Χειροποίητη φάτνη με βυζαντινές εικόνες!!

Τα υλικά που χρησιμοποίησε ήταν ξύλα για τον σκελετό τα οποία κόλλησε μεταξύ τους και καλάμια μπαμπού για σκεπή. Οι πρασινάδες και τα διάφορα ξυλάκια είναι όλα αληθινά, μαζεμένα απ' το βουνό και οι εικόνες είναι εκτυπωμένες και κολλημένες σε χοντρό χαρτόνι.

Η καλή μου φίλη Αργυρούλα, φέτος στόλισε το σαλόνι της με μια τεράστια φάτνη την οποία την έφτιαξε μόνη της και πραγματικά δεν μπορούσα να μην σας την δείξω!!

Μόλις την είδα χωρίς δεύτερη κουβέντα πήρα την φωτογραφική μου και την τράβηξα φωτογραφίες από όλες τις μεριές για να δείτε κι εσείς πόσο όμορφη είναι και ότι με απλά υλικά μπορούμε να στολίσουμε αντί για δέντρο μια εντυπωσιακή φάτνη σε μια μεριά του σαλονιού μας!

Πείτε μου, δεν είναι υπέροχη;

lamproukam

Κυριακή της Ορθοδοξίας! Αλήθεια, τι γιορτάζουμε σήμερα;

Η πρώτη Κυριακή της Σαρακοστής, η Α΄ Κυριακή των Νηστειών,
ονομάζεται και Κυριακή της Ορθοδοξίας.

η εικόνα από orthodoxmom

Η Εκκλησία όρισε αυτή την Κυριακή να θυμόμαστε το γεγονός της αναστήλωσης των ιερών εικόνων. 

Για να μάθετε την ιστορία αυτού του γεγονότος, κάντε κλικ στο
Ορθόδοξο Χαμομηλάκι

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Ἐξέδυσάν με τά ἱμάτιά μου καί ἐνέδυσάν με χλαμύδα κοκκίνην... »

Δοξαστικό των αίνων 

Κων/νου Πρίγγου +1964, ήχος πλ.Β

Ἐξέδυσάν με τὰ ἱμάτιά μου
καὶ ἐνέδυσάν με χλαμύδα κοκκίνην, 

ἔθηκαν ἐπὶ τὴν κεφαλήν μου, στέφανον ἐξ ἀκανθῶν

καὶ ἐπὶ τὴν δεξιάν μου χείρα, ἔδωκαν κάλαμον, 

ἵνα συντρίψω αὐτοὺς, ὡς σκεύη κεραμέως.

https://www.youtube.com/watch?v=ti-3rJ77LHw

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παρμενίων, Πελοπίδας, Περικλής, Πίνδαρος, Πολύβιος, Προμηθεύς, Σοφοκλής, Σωκράτης και πολλά άλλα ονόματα γιορτάζουν σήμερα

Άγιοι Αφρικανός, Θεόδωρος, Μάξιμος, Πομπήιος, Τερέντιος και άλλοι τεσσαράκοντα Μάρτυρες

Οι Άγιοι Μάρτυρες Αφρικανός, Θεόδωρος, Μάξιμος, Πομπήιος και Τερέντιος μαρτύρησαν το έτος 250 μ.Χ., επί αυτοκράτορα Δεκίου (249-251 μ.Χ.) και ηγεμόνος Φουρτουνιανού, στην Καρθαγένη της Αφρικής μαζί με άλλους τριάντα εννέα Χριστιανούς, των οποίων τα ονόματα είναι: 

✚✚✚✚✚✚✚

Αλέξανδρος, Ανάξαρχος, Αναξιμένης, Αριστείδης, 

Δημάρατος, Δημοκλής, Δημοσθένης, Διονύσιος, 

Επαμεινώνδας, Ετεοκλής, 

Ζήνων, 

Ηλίας, Ηρακλής, Ησαΐας, Ηφαιστίων, 

Θεμιστοκλής, Θεόφραστος, Θησεύς, Θωμάς, 

Ισοκράτης, 

Λουκάς, 

Μακάριος, Μιλτιάδης, Μνήσαρχος, 

Ξενοφών, 

Όμηρος, 

Παρμενίων, Πελοπίδας, Περικλής, Πίνδαρος, Πολύβιος, Πολύνικος, Προμηθεύς, 

Σοφοκλής, Σωκράτης, 

Τιμόθεος, Τίτος, 

Φιλοποίμην, Φωκίων και 

Χρόνιος.

✚✚✚✚✚✚✚

Οι Άγιοι συνελήφθησαν, επειδή ήταν Χριστιανοί και δοκιμάσθηκαν με πολλά βασανιστήρια. 

Πρώτα τους χτύπησαν υπερβολικά, μέχρις ότου φάνηκαν τα σπλάγχνα τους, στην συνέχεια με πυρωμένα καρφιά τους τρύπησαν τα ισχία και επάνω σε αυτά έριξαν ξύδι και αλάτι. 

Αφού όμως προσευχήθηκαν, κατέστρεψαν τα ξόανα, τους βωμούς και τους ναούς των ειδωλολατρών. 

Στο τέλος, μετά τις φρικτές βασάνους, αποκεφαλίσθηκαν.

Η Εκκλησία τιμά την μνήμη τους και στις 28 Οκτωβρίου.
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Άγιος Γεώργιος, ο “φουστανελάς” νεομάρτυς των Ιωαννίνων

17 Ιανουαρίου: μνήμη του Αγίου Γεωργίου του εξ Ιωαννίνων

για τον άγιο Γεώργιο, τον “φουστανελά” άγιο των Ιωαννίνων, που για χάρη του Χριστού άφησε γυναίκα και νεογέννητο παιδί και ολοπρόθυμος ακολούθησε την οδό του μαρτυρίου… ένα ευλαβικό αφιέρωμα: ο βίος και η εποχή του, πολλές εικόνες και φωτο, το απολυτίκιο, ηχητικό συναξάρι και ζωγραφιά για τα παιδιά.

Ο βίος και η εποχή του αγ. Γεωργίου Έτος 1838. Ήταν η εποχή που ένα πρώτο τμήμα του Ελληνισμού είχε αποτινάξει τις βαριές αλυσίδες της σκλαβιάς και απολάμβανε τον αέρα της ελευθερίας. Όμως το μεγαλύτερο τμήμα του υπέφερε φρικτά κάτω από την τουρκική τυραννία. Μέσα σ’ αυτή τη σκλαβιά στέναζε και η άλλοτε ένδοξη πόλη των Ιωαννίνων. Δεκαέξι χρόνια πριν η πόλη είχε καταστραφεί σχεδόν ολόκληρη, όταν τα σουλτανικά στρατεύματα κατανίκησαν τον περίφημο Αλή πασά και τον κατέσφαξαν. Από τότε η πόλη έπεσε σε μαρασμό. Αναρχία, ληστρικές επιδρομές, εξαθλίωση, καταπίεση, εξισλαμισμοί… αυτά συνθέτουν τη σκοτεινή ατμόσφαιρα των χρόνων εκείνων… Ξαφνικά, μέσα σ’ αυτό το πυκνό σκοτάδι έλαμψε σαν ολόφωτος ήλιος ο νεομάρτυρας άγιος Γεώργιος, το λαμπρότερο διαμάντι των Ιωαννίνων και η δόξα της αγίας Εκκλησίας μας.

Ο άγιος Γεώργιος γεννήθηκε στο χωριό Τσούρχλι του νομού Γρεβενών, που σήμερα προς τιμήν του ονομάζεται Άγιος Γεώργιος. Είχε γονείς φτωχούς αλλά ευσεβείς, τον Κωνσταντίνο και την Βασίλω, οι οποίοι όμως έφυγαν νωρίς από τον κόσμο αυτό και άφησαν τον Γεώργιο ορφανό σε ηλικία μόλις 8 ετών. 

Πέντε χρόνια αργότερα, για να μπορέσει να ζήσει προσκολλήθηκε ως μισθωτός σε κάποιους αγάδες και κατέληξε να είναι ιπποκόμος του Χατζή Αβδουλλάχ, ενός έμπιστου αξιωματικού του Ιμίν πασά, που ήταν ο διοικητής του πασαλικιού των Ιωαννίνων. Σ’ όλο το διάστημα που εργαζόταν εκεί, οι υπόλοιποι Τούρκοι, για να τον πιέσουν να γίνει μουσουλμάνος, τον φώναζαν με το όνομα Χασάν. Έτσι άλλοι, μακρύτερα βρισκόμενοι, νόμιζαν ότι είναι Τούρκος. Αυτό γινόταν επίτηδες, για να αναγκάζονται οι Χριστιανοί να γίνονται μουσουλμάνοι. Με τον τρόπο αυτό είχαν ήδη πετύχει να εξισλαμίσουν πολλούς.
Το έτος 1836 ο Γεώργιος αρραβωνιάστηκε μια φτωχή, ορφανή, μα πολύ ενάρετη Γιαννιωτοπούλα, την Ελένη. Όταν το γεγονός μαθεύτηκε, ένας φθονερός χότζας κατήγγειλε τον Γεώργιο ως δήθεν προδότη της μουσουλμανικής θρησκείας και ο άγιος οδηγήθηκε μπροστά στον δικαστή. Η ακλόνητη στάση του αλλά και η διαβεβαίωση του αφεντικού του Αβδουλλάχ, ότι ο Γεώργιος δεν ήταν ποτέ μουσουλμάνος αλλά Χριστιανός, συνετέλεσαν, ώστε σ’ αυτή την πρώτη δίκη να αθωωθεί.
Λίγους μήνες αργότερα έγινε ο γάμος του με την Ελένη και στις 30 Δεκεμβρίου του 1837 γεννήθηκε το παιδί τους, που 8 μέρες μετά, στις 7 Ιανουαρίου, εορτή του Προδρόμου, βαπτίστηκε και, λόγω της ημέρας, έλαβε το όνομα Ιωάννης. Ο Γεώργιος ήταν γεμάτος χαρά για το γεγονός, αλλά δεν πρόλαβε να χαρεί πολύ.
Ήταν ημέρα Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου. Το πρωί ετοιμάζεται να πάει στην αγορά μήπως βρει κάποια εργασία. Παραδόξως ζητάει από τη σύζυγό του να του δώσει τα καλά του ενδύματα. Πηγαίνει ως την πόρτα, εκεί όμως κοντοστέκεται, γυρίζει και κοιτάζει με έκσταση την Ελένη, το παιδί και τους άλλους συγγενείς. Απορούν όλοι.
—Τι μας θωρείς έτσι; τον ρωτούν.
—Τι σας πειράζει; ήταν η απάντησή του.
Κάνει να φύγει, γυρίζει όμως πίσω και ασπάζεται τρυφερά το παιδί. Και «ως να επήγαινεν εις αγύριστον οδόν», ξαναγυρίζει και ασπάζεται για τρίτη και τελευταία φορά το παιδί του. Έφυγε. Είχε πάρει ήδη τον δρόμο του μαρτυρίου…
Έφτασε στην αγορά, στην πλατεία του πλάτανου, εκεί που βρίσκεται σήμερα το Γυαλί-καφενέ. Όμως νά που ξαναπαρουσιάστηκε εκείνη την ώρα μπροστά του ο φθονερός εκείνος χότζας, ο οποίος σαν τρελός, τον άρπαξε από το γιλέκο και άρχισε να φωνάζει:
—Μπρε, ως πότε θα εμπαίζεις την πίστη μας; Ή Χριστιανός είσαι ή Τούρκος.
Συγκεντρώθηκε κόσμος πολύς, χριστιανοί και μουσουλμάνοι, και έγινε μεγάλη οχλαγωγία και συμπλοκή. Ένα στρατιωτικό απόσπασμα συνέλαβε τότε τον άγιο και τον οδήγησαν αρχικά στον Νταούτ πασά και κατόπιν στον Κατή με τη γνωστή κατηγορία ότι ήταν μουσουλμάνος και έγινε χριστιανός.

Ο Γεώργιος δεν δείλιασε. Όπου κι αν τον πήγαιναν, θαρραλέα ομολογούσε:
—Χριστιανός γεννήθηκα, Χριστιανός είμαι, Χριστιανός πεθαίνω.
Ο Κατής τον απειλεί:
—Ή να τουρκίσεις ή θα χαλαστείς!
—Ό,τι θέλεις κάμε! ήταν η ατρόμητη απάντηση του αγίου.
Τον οδήγησαν στη φυλακή. Στο μεταξύ γίνεται κινητοποίηση για να τον ελευθερώσουν. Ο μητροπολίτης Ιωαννίνων Ιωακείμ πηγαίνει στο δικαστήριο και στο διοικητήριο· παρά τις ακλόνητες αποδείξεις όμως, «ουδέν ίσχυσε». Την Πέμπτη το πρωί, 13 Ιανουαρίου, τον οδηγούν και πάλι στο δικαστήριο. Ο άγιος μένει ακλόνητος:
—Χριστιανός είμαι, Χριστιανός πεθαίνω!
Πάλι στη φυλακή και αρχίζουν τα βασανιστήρια: ακινητοποιούν τα πόδια του στο βασανιστικό ξύλο, του μπήγουν αγκάθια και ακίδες στα νύχια, τον κατακαίουν με αλειμματοκέρια σε ευαίσθητα μέρη του σώματός του και τέλος του βάζουν μια βαριά πλάκα 50 οκάδων επάνω στο στήθος. Οι συγκρατούμενοί του νομίζουν ότι θα πεθάνει. Όταν ξυπνούν το πρωί και τον ρωτούν πώς πέρασε, ο άγιος τους βεβαιώνει ότι είχε κοιμηθεί σαν πουλάκι και μάλιστα είχε δει και μια οπτασία· έναν ασπροφορεμένο νέο, ο οποίος του είπε:
—Χαίρε, μη φοβάσαι, Γεώργιε· εγώ θα σου δώσω γρήγορα τη σωτηρία.
Τα βασανιστήρια συνεχίστηκαν φοβερότερα. Και το Σάββατο οδηγείται ξανά στον Κατή. Αυτός προσπαθεί να τον δελεάσει με υποσχέσεις για τιμές και αξιώματα. Ο άγιος ακλόνητος.
—Τότε ήρθε η ώρα να χαλαστείς. Θα σε κάμω ιλιάμι (δηλ. θα βγάλω θανατική απόφαση).
Ο άγιος ήταν γενικά ολιγόλογος.
—Ό,τι θέλεις κάμε. Δεν σε φοβούμαι τίποτες· όχι ένα ιλιάμι, αλλά εκατόν! ήταν η θαρραλέα απάντησή του.
Βλέποντας τη γενναιότητα του αγίου, ο Κατής σκέφθηκε να τον απολύσει. Όταν όμως αυτό μαθεύτηκε, οι φανατικοί Τούρκοι ξεσηκώθηκαν και ο Κατής υπέγραψε τη θανατική καταδίκη του αγίου. Στη φυλακή δύο συγκρατούμενοι του αγίου, ο Γεώργιος και ο Χαραλάμπης, θέλησαν να τον ενισχύσουν, φοβούμενοι μήπως λιποψυχήσει. Ολιγόλογος όπως πάντα ο άγιος τους καθησύχασε λέγοντας:
—Μη φοβάστε· εγώ θα μαρτυρήσω για τον Χριστό μου προθυμότατα.
Οι δεσμοφύλακες του πρότειναν τότε να αλλαξοπιστήσει εικονικά και κατόπιν να φύγει σε άλλο μέρος και να ζήσει ως Χριστιανός.
—Χριστιανός θα πεθάνω, ήταν η σταθερή απάντησή του.
Δευτέρα 17 Ιανουαρίου. 5 δήμιοι τον παίρνουν και τον οδηγούν στον τόπο του μαρτυρίου, στο Κουρμανιό, κοντά στην κεντρική πύλη του κάστρου. Ο Γεώργιος έλαμπε. Έτρεχε, δεν περπατούσε.
—Άλλαξε, του λένε.
—Κρεμάστε με, απάντησε.
Πριν τραβήξουν το σχοινί, τον ρωτούν:
—Τι είσαι;
—Χριστιανός· προσκυνώ τον Χριστό μου και τη Δέσποινά μου Θεοτόκο.
Έκανε το σημείο του σταυρού, και γυρίζοντας προς τους Χριστιανούς, που ήσαν κοντά, είπε:
—Συγχωρήσατέ μοι, αδελφοί, και ο Θεός να σας συγχωρήσει!
Έπειτα οι δήμιοι τράβηξαν το σχοινί και ο άγιος παρέδωσε το πνεύμα. Ήταν μόλις 30 ετών.

Η εικόνα του Αγίου που δημοσιεύουμε είναι η πρώτη φορητή εικόνα του Αγίου η οποία έγινε στις 30/01/1838 μ.Χ. 13 ημέρες μετά το μαρτύριο του «Δια χειρός Ζήκου Χιοναδίτου» και με έξοδα του ιερομόναχου Χρύσανθου Λαϊνά.
βλέπε σχετικά ΕΔΩ)

Τρεις ημέρες έμεινε κρεμασμένος στην αγχόνη και στο διάστημα αυτό κάθε βράδυ ένα ουράνιο φως έλαμπε στο κεφάλι του. 

Από την ώρα δε εκείνη ένας καταιγισμός θαυμάτων πλημμύρισε την πόλη. Πλήθος παραλύτων και πασχόντων από ποικίλες ασθένειες προστρέχοντας στον άγιο λάμβαναν τη θεραπεία τους. Ακόμη και «μια Τούρκα (Τουρκάλα) άρπαξε την κάλτσα από το πόδι του αγίου και έτρεξεν εις μίαν άρρωστη Τούρκα, ήτις εθεραπεύθη αμέσως». 

Γι’ αυτό και στις εικόνες ο άγιος εικονίζεται κρεμασμένος και φορώντας κάλτσα μόνο στο ένα πόδι, η πρώτη μάλιστα εικόνα του φιλοτεχνήθηκε 13 μόλις ημέρες μετά το μαρτύριό του.

Η ταφή του ιερού λειψάνου έγινε με τιμές μάρτυρος δίπλα από το ιερό Βήμα του Μητροπολιτικού Ναού του αγίου Αθανασίου και 133 χρόνια αργότερα, το έτος 1971, έγινε λαμπρή ανακομιδή των ιερών λειψάνων και τοποθέτησή τους μέσα σε ασημένια λειψανοθήκη στον νέο περικαλλή Ναό του αγίου.

Το μαρτύριο του αγίου «έγινεν ανάστασις των πιστών και πτώσις των απίστων», όχι μόνο διότι οι Χριστιανοί πήραν θάρρος και έπαυσε το κύμα του εξισλαμισμού, αλλά και διότι οι Τούρκοι φοβήθηκαν και έπαυσαν να καταπιέζουν βάναυσα τούς Χριστιανούς. Και η πόλη των Ιωαννίνων άρχισε από τότε να ξαναβρίσκει την παλαιά της δόξα…
Βοηθήματα
Αρχ. Θεοδ. Μπεράτη, «ΑΘΛΗΤΑΙ ΣΤΕΦΑΝΗΦΟΡΟΙ», σελ. 318-325
Ασημίνας Δεδούση, «ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΣΤΕΦΑΝΙΑ», σελ. 169-171
το κείμενο από τη Χριστιανική Φοιτιτική Δράση xfd.gr
(Πηγή: Στην ιστοσελίδα του 6ου Δημ.. Σχολείου Ιωαννίνων, μπορείτε να δείτε κάποιες από τις απεικονίσεις του στα μοναστήρια της Ηπείρου.Το υλικό αυτό είναι από το δίτομο έργο του Δημήτρη Καμαρούλια “Τα μοναστήρια της Ηπείρου”.

antexoume.

Το αλάτι της γης και το φως του κόσμου

13 «Εσείς είστε το αλάτι της γης. Αν όμως το αλάτι αλλοιωθεί, με τι θα ξαναγίνει αλμυρό; Σε τίποτα δεν αξίζει πια παρά μόνο, αφού πεταχτεί έξω, να καταπατιέται από τους ανθρώπους. 

14 Εσείς είστε το φως του κόσμου. Δε δύναται πόλη να κρυφτεί, όταν βρίσκεται πάνω σε όρος. 

15 Ούτε ανάβουν λύχνο και τον θέτουν κάτω από το μόδι, αλλά πάνω στο λυχνοστάτη και έτσι λάμπει σε όλους όσοι είναι μέσα στην οικία. 

16 Έτσι ας λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους, για να δουν τα καλά σας έργα και να δοξάσουν τον Πατέρα σας που είναι στους ουρανούς» (Μτ 5,13-16).

50 καλὸν τὸ ἅλας· ἐὰν δὲ τὸ ἅλας ἄναλον γένηται, ἐν τίνι αὐτὸ ἀρτύσετε; ἔχετε ἐν ἑαυτοῖς ἅλας καὶ εἰρηνεύετε ἐν ἀλλήλοις (Μκ 9,50).
34 Καλὸν τὸ ἅλας· ἐὰν δὲ καὶ τὸ ἅλας μωρανθῇ, ἐν τίνι ἀρτυθήσεται; 35 οὔτε εἰς γῆν οὔτε εἰς κοπρίαν εὔθετόν ἐστιν· ἔξω βάλλουσιν αὐτό. ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω (Λκ 14,34-35).

Ερμηνεία από τον π. Μεταλληνό στη Βασιλεία των Ουρανών

Ο Ωραίος Ασπασμός!

Η ρήξη στους κόλπους της νεοσύστατης Εκκλησίας ήταν γεγονός. Από την μια μεριά ο Πέτρος και από την άλλη ο Παύλος. 
Ο Πέτρος, ο κορυφαίος των Αποστόλων, η πέτρα που ο Χριστός οικοδόμησε την Εκκλησία. 
Ο Παύλος, ο πρώην διώκτης, μαχητής, μορφωμένος, πολύγλωσσος, Ρωμαίος πολίτης.

Ο Πέτρος καθοδηγεί την Εκκλησία. Έχει ευθύνη, ευθύνη απέναντι στο Χριστό, απέναντί στο πλήρωμα της νεοσύστατης εκκλησίας, ευθύνη απέναντι στον εαυτό του.
Ο Πέτρος, ποτισμένος με το πάθος της αυτοθυσίας του, ολιγώρησε όταν δεν έπρεπε, λιποψύχησε. Τώρα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να καταφέρει το χρέος που ανέλαβε. Πρέπει να δείξει την αξία του. Αλλιώς όλα χάθηκαν.

Ο Παύλος, αμείλικτος διώκτης των Χριστιανών, βαθύς γνώστης του φαρισαϊκού νόμου, φαρισαίος και ο ίδιος. Διώκτης μετά λόγου. Κάθε του χτύπημα στη νέα θρησκεία είναι τεκμηριωμένη.
Ένα χρόνο μετά την αναχώρηση του Χριστού, με θαυμαστό τρόπο μεταστρέφεται. Επαναξετάζει όλα τα δεδομένα. Είναι ορθολογιστής. Μετά την αποκάλυψη, συγκρίνει τα στοιχεία με τις γραφές που κατέχει καλά. Τα πάντα αποδεικνύουν την ορθότητα της νέας πίστης. Όλο του το μένος, γίνεται πάθος να διαδώσει τον Λόγο.

Οι δυο άνδρες, ο Πέτρος κι ο Παύλος ακολουθούν τις πορείες τους. Τέλος του 45 στην Αντιόχεια, συναντιούνται. Η σύγκρουση γίνεται δημόσια. Η αντίθεση των δυο αντρών είναι γεγονός. Όλοι συναισθάνονται τον κίνδυνο, το οικοδόμημα θα καταρρεύσει.

Η ανάγκη επιβάλει την σύναξη των Αποστόλων. Το 48 συναντιούνται στα Ιεροσόλυμα. Όλοι οι Απόστολοι. Μαζεύτηκαν από τις άκρες του κόσμου. Είναι η Αποστολική Σύνοδος. 

Πρόεδρος ο αδελφόθεος Ιάκωβος. Οι διαφορές μεγάλες. Ο Πέτρος δεν εμπιστεύεται τον Παύλο. Τα ζητήματα τίθεται και εξετάζονται, σε κάθε διαφορά, ο Ιωάννης θα προβάλλει τον Λόγο, όπως τον είπε ο Δάσκαλος. Η καλή προαίρεση, θα φέρει αποτέλεσμα.
Τα προβλήματα και οι διαφορές θα λυθούν. Η Σύνοδος θα βγάλει τις αποφάσεις της Η Εκκλησία θα στεριωθεί. Η δημοκρατία σε όλο της το μεγαλείο, κανείς αρχηγός, όλοι μαζί.

Ασπάζομαι, εννοούσαν οι αρχαίοι Έλληνες, ότι χαιρετίζουν ακουμπώντας ο ένας το μάγουλο του στο μάγουλο του άλλου. Ασπάζομαι, όμως εννοούσαν ότι ενστερνίζονται ο ένας τις απόψεις του άλλου. Ασπάζομαι θα πει ότι υιοθετώ τη γνώμη του άλλου. Ο ασπασμός είναι από το επίθετο ασπάσιος, που θα πει χαρούμενος, ευτυχισμένος.

Αυτός ο Ασπασμός απεικονίζεται στη σχετική εικόνα. Αυτό που έγινε, τότε, σε εκείνη τη Σύνοδο, ήταν μεγαλειώδες. Ο ένας ασπάσθηκε τον άλλον. Ασπάσθηκε τις απόψεις του. Τις ασπάσθηκε με Χαρά.

Αν δεν μεσολαβούσε αυτός ο Ασπασμός, το πιθανότερο θα ήταν σήμερα, ο Χριστιανισμός να είναι απλά μια ή περισσότερες ιουδαϊκές αιρέσεις, από τις άπειρες άλλες που υπάρχουν. Αντ’ αυτού, ο Χριστιανισμός σήμερα, απαριθμεί το μεγαλύτερο μέρος των πιστών του κόσμου.

Ο Ασπασμός αυτός είναι άκρως παραδειγματικός. Δείχνει με καταλυτικό τρόπο τι μπορούν να πετύχουν οι εκάστοτε ταγοί, άμα λειτουργήσουν με καλή προαίρεση, δημοκρατικά, χωρίς εγωισμούς.

Μακάρι οι σημερινοί μας ταγοί, να μπορούσαν να καθίσουν σε ένα τραπέζι να συμφωνήσουν σε πέντε πράγματα.
Μακάρι να μπορούσαν, να αφήσουν τους εγωισμούς κατά μέρος και να λύσουν το πρόβλημα που ταλανίζει την πατρίδα μας.
Γιατί, ένα σας λέω, σιγά το πρόβλημα, για τον πιο αρχαίο λαό της γης που επιβίωσε από τόσα και τόσα.
Αλλά, δεν πειράζει, πάλι θα λυθεί το πρόβλημα, είτε μνημόνιο το λένε, είτε όπως αλλιώς το λένε. Απλά θα αργήσει. Θα αργήσει αλλά να είστε βέβαιοι ότι το καλύτερο θα γίνει.

χαμομηλάκι vassileia

Η εμπειρία των Ιεροσολύμων

Μας αξίωσε ο Θεός να επισκεφθούμε τα Ιεροσόλυμα.

Πήγαμε με ένα τουριστικό γραφείο που προσανατολίζεται σε τέτοιες εκδρομές.

Φτάσαμε στο Τελ Αβίβ και μας περίμενε το λεωφορείο που μας πήγαινε σε όλα τα προσκυνήματα, όλες τις μέρες της παραμονής μας στους Άγιους Τόπους.

Πρώτη μας επίσκεψη ήταν στη Λύδδα, την αρχαία Διόσπολη, στον ορθόδοξο ναό του Αγίου Γεωργίου, όπου βρίσκεται ο τάφος του. Ορθόδοξος ο ναός, αλλά τον Άγιο τον τιμούν και τον προσκυνούν οι πιστοί όλων των θρησκειών.

Φτάσαμε στη παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ. Η ξενάγηση ξεκίνησε από το Πραιτώριο. Ακολουθήσαμε το δρόμο του Μαρτυρίου, στην οδό που οι καθολικοί ονομάζουν "Lithostrotos".

Τα περισσότερα ιερά σημεία, ανήκουν στο Ορθόδοξο Πατριαρχείο και όλες οι επιγραφές είναι στα ελληνικά.

Φτάσαμε στον Ναό της Αναστάσεως, ένα συγκρότημα που περιλαμβάνει, τον Γολγοθά, την Αποκαθήλωση, τον Τάφο του Χριστού και τα παρεκκλήσια που κυκλώνουν το Ναό της Αναστάσεως με σημαντικότερο του Τιμίου Σταυρού.

Κάτω από τον Τίμιο Σταυρό βρίσκεται το παρεκκλήσι του Αδάμ. Βρίσκεται κάτω από το ύψωμα του Γολγοθά. Σύμφωνα με πανάρχαια παράδοση ο Χριστός σταυρώθηκε πάνω στο τόπο της ταφής του κρανίου του πρωτόπλαστου Αδάμ και έτσι ξεπληρώθηκε το προπατορικό αμάρτημα με το αίμα Του. Για το λόγο αυτό ο τόπος της ταφής ονομάσθηκε Κρανίου τόπος, Γολγοθάς στα εβραϊκά.

Στο Ναό της Αναστάσεως βρίσκονται πολλά παρεκκλήσια και υπάρχουν άλλα πολλά ιερά σημεία που ανήκουν σε διαφορετικές χριστιανικές κοινότητες, όπως τα παρεκκλήσια των Κοπτών, των Σύρων και των Αρμενίων αφιερωμένα σε επεισόδια του Πάθους του Χριστού και σε Aγίους. Κατά το μεγαλύτερο μέρος του, το συγκρότημα του Ναού είναι στην ευθύνη των Ορθοδόξων.

Τις επόμενες ημέρες πήγαμε:

Στον λόφο της Αγίας Σιών. Η Ιερουσαλήμ είναι χτισμένη σε τέσσερις λόφους, με ιερότερο τον λόφο της Αγίας Σιών.

Το όνομα της Σιών αντιπροσωπεύει τη βασιλεία του Ιούδα, ολόκληρη τη χώρα του Ισραήλ, το λαό του Ισραήλ, η επιγραφή όμως, στη στρατοκρατούμενη περιοχή της είναι στα ελληνικά: "Hagia Sion", ούτε Mount Zion, ούτε εβραϊκά, ούτε τίποτε, απλά ελληνικά από χιλιάδες χρόνια.

Εδώ είναι και η Πατριαρχική Σχολή, η Ορθόδοξη, που λειτουργεί σύμφωνα με το πρόγραμμα του ελληνικού Υπουργείου Παιδείας και την ευθύνη του Πατριαρχείου. Η Αγιοταφίτικη Αδελφότητα συντηρεί πολλές Σχολές διαφόρων βαθμίδων με κύρια την Πατριαρχική Σχολή. Εδώ είναι το σπίτι του Αγ. Ιωάννη του Θεολόγου, το Υπερώο, το διώροφο σπίτι μέσα στο οποίο έγινε ο Μυστικός Δείπνος και η Επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος.

Από ψηλά βλέπουμε το τείχος των Δακρύων, το Ναό του Σολομώντα, το Τέμενος Ομάρ και το τέμενος Ελ Ακσα.

Οι εβραίοι σε έναν ναό προσκυνούν τον Θεό, στο Ναό του Σολομώντα. Μετά την καταστροφή του το 70 μ.Χ. από τον Τίτο, δεν κατάφεραν να τον ανοικοδομήσουν. Ένα τείχος έχει απομείνει όπου καταφεύγουν να προσκυνήσουν δακρύζοντας, επειδή ούτε το προσκύνημά τους δεν είναι δικό τους. Όσο προσκυνούν, από ψηλά, από το τέμενος του Ομάρ, το ιερότερο μέρος των Αράβων μετά την Μέκκα, ακούγεται διαρκώς η φωνή του μουεζίνη. Οι εβραίοι, ξένοι μέσα στη πόλη που διεκδικούν για δική τους.

«Η Ιερουσαλήμ αποτελεί την ιερή πόλη για τις τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες. Τόσο οι Ισραηλινοί, όσο και οι Παλαιστίνιοι την θεωρούν πρωτεύουσά τους. Η Ιερουσαλήμ είναι μια πόλη χωρίς αναγνωρισμένο καθεστώς. Δεν είναι καν στις λίστες της UNESCO. Η Ιερουσαλήμ είναι υπό κατάληψη από το 1947. Το 1967, οι Ισραηλινοί επανάκτησαν τον έλεγχο της παλιάς πόλης, την οποία είχαν αποσπάσει οι Ιορδανοί. Από το 1967, έχουμε μια πόλη, που οι Ισραηλινοί τη θεωρούν ως την πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ, αλλά αυτό το καθεστώς δεν αναγνωρίζεται από τη διεθνή κοινότητα. Σήμερα δεν υπάρχει καμιά ξένη πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ. Όλες βρίσκονται στο Τελ Αβίβ.»

Επισκεφθήκαμε την Ι.Μ. Αγίου Γεωργίου Χοζεβά και προσκυνήσαμε στο σπήλαιο του Προφήτη Ηλία. Από τον Άγιο Γεώργιο τον Χοζεβά έφεραν την εικόνα της Παναγίας στην Αμοργό, την Χοζοβιώτισσα. Έλληνες έχουν και σήμερα το μοναστήρι, σε μια πορεία με τα πόδια, για όποιον αντέχει, εκεί ψηλά, όπου ο Έλληνας ηγούμενος μας καλοδέχτηκε και μας κέρασε νεράκι, επειδή τίποτε άλλο δεν φυτρώνει εκεί.

Όπου και να πήγαμε, και πήγαμε σε πολλά, τα περισσότερα άγια σημεία τα έχουν και τα προσέχουν Έλληνες ορθόδοξοι, πουθενά, μα πουθενά, δεν διεκδίκησαν τον οβολό μας. Όλοι μας καλοδέχτηκαν, μας περιποιήθηκαν, μας κέρασαν και μας κατευόδωσαν

Πήγαμε στο Σαραντάριο Όρος, εκεί που ο Χριστός σαράντα μέρες αγωνίσθηκε κατά του διαβόλου (Sarantario Mountain, από τις 40 ημέρες). Μας υποδέχθηκε ένας καλός γέροντας. «Καθήστε, καθήστε να ξεκουραστείτε, πάω να σας φέρω νερό, και μετά να προσκυνήσετε». Κι έφερε νεράκι και βυσσινάδα και γλύκανε το στόμα μας και μετά γλύκανε η ψυχή μας. Κι όλη τους η έγνοια ήταν που καιγόταν η Ελλάδα, είχε πυρκαγιές τότε.

Βρέξαμε τα πόδια μας στον Ιορδάνη ποταμό και επισκεφθήκαμε το μοναστήρι του Αγ. Γερασίμου του Ιορδανίτη. Καταμεσής στην έρημο. Τί έφτιαξαν εκεί οι γέροντες!! Και γνωρίσαμε τον ηγούμενο, από την Μάνη ήταν. Λιτός και καταδεκτικός, με ένα γκρίζο ράσο και ένα ψάθινο καπέλο. Σκεβρωμένο το πρόσωπο, από τον ήλιο και τα σημάδια. Μάζευε τους τραυματίες, όταν γίνονταν μάχες, μάθαμε. Είτε παλαιστίνιους, είτε εβραίους. Τραυματίζονταν κι ο ίδιος και ξαναορμούσε στη μάχη να σώσει κι άλλους. Το μοναστήρι φτιάχνει τα κεριά του πατριαρχείου, έτσι συντηρείται. Μας μοίρασαν κεράκια, εικονίτσες, μας έδωσαν νερό και γλυκό, μας μίλησε ο ηγούμενος για τον αγώνα της Ορθοδοξίας και όταν φεύγαμε μας έραναν με ανθάκια πικροδάφνης. Δεν υπήρξε κανείς που δεν δάκρυσε. Είχαν αγωνία οι μοναχοί για αυτά που γίνονταν στη Πατρίδα, ήταν τότε με τις διαπραγματεύσεις. Είπαμε για την κρίση και μια καλή γριά, μεγάλη γυναίκα, άνοιξε το στόμα της πρώτη φορά και μας μάλωσε. «Ποια κρίση; τί κρίση; σε μια γλάστρα να σπείρεις στη Πατρίδα, θα φυτρώσει ντοματιά, να φας να ζήσεις». Κι όλοι σωπάσαμε, κι ας μη μας είπε η μοναχή για την γη του Ιορδάνη που δεν φυτρώνει τίποτε.

Πήγαμε στην Ιεριχώ, την αρχαιότερη πόλη του κόσμου και είδαμε τη συκομουριά, τη μουριά που βγάζει σύκα. Έλληνες κι εκεί.

Πήγαμε στο μοναστήρι του Αγίου Σάββα, εκεί που χτυπάει ο ήλιος και δεν μπορείς να σταθείς. Κι από ψηλά-ψηλά βλέπεις κάτω-κάτω το ρέμα, αλλά νερό δεν μπορούν να πάρουν γιατί είναι μολυσμένο. Μόνο από το βράχο δακρύζει λίγο νερό και το μαζεύουν για να πιούν. Αγίασμα είναι και μας πρόσφεραν με όλη τους την καρδιά, «μόνο να μη χυθεί καμιά σταγόνα γιατί είναι αγίασμα».

Πήγαμε και που δεν πήγαμε.

Στο πηγάδι του Ιακώβ, εκεί που ο Χριστός μίλησε στη Σαμαρείτιδα. Το μοναστήρι το διεκδικούν οι Ισραηλινοί, είναι το αρχαίο πηγάδι του Ιακώβ. Γεμάτη σφαίρες είναι η πόρτα και οι τοίχοι του μοναστηριού στη Ναμπλούς, στην αρχαία ελληνική Νεάπολη. Εκεί είναι και το σκήνωμα του Φιλούμενου, που μαρτύρησε από αυτές τις επιθέσεις. Τώρα είναι εκεί ένας ηγούμενος, μας κέρασε καρπούζι και μας μίλησε. Έξι στρατοδικεία εκκρεμούν σε βάρος μου, είπε. Μισή μερίδα ο καλόγερος, κάτισχνος αλλά γενναίος. «Να εδώ στο πηγάδι το βλέπετε το φαγωμένο σκαλοπάτι; από χειροβομβίδα είναι. Μου όρμησε ένας απ' αυτούς, με χτύπησε, να εδώ στο πρόσωπο και μάτωσα, αλλά μη νομίζετε, αρπάζω το θυμιατό και τον σβούριξα κάτω. Να σας πω κάτι, είπε: Δεν θέλουμε τα λεφτά σας, ανθρώπους θέλουμε. Εγώ θα μείνω εδώ μέχρι τέλους, αλλά μετά; Όμως έχει ο Θεός! Και να ξέρετε: Το Άγιο Όρος είναι το περιβόλι της Παναγιάς, αλλά εδώ είναι το σπίτι της Παναγιάς, να μη το ξεχνάτε. Εμείς δεν τα παραδίνουμε αυτά τα μέρη.

Πήγαμε στη Βηθανία, τώρα την πόλη την λένε Λάζαρος. Εκεί που ανέστησε ο Χριστός τον φίλο Του. Και παραέξω ήταν το μοναστήρι που προϋπάντησε η Μάρθα και η Μαρία τον Χριστό. Οχτώ κορίτσια, οχτώ μοναχές, οχτώ ελληνοπούλες εκεί φυλάνε Θερμοπύλες. Μπήκαμε μέσα στο μοναστήρι, «Κλείσε, κλείσε την πόρτα μη μπουν» Και μαντάλωσαν γερά. Ακούνε τις σφαίρες να βαράνε και πέφτουνε στην προσευχή, αλλά ούτε που περνάει από το νου τους να εγκαταλείψουν τα ιερά και τα όσια.

Πήγαμε στο όρος Θαβώρ, εκεί που το Φως της Μεταμόρφωσης είναι μόνιμο. Εκεί άκουσα, ένα κοριτσάκι να το φωνάζουν: «έλα, έλα Θαβωρούλα». Πήγαμε στην Κανά και ήπιαμε κρασί, πήγαμε στη Τιβεριάδα και φάγαμε ψάρι απ’ αυτά που ψάρευαν οι Απόστολοι. Μείναμε στη Βηθλεέμ, στο χωριό των Ποιμένων, εκεί που στο ορθόδοξο σχολείο του πατριαρχείου φοιτούν παιδιά παλαιστινίων.

Περπατήσαμε στο Όρος των Ελαιών. Επισκεφθήκαμε το σημείο της Ανάληψης, που το έχει μια φατρία μουσουλμάνων και πληρώνεις είσοδο για να μπεις στο τέμενος.

Επισκεφθήκαμε απέναντι τον Ορθόδοξο Ναό της Ανάληψης. Εκεί που ο Ιωακείμ με τη μητέρα του, από τη Χίο ήρθανε, για να φτιάξουν τον ναό.

Κι έφτιαξε ο Ιωακείμ, ναό περίλαμπρο, κι ας μη του έδινε άδεια η πολεοδομία. Κι ήρθαν οι αρχές με στρατό το 1992 και μπουλντόζες και γκρέμισαν την Εκκλησία. Αλλά ο Ιωακείμ, είχε και ναό «ρεζέρβα» κάτω από τον κύριο ναό. Και ορμάει το βελόνι του εκσκαφέα κι αρχίζει να γκρεμίζει το ταβάνι του υπόγειου ναού. Αλλά δεν πρόλαβε να «χτυπήσει» πάνω από δυο φορές και έσπασε το κεντρί. Και μέσα από τα χαλάσματα, ήταν επάνω-επάνω η εικόνα της Ανάληψης του Χριστού και τα μάζεψαν οι «αρχές» και έφυγαν και δεν ξανάρθαν. Αλλά κουκουλοφόροι επιτέθηκαν στον Ιωακείμ και στη μάνα του και την δολοφόνησαν. Και πάει η μάνα του Ιωακείμ, που ήταν λυκειάρχης στη Χίο, δήμαρχος στο Βροντάδο. Αλλά ο Ιωακείμ έμεινε εκεί αν φυλάει το ναό μέχρι που πήγε να βρει τη μητέρα του στη γιορτή της Ανάληψης του Κυρίου.

Πήγαμε στη Γεσθημανή και απέναντι είδαμε τη Χρυσή Πύλη, την πιο αρχαία πύλη της Ιερουσαλήμ. Από αυτή πέρασε ο Χριστός πάνω στο γαϊδουράκι κατά την είσοδό του στα Ιεροσόλυμα, όπως και ο αυτοκράτορας Ηράκλειος μεταφέροντας τον Τίμιο Σταυρό το 629 μ.Χ. από τους Πέρσες. Η πόρτα αυτή κλείστηκε από τους μουσουλμάνους, και είναι κλειστή μέχρι σήμερα και η παράδοση λέει ότι και πάλι θα ανοίξει η πύλη, όταν θα ξανάρθει ο Κύριος κατά τη Δευτέρα παρουσία. 

Μέσα στη παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ, όποια πορτούλα και να ανοίξεις, ένα μοναστήρι μέσα θα βρεις. Οι πορτούλες μικρές, πρέπει να μπεις σκυφτός, ίσως για να μην έμπαιναν έφιπποι, ίσως για τον φόβο των εχθρών. Και μέσα, οι χώροι των μοναστηριών τεράστια κτίσματα που τα φυλάνε ένας-δυο, λίγοι μοναχοί από την εποχή της Αγίας Ελένης, της μάνας του αυτοκράτορα. Είναι το τάγμα των Αγιοταφιτών. Η Αδελφότητα του Αγίου Τάφου. Από τότε. Τί ιππότες και ροδόσταυροι και Ναΐτες και δεν ξέρω εγώ τί; Αυτοί είναι: Οι Φύλακες Του Αγίου Τάφου. Δυο σημαίες βλέπεις παντού, μια ελληνική και μια λευκή με τον κόκκινο σταυρό και τα κίτρινα γράμματα, το ένα μέσα στο άλλο: ΤΦ. Τάφου Φύλακες.

Συναντηθήκαμε με τον Πατριάρχη, καθίσαμε ώρα μαζί του, μας υποδέχθηκε, μας κέρασε, μας μίλησε. Μας παρεχώρησε για συνοδεία έναν διάκονο. Ο διάκονος Ευλόγιος ήταν μαζί μας παντού, σε όλη τη διαδρομή, σε όλα τα προσκυνήματα. Ήταν ο ξεναγός μας. Και ήξερε για όλα να μας πει. Και όταν το μεσημέρι κάναμε διάλλειμα για ξεκούραση, ο Ευλόγιος έπαιρνε μαζί του τους νέους, και τους πήγαινε και σε άλλα προσκυνήματα. Και τα παιδιά ακολουθούσαν. Ο Ευλόγιος πρόθυμος, χαμογελαστός, με τον καλό τον λόγο, έτρεχε, πετούσε και τα παιδιά ακολουθούσαν. Κανείς δεν κουράζονταν, κανείς δεν βαριόταν, κανείς δεν ήθελε να διακόψει.

Και ήταν Σάββατο βράδυ και μας είπε ο συνοδός, ότι όποιος θέλει να έρθει απόψε στον Πανάγιο Tάφο, θα γίνει αγρυπνία. Τί ώρα θα γίνει αυτό; Τί ώρα θα τελειώσει; Θα ξεκινούσε μετά τις 12 την νύχτα προς Κυριακή. Είμασταν κουρασμένοι, αλλά είπαμε, πάμε να δούμε και να ακούσουμε. Και είναι το τεράστιο κουβούκλιο του Τάφου του Χριστού και ενώνεται με την είσοδο του Ναού της Αναστάσεως κάτω από ένα τεράστιο θόλο. Σ' αυτό το διάδρομο έγινε η λειτουργία.

Δεν πηγαίνω συχνά στην εκκλησία, δεν έχω εξοικειωθεί. Κουράζομαι. Και είχα μια δυσανεξία.

Άρχισε η Λειτουργία. Ήρθε ο Επίσκοπος. Μαζευτήκαμε και παρακολουθούσαμε. Είχαμε χάσει τον Ευλόγιο, ώσπου τον βλέπουμε ξαφνικά. Ήταν σοβαρός. Τηρούσε όλο το τυπικό και όλους τους κανόνες. Είχε σεβασμό σ' αυτό που έκανε και μια ευγένεια. Κρατούσε το Ευαγγέλιο. Και άρχισε να διαβάζει. Και μας έφυγε όλη η κούραση. Η στεντόρεια φωνή του αντήχησε στο στερέωμα του Ναού. Μείναμε με το στόμα ανοιχτό. Ο Ευλόγιος ήταν Αρχάγγελος και λειτουργούσε το ποίμνιο του, που τον ακολουθούσε. Εκστασιαστήκαμε, συγκινηθήκαμε και χαρήκαμε. Γέμισε η καρδιά μας ομορφιά και δοξάσαμε. Όλοι. Ο Ευλόγιος ήταν υπέρλαμπρο αστέρι, φώτιζε ολόκληρος και μαζί του φωτιστήκαμε και εμείς. Ο Ευλόγιος ήταν ο Αρχιδιάκονος του Πατριαρχικού Θρόνου και ήταν τόσο σεμνός!

Ήταν η μέρα που θα φεύγαμε, και περάσαμε να προσκυνήσουμε το Σπήλαιο της Βηθλεέμ. Μπήκαμε στο Ναό και κατεβήκαμε στο σπήλαιο. Ήταν 8 η ώρα το πρωί και άρχιζε η λειτουργία. Σταθήκαμε να παρακολουθήσουμε. Σε τρεις γλώσσες τα λέγανε. Αραβικά και Ρωσικά, αλλά τα σπουδαία μέρη οι ξενόγλωσσοι ιερείς τα έλεγαν στα ελληνικά. Εξάλλου στα ελληνικά γράφτηκε το Ευαγγέλιο. Και ξαφνικά, άνοιξαν τα μάτια μου. Δάκρυα έτρεχαν, χωρίς λόγο. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτε. Δεν μπορούσα να συγκρατηθώ.

Μαζί μας παρακολουθούσαν και Ρώσοι. Ιδιαιτέρως ευλαβείς. Προσηλωμένοι. Εμείς κάναμε και τον θόρυβό μας. Οι νέοι μας πηγαινοερχόντουσαν. Μέχρι που είπαν οι Ιερείς το «πάτερ ημών». Τότε ήταν που τα παιδιά μας, οι νέοι μας, συγκεντρώθηκαν και έβαλαν φωνή: «Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς ...». Όλοι μαζί!

Αυτό ήταν το προσκύνημά μας, και είχε ζέστη και κούραση, και ελέγχους στα κατεχόμενα και όπλα και έποικους και από όλα είχε. Αλλά ούτε ένας δεν τρόμαξε, ούτε ένας δεν γκρίνιασε, ούτε ένας δεν υστέρησε. Ήταν μια μεγάλη γυναίκα μαζί μας. Είχε κάνει εγχείρηση στα γόνατα. «Να σας βοηθήσω;» της λέω. «Μπαααα, ας κουραστώ, θα πονέσουν τα ποδάρια μου, θα περάσουν, αλλά αυτό που γνωρίζω δεν θα το ξαναβρώ».

Και, τον νου σας, μη μου πει κανείς για ιουδαϊκή θρησκεία και αηδίες. Εκεί κάτω είναι μόνο Ελλάδα και Ορθοδοξία ...

«... πιεζόμαστε εδώ και πολλά χρόνια να υποταχθούμε πλήρως και άνευ όρων.»

Τα παρακάτω (και άλλα πολλά) δεν τα λέμε εμείς, ούτε κάποιος πολιτικός.
Δείτε εδώ, ποιοι τα λένε:
....................
«Όμως, υπάρχουν δύο Ευρώπες: η Ευρώπη των ελεύθερων και δημιουργικών πνευμάτων, και η Ευρώπη των κερδοσκόπων και τοκογλύφων, το κακότεχνο αυτό μόρφωμα του μαμωνά της αδικίας, που έρχεται σήμερα να χειραγωγήσει και να αφαιμάξει λαούς και τόπους.
Σ’ αυτό πιεζόμαστε εδώ και πολλά χρόνια να υποταχθούμε πλήρως και άνευ όρων. Ώστε να χτισθεί μια νέα Ελλάδα, τραγικά εκποιημένη, και ένας νέος Έλληνας, φθηνός και εξαγοράσιμος, δεμένος στο άρμα μιάς παγκόσμιας ολιγαρχίας.
Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε και τούτο: ότι μήτε η Ευρώπη μήτε άλλος κανείς άνθρωπος μπορεί να μας σώσει ή να μας καταστρέψει. Μόνοι μας οι Έλληνες επιλέγουμε και κατεργαζόμαστε τη σωτηρία ή τον αφανισμό μας. Θέλει προσωπικό μόχθο και άσκηση να μάθεις να είσαι ελεύθερος άνθρωπος.»
....................

Τα παιδιά ψέλνουν το «Τῇ ὑπερμάχῳ» ...

Στρατὴς Μυριβήλης - Τὸ «Τῇ ὑπερμάχῳ»

 Πρὸς τὴν Παναγία, πρὸς τὴν Ὑπέρμαχο Στρατηγό, ἀποτείνεται τὸ θαυμάσιο βυζαντινὸ τροπάρι «Τὴ ὑπερμάχω Στρατηγῷ», ποὺ στὴν πραγματικότητα εἶναι ὁ ἐθνικὸς ὕμνος τοῦ ἀγωνιστικοῦ Βυζαντίου. Καὶ σὰν ἐθνικό μας ὕμνο ἔπρεπε νὰ τὸ κρατήσει καὶ ἢ ἀπελευθερωμένη Ἑλλάδα τοῦ 21, ἂν οἱ λόγιοι καὶ οἱ πολιτικοὶ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης εἶχαν τὴν ὀξυδέρκεια νὰ καταλάβουν τὴ σημασία ποὺ παίρνει ἡ Παράδοση στὴ ζωὴ τῶν ἐθνῶν καὶ δὲν ἔβλεπαν τὴν κλασικὴ Ἑλλάδα νὰ ἑνώνεται ἠθικὰ καὶ ἱστορικὰ μὲ τὸ ἀπελευθερωμένο Ἔθνος, δίχως τὴν ἔνδοξη καὶ μεγαλόπρεπη περίοδο τῆς Βυζαντινῆς χιλιετίας ποὺ μεσολάβησε καὶ σφυρηλάτησε τὴ νέα μας Ἑλληνοχριστιανικὴ συνείδηση.

Δῆτε ὅμως. Αὐτὸ ποὺ δὲν ἔκαμε τὸ μεταεπαναστατικὸ κράτος τὸ ἔκαμε μόνος του ὁ Ἑλληνικὸς Λαός. Ἔτσι κάθε φορὰ ποὺ ἕνα μεγάλο γεγονὸς τρικυμίζει τὴ ψυχή μας, τὸ βυζαντινὸ τροπάρι αὐθόρμητα ἀνεβαίνει στὰ χείλη μας καὶ σμίγει μὲ τοὺς στίχους τοῦ Σολωμοῦ. Καὶ πάλι αὐθόρμητα κάθε φορὰ ποὺ ἕνα ὑπόδουλο τμῆμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἑνώνεται μὲ τὴν ἑνιαία ἐλεύθερη πατρίδα, ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς ἀλληλοχαιρετᾶται μὲ τὴ θρησκευτικὴ φράση «Χριστὸς Ἀνέστη»  

Υπαπαντή: η Γιορτή της Μητέρας

Σήμερα είναι και σήμερα θέλουμε να είναι η Γιορτή της Μητέρας: 
2 Φεβρουαρίου (Υπαπαντής) και όχι η δεύτερη Κυριακή του Μάη που μας φορτώσανε κάποιοι πριν κάμποσα χρόνια.

Της Υπαπαντής: Αλήθεια, τι γιορτάζουμε σήμερα;

Σύμφωνα με παλιά Ελληνική Παράδοση σήμερα είναι η Γιορτή της Μητέρας, 2 Φεβρουαρίου (Υπαπαντής), διότι σήμερα κλείνουνε 40 μέρες από τα Χριστούγεννα και η Παναγία επήγε στην εκκλησία να "σαραντίσει". 

Αυτή λοιπόν τη μέρα η Ρωμιοσύνη την αφιέρωσε στη μάνα.

Δυστυχώς αυθαίρετα την δεκαετία του 1960, οι καρεκλοκένταυροι δυτικολάγνοι μας "εναρμόνισαν" με τη Δύση και έτσι πήγαν τη γιορτή της μάνας τη δεύτερη Κυριακή του Μάη (προφανώς για να πουλούνε οι έμποροι λουλούδια αφού τότε δεν υπήρχαν τα θερμοκήπια να παράγουν λουλούδια το χειμώνα)

Σαν σήμερα λοιπόν η Παναγία μας πάει τον νεογέννητο Χριστό στο Ναό και ένας γέροντας παπάς ο Συμεών τον αγκαλιάζει και λέει το περίφημο «Νυν απολύεις τον δούλο σου Δέσποτα» (δηλαδή σε ελεύθερη μετάφραση, δεν με νοιάζει τώρα Θεέ μου και να πεθάνω).

Αυτήν την υπέροχη ημέρα, που ακούμε στην Εκκλησία το μελωδικότατο απολυτίκιο (σε ήχο α'):

.
Χαῖρε, κεχαριτωμένη Θεοτόκε Παρθένε·
ἐκ σοῦ γὰρ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης,
Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, φωτίζων τοὺς ἐν σκότει.
Εὐφραίνου καὶ σύ, Πρεσβῦτα δίκαιε,
δεξάμενος ἐν ἀγκάλαις τὸν ἐλευθερωτὴν τῶν ψυχῶν ἡμῶν, 
χαριζόμενον ἡμῖν καὶ τὴν Ἀνάστασιν.
.

Θέλουμε εμείς αυτή τη γιορτή της Μητέρας και όχι τη γλυκανάλατη γιορτή που μας φορτώσανε κάποιοι για να μιμηθούμε την Ευρώπη

ΡΩΜΙΟΙ

Αθηνά Κρικέλη: Ορθοδοξία στην Κεντρική Αμερική

Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη. Παρακολούθησε σπουδές δημοσιογραφίας στο Λονδίνο την περίοδο 1987 με 1990, ενώ έκανε μεταπτυχιακό στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης σε πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Το 1999 δημιούργησε και υπήρξε διευθύνουσα σύμβουλος την πρώτη διαδικτυακή ελληνοαμερικανική τηλεόραση και την εταιρεία Ellopia Media Group.

Τα ντοκιμαντέρ της έχουν βραβευθεί τρεις φορές από την Ελλάδα, από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο, ενώ επίσης έχει βραβευτεί το 1997, και από τον πρώην δήμαρχο της Νέας Υόρκης Ρούντολφ Τζουλιάνι για την προσφορά της στην διαμόρφωση της κουλτούρας της Νέας Υόρκης. Το 2006 κέρδισε δύο βραβεία Telly Awards στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2007 κερδίζει άλλα δυο ίδια βραβεία για τα ντοκιμαντέρ "Εντατική μιας ζωής" και "Οι εγκλωβισμένοι στην Κύπρο".
Ζει και εργάζεται στην Νέα Υόρκη.

 Βικιπαίδεια

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ: Ορθοδοξία στην Κεντρική Αμερική

Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2014 - 12:01

Το ΧΩΝΙ ταξιδεύει στην άλλη άκρη του κόσμου και σας παρουσιάζει τον "πόλεμο" με τη μαύρη μαγεία, την εκκλησία του διαβόλου, τα βουντού, τα ήθη και έθιμα κάθε λαού, κάθε φυλής.

Το ΧΩΝΙ κρατάει η Αθηνά Κρικέλη και ταξιδεύει σε μια γωνία του πλανήτη με εκατοντάδες φυλές και διαλέκτους. 
Η Ορθοδοξία στην Κεντρική Αμερική είναι βαρκάκι που σκάνε πάνω του τεράστια κύματα, όμως κατορθώνει και επιπλέει πιο δυνατό και ασφαλές μέρα με τη μέρα

Το ΧΩΝΙ

ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΜΑΧΗΤΕΣ ΤΗΣ ΑΪΤΗΣ

3000 ΧΡΟΝΙΑ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΚΟΡΠΑ ΦΩΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΓΗΣ.

«ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΣΑ ΤΟΝ ΘΕΟ ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΙ ΚΑΠΟΙΟΝ ΝΑ ΔΕΙ ΠΩΣ ΕΠΙΒΙΩΝΕΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΔΩ.»
Το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή βρίσκεται ακριβώς δίπλα από το σχολείο. Με χάρτινες εικόνες και μια σκεπή που είναι έτοιμη να βουλιάξει μαζί με το νερό που μαζεύει απο τις συχνές βροχοπτώσεις .
“Κάποια στιγμή θα μπορέσουμε να λειτουργήσουμε μας λέει ο πατήρ Βαρνάβας. Βοηθήστε μας να κρατήσουμε ζωντανή την Ορθοδοξία εδώ μου λέει. Περιμέναμε δεκαέξι χρόνια να έρθετε, είμαστε ξεχασμένοι ή μάλλον άγνωστοι. Ο κόσμος δεν ξέρει καν οτι υπάρχουμε και παλεύουμε κάθε μέρα να επιβιώσουμε”
Η Αϊτή δεν σου χαρίζεται, όμως σου δίνεται αν το αξίζεις. Η καχυποψία γίνεται χαμόγελο και το χαμόγελο προσκληση να μπείς στα άδυτα της “τσιγκούποληςστο Σιτι Σολέι την απαγορευμένη πόλη. Πίσω από τα κορναρίσματα και την βρωμιά της πόλης κρύβεται ένα πανέμορφο διαμάντι, με εκπληκτική φύση και υπέροχες παραλίες. Ελληνες έχει ελάχιστους. Φιλέλληνες εκατοντάδες! Δύο ιερείς Ορθόδοξοι προσπαθούν να πράξουν το ακατόρθωτο: Να δημιουγήσουν μια ελληνική Ορθόδοξη  κοινότητα με το δικό τους εκκλησάκι όπου θα διδάσκουν την Ορθοδοξία και τον Χριστιανισμό, αλλά και να συνεχίσουν να βοηθούν τις εκατοντάδες των παιδιών που εδώ έχουν την μοναδική ευκαιρία της ζωής τους να αποκτήσουν παιδεία και ένα σίγουρο μέλλον.

OLYMPIA 20.5.2013

ΚΟΥΒΑ: “Η Ορθοδοξία μας κάνει να νιώθουμε Έλληνες!” 

Η δύναμη του Ελληνισμού στα πέρατα του κόσμου.

“Για μας η Ελλάδα – λέει ο πατερ Αθηναγόρας – είναι το παν” Οτι έχουμε σήμερα παρακαταθήκη στην ψυχή μας το χρωστάμε στην Ελλάδα. Την Ορθοδοξία την γνώση του πολιτισμού, την μοναδικότητα να νοιώθουμε Ελληνες…”

Μια κουμουνιστική δύσκολη χώρα αγγάλιασε την θρησκεία και επέτρεψε σε κουβανούς να ζούν ώς έλληνες να μαθαίνουν ελληνικά και να κάνουν λειτουργία στο κέντρο της πρωτεύουσας. Στην πλατεία Σαν Φραντζίσκο με πινακίδες που σε καθοδηγούν στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία.   Κυριακή στον ναό! Είμαι η μοναδική ελληνίδα (στην καταγωγή) διότι στην ψυχή είναι γεμάτη η εκκλησία. Κοινωνώ και νοιώθω όμορφα αληθινά και απλά. Ταπεινά αποχωρώ από τον ναό. “Ετσι έπρεπε να νοιώθουμε πάντοτε όταν είμαστε στον ναό του Θεού λέω στον εαυτό μου και ξεκινώ την διαδρομή μου στα δρομάκια της Χαβάνας, συνεχίζοντας να ψέλνω το Χριστός Ανέστη. Χάνομαι στην φανταχτερή πόλη που τραγουδιέται με ουτοπιστικό ρομαντισμό και υποκλίνεται στον Τσέ και τον Φιντέλ.  

OLYMPIA Μαΐου 28, 2013