαρκικά» πάθη!
2. Τί φοβερό πράγμα, να θέλη ο νέος να είναι εντελώς ελεύθερος, να έχη φιλοσοφία του την απόλυτη ελευθερία του, και τελικά να διαπιστώνη, πως είναι δούλος∙ και μάλιστα σιδηροδέσμιος!

β. Η στραβή πορεία.
1. Έτσι άρχισα να ψάχνω για μια απάντηση στο θέμα αυτό της εσωτερικής ελευθερίας. Και τί λέτε, διαπίστωσα; Διαπίστωσα, ότι όλοι (ή... σχεδόν όλοι!) εκείνοι που είχαν κάποια εσωτερική ελευθερία, είχαν και κάποια θρησκευτικότητα. Επήρα λοιπόν μια μεγάλη απόφαση. Έκαμα και εγώ ένα ανάλογο βήμα: Επήγα στην Εκκλησία! Μα δεν μου άρεσε! Δεν ευρήκα εκεί καμμιά ψυχική άνεση. Αντίθετα. Αισθάνθηκα πολύ στενόχωρα!
Είμαι άνθρωπος πολύ πρακτικός. Όταν λοιπόν βλέπω, πως κάτι δεν μου ταιριάζει, βάζω τελεία και παύλα! Στο θέμα «θρησκεία» έκαμα κάτι περισσότερο. Έβαλα όχι απλώς τελεία και παύλα, αλλά κάτι περισσότερο. Έβαλα και σταυρό (. - +)!
2. Τότε έκαμα την σκέψη, πως το πιο ουσιαστικό είναι να επιτύχω στην ζωή. Να αγωνισθώ. Να γίνω διάσημος. Να γίνω ηγέτης...
Στο πανεπιστήμιο διαπίστωσα, πως τα προεδρεία των διαφόρων ετών διέθεταν πολλά μέσα∙ και έπαιζαν σημαντικό ρόλο στην ζωή των πανεπιστημίων, των φοιτητών και του τόπου. Αποφάσισα λοιπόν και εγώ να θέσω υποψηφιότητα. Και έτσι έγινα πρόεδρος του πρώτου έτους! Και έγινα έτσι παράγων! Με ήξεραν όλοι! Ερρύθμιζα ομιλίες! Διαλέξεις. Αγώνες. Καταλήψεις. Απεργίες. Μετείχα σε συμβούλια. Και τί το όφελος; Μετά από λίγο άρχισα να πλήττω.
Μια Δευτέρα ξύπνησα με φοβερό πονοκέφαλο. Είχα την Κυριακή πέσει στο κρεβάτι πολύ αργά. Σκέφθηκα: Πέντε ημέρες στο μαγγανοπήγαδο! Περιμένοντας ναρθή η Παρασκευή! Γιατί η «απόλαυση» ήταν τα τρία «ελεύθερα» βράδυα: Παρασκευής, Σαββάτου και Κυριακής! Και «φτου» από την αρχή!...
3. Μέχρι τότε όλοι οι νεαροί με θεωρούσαν σαν την «προσωποποίηση» της αποφασιστικότητας και της χαράς! Μα τα πράγματα δεν ήσαν έτσι. Εγώ ήξερα ότι ήμουν σαν μια βαρκούλα στα κύματα του ωκεανού! Περιστάσεις, καταστάσεις και συναισθήματα, που δεν τα έλεγχα καθόλου, με επήγαιναν, όπου ήθελαν! Και η ζωή μου ήταν κόλαση! Και το χειρότερο; Δεν ήξερα τότε κανέναν, που να μπορούσε να μου ειπή δυο ωφέλιμα λόγια. Μα και αν βρισκόταν, τα λόγια του δεν θα με ωφελούσαν! Δεν θα αρκούσαν! Γιατί πάνω από τα καλά λόγια εχρειαζόμουν την δύναμη (που χρειάζεται!), για να τα κάμω πράξη. Και αυτήν την δύναμη δεν την εύρισκα πουθενά!
Μέσα στην κατάσταση αυτή άρχισα να συλλογίζωμαι:
Άραγε υπάρχει άνθρωπος πιο ειλικρινής από εμένα στην προσπάθεια του να βρη το σωστό, να βρη την αλήθεια;

γ. Μια νέα διαπίστωση
1. Κάποτε έπεσε στην αντίληψή μου, ότι το Πανεπιστήμιό μας υπάρχει και ένας άλλος «κύκλος»: Λίγοι φοιτητές και δύο καθηγητές. Ήταν ένας «χριστιανικός κύκλος». Που ξεχώριζε από τους άλλους. Γιατί τα μέλη του εφαίνονταν, πως ήξεραν: και τι πιστεύουν∙ και γιατί το πιστεύουν. Είχαν ειρήνη. Και συνέπεια.
Αποφάσισα να τους πλησιάσω. Δεν με απασχολούσε, αν θα συμφωνήσουν μαζί μου. Είχα μάθει να έχω «κατανόηση». Να βλέπω ήρεμα τις πεποιθήσεις των άλλων. Και να τις σέβωμαι. Είχα φιλία και συνεργαζόμουν αρμονικά: με αριστερούς∙ με αναρχικούς∙ με δεξιούς∙ και άλλους.
2. Μα – όπως είπα – η ομάδα αυτή ήταν κάπως διαφορετική. Αυτό με έκαμε να απασχοληθώ μαζί τους στα σοβαρά. Και τι διαπίστωσα! Ότι έλεγαν λιγώτερα από όσα έπρατταν. Δεν μιλούσαν απλώς για αγάπη. Είχαν αγάπη. Και, σε αντίθετη με όλους τους άλλους, δεν άφηναν να επηρεάζωνται από τις περιστάσεις. Δεν εθυσίαζαν τις αρχές τους. Δεν ήσαν βαρκούλες, που τις πηγαίνουν όπου θέλουν τα κύματα! Έδειχναν, πως είχαν μια βαθειά χαρά. Που δεν προερχόταν από εξωτερικές ευχάριστες περιστάσεις: παιχνίδι, γλέντι, έρωτα... κλπ. Είχαν την χαρά μέσα τους. Μια βαθειά χαρά. Ήσαν χαρούμενοι σε βαθμό, που με έκανε να νευριάζω. Είχαν κάτι, που εγώ δεν το είχα.
Όλοι να ζηλεύομε αυτό που δεν έχομε. Έτσι και εγώ εζήλευα αυτή την εσωτερική χαρά τους. Και επήρα την απόφαση να συνδεθώ μαζί τους.
Ωφέλεια θα έχω! σκέφθηκα.
3. Και να, μετά από λίγες ημέρες, βρίσκομαι και εγώ στην συντροφιά τους. Είμαστε έξι φοιτητές και δυο καθηγητές. Και αρχίζει η συζήτηση. Για το Θεό.
Μέχρι τότε, κάθε φορά που άκουγα κουβέντα για τον Θεό, έβαζα τις φωνές! Για να δείξω πως τάχαείμαι «έξυπνος»! Όπως ξέρετε σε τέτοιες περιπτώσεις ο «έξυπνος» φωνάζει, όσο πιο δυνατά μπορεί.
- Για σκέψου, παιδί μου! Είναι χριστιανός! Χα-χα-χα... Και τρέχει πίσω από τους παπάδες!... Χα-χα-χα... Σαν γριούλα!... Νέος άνθρωπος!... Φοιτητής σχολής θετικών επιστημών!...
Και χρειάστηκε πολύς καιρός ακόμη, μέχρι που κατάλαβα, ότι όσο πιο πού φωνάζει κανείς, τόσο πιο κουφιοκέφαλος είναι!
Η συζήτηση αυτή δεν τραβούσε το ενδιαφέρον μου. Έτσι αφοσιώθηκα να κοιτάζω μια όμορφη κοπέλλα, που ήταν στην ομάδά τους. Μέχρι τότε είχα την ιδέα, πώς οι χριστιανοί είναι όλοι τους αποκρουστικοί. Διαπίστωσα, ότι είχα και σ’ αυτό λάθος. Και θέλοντας να κρύψω τον λογισμό μου, άρχισα να στριφογυρίζω στην καρέκλα μου. Και μετά ερώτησα, σαν τάχα να είχαν τα λόγια τους τραβήξει το ολόψυχο ενδιαφέρον μου.
— Έχετε την καλωσύνη να μου ειπήτε, τί είναι εκείνο που άσκησε την πιο μεγάλη επίδραση στην ζωή σας; Γιατί η ζωή σας δεν είναι σαν των άλλων φοιτητών και καθηγητών;
Η φοιτήτρια για την οποία σας μίλησα, πρέπει να ήξερε, τι επίστευε! Με κύτταξε στα μάτια με μια ήρεμη σοβαρότητα και είπε μόνο δυο λέξεις, που δεν περίμενα να τις ακούσω!

— Ο Ιησούς Χριστός!
Απάντησα κάπως νευριασμένος:
— Ω, για το Θεό! Άφησέ τα αυτά. Την βαρέθηκα πια την θρησκεία! Την βαρέθηκα την Εκκλησία! Τα μπούχτισα τα θρησκευτικά βιβλία! Γιατί όλα, όσα έχουν σχέση με την θρησκεία, προκαλούν μαρασμό!...
— Μα εγώ δεν σας μίλησα για θρησκεία! Εγώ είπα: Ιησούς Χριστός!...
Αυτήν την διάκριση δεν την είχα ξανακούσει!
Και η κοπέλλα συνέχισε:
— Ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία. Θρησκεία είναι η προσπάθεια που κάνει ο άνθρωπος να βρη το δρόμο προς το Θεό! Ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία! Ο Χριστιανισμός μας μιλάει για κάτι το αντίθετο: Για την προσπάθεια που κάνει ο Θεός να βρη τον άνθρωπο.
Αυτό δεν το είχα ακούσει ποτέ. Οι απόψεις που κυκλοφορούν είναι τραγικά απλές. Και συνήθως με ωρισμένες απλοϊκής μορφής απλοποιήσεις φαντάζονται πως λύνουν τα προβλήματα επιστημονικά!
Τελευταία είχα γνωρίσει έναν καθηγητή πανεπιστημίου, που έλεγε στα σοβαρά:
— Ο κάθε άνθρωπος που πάει στην Εκκλησία είναι Χριστιανός!
Δεν κρατήθηκα και είπα:
— Σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό, κάθε άνθρωπος, που πηγαίνει στο γκαράζι, γίνεται αυτοκίνητο! Τί σχέση έχει η σωματική παρουσία σε μια Εκκλησία με την χριστιανική πίστη; Χριστιανός είναι εκείνος, που πιστεύει στον Χριστό σωστά!

δ. Μεγάλη η αλήθεια!
1. Κάποτε στον κύκλο αυτό μου ανέθεσαν να τους ειπώ δυο λόγια για τον Χριστό. Και συγκεκριμένα: Πως έγινε άνθρωπος. Πως εσταυρώθη. Γιατί εσταυρώθη. Πως ετάφη. Πως αναστήθηκε. Και τι μπορεί να προσφέρη σε έναν νέο του εικοστού αιώνα.
Εγώ τότε όλα αυτά τα θεωρούσα βλακείες. Είχα την ιδέα, ότι οι άνθρωποι που ασχολούνται με αυτά είναι όλοι παλαβοί, κρετίνοι. Στις φοιτητικές συνάξεις μέχρι τότε καραδοκούσα με μανία να ακούσω κανέναν να ειπή κάτι για θρησκεία και Χριστό, για να ορμήσω επάνω του... να τον κονιορτοποιήσω... να τον ξετινάξω! Η γνώμη μου ήταν: Για να είναι κανείς Χριστιανός πιστός, πρέπει να μην έχη όχι ένα κουκούτσι, αλλά ούτε ένα ελάχιστο μόριο φαιά ουσία. Μα ήρθε η ώρα και κατάλαβα, ότι αυτό ίσχυε για μένα!
Προσπάθησα να το αποφύγω. Τί δουλειά έχω εγώ με τέτοια θέματα; έλεγα μέσα μου. Μα δεν μπόρεσα. Οι νεαροί του χριστιανικού κύκλου δεν με άφησαν! Και έτσι το επήρα το θέμα. Μα με εγωϊστική διάθεση. Με την σκέψη: Θα τους ξετινάξω! Θα τα βροντήξω! Και θα φύγω!
Αλλά τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι.
2. Όταν καταπιάστηκα με το θέμα, είδα να γίνεται λόγος για κάτι αποδείξεις, που χρειάστηκε να τις ερευνήσωμε, για να εκτιμήσω την σοβαρότητά τους. Γιατί διαφορετικά κινδύνευα να γίνω περίγελως στα μάτια τους, αφού αμέσως μετά οι νεαροί εκείνοι θα με έκαναν εμένα σκόνη! Έτσι ρίχτηκα να μελετώ αυτές τις «αποδείξεις» με μόνο στόχο να ιδώ, πως θα τις αποκρούσω. Μα δεν τα κατάφερα. Κατέληξα στο συμπέρασμα, ό,τι τα βιβλία, που χρησιμοποιούν οι πιστοί, δίνουν την πιο σωστή εικόνα για το πρόσωπο του Χριστού. Η διαπίστωση αυτή εντυπωσίασε φοβερά.
Κατάλαβα, πως το ζήτημα της σχέσης μας με τον Χριστό είναι το πιο σοβαρό πρόβλημα της ζωής μας. Θυσίασα τα πάντα. Και στρώθηκα στην μελέτη. Διάβασα κάθε είδους αθεϊστικό και κάθε είδους χριστιανικό απολογητικό βιβλίο, που μπόρεσα να βρω. Και το συμπέρασμα μου ήταν πάντοτε το ίδιο:
Η αλήθεια βρίσκεται στα βιβλία της Εκκλησίας. Ο Χριστός είναι αυτός που μας λέγει η Εκκλησία: Θεός και Σωτήρας μας.
3. Και έγινα Χριστιανός.

Από το βιβλίο: Τί είναι ο Χριστός - Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου
Πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι