Φαρισαίος και Τελώνης: Δυο προσευχές... δυο κόσμοι

Ο Ναός είναι ανοιχτός όλη τη μέρα. 

Πολλοί άνθρωποι πηγαίνουν για να προσευχηθούν, να ευχαριστήσουν το Θεό για τα καλά που τους δίνει και να Τον παρακαλέσουν να τους βοηθήσει στα προβλήματά τους.

Σήμερα όμως, δυο άνθρωποι ξεχωριστοί μπαίνουν στο Ναό. Κοντεύει μεσημέρι και είναι η ώρα που πολύς κόσμος βρίσκεται μέσα. 

Pharisee and the Publican

Εγώ ξεχωρίζω από όλους, είμαι γεμάτος από αρετές.
Νηστεύω… κάνω προσφορές στο ναό παραπάνω
από εκείνο που ορίζει ο Νόμος...

Ο ένας με μεγάλα και σταθερά βήματα προχωράει και στέκεται στη μέση του Ναού. Το φόρεμά του είναι μακρύ, φαρδύ και επιβλητικό. 

Είναι Φαρισαίος, άνθρωπος δηλαδή που περιφρονεί όλους τους άλλους και πιστεύει πως μόνο αυτός είναι "καθαρός".
Ρίχνει ματιές γύρω του για να βεβαιωθεί ότι όλοι μπορούν να τον δουν από το σημείο που βρίσκεται και με δυνατή φωνή, σηκώνοντας τα χέρια και τα μάτια ψηλά, αρχίζει να προσεύχεται υπερβολικά ευχαριστημένος:
— Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου, γιατί δεν είμαι εγώ σαν τους άλλους ανθρώπους, που είναι γεμάτοι κακία: κλέφτες, άδικοι, ανήθικοι…, ούτε σαν αυτόν εδώ τον τελώνη· Όλοι είναι ένοχοι, άξιοι να καταδικαστούν. Εγώ ξεχωρίζω από όλους, είμαι γεμάτος από αρετές. Νηστεύω… κάνω προσφορές στο ναό παραπάνω από εκείνο που ορίζει ο Νόμος...
Δυνατή, πολύ δυνατή είναι η φωνή του. Και όχι μόνο αυτό, αλλά με σιχασιά δείχνει και τον άλλον άνθρωπο, τον Τελώνη, που σε μια γωνιά σκυφτός, χωρίς να τολμάει ούτε τα χέρια, ούτε τα μάτια να σηκώσει, ζητάει από το Θεό να τον συχωρέσει για τις αμαρτίες του.

Και πρέπει να πούμε ότι τελώνης είναι το επάγγελμά του, δηλαδή αυτός μαζεύει τους φόρους και όλοι θεωρούν κακούς τους τελώνες και σκληρούς και άδικους.

από χαμομηλάκι

Μετά την προσευχή τους, κατέβηκαν από το ιερό και έφυγαν.
Μόνο όμως η προσευχή του τελώνη ήταν ευπρόσδεκτη από τον Θεό. Δικαιώθηκε ο ταπεινός και όχι εκείνος που ήταν περήφανος. Γιατί καθένας που υψώνει τον εαυτό του -είπε ο κύριος- θα ταπεινωθεί, ενώ εκείνος που ταπεινώνει τον εαυτό του θα υψωθεί.
Ο τύπος του Φαρισαίου της παραβολής υπάρχει σε κάθε εποχή και είναι σαν ένα μικρόβιο που απειλεί την πνευματική υγεία του καθενός.
Εύκολα μπορούμε να  διακρίνουμε τον φαρισαίο που υπάρχει δίπλα μας ή μέσα μας...

• Όταν κάποιος ξεχωρίζει τον εαυτό του από τους άλλους, δεν μιλάει με όλους, περιφρονεί όσους δεν έχουν την δική του καταγωγή,οικονομική άνεση και παιδεία.
• Όταν κατακρίνει κάποιος μαζί με άλλους αστοχήματα, ελαφρά ή σοβαρά, των άλλων και αδυναμίες διανοητικές η σωματικές,όταν κρυφογελάει, ειρωνεύεται, υποτιμά, εκθέτει, περιθωριοποιεί.
• Όταν κάποιος παρουσιάζει μια ευφυΐα, έχει περισσότερες γνώσεις,περισσότερες δεξιότητες, εκφράζεται καλύτερα,τον αναγνωρίζουν γύρω του, καυχιέται για όλα τα κατορθώματα του,ντύνεται ακριβότερα και προκαλεί με επίδειξη πλούτου, σχηματίζει μέσα του τη γνώμη ότι είναι ο καλύτερος.
• Όταν κάποιος κάνει κάτι καλό, δείχνει ανώτερη συμπεριφορά και νομίζει ότι μόνος του τα κατάφερε όλα αυτά. Έχει ένα αίσθημα υπεροχής που τον κατευθύνει. Ξεχνά όμως ο άνθρωπος ότι όλα αυτά είναι δώρα του Θεού και τον ευλογεί για να τα έχει, γιατί από μόνος του ο άνθρωπος δεν έχει τίποτα. Μια τέτοια νοοτροπία των ανθρώπων φαρισαίων τους κάνει σκληρούς και απόμακρους από το πραγματικό νόημα της ζωής. Ο ταπεινός άνθρωπος πρέπει να γνωρίζει τα όρια του, την αδυναμία του, τα λάθη του και να προσπαθεί να λυτρωθεί απ αυτά.

Ο λόγος του Θεού «πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται», έχει πάντα καταπληκτική επαλήθευση στη ζωή.
Στις πνευματικές κορυφές της ζωής το ανέβασμα είναι ασύγκριτα πιο όμορφο, αλλά θέλει θέληση,κόπο και απόφαση δυνατή. Δεν έχει κίνδυνους, αλλά ομορφιές. Αξίζει αυτή η προσπάθεια για να ανεβούμε όλοι στις πνευματικές κορυφές, όπου το θέαμα θα είναι καταπληκτικό.

από: JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS

Ο «Καθωσπρέπει» και το «Χαμένο κορμί»...

Για τον έναν, δεν έχει να πει τίποτα κανείς. Σοβαρός. Τυπικός. 

Σε όλα καθωσπρέπει. 

Δεν κλέβει, δεν μοιχεύει, δεν πορνεύει, κάνει τις ελεημοσύνες του, βοηθά όλο τον κόσμο. 

Είναι εντάξει ο άνθρωπος.

Ο άλλος ένας αλήτης. Ένα απόβρασμα. Χτίζει περιουσίες σε βάρος αθώων ανθρώπων. Καταπιέζει κόσμο και κοσμάκη. 

Χαμένο κορμί.

Και όμως…
Ο Φαρισαίος χάνεται μέσα στη τελειότητά του. Περηφανεύεται. Θολώνει.
Ο Τελώνης, παίρνει χαμπάρι τα μαύρα του τα χάλια και κλαίει, μετανιώνει. Και από εκεί που δεν το περίμενε κανείς σώζεται…

Μου αρέσει πολύ αυτή η παραβολή. Μου δίνει ελπίδα…
Μου υπενθυμίζει πως κάποιες φορές, είναι προτιμότερο να πιάσεις πάτο. 

Γιατί τουλάχιστον έτσι, έχεις μια ευκαιρία να δεις τα χάλια σου. Γιατί έχεις μια ευκαιρία το πάρεις αλλιώς, να μετανοήσεις…
Γιατί έτσι, έχεις μια ευκαιρία να σωθείς…

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Τους ξέρω καλά τους Φαρισαίους, παιδί μου!» Από το βιβλίο «Τα γράμματα της Παναγίας»

Έχω ξεκινήσει απ’ τα χαράματα. Χωρίς να βάλω μπουκιά στο στόμα, με την ψυχή στα δόντια, τρέχω να ‘ρθω κοντά σου, μοναχογιέ μου. Κόντευε μεσημέρι κι έκατσα μια στιγμή να ξαποστάσω. Ο φόβος έχει κάμει κατοχή στην καρδιά μου. Φοβούμαι μήπως δεν σε προλάβω ζωντανό. Θα περάσω καταμεσής τη Σαμάρεια. Θα σκαρφαλώσω απ’ το Γαριζίν, για να φτάσω μια ώρα αρχύτερα κοντά σου. Δεν έχω ξαναπεράσει απ’ αυτόν τον δρόμο, μα δε με νοιάζει. Κι οι Σαμαρείτισσες, μανάδες είναι, δεν θ’ αρνηθούν να μου τον δείξουν.

Έμαθα πως τα έβαλες για τα καλά με τους Φαρισαίους. 

Πως αυτή τη φορά τους τα ‘πες καθαρά και ξάστερα. Τους ονόμασες υποκριτές, κλέφτες, όχεντρες φαρμακερές και τους παρομοίασες με τάφους, που ενώ απ’ έξω είναι ασβεστωμένοι, μέσα είναι γεμάτοι κόκαλα και ακαθαρσίες. Τους φοβέρισες κιόλας στο τέλος πως θα ‘ρθει ώρα να πληρώσουν για τις αμαρτίες τις δικές τους και των προγόνων τους. Έμαθα ακόμα πως ύστερα απ’ αυτά πήγες στη Βηθανία στο σπίτι του φίλου σου του Λαζάρου, εκείνου που ανάστησες απ’ τους νεκρούς. Πρέπει να σου το πω καθαρά, αγόρι μου! 

Μπορεί να νίκησες τον θάνατο, μα δεν μπορείς να νικήσεις τους Φαρισαίους. Δεν λέω πως ήταν λάθος σου να τα βάλεις μαζί τους. Δεν μετανιώνω που σου έμαθα να φωνάζεις το άδικο. Κάποιος έπρεπε να τους τα πει κατάμουτρα. Και είμαι περήφανη που αυτός είσαι εσύ, λεβέντη μου! Περήφανη μα πάνω απ’ όλα φοβισμένη, γιατί μπήκες μόνος σου στο στόμα του θηρίου.

Τους ξέρω καλά τους Φαρισαίους, παιδί μου. Είναι οι άνθρωποι με τις μεγάλες κοιλιές και τα διπλά προγούλια που μιλούν στους πεινασμένους για ισότητα. Είναι οι άνθρωποι που καταπατούν τον νόμο και ύστερα μιλούν στους αδικημένους για δικαιοσύνη. Είναι οι άνθρωποι που κλέβουν τον ιδρώτα του λαού, χτίζουν μέγαρα και ύστερα δίνουν επιδεικτικά ελεημοσύνη, το ένα δέκατο απ’ τον άνιθο και τα μάραθα. Είναι οι άνθρωποι που ατιμάζουν τα όσια και τα ιερά κι ύστερα μιλούν στους ατιμασμένους για την αρετή. Είναι οι άνθρωποι που έκοψαν και έραψαν με βάση τα συμφέροντά τους τον ίδιο τον Θεό, άγριο, αλλήθωρο, εκδικητή και λένε πως αυτοί είναι οι αντιπρόσωποί του. 

Τους ξέρω καλά τους Φαρισαίους, γιε μου! Όσο δεν σηκώνεις το κεφάλι σου, σε ονομάζουν ελεύθερο πολίτη. Όσο ανέχεσαι τις αδικίες τους, σε ονομάζουν τίμιο οικογενειάρχη. Όσο τους κολακεύεις, σε χαϊδεύουν προστατευτικά στον ώμο. Αλίμονο, όμως, σ’ εκείνον που θ’ αμφισβητήσει την αγιότητά τους. Τίμημα, θάνατος. Αλίμονο σ’ εσένα, γιε μου!

Μην περιμένεις προστασία απ’ τον λαό, που για λογαριασμό του τα έβαλες μαζί τους. Μπορεί να σε υποδέχτηκε πριν από λίγες μέρες με βάγια και ζητωκραυγές. Μα ο λαός, παιδί μου, είναι άγνωμος. Παρασύρεται εύκολα κι ακολουθεί τους ισχυρούς. Μπορεί για μια στιγμή να δει το δίκιο και το σωστό, να ενθουσιαστεί, να ξεσπάσει σε ζητωκραυγές. Μα γρήγορα θα κάνει “δήλωση μετανοίας” και θα φωνάξει “γιούχα” σ’ αυτόν που πριν λίγο ζητωκραύγαζε. Δε φταίει ο λαός. Έτσι τον θέλουν. Έτσι τον δίδαξαν. Έτσι τον έμαθαν. 

Τι Φαρισαίοι θα ‘ναι, όταν δεν μπορούν να κοροϊδεύουν τους πολλούς; Θα ‘ρθει, βέβαια, καιρός που ο λαός θα καταλάβει τη δύναμή του. Μ’ ακόμα είναι μακριά αυτή η ώρα…

Τώρα, όμως, μην περιμένεις τίποτα απ’ το λαό. Ένα να ξέρεις. Μόλις είπες την αλήθεια, έμεινες μόνος. Ολομόναχος. Πρέπει να κρυφτείς. Να κρυφτείς μέχρι να περάσει η μπόρα. Να κρυφτείς, όσο πιο γρήγορα μπορείς. Μα πού; Τα Ιεροσόλυμα έχουν γεμίσει Φαρισαίους. Τα χωριά έχουν γεμίσει με χαφιέδες. Πρέπει να κρυφτείς, μακριά απ’ τα Ιεροσόλυμα, μακριά απ’ τα χωριά, μακριά απ’ τους ανθρώπους, μακριά… Σε ποια κρυψώνα να σε κρύψω, γιε μου, για να μη σε βρούνε οι κακοί; Να σχίσω το κορμί μου και να σε ξαναβάλω στα σπλάχνα μου; Πες μου, ακριβέ μου! Για κάθε κυνηγημένο πρέπει πάντα να υπάρχει μια κρυψώνα.

(Από το βιβλίο του γράφοντος “Τα γράμματα της Παναγίας”, έκδοσις Ιεράς Μητροπόλεως Κισάμου και Σελίνου, Κίσαμος, 2013).

Σημείωση: Στον Ιερό Ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου Χανίων η παρουσίαση εφέτος (ένατη!) του έργου μου “Τα γράμματα της Παναγίας”, το Σάββατο του Λαζάρου, 20 Απριλίου με διοργανωτές την Ενορία, το 11ο Δημ. Σχολείο και την Ομάδα Λόγου και Τέχνης “ΕΥ-πλους”.
Κατάπολλα τα ευχαριστώ μου σ’ όλους όσοι λειτούργησαν και λειτουργήθηκαν σ’ αυτήν. Υπόχρεος στην αγάπη των διοργανωτών και των άλλων συντελεστών.
Ονομαστική η αναφορά κατά την αντιφώνησή μου, στην οποία έκανα λόγο, εκτός των άλλων, και για μια επαναλαμβανόμενη ευλογία…

του Βαγγέλη Θ. Κακατσάκη

haniotika-nea
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου

Η προσευχή συμβάλλει καθοριστικά στην προσπάθεια του ανθρώπου να πλησιάσει το Θεό

Με την παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου ο Χριστός διδάσκει ότι στη σχέση μας με το Θεό και τους συνανθρώπους μας πρέπει να είμαστε ταπεινοί και ειλικρινείς.

Και οι δύο προσεύχονταν αλλά…

Ο άνθρωπος δε νιώθει την ανάγκη επικοινωνίας μόνο με τους συνανθρώπους του αλλά και με το Θεό. Τη δυνατότητα να επικοινωνήσει με το Θεό προσφέρει στον άνθρωπο η προσευχή. 

Με την προσευχή μπορεί να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του προς αυτόν, να ομολογήσει την πίστη του, να ζητήσει τη βοήθειά του ή να μιλήσει για τα λάθη του, ζητώντας συγχώρεση. 

Το «Πάτερ ήμῴν» είναι η προσευχή που δίδαξε στους μαθητές του ο Χριστός και μ' αυτή μάς έμαθε τι πρέπει κυρίως να ζητάμε από το Θεό και με ποια προτεραιότητα. 

Μας δίδαξε επίσης ότι η προσευχή έχει αξία, όταν γίνεται με ταπείνωση και ειλικρίνεια και όχι με υποκρισία και κομπασμό. Αυτά μάς τα είπε με την παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου, δύο ανθρώπων που πήγαν να προσευχηθούν στο Ναό.

Ο Φαρισαίος άρχισε να προσεύχεται, λέγοντας για τον εαυτό του: 

«Σ' ευχαριστώ Θεέ μου, που δεν είμαι σαν κάποιους άλλους ανθρώπους, που αρπάζουν τις ξένες περιουσίες, που είναι άδικοι με τους συνανθρώπους τους και δεν σέβονται την οικογένεια των άλλων. Ούτε και σαν αυτόν τον τελώνη. Εγώ νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα κι απ' όσα κερδίζω το ένα δέκατο το προσφέρω στο Ναό».

Ο Τελώνης στεκόταν μακρύτερα και δεν τολμούσε ούτε τα μάτια του να σηκώσει ψηλά. Μόνο χτυπούσε το στήθος του με συντριβή και έλεγε: «Σπλαχνίσου με, Θεέ μου, τον αμαρτωλό».

«Σας βεβαιώνω», συνέχισε ο Κύριος, «πως ο Τελώνης επέστρεψε στο σπίτι του συμφιλιωμένος με το Θεό, σε αντίθεση με το Φαρισαίο. Γιατί όποιος υπερηφανεύεται και καυχιέται, θα ταπεινωθεί, ενώ εκείνος που συναισθάνεται τα σφάλματα και τις αμαρτίες του θα υψωθεί» (Λουκ. 18,10-14).

Ο Φαρισαίος, που θεωρούσε τον εαυτό του ξεχωριστό και ευσεβή, ήταν προσκολλημένος στις διατάξεις του Νόμου, χωρίς να προσπαθεί να καταλάβει την αληθινή σημασία του, δηλαδή το πνεύμα του Νόμου. Έτσι, ενώ νόμιζε ότι ήταν κοντά στο Θεό, στην πραγματικότητα βρισκόταν πολύ μακριά του. Από την άλλη μεριά, ο Τελώνης, δηλαδή ο φοροεισπράκτορας των Ρωμαίων που κρατούσε πάντοτε ως μισθό ένα μεγάλο μέρος των φόρων, θεωρούνταν πολύ αμαρτωλός. 

Προσήλθε όμως στο Ναό για να προσευχηθεί με ταπείνωση και ειλικρίνεια. Είχε συνειδητοποιήσει το μέγεθος των αμαρτιών του και η στάση του φανέρωνε την αληθινή του μετάνοια.

https://www.youtube.com/watch?v=anPc38GLkdM

περισσότερα εδώ

Το Χαμομηλάκι

Δυο προσευχές... δυο κόσμοι

Ο Ναός είναι ανοιχτός όλη τη μέρα.
Πολλοί άνθρωποι πηγαίνουν για να προσευχηθούν, να ευχαριστήσουν το Θεό για τα καλά που τους δίνει και να Τον παρακαλέσουν να τους βοηθήσει στα προβλήματά τους.
Σήμερα όμως, δυο άνθρωποι ξεχωριστοί μπαίνουν στο Ναό.

Κοντεύει μεσημέρι και είναι η ώρα που πολύς κόσμος βρίσκεται μέσα.
Ο ένας με μεγάλα και σταθερά βήματα προχωράει και στέκεται στη μέση του Ναού. Το φόρεμά του είναι μακρύ, φαρδύ και επιβλητικό. Είναι Φαρισαίος, άνθρωπος δηλαδή που περιφρονεί όλους τους άλλους και πιστεύει πως μόνο αυτός είναι «καθαρός».
Ρίχνει ματιές γύρω του, για να βεβαιωθεί ότι όλοι μπορούν να τον δουν από το σημείο που βρίσκεται και με δυνατή φωνή και σηκώνοντας τα χέρια και τα μάτια ψηλά, αρχίζει να προσεύχεται υπερβολικά ευχαριστημένος:
— Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου, γιατί δεν είμαι εγώ σαν τους άλλους ανθρώπους, που είναι γεμάτοι κακία: κλέφτες, άδικοι, ανήθικοι…, ούτε σαν αυτόν εδώ τον τελώνη· Όλοι είναι ένοχοι, άξιοι να καταδικαστούν. Εγώ ξεχωρίζω από όλους, είμαι γεμάτος από αρετές. Νηστεύω… κάνω προσφορές στο ναό παραπάνω από εκείνο που ορίζει ο Νόμος...

Δυνατή, πολύ δυνατή είναι η φωνή του. 

Και όχι μόνο αυτό, αλλά με σιχασιά δείχνει και τον άλλον άνθρωπο, τον Τελώνη, που σε μια γωνιά σκυφτός, χωρίς να τολμάει ούτε τα χέρια, ούτε τα μάτια να σηκώσει, ζητάει από το Θεό να τον συχωρέσει για τις αμαρτίες του.
Και πρέπει να πούμε ότι τελώνης είναι το επάγγελμά του, δηλαδή αυτός μαζεύει τους φόρους και όλοι θεωρούν κακούς τους τελώνες και σκληρούς και άδικους.

από το χαμομηλάκι

Μετά την προσευχή τους, κατέβηκαν από το ιερό και έφυγαν.
Μόνο όμως η προσευχή του τελώνη ήταν ευπρόσδεκτη από τον Θεό. Δικαιώθηκε ο ταπεινός και όχι εκείνος που ήταν περήφανος. Γιατί καθένας που υψώνει τον εαυτό του -είπε ο κύριος- θα ταπεινωθεί, ενώ εκείνος που ταπεινώνει τον εαυτό του θα υψωθεί.
Ο τύπος του Φαρισαίου της παραβολής υπάρχει σε κάθε εποχή και είναι σαν ένα μικρόβιο που απειλεί την πνευματική υγεία του καθενός.
Εύκολα μπορούμε να το διακρίνουμε τον φαρισαίο που υπάρχει δίπλα μας...

1. Όταν κάποιος ξεχωρίζει τον εαυτό του από τους άλλους, δεν μιλάει με όλους, περιφρονεί όσους δεν έχουν την δική του καταγωγή,οικονομική άνεση και παιδεία.
2. Όταν κατακρίνει κάποιος μαζί με άλλους αστοχήματα, ελαφρά ή σοβαρά, των άλλων και αδυναμίες διανοητικές η σωματικές,όταν κρυφογελάει, ειρωνεύεται, υποτιμά, εκθέτει, περιθωριοποιεί.
3. Όταν κάποιος παρουσιάζει μια ευφυΐα, έχει περισσότερες γνώσεις,περισσότερες δεξιότητες, εκφράζεται καλύτερα,τον αναγνωρίζουν γύρω του, καυχιέται για όλα τα κατορθώματα του,ντύνεται ακριβότερα και προκαλεί με επίδειξη πλούτου, σχηματίζει μέσα του τη γνώμη ότι είναι ο καλύτερος.
4. Όταν κάποιος κάνει κάτι καλό, δείχνει ανώτερη συμπεριφορά και νομίζει ότι μόνος του τα κατάφερε όλα αυτά. Έχει ένα αίσθημα υπεροχής που τον κατευθύνει.

Ξεχνά όμως ο άνθρωπος ότι όλα αυτά είναι δώρα του Θεού και τον ευλογεί για να τα έχει, γιατί από μόνος του ο άνθρωπος δεν έχει τίποτα. Μια τέτοια νοοτροπία των ανθρώπων φαρισαίων τους κάνει σκληρούς και απόμακρους από το πραγματικό νόημα της ζωής. Ο ταπεινός άνθρωπος πρέπει να γνωρίζει τα όρια του, την αδυναμία του, τα λάθη του και να προσπαθεί να λυτρωθεί απ αυτά.
Ο λόγος του Θεού «πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται», έχει πάντα καταπληκτική επαλήθευση στη ζωή.
Στις πνευματικές κορυφές της ζωής το ανέβασμα είναι ασύγκριτα πιο όμορφο, αλλά θέλει θέληση,κόπο και απόφαση δυνατή. Δεν έχει κίνδυνους, αλλά ομορφιές.Αξίζει αυτή η προσπάθεια για να ανεβούμε όλοι στις πνευματικές κορυφές, όπου το θέαμα θα είναι καταπληκτικό.