«Ο Κάφκα και η Κούκλα»/Kafka and the Doll

Μια αληθινή ιστορία σαν παραμύθι.
«Οτιδήποτε αγαπάς, τελικά κάποια μέρα θα το χάσεις. Αλλά στο τέλος η αγάπη θα επιστρέψει με μια διαφορετική μορφή.»

Kafka and the Doll 

Ο Κάφκα κάποτε συνάντησε ένα μικρό κορίτσι στο πάρκο όπου έκανε τον καθημερινό του περίπατο. Το κορίτσι έκλαιγε. Είχε χάσει την κούκλα της και ήταν απαρηγόρητη.
     Ο Κάφκα προσφέρθηκε να τη βοηθήσει να τη βρει και συνεννοήθηκε μαζί της να τη συναντήσει την επόμενη μέρα στο ίδιο σημείο.

     Επειδή δεν μπόρεσε να βρει την κούκλα της, έγραψε ένα γράμμα που υποτίθεται πως είχε γράψει η κούκλα και της το διάβασε όταν συναντήθηκαν την επόμενη μέρα.

«Σε παρακαλώ μη θρηνείς για μένα. Έχω πάει ένα μεγάλο ταξίδι για να δω τον κόσμο. Θα σου γράφω τις περιπέτειες μου.»

     Αυτό ήταν μόνο η αρχή και πολλά γράμματα ακολούθησαν. 

Κάθε φορά που ο Κάφκα συναντούσε το μικρό κορίτσι, της διάβαζε ένα καινούριο γράμμα με τις υπέροχες περιπέτειες της αγαπημένης της κούκλας. Το οποίο φυσικά έγραφε ο ίδιος με μεγάλη προσοχή.

     Όταν κάποτε αποφάσισαν να πάψουν να συναντιούνται, ο Κάφκα έφερε στο κορίτσι μια καινούρια κούκλα. Προφανώς και ήταν πολύ διαφορετική από την αρχική. Ένα γράμμα που τη συνόδευε έγραφε… «Τα ταξίδια μου με άλλαξαν».
     Πολλά χρόνια αργότερα, το μεγάλο πλέον κορίτσι ανακάλυψε σε ένα κρυφό σημείο της κούκλας με την οποία ο Κάφκα αντικατέστησε τη δικιά της, ένα κρυμμένο σημείωμα.
Περιληπτικά έλεγε…

«Οτιδήποτε αγαπάς, τελικά κάποια μέρα θα το χάσεις. Αλλά στο τέλος η αγάπη θα επιστρέψει με μια διαφορετική μορφή.»

– «Ο Κάφκα και η Κούκλα» είναι μια ιστορία που περιλαμβάνεται σε όλες τις βιογραφίες του Κάφκα.
     Την ιστορία αυτή την αγαπώ ιδιαίτερα. Θα την βρεις σε διάφορες εκδοχές που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, όμως αυτή φαίνεται να είναι επικρατέστερη. Την υπέροχη αυτή ιστορία αυτή την αφηγήθηκε μετά το θάνατο του Κάφκα, η τότε αρραβωνιαστικιά του, Φελίτσε Μπάουερ. Χρόνια αργότερα, το 2005, ο Paul Auster την συμπεριέλαβε στο μυθιστόρημα του «The Brooklyn Follies».
      Σε μια συνέντευξη που έδωσε ο Paul Auster είπε:
Η ιστορία του Κάφκα πιστεύω ότι είναι αληθινή. Ελπίζω ότι είναι αλήθεια, εξ αιτίας του πώς αισθάνομαι γι' αυτόν τον συγγραφέα. Είναι, πιστεύω, μια αληθινή ιστορία. Είναι μια θαυμάσια ιστορία, αν μη τι άλλο γιατί δείχνει τέτοια συμπόνια εκ μέρους του.
......................
περισσότερα εδώ: e-mama
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Μπήκε ο χειμώνας κι ο κοσμάκης τα 'χει χάσει ... »

Μπήκε ο χειμώνας κι ο κοσμάκης τα 'χει χάσει

και παλτουδιά καινούργια τρέχει ν’ αγοράσει

μα το δικό μου κι αν επάλιωσε παλτό

φράγκο δε δίνω κι ούτε νοιάζομαι γι’ αυτό

Κι αν ο καθένας τουρτουρίζει από το κρύο

θα την περνώ στην αγκαλιά σου μεγαλείο

κι όταν το τζάκι μας θα μένει πια σβηστό

θα με θερμαίνει το φιλί σου το ζεστό.

Κι αν δεν ανάβουμε κουκλίτσα μου μαγκάλι

θα 'μαι ζεστός στην αγκαλιά σου τη μεγάλη

Βρε, (και) θα κοιμόμαστε κι οι δυο απ’ τις εννιά

να μη μας πιάνει ξεροβόρι ή παγωνιά

Κι έτσι δε θα 'χουμε ανάγκη από φώτα

θα την περνούμε μια χαρά ζωή και κότα

το πιο θερμό καλοριφέρ ειν’ τα φιλιά

σαν θα κοιμόμαστε κουκλίτσα μου αγκαλιά

Η αγάπη που πληγώνει

Δεν είναι όλες οι αγάπες ίδιες. Υπάρχουνε "αγάπες" που πληγώνουνε. "Αγάπες" που πονάνε, "αγάπες" που ξεσκίζουν τη ψυχή.

«Ζηλεύω γιατί σε αγαπώ, γιατί σε αγαπώ πάρα πολύ. Γιατί δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα». Και ας σε πνίγω. Και ας σε εγκλωβίζω. Και ας μην σου αφήνω ελευθερία καμμιά.

«Εγώ που σε αγαπώ τόσο πολύ; Εγώ που κάνω για σένανε τα πάντα; Εγώ που θυσία γίνομαι;» Και ας σε γεμίζω έτσι με τύψεις. Ας σε γεμίζω ενοχές.

«Δεν με αγαπάς. Αν με αγαπούσες όσο εγώ, δεν θα φερόσουν έτσι. Απόδειξέ μου. Απόδειξέ μου…». Και προσπαθείς εσύ, προσπαθείς, να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας. Προσπαθείς, να με πείσεις για κάτι το αυτονόητο, εμένα, που λέω πως σε αγαπώ…

«Έτσι αγαπώ εγώ. Και άμα σ’ αρέσει». Και ας θες να ουρλιάξεις με ότι φωνή σού ‘χει απομείνει, «όχι, δεν μου αρέσει, δεν μου φτάνει, με πληγώνει ο τρόπος σου…».

Και είναι και άλλες. Πολλές. Αγάπες, που πληγώνουνε, που πονάνε, που ξεσκίζουν τη ψυχή.

Δεν είναι όλες οι αγάπες ίδιες.

Για την ακρίβεια, κάποιες από αυτές, δεν είναι καν αγάπες…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc. 

e-psyxologos.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πολλές φορές δεν είναι τα λάθη μας αυτά που ενοχλούν... Καληνύχτα σας...

... είναι που τους τους χαλάς την πιάτσα... 

Είναι και εκείνες οι φορές, που, ενώ τα κάνεις όλα σωστά, ενώ τα κάνεις όλα όπως πρέπει, οι άνθρωποι θυμώνουν μαζί σου.

Θυμώνουν μαζί σου, σε κατηγορούν και βγάζουν το χειρότερο εαυτό τους. 
Και προσπαθείς εσύ να καταλάβεις τι τους πείραξε, αλλά αυτοί δεν εξηγούν.

Επιλέγουν να μένουν εγκλωβισμένοι στα μούτρα τους, στη στεναχώρια τους, στον εαυτούλη τους και στη σιωπή τους…

Ξέρεις…
Πολλές φορές δεν είναι τα λάθη μας αυτά που ενοχλούν τους δίπλα μας. Πολλές φορές, είναι η αγάπη. Είναι η ειρήνη. 

Είναι η πραότητα. Είναι η ηρεμία που έχουμε.

Τα βλέπουνε όλα αυτά οι άνθρωποι και ελέγχονται…
Ελέγχονται επειδή οι ίδιοι τους ούτε αγαπάνε, ούτε ειρηνεύουν…
Και έτσι, προσπαθούν με τον θυμό και την επίθεση, να κρύψουν τη δική τους απραξία.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Απλά πράγματα...

Να μην παίρνουν αέρα τα μυαλά μας.
Να είμαστε ταπεινοί.
Να κάνουμε υπομονή.

Και να αγαπάμε. Να αγαπάμε πολύ. 

Να αγαπάμε όλους τους ανθρώπους.
Να βλέπουμε μόνο τα δικά μας σφάλματα. 

Τα λάθη και τις παραλήψεις των άλλων να μην τις κατακρίνουμε…

Αυτά να κάνουμε.
Είναι πολλά;
Όχι.

Είναι δύσκολα;
Ούτε.
Απλά πράγματα είναι. Απλά πράγματα.

Αυτά να κάνουμε και θα δούμε τότε, πώς γαληνεύει η ψυχή…

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όπου υπάρχει ταραχή…

Να εξετάζεις την καρδιά σου.
Να την εξετάζεις καθημερινά.
Να βλέπεις αν έχει Ειρήνη μέσα της, Αγάπη, Ηρεμία...
Αν η καρδιά "νοσεί" και όλα τα άλλα άρρωστα θα είναι.

Αυτός να είναι ο δείκτης σου.
Η καρδιά.
Το αν έχεις Ειρήνη μέσα της ή όχι.
Και άμα καμιά φορά προβληματίζεσαι, να θυμάσαι το εξής:

«… Όπου υπάρχει ταραχή, δεν υπάρχει Άγιο Πνεύμα…».

Καλό σου βράδυ.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μην πετάς στα σκουπίδια την αγάπη

Την αγάπη να μάθεις να τη δέχεσαι.
"Να μην την τρέμεις την αγάπη, ακόμα κι αν παλιότερα δεν την είχες ή δεν μπορούσες να την διακρίνεις"

Να μην είσαι αχάριστος, μην την σπαταλάς, μην την πετάς στα σκουπίδια. Εκείνο το ρημαδιασμένο το τηλεφώνημα για ένα τόσο απλά μεγάλο «πώς είσαι;», να το απαντάς με λαχτάρα, μην το υποτιμάς, μην το υποβαθμίζεις.

Το μήνυμα αυτό, που θα τελειώνει μ’ ένα «πες μου τα νέα σου και να σε προσέχεις», δεν είναι δεδομένο, είναι προνόμιο λίγων. Είναι σπουδαίο κι ανεκτίμητο, τ' ακούς; 

Μην ψάχνεις αναίτια δηθενιές πίσω του. Κάποιος αφιέρωσε 3 λεπτά από τη ζωή του, που δεν θα τα πάρει ποτέ πίσω, κι αυτό μόνο υποκρισία δεν μπορεί να είναι. Κανείς δεν τον υποχρέωσε να νοιαστεί, να σε σκεφτεί, να ανησυχήσει για εσένα.

Να μην την τρέμεις την αγάπη, ακόμα κι αν παλιότερα δεν την είχες ή δεν μπορούσες να την διακρίνεις. Να μην της κρύβεσαι, να μην την αποποιείσαι, να μην την προσπερνάς.

Να ανατρέχεις σε μηνύματα και φωτογραφίες, που της δίνουν μορφή κι υπόσταση στις δύσκολες στιγμές σου, να την κάνεις καταφύγιο, να τη φοράς σαν σωσίβιο σωστικό.

Μην την παραμερίζεις, μην την αψηφάς και μην την έχεις δεδομένη. Να την αποδέχεσαι, να την δουλεύεις, να την αφήνεις να μεγαλώνει μέσα σου και, όταν το αισθανθείς, να την μοιράζεσαι. 

Δεν είναι κτήμα σου η αγάπη, ποτέ δε θα είναι κανενός. Αυτή είναι κι η μαγεία της. Μπορούν όλοι να τη δώσουν κι ας μην αντέχουν όλοι να τη δεχτούν

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Απλότητα, Συγχώρεση, Αγάπη: Οι «τροφές» της Ψυχής

Το χαμομηλάκι λέει:
Κάθε φορά που διαβάζουμε άρθρα παρόμοια, μια απορία γεννιέται μέσα μας. Ποιος είναι ο λόγος που δεν αναφέρονται ευθέως σ' Αυτόν που είναι το Πρότυπο των αρετών που πασχίζουν να περιγράψουν και για την αξία τους να μας πείσουν;

Απλότητα: σε μια Φάτνη γεννήθηκε

Συγχώρεση: Αυτήν ήρθε να μας χαρίσει

Αγάπη: Είναι ο ίδιος Η ΑΓΑΠΗ, η πλέρια ΑΓΑΠΗ.

Γιατί μιλάνε για διαλογισμό και όχι για προσευχή;

Όταν προσπαθούμε να μεταδώσουμε στα παιδιά μας τις αρετές αυτές, τι θα απαντήσουμε σε πιθανές αντιρρήσεις τους, του τύπου:

«Μα που ζεις;; για ποια απλότητα μου μιλάς; Δεν βλέπεις τι γίνεται γύρω σου, πλάι σου;; 
Για ποια συγχώρεση μου μιλάς;; Δε βλέπεις ποιοι και πως κυριαρχούν;;
Για ποια αγάπη μου μιλάς;; Οι άρπαγες, οι φονιάδες, οι άδικοι, οι υποκριτές είναι οι πετυχημένοι....
Δε γίνονται αυτά, ρε μάνα, δε γίνονται.» 

Εγώ τότε τι θα του πω; Κάνε διαλογισμό, πήγαινε σε εργαστήρι αυτογνωσίας, ή θα του πω:

Γίνονται παιδί μου.

Γίνονται, επειδή Εκείνος που τα δίδαξε τα τήρησε μέχρι κεραίας.

Γίνονται επειδή ήρθε και μας ονόμασε αδέρφια Του και του Πατέρα Του παιδιά. Γίνονται, επειδή ο Δρόμος που μας έδειξε, είναι ο μόνος που οδηγεί στην Ευτυχία και νυν και αεί, στο τώρα και για πάντα.

Οι άνθρωποι αναρωτιούνται πως πρέπει να είναι, τι πρέπει να κάνουν για να γεμίσουν από αγάπη.

Η απάντηση βρίσκεται μόνο σε μια λέξη: τίποτα. Η σωστή διαδικασία είναι να ξεχάσεις ό,τι νομίζει ότι πρέπει να είσαι, και να επιτρέψεις στην αληθινή σου φύση να ανέβει με ηρεμία στη επιφάνεια.

Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα σε σένα και τον Θεό. Όπως ακριβώς  και σε μια λίμνη, μετά από την ανατάραξη του λασπώδους βυθού της, τα νερά γίνονται πάλι διάφανα.

Δεν υπάρχει τίποτα που χρειάζεται να κάνεις. Μονο να είσαι. Για να θρέψεις την ψυχή σου πρέπει να αφεθείς, να εμπιστευτείς την ύπαρξή σου.
Όταν όμως αναφέρομαι στην τροφή της ψυχής, οι άνθρωποί ρωτούν: 
«πως γίνεται αυτό; Με διαλογισμό; Με τον χορό, με την προσφορά στους άλλους ανθρώπους;».

Η απάντηση είναι ναι, αν ολα αυτά τρεφουν το πνεύμα σας και σας επιστρέπουν να ξεπεράσετε την αγωνία σας για την εξωτερική σας εικόνα.
Όμως, η πραγματική ευτυχία έρχεται μονο όταν η καρδιά μας είναι ανοιχτή. Όπως ισχύει και το ανάποδο: Η μεγαλύτερη δυστυχια προέρχεται από την συνεχή κι ατέρμονη επιθυμία. Και η πιο πραγματική αίσθηση ειρήνης πηγάζει μονο μέσα από την ύπαρξή μας.

Το πιο σοβαρό εμπόδιο για την καλλιέργεια της ψυχής έιναι η έλλειψη εμπιστοσύνης.
Επειδή δεν εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας, μένουμε αγκιστρωμένοι και εγκλωβισμένοι στην παγίδα της άνεσης και της ευκολίας. Εξαλείφουμε όσο περισσότερο πόνο μπορούμε από τη ζωή μας, και καταλήγουμε στριμωγμένοι σε μια γωνιά που την ονομάζουμε: ασφάλεια. Η αλήθεια είναι οτι η «ασφάλεια» είναι το λιγότερο ασφαλές πνευματικό μονοπάτι που μπορεί κανεις να ακολουθήσει στην πορεία της αυτοπραγμάτωσης. Οδηγεί αποδεδειγμένα στην πνευματική νάρκωση και στον θάνατο. Συνήθως είμαστε απροετοίμαστοι όταν έρχεται η ώρα του θανατου μας. Έχουμε αφήσει τον εαυτό μας να ζήσει πολύ λίγο...

Προκειμένου να προσφέρουμε στον εαυτό μας ό,τι αυτός χρειάζεται, πρέπει να είμαστε σε θέση να τον φροντίζουμε. 

Εκείνο που πρεπει να συνηδητοποιησουμε είναι ότι δεν μπορούμε να δώσουμε αγάπη παρά μονο αν είμαστε έτοιμοι να τη αποδεχτούμε. Και η ικανότητα μας να δεχτούμε την αγάπη στηρίζεται στην ικανότητα μας να αισθανθούμε, αφού μονο μέσα από τα συναισθήματα μας μπορούμε να δεχτούμε την στήριξη των άλλων, κι έτσι να την προσφέρουμε κι εμείς στους άλλους.

Το μυαλό μας κανει όπως ακριβώς ένα χάμπστερ στον τροχό: τρέχει όλο και γρηγορότερα, χωρίς στην πραγματικότητα να καταλήγει πουθενά.

Μόλις κανείς συνηδητοποιήσει οτι το μυαλό του στέλνει καθε τόσο αναμενόμενα και συνήθη μηνύματα που δεν χρειάζεται να τα παίρνει και τοσο στα σοβαρά, τότε μονο είναι ελέυθερος να επιστρέψει στον τρόπο λειτουργίας της ψυχής.

Στα εργαστήρια αυτογνωσίας συχνά κάνω την εξής ερώτηση: «Αν η σημερινή μέρα ήταν η τελευταια σας μέρα πάνω στη γη, πως θα επιλέγατε να την περάσετε;». 
Στη συντριπτική πλειοψηφία η απάντηση ειναι: «έκανα ό,τι μπορούσα για να αγαπήσω τους άλλους και να προσφέρω κατι στον κόσμο με την φροντίδα και τη συμπόνια μου». Παρ’ όλα αυτά όμως η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι από μας δεν αντιμετωπίζουμε έτσι την καθημερινή μας ζωή.

Πιστεύουμε λανθασμένα ότι με το να κάνουμε χρήματα, ή να αποκτήσουμε ένα ακριβό αυτοκίνητο θα μας κάνει ευτυχισμένους.
Έτσι, αντί να ζούμε στο παρόν, σκεφτόμαστε συνεχώς την επόμενη στιγμή.

Αν τελικά επιλέξουμε να θρέψουμε την ψυχή μας, αυτό θα σημαίνει ότι αναγνωρίσαμε ποιος είναι προορισμός μας: να συγχωρούμε και να αγαπάμε. Αν και φαίνεται απλό, σίγουρα δεν είναι εύκολο. Μέχρι τη στιγμή που θα μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε ότι το παρόν είναι ο μονος χρόνος που υπάρχει, και μέχρι να συγκινηθούμε με την ακινησία της στιγμής, η απλότητα θα μοιάζει μια δύσκολη ιδέα.

Όταν μαθουμε να κανουμε επιλογές που θρέφουν την ύπαρξή μας, τότε θα είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε ότι η ουσία της ζωής μας είναι η αγάπη, και η συγχώρεση είναι το κλειδί της ευτυχίας μας.

aftognosia

Όσο και αν μεγαλώσουν...

Όσο και αν μεγαλώσουν, θα κουβαλάνε πάντα μαζί τους τα βραδινά τα νανουρίσματα.

Τα «σ’ αγαπώ» και τα «μπράβο» που τους είπες.
Τις αγκαλιές που έκανες. 

Το βλέμμα σου μπροστά στην επιτυχία και την αποτυχία τους.

Θα κουβαλάνε μαζί τους, τον χρόνο που σπατάλησες για αυτά.
Θα κουβαλάνε, το πού τους έμαθες να στρέφουνε, στις δύσκολες στιγμές το βλέμμα…

Τα παιδιά σου και τα μάτια σου.
Καλό σου βράδυ.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τι να λέτε στο παιδί καθημερινά...

... για να ενισχύσετε την καλή επικοινωνία ανάμεσά σας.

Με τον ερχομό του παιδιού, είναι λογικό να προσπαθείτε να αποτελείτε μια θετική επιρροή στην καθημερινότητά του, ώστε να ενισχύσετε την αυτοπεποίθηση αλλά και την εμπιστοσύνη που δείχνει στον εαυτό του και τις επιλογές του. 

Ένας από τους ευκολότερους τρόπους για να βοηθήσετε το παιδί να αισθανθεί καλά με τον εαυτό του, ενθαρρύνοντάς το να σκέφτεται θετικά, είναι να του δηλώνετε καθημερινά πώς αισθάνεστε εσείς για το ίδιο. Μια μικρή ώθηση προς την σωστή κατεύθυνση, μπορεί να το βοηθήσει πολύ περισσότερο από όσο νομίζουμε.

Καλημέρα
Ο καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσετε την ημέρα σας είναι να πείτε στο μικρό σας «καλημέρα» με ένα χαρούμενο και ήπιο τόνο. Δεδομένου ότι αποτελεί το πρώτο πράγμα, που θα πείτε στο παιδί, ορίζετε έτσι τον τόνο της υπόλοιπης ημέρας. 

Έτσι λοιπόν, ξεκινάτε την ημέρα σας με θετική στάση, που στην πραγματικότητα αποτελεί μία από τις καλύτερες συνήθειες που μπορεί να υιοθετήσει με την συμβολή σας το παιδί.

Σε αγαπώ
Είναι μία από τις πιο απλές αλλά και τις πιο σημαντικές φράσεις, που θα πρέπει να λέτε στο παιδί καθημερινά, καθώς συμπυκνώνει όλη σας την στοργή και την φροντίδα. 

Δεν υπάρχει κατάλληλη στιγμή για να του το πείτε, οπότε μπορείτε να του το πείτε κυριολεκτικά όσο συχνά και όσες φορές θέλετε. Αυτή η φράση λειτουργεί ως υπενθύμιση αλλά και ενδυναμωτικά, αφού έτσι γνωρίζουν ότι μπορούν πάντα να απευθύνονται σε εσάς για οτιδήποτε χρειάζονται.

Σε ευχαριστώ
Είναι σημαντικό, να ενημερώνετε πάντα το παιδί αναφορικά με το εάν η συμπεριφορά του ήταν σωστή ή λιγότερο επιθυμητή, μέσω των επιβραβεύσεων ή των παρατηρήσεων. 

Ως επιβράβευση μπορεί να λειτουργήσει και η παραπάνω φράση, καθώς μπορείτε να το ευχαριστείτε όποτε κάνει κάτι καλό, όπως το να μαζέψει το γραφείο του ή τα πιάτα του από το τραπέζι. 

Δηλώνοντάς του την ευγνωμοσύνη σας, το κάνετε πραγματικά χαρούμενο, αφού αισθάνεται πιο υπεύθυνο αλλά και ικανό.

Είμαστε υπερήφανοι για εσένα
Λέγοντας συχνά αυτήν την φράση στο παιδί, μπορείτε να το βοηθήσετε να δημιουργήσει μια θετική άποψη για τον εαυτό του. Απλά δηλώνοντας ότι νιώθετε υπερήφανοι για όλα αυτά που κάνει και είναι, κάνετε σχεδόν αυτόματα το παιδί να αισθάνεται πλήρες, χαρούμενο και ασφαλές.

Μπορείς να τα καταφέρεις
Λέγοντας στο παιδί ότι μπορεί να καταφέρει να επιτύχει σε αυτό που κάνει, μπορείτε να αυξήσετε σημαντικά την εμπιστοσύνη του στον εαυτό του. 

Είναι σημαντικό να τους το υπενθυμίζετε συχνά κι όχι μόνο όταν παρατηρείτε ότι δυσκολεύεται σε ένα συγκεκριμένο μάθημα ή δραστηριότητα.

imommy.gr

Όταν η αγάπη της μάνας γίνεται «θηλιά υπερπροστασίας»...

... που πνίγει το παιδί...

.............. Τι συμβαίνει όταν η αγάπη της μαμάς μετατρέπεται σε μια θηλιά υπερπροστασίας που, όσο το παιδί μεγαλώνει και γίνεται ένα ανεξάρτητο ον, αισθάνεται ότι το πνίγει;

Μαμά, όσο κι αν αγαπάς το παιδί σου άφησε το να πετάξει με τα δικά του φτερά.

Άφησέ το να περπατήσει μόνο του στο μονοπάτι που λέγεται ζωή.

Μείνε δίπλα του να το συμβουλεύεις, να το στηρίζεις, να του υποδεικνύεις το μονοπάτι που θα ήταν καλό για αυτό να ακολουθήσει.

Ποτέ όμως μην του επιβάλλεις τη δική σου άποψη. Θα έχεις τα αντίθετα αποτελέσματα.

Άφησέ το να κάνει λάθη.

Άφησέ το να ερωτευτεί κάποιον άνθρωπο που δεν είναι αντάξιος των δικών σου προσδοκιών.

Άφησέ το να πληγωθεί, να πέσει, να σηκωθεί.

Μην του επιβάλλεις τις παρέες που πρέπει να κάνει.

Να είσαι δίπλα του να του μιλάς συνεχώς. Αργά ή γρήγορα θα καταλάβει μόνο του τα λάθη του. Ναι θα κλάψει, θα μετανιώσει αλλά θα μάθει. Θα βγει από κάθε περιπέτεια πιο σοφό και πιο δυνατό. Θα ξέρει πλέον ότι πρέπει να δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στη δική σου άποψη.

Άφησέ το να επιλέξει τον επαγγελματικό προσανατολισμό που εκείνο επιθυμεί, ακόμη κι αν εσύ δεν συμφωνείς με αυτό.

Το παιδί σου θα ζήσει με την επιλογή αυτή, μια επιλογή που πρέπει να τον κάνει να αισθάνεται ευτυχισμένο.

Μαμά, μην φέρεσαι στο παιδί σου σαν ένα πουλί το οποίο έχεις φυλακισμένο μέσα σε ένα κρυφό κλουβί. Η καταπίεση έχει τα αντίθετα αποτελέσματα. Το παιδί πρέπει να πετάξει με τα δικά του φτερά, να ανακαλύψει την ζωή, να χαράξει τον δικό του δρόμο.

Έτσι όπως το έχει ονειρευτεί εκείνο και όχι εσύ. Εσύ μαμά έζησες την δική σου ζωή, με τα λάθη, τα σφάλματά σου. Το μεγαλύτερο σφάλμα σου θα είναι να ζήσεις ξανά μια δεύτερη ζωή μέσα από τα μάτια του παιδιού σου.

Μαμά αν δεν θες να χάσεις το παιδί σου, γίνε σύμμαχός του ποτέ εχθρός του. Γίνε το αστέρι που θα φωτίζει το δρόμο του το βράδυ, γίνε ο φύλακας άγγελός του που συμβουλεύει, παρατηρεί αλλά δεν απαιτεί, δεν επιβάλλει.

Αυτό που επιδιώκουμε όλες οι μαμάδες είναι παιδιά ευτυχισμένα και όχι παιδιά με απωθημένα. Θέλεις να δεις το παιδί σου λοιπόν ευτυχισμένο;

Στήριξέ το, ενθάρρυνέ το, συμβούλευέ το χωρίς να το κρίνεις, να το μαλώνεις, να το μειώνεις, να του επιβάλλεις τα δικά σου θέλω.

περισσότερα εδώ: enallaktikidrasi

Τα 3 Α...

... για Ευτυχισμένα Παιδιά

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά και καταξίωση για έναν γονιό απ' το να βλέπει το παιδί του να είναι χαμογελαστό, χαρούμενο και να προχωράει στη ζωή του με αισιοδοξία, χωρίς να το βάζει κάτω. 

Η οικογένεια είναι ένα θαυμάσιο καταφύγιο, στο οποίο ένα παιδί μπορεί να εξελιχθεί σε έναν ευτυχισμένο ενήλικα. 

Και η συνταγή για να πετύχει αυτό χρειάζεται τρία απλά, αλλά πολύ σημαντικά συστατικά: Αγάπη, Αποδοχή και Ασφάλεια

Αγάπη
Η αγάπη των γονιών δεν γνωρίζει σύνορα, είναι άνευ όρων και όμοιά της δεν υπάρχει στον κόσμο. 

Το να περιτριγυρίζεσαι από ανθρώπους που σε αγαπούν και σου το δείχνουν έμπρακτα είναι ίσως το μεγαλύτερο εφόδιο για να κατακτήσεις όλα όσα έχεις ονειρευτεί. 

Τα υλικά αγαθά, μπορεί να είναι σημαντικά, ωστόσο ωχριούν μπροστά στο ανυπέρβλητο δώρο της ανιδιοτελούς και γεμάτης σεβασμού αγάπης.

Γι' αυτό δεν πρέπει να ξεχνάμε τόσο να λέμε, όσο και να δείχνουμε στα παιδιά μας πόσο πολύ τα αγαπάμε! 

Με αγκαλιές και τρυφερά λόγια, αλλά και με το να είμαστε πάντα δίπλα τους στα όμορφα και τα άσχημα της ζωής. 

Είμαστε η σταθερά τους!

Αποδοχή
Κανείς δεν είναι τέλειος. 

Το ξέρουμε καλά (από πρώτο χέρι!) και ενώ φαινομενικά το αποδεχόμαστε, πολλές φορές κυνηγάμε να είμαστε αλάνθαστοι και εξαιρετικοί σε όλα προκειμένου να μας θαυμάζουν και να είμαστε αρεστοί. 

Δυστυχώς, αυτό το περνάμε και στα παιδιά μας. 

Η αποδοχή όμως του ότι έχουμε ελαττώματα και κάνουμε λάθη μας βοηθάει στο να βρούμε γαλήνη και να συνειδητοποιήσουμε το τεράστιο περιθώριο που μας αφήνει για να βελτιωθούμε.

Ακόμα κι αν κάποια στοιχεία του χαρακτήρα του παιδιού μας ξενίζουν ή δεν συμβαδίζουν με τον τρόπο ζωής μας, είναι σημαντικό να του δώσουμε την ελευθερία να είναι ο εαυτός τους. 

Γιατί μόνο όταν κάποιος νιώσει αποδεχτός για αυτό που είναι μπορεί να γίνει ευτυχισμένος.

Aσφάλεια
Το να νιώθει ένα παιδί ασφάλεια μεγαλώνοντας, είναι το Α και το Ω για να είναι χαρούμενο. 

Μέσα από τα όρια, την εμπιστοσύνη και την ουσιαστική επικοινωνία, αισθάνεται ασφαλές να μιλήσει γιατί ξέρει ότι θα ακουστεί.

Ακόμα κι όταν το σύμπαν μπορεί να καταρρέει, η οικογένειά σου είναι πάντα εκεί έτοιμη να ανοίξει την αγκαλιά της και σε βοηθήσει να σταθείς ξανά στα πόδια σου. 

Η ασφάλεια που σου προσφέρουν, σε βοηθά να ξεπερνάς με το μικρότερο δυνατό συναισθηματικό κόστος όλες τις αναποδιές και, τελικά, να νιώθεις (και να είσαι) ευτυχισμένος.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η πραγματική μαγκιά... / Καληνύχτα

Δεν μπορείς να λες πως ξέρεις να αγαπάς, αν πρώτα δεν έχεις μάθει να συγχωρείς τον άλλον…

Μην πας μακριά. 

Από τον ίδιο τον εαυτό σου ξεκίνα.
Δες το πως, σε ανέχεσαι ακόμα.

Παρά τα λάθη σου, τα πάθη σου, τα όσα έχεις ήδη στη ζωή σου μετανιώσει.
Ακόμα σε ανέχεσαι και σε αντέχεις.
Και έτσι πορεύεσαι και ζεις.

Το ίδιο ισχύει και για την σχέση με τους άλλους.

Άσε τα λόγια, τις υποσχέσεις και τις διακηρύξεις για αιώνια αγάπη.
Παραμύθια είναι αυτά που ο καθένας μπορεί να πει.

Μπορείς να συγχωρέσεις; Το σφάλμα, την πτώση του άλλου. 

Του ανθρώπου σου…
Αυτό είναι αγάπη. Αυτό είναι δύναμη. 

Αυτό είναι πραγματική μαγκιά.

Στα λόγια ακούγεται εύκολο και ωραίο. 

Το ξέρω από μένα… Κάθε μέρα το ίδιο ζω.
Να προσπαθώ να νικήσω το πληγωμένο μου εγώ και εύκολα να λέω πως ξέρω να αγαπάω.

Και σαν έρθει η ώρα, που πρέπει να φερθώ με αρχοντιά, με μια ανωτερότητα στον άλλον, πάντα εκεί, στο ίδιο σημείο να το χάνω…

Εύκολα τα λόγια αγάπης, Άνθρωπε.
Στην συγχώρεση του άλλου, όμως, εκεί είναι που κρύβεται η πραγματική αγάπη.

Ελευθεριάδης 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

 

Πες «Καλημέρα» σ’ αυτόν που δεν έχει Χαμόγελο

Πες «Καλημέρα» σ’ αυτόν που δεν έχει χαμόγελο, που το ξέχασε ή του το κλέψανε.

Πες «σ’ αγαπώ» σ’ αυτόν που θες να κοιτάς κάθε μέρα, που είναι για σένα εδώ, που δε φεύγει, που δεν πάει πουθενά χωρίς να κουβαλά στη σκέψη του τα μάτια σου.

Πες «μου λείπεις» σε εκείνον που χωρίς την παρουσία του νιώθεις μεγάλο κενό. 

Πες «αντίο» σε όποιον σου καταδυναστεύει τη ζωή. 

Χώρεσε στις αποσκευές της «καληνύχτας», χάδια και φιλιά, για να ξυπνήσει η μέρα ωραία.
Πες την αλήθεια που κρύβεις. 

Μίλα για τα ψέματα που σ’ έκοψαν στα δύο. Κάνε τα δάκρυα σου ταξίδι, για να σε βγάλουν κάπου αλλού, κάπου χωρίς πόνο.
Πες μπορώ να νικήσω τη φθορά. 

Πες πως ξημερώνει ένας καινούργιος παράδεισος, πως δεν θα τον κάνεις κόλαση. Πες θα είμαι ο πλάστης του κόσμου μου. Και ναι, θα κάνω τη ζωή μου καλύτερη.

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η αγάπη και ο σεβασμός προς τους γονείς / «Ο χώρος των ευσεβών»

Λυκούργου «Κατὰ Λεωκράτους» 95-96

 

Το Αρχαίο Κείμενο

Λέγεται γοῦν ἐν Σικελίᾳ (εἰ γὰρ καὶ μυθωδέστερόν ἐστιν, ἀλλ’ ἁρμόσει καὶ ὑμῖν ἅπασι τοῖς νεωτέροις ἀκοῦσαι) ἐκ τῆς Αἴτνης ῥύακα πυρὸς γενέσθαι∙ τοῦτον δὲ ῥεῖν φασιν ἐπί τε τὴν ἄλλην χώραν, καὶ δὴ καὶ πρὸς πόλιν τινὰ τῶν ἐκεῖ κατοικουμένων. 

Τοὺς μὲν οὖν ἄλλους ὁρμῆσαι πρὸς φυγήν, τὴν αὑτῶν σωτηρίαν ζητοῦντας, ἕνα δέ τινα τῶν νεωτέρων, ὁρῶντα τὸν πατέρα πρεσβύτερον ὄντα καὶ οὐχὶ δυνάμενον ἀποχωρεῖν, ἀλλὰ ἐγκαταλαμβανόμενον ὑπὸ τοῦ πυρός, ἀράμενον φέρειν. Φορτίου δ’ οἶμαι προσγενομένου καὶ αὐτὸς ἐγκατελήφθη. 

Ὅθεν δὴ καὶ ἄξιον θεωρῆσαι τὸ θεῖον, ὅτι τοῖς ἀνδράσιν τοῖς ἀγαθοῖς εὐμενῶς ἔχει. Λέγεται γὰρ κύκλῳ τὸν τόπον ἐκεῖνον περιρρυῆναι τὸ πῦρ καὶ σωθῆναι τούτους μόνους, ἀφ’ ὧν καὶ τὸ χωρίον ἔτι καὶ νῦν προσαγορεύεσθαι τῶν εὐσεβῶν χῶρον∙ τοὺς δὲ ταχεῖαν τὴν ἀποχώρησιν ποιησαμένους καὶ τοὺς ἑαυτῶν γονέας ἐγκαταλιπόντας ἅπαντας ἀπολέσθαι.

.

Μετάφραση 

Λέγεται λοιπόν ότι στη Σικελία (γιατί αν και μοιάζει με μύθο, ταιριάζει όμως να την ακούσετε και εσείς όλοι οι νεότεροι) ξεχύθηκε πύρινο ποτάμι από την Αίτνα• αυτό λοιπόν λένε ότι έρεε προς την υπόλοιπη χώρα, και μάλιστα προς κάποια πόλη από αυτές που βρίσκονταν εκεί.
[Λένε ακόμη], ότι οι άλλοι όρμησαν να φύγουν ζητώντας τη σωτηρία τους, ένας όμως από τους νεότερους, επειδή έβλεπε ότι ο πατέρας του ήταν γέρος και δεν μπορούσε να φύγει, και ότι μένει αποκλεισμένος, αφού τον σήκωσε στους ώμους του, τον μετέφερε.

Επειδή όμως, όπως νομίζω, προστέθηκε φορτίο, αποκλείσθηκε και ο ίδιος.

Από αυτό το γεγονός αξίζει να προσέξουμε ότι το θείο δείχνει συμπάθεια στους αγαθούς (ενάρετους) ανθρώπους.

Γιατί, λέγεται ότι κυκλικά στον τόπο εκείνο έτρεξε η λάβα και σώθηκαν μόνο αυτοί, από τους οποίους και η τοποθεσία ακόμη και σήμερα ονομάζεται «χώρος των ευσεβών»• αντίθετα εκείνοι που έφυγαν γρήγορα εγκαταλείποντας τους γονείς τους, χάθηκαν όλοι.

Στον Ψηλορείτη, ο Άγιος Υάκινθος ο Άγιος της αγάπης, των ερωτευμένων ζευγαριών και της νεότητας

Σήμερα γιορτάζει ο Άγιος Υάκινθος

Στο δικό μας Μαρτυρολόγιο είναι καταγραμμένο 

πως, όσο πιο δυνατή είναι η δίψα ζωής  τόσο μικρότερος  ο φόβος του θανάτου.

ΜΑΡΩ  ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ

(1998)

Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ  ΑΓΙΟΥ 

98 μ.Χ.: Ο εικοσάχρονος Υάκινθος δέχεται  πρόθυμα να μαρτυρήσει για την κοινή πίστη, για την αγάπη του στο  Θεό!...

Ο Άγιος Υάκινθος και οι εορτές του επιδιώκουν να μας ανασύρουν από ένα παρόν δύσκολο και σκοτεινό και να ανοίξουν κάποιες χαραμάδες φωτός. Χαραμάδες προς την αγάπη και τα πολλαπλά της νοήματα, προς ό,τι ψιθυρίζουν η φύση και οι πέτρες του βουνού, προς το Άλλο - την αλήθεια. 

Η σημερινή αλήθεια δεν είναι του ανθρώπου. 

Νομίζει ότι είναι, έτσι καθώς η ψυχή του παραπαίει ανάμεσα σε νούμερα που συγκλίνουν, ήχους βάρβαρους και τηλεοπτικές εικόνες. 

Ο Υάκινθος επιδιώκει να τα αρνηθεί όλα αυτά και να αναληφθεί - ως άγιος πραγματικός στους ουρανούς. Καθώς εκεί θα συναντήσει ό,τι του λειψε κι ό,τι μας λείπει, είναι δίκαιο να τον συνοδεύσει στο ξεκίνημα του η μουσική του Μάνου Χατζηδάκη. 

Ο Μάνος ήταν από εκείνους που μας μίλησε - και θα μιλά πάντα - για τα καίρια της ζωής, και αποκρυπτογράφησε, με την ποίηση και τη μουσική του, πολλά από τα μυστικά της.
Είναι λάθος να νομισθεί ότι ο Υάκινθος έχει ένα συγκεκριμένο συμβολισμό. 

Αυτό που θέλει είναι όσοι τον αγαπήσουν, ποιητές και απλοί άνθρωποι, ζωγράφοι και επιστήμονες, να δουν στο πρόσωπό του τον δικό τους συμβολισμό την δική τους ανέγγιχτη και συχνά ανομολόγητη αλήθεια.

Ο ΤΕΩΣ ΠΡΥΤΑΝΗΣ ΚΡΗΤΗΣ 

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ (1998)

Την Πρόταση για ανέγερση του  ναού του Αγίου Υακίνθου, (φωτο) αποδέχτηκε ο μητροπολίτης Ρεθύμνου Ανθιμος, τοποθετώντας ο ίδιος τον θεμέλιο λίθο του. 

Ο ναΐσκος φέρει το σχήμα του κρητικού "μιτάτου", είναι κυκλικός, πέτρινος (σε υψόμετρο 1200μ.), στηριζόμενος στους κανόνες της υστερομινωικής αρχιτεκτονικής, φέρει θόλο  στα δύο μέτρα κι άνοιγμα κορυφής με διάμετρο 30 εκ.. Τον σχεδιασμό και την επίβλεψη του όλου πονήματος ανέλαβε ο αρχιτέκτονας Σταύρος Βιδάλης.

ΥΑΚΙΝΘΕΙΑ 

Η ιδέα ανέγερσης ενός  μικρού ναού, στα βουνά του Ψηλορείτη, όπου θα βρίσκουν στέγη και καταφύγιο τα  αισθήματα των νέων, βρήκε σύμφωνους ακριβούς φίλους του  πνεύματος.
Ο ναΐσκος θα αφιερωθεί στον Αγιο Υάκινθο που στις 3  Ιουλίου του έτους 98 μ.Χ. και επί αυτοκράτορος Τραϊανού, μαρτύρησε για την αγάπη  του Χριστού. 

Όταν ένας νέος,  είκοσι χρονών, μπορεί να υπερασπίζεται μέχρι θανάτου την πίστη του, θα μπορεί  ασφαλώς να κάνει το ίδιο και για την πίστη στη μάνα, στην πατρίδα, στο φίλο, στη  φίλη, βάζοντας τα αισθήματα της βαθιάς καρδιάς του πάνω απ'  όλα,
ακόμα και πάνω απ' την εφήμερη ζωή του. Γνωρίζουμε  πως ο έρωτας για ό,τι αγαπούμε είναι θείος και πως ο ερωτευμένος έχει δεχτεί την  αγάπη του Θεού, πως απολαμβάνει την εμπιστοσύνη του.
Ο Άγιος Υάκινθος,  μορφή σεμνή, δίχως τις γνώσεις μιας μακρόβιας εμπειρίας, αλλά φλεγόμενος απ' τη  φωτιά του ανίκητου, αποφάσισε να πεθάνει όρθιος, χωρίς δισταγμό. Γιατί στο δικό  μας Μαρτυρολόγιο είναι καταγραμμένο πως, όσο πιο δυνατή είναι η δίψα ζωής  τόσο  μικρότερος ο φόβος του θανάτου. 

ΜΑΡΩ  ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ

(1998) 

«Άνοδος Ανωγείων  σημαίνει, εξ Ηρακλείου σεβαστή απόσταση και ένα ξεδίπλωμα φανταστικής ενδοχώρας,  που τηνε λούζουν αφρικανικοί αγέρηδες και ένα ατελείωτο μεσογειακό φως. Μια  ανοδική πορεία που όταν σταθείς, βλέπεις τους κάμπους να χύνονται ασταμάτητα  στις θάλασσες και τα βουνά τα αντικρινά, ερωτικά να ασπάζονται τον  ίσκιο...»   

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΙΣ
Αύγουστος 1978

Σ' αυτό το μπαλκόνι σ'  αυτό το χαμόγελο τ' απογεύματα, η μάνα μου το δυσανάγνωστο της πρόσωπο  εκθέτει. Κάθεται άκρη στην καρέκλα να μην επιβαρύνει το  απόγευμα μ' όλο το βάρος της κατάκοιτης καρδιάς της, ίσα  ίσα  να υπάρχει  σταματημένη μέσα στη ζωή της από μιαν άπνοια τύχης, ίσα ίσα για να αντέξει τώρα  της έκπληξής της το σπασμό: Τώρα αποτολμά μια κίνηση  παράξενη: λίγο το σώμα ρίχνει εμπρός, το ξαναφέρνει πίσω, βαριά κωπηλασία μνήμης  κάνει, γιαλό γιαλό τα δάκρυά της.

Κ. ΔΗΜΟΥΛΑ 

(1999)

Για το ζουμπούλι και το μύθο του Υάκινθου 

εδώ: πράσινο χαμομηλάκι

Να τους αγαπάς τους γονείς σου. Μόνο αυτό θέλουν...

Και να τους το δείχνεις...

Να τους αγαπάς τους γονείς σου, ρε. Σαν τα παιδιά σου.

Τα ‘χουμε δεδομένα τα πράγματα στη ζωή.
Και τους γονείς μας μαζί. 

Μια ωραία πρωία την κάνουν και μένουμε με τα χρωστούμενα κι όλα αυτά που θέλαμε να τους πούμε και δεν είπαμε ποτέ.

Shulman, LAST WALK

Εάν οι δικοί σου γονείς ζουν, τράβα να τους δεις. Σήμερα.

Το σύμπαν δεν κρατάει καθυστερήσεις, όταν έρχεται η ρημάδα η ώρα.

Να τους παίρνεις αγκαλιά.
Μην την φοβάσαι.
Και να τους λες πόσο τους αγαπάς.
Έχουν κάνει τόσα για σένα.
Μόνο όταν κάνεις παιδιά θα καταλάβεις πόσα.
Χωρίς να σου ζητήσουν τίποτα πίσω.
Μόνο να τους αγαπάς.
Αυτό θέλουν.
Και να τους το δείχνεις.
Και τα λάθη με καλή πρόθεση τα έκαναν.
Να τους τα συγχωρείς.
Τα έκαναν κι οι γονείς τους.
Θα τα κάνεις κι εσύ με τα παιδιά σου.

Και θα έρθει μια μέρα, και σ’ το εύχομαι, που θα σε πάρουν κι αυτά στη δική τους αγκαλιά.
Για να σε συγχωρέσουν.

Να τους αγαπάς τους γονείς σου, ρε.
Σαν τα παιδιά σου.

Αν δεν υπήρχαν οι γονείς σου, δε θα υπήρχαν τα παιδιά σου, γιατί απλά δε θα υπήρχες εσύ.
.................
περισσότερα εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα αγριόχορτα.../Καληνύχτα σας...

Δεν αρκεί να υπάρχει το λουλούδι. 

Πρέπει να φροντίζει κανείς να μην το πνίγουν τα αγριόχορτα που φυτρώνουν γύρω γύρω.

Έτσι και η Αγάπη.
Δεν αρκεί απλά να αγαπάς.
Πρέπει να φροντίζεις να ξεριζώνεις συνεχώς τις κακές σου συμπεριφορές.

Πολλοί, όντως αγαπούν, αλλά τα "αγριόχορτά" τους, οι κακές τους συμπεριφορές, πνίγουν τους αγαπημένους…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αυτό που όλοι θέλουμε... / Καληνύχτα σας

Κουράστηκαν οι άνθρωποι να ακούνε λόγια.
Κουράστηκαν να ακούνε γνώμες, αποφθέγματα και συμβουλές.
Όλοι κάτι έχουνε να πουν. Και μετά, φεύγουν. 

Πηγαίνουν παρακάτω.
Τραβάει το δρόμο του ο καθένας και κοιτάει τη δουλειά του…

Οι άνθρωποι θέλουν νοιάξιμο. Οι άνθρωποι θέλουν αγάπη. 

Οι άνθρωποι σήμερα χρειάζονται άνθρωπο.

Άνθρωπο που θα κάτσει δίπλα τους, χωρίς να λέει τίποτα πολλές φορές και που θα είναι απλά παρών.
Άνθρωπο θέλουν οι άνθρωποι σήμερα. Άνθρωπο που με τη στάση του θα πει «Ει, θάρρος… Μην απελπίζεται. Δεν είσαι μόνος».

Κουράστηκαν οι άνθρωποι να ακούνε λόγια.

Διάβασα κάπου, πως η μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης, είναι το να προσεύχεσαι για κάποιον μυστικά. 

Να προσεύχεσαι για άνθρωπο που ποτέ δεν θα το μάθει…

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Υπάρχουν και τα παιδιά που δεν μετράνε τα καλοκαίρια με παγωτά και βουτιές

Κάθε φορά που μας συμβαίνει μια αναποδιά, σκεφτόμαστε “μα τι έχω κάνει και τα περνάω αυτά;”

Και κάθε φορά που η αναποδιά επαναλαμβάνεται, αναρωτιόμαστε και πάλι “γιατί σε μένα αυτό τώρα;”
Πάντα γκρινιάζουμε για τα άσχημα που μας τυχαίνουν. Για τα όμορφα δεν έχω ακούσει κανέναν να πει κάτι.
Αναρωτηθήκαμε ποτέ τι τόσο καλό έχουμε κάνει, ώστε να αξίζουμε τα ωραία πράγματα στη ζωή μας;
Τους αγαπημένους φίλους, την όμορφη σχέση, το ζεστό σπίτι, την γλυκιά οικογένεια, τα αξέχαστα παιδικά χρόνια….

Παιδικά χρόνια… παιδιά….
Δεν είναι υπέροχο να είσαι παιδί;
Αυτή η ξεγνοιασιά, η ανεμελιά, η αγάπη των γονιών σου, ο παππούς και η γιαγιά να σε κακομαθαίνουν… Τα παιχνίδια στις παιδικές χαρές, οι τσακωμοί με τα αδέρφια και οι αγκαλιές αμέσως μετά…
Πόσο ωραίο είναι να είσαι παιδί αλήθεια!
Κι όμως δεν είναι όλα τα παιδιά τόσο τυχερά.
Υπάρχουν και κάποια παιδιά που δεν γνώρισαν ποτέ παιδική ηλικία.
Οι συνθήκες δεν τους επέτρεψαν να χαρούν την ανεμελιά όπως έπρεπε.

Είναι κάποια παιδιά που δεν έζησαν όπως τους άξιζε.
Δεν γνώρισαν την αγάπη των γονιών. Την ζεστή αγκαλιά της μητέρας, το μεγάλο, ειλικρινές χαμόγελο του πατέρα κάθε φορά που γυρνούσε από την δουλειά, όσο κουρασμένος και αν ήταν. 

Δεν τα πήγε ποτέ ο παππούς βόλτα στην θάλασσα να τους πει ιστορίες από τα δικά του παιδικά χρόνια. 

Ούτε πήγαν ποτέ με τη γιαγιά βόλτα στα μαγαζιά και μετά για παγωτό, σε εκείνο το φανταστικό μαγαζί, που τόσο πολύ λάτρευε από τα νιάτα της.

Είναι και κάποια παιδιά λοιπόν, που δεν γέλασαν όσο έπρεπε. Που δεν έπαιξαν όσο έπρεπε. Που δεν έζησαν όπως έπρεπε.
Είναι αυτά τα παιδιά που βρίσκονται στα ιδρύματα. 

Αυτά τα παιδιά που είναι είτε κακοποιημένα, είτε από φτωχές οικογένειες, είτε απλά εγκαταλελειμμένα. Αυτά τα παιδιά που κάποιοι άλλοι καθόρισαν τη ζωή τους, κάποιοι άλλοι αποφάσισαν για τη ζωή τους.
Αυτά τα παιδιά που αν τους δώσεις λίγη αγάπη, θα σου δώσουν όλο τον κόσμο τους απλόχερα. Χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς προαπαιτούμενα, χωρίς τίποτα… Έτσι απλά….

Κάποια παιδιά λοιπόν, δεν έχουν τίποτα δεδομένο και δεν περιμένουν τίποτα από κανέναν, γιατί βίωσαν την εγκατάλειψη στο πετσί τους και έχασαν νωρίς το χαμόγελό τους. Αυτά τα παιδιά αξίζουν πολλή αγάπη και αφοσίωση!

Έτσι λοιπόν, την επόμενη φορά που θα μας τύχει μια αναποδιά –όσο μεγάλη κι αν είναι αυτή- ας σκεφτούμε το πόσο τυχεροί είμαστε που έχουμε ζήσει κάποια πράγματα έτσι όπως τα θέλαμε και έπρεπε!
Ας σκεφτούμε διπλά πριν καταραστούμε την ώρα και την στιγμή που γεννηθήκαμε και ταλαιπωρούμαστε έτσι, κι ας πούμε ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλους εκείνους που μας κάνουν καθημερινά να γελάμε: γονείς, παππούδες, αδέρφια, φίλους..
Και στο τέλος ας πούμε κι ένα μπράβο στον εαυτό μας που –μάλλον- έκανε κάτι πολύ καλό για να τα αξίζει όλα αυτά!
Ένα μπράβο κι ένα χαμόγελο!

Γράφει η Δήμητρα Διακάκη

LoveLetters
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι