Oι Καλοί Άνθρωποι δεν γεννήθηκαν καλοί. Επέλεξαν να είναι... Elisbeth Kübler-Ross: Beautiful people do not just happen.

Η ζωή μας τεστάρει κάθε μέρα. Και για λόγους που δεν γνωρίζουμε, ο καθένας μας περνάει μια διαφορετική δοκιμασία. Κάποιοι παλεύουμε με δύσκολους υπολογισμούς κι άλλοι αντιμετωπίζουμε απλά μαθηματικά.

The Good People are Gathering. Painting by Texas Artist Laurie Pace

...............
Ωστόσο, ό,τι κι αν φέρει η ζωή στο δρόμο σας, εσείς πρέπει να αποφασίσετε αν θα είστε θύμα ή αγωνιστής. Εσείς επιλέγετε αν η ζωή σας θα είναι γλυκιά ή πικρή. Και εκείνοι που επιλέγουν να είναι γλυκιά – οι αγωνιστές – είναι οι ισχυρότεροι.
Η Ελβετίδα ψυχίατρος και συγγραφέας, Elisbeth Kübler-Ross, έχει δηλώσει πολύ σωστά: 

Οι πιο όμορφοι άνθρωποι είναι εκείνοι που έχουν γνωρίσει την ήττα, τον πόνο, τον αγώνα, την απώλεια και βρήκαν το δρόμο τους. Αυτά τα άτομα έχουν μια εκτίμηση, μια ευαισθησία και μια κατανόηση της ζωής που τους γεμίζει με συμπόνια, ευγένεια, και ένα βαθύ ενδιαφέρον αγάπης. Με άλλα λόγια, οι καλοί άνθρωποι δεν γεννήθηκαν καλοί – επέλεξαν να είναι.

“The most beautiful people we have known are those who have known defeat, known suffering, known struggle, known loss, and have found their way out of the depths. These persons have an appreciation, a sensitivity, and an understanding of life that fills them with compassion, gentleness, and a deep loving concern. Beautiful people do not just happen.”

Οι καλοί άνθρωποι φέρνουν φως στον κόσμο, επειδή προέρχονται από σκοτεινά παρελθόντα.
Στον κόσμο του σκότους στον οποίο γεννήθηκαν, χρησιμοποιούν τη θετικότητα ως ένα φανάρι για να δημιουργήσουν περισσότερο φως. Αντιμετωπίζουν συχνά κακοτυχίες. Ωθούνται σε επιζήμιες καταστάσεις, όπως τα ναρκωτικά ή η φτώχεια. Και έχουν μάθει όχι μόνο να πετυχαίνουν. Έχουν μάθει να ξεπερνούν. Πετάνε τα δεκανίκια και κάνουν το αδύνατο: Διδάσκουν τον εαυτό τους να τρέχει και να καλύπτει τη διαφορά με τους άλλους σε έναν κόσμο που δεν περιμένει κανέναν.

Οι καλοί άνθρωποι αγαπούν τα δύσκολα επειδή έχουν πληγωθεί περισσότερο.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι πιθανόν να σας περιποιηθούν καλύτερα αν έχουν πληγωθεί από έναν πρώην εραστή. Γιατί συμβαίνει αυτό; Τα άτομα που έχουν ραγισμένες καρδιές ξέρουν πως είναι να ξανακολλάνε τα κομμάτια τους.

Οι καλοί άνθρωποι έχουν μάθει με σκληρό τρόπο ότι τα μειονεκτήματα είναι ευκαιρίες για ανάπτυξη.
Συνήθως γεννιούνται απαισιόδοξοι. Αλλά με την πάροδο του χρόνου, μαθαίνουν πώς να είναι θετικοί. Ίσως συνειδητοποιούν ότι κάθε μικρό πράγμα που φαίνεται να τους τραβάει κάτω στη ζωή γίνεται τελικά ένα σκαλοπάτι προς την επιτυχία.

Οι καλοί άνθρωποι δεν θέλουν να πληγωθούν οι άλλοι με τον τρόπο που πληγώθηκαν οι ίδιοι.
Μπορεί να έχουν δεχθεί πειράγματα για τις φακίδες τους, τα μεγάλα αυτιά ή την ακμή. 
Ίσως μια σωματική αναπηρία τους κάνει να αισθάνονται αόρατοι στους άλλους ανθρώπους. 
Ίσως η ίδια η αόρατη αναπηρία τους αποτρέπει από το να πάρουν τη φροντίδα που χρειάζονται. 
Και επειδή ξέρουν πως είναι να αισθάνεσαι βασανισμένος, δεν θα ήθελαν ποτέ να προκαλέσουν σε κάποιο άλλον αυτό το ίδιο είδος πόνου. 
Η καλοσύνη προκύπτει από εκείνους που έχουν γνωρίσει μόνο την σκληρότητα. Αντί να παρενοχλούν τους άλλους, οι καλοί άνθρωποι σπάνε την κυκλική φύση της αναισθησίας. 
Δίνουν φιλοφρονήσεις και λένε λόγια ενθάρρυνσης. 
Θέλουν οι άλλοι να αισθάνονται πραγματικά όμορφοι και με αυτοπεποίθηση αντί άσχημοι και κακοί.

Οι καλοί άνθρωποι επιλέγουν να είναι αγωνιστές που βοηθούν τους άλλους να επιβιώσουν.
Μπορούν να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε κατάσταση βρεθεί στον δρόμο τους. 
Ξέρουν ότι μπορούν να επιβιώσουν παντού, επειδή το έχουν ήδη κάνει. 
Γνωρίζοντας ότι μπορούν να υπομένουν, κάνουν ό,τι μπορούν για να βοηθήσουν τους άλλους να προχωρήσουν μπροστά. 
Στον αγώνα της ζωής, οι περισσότεροι δρομείς συνήθως κοιτάνε μόνο μπροστά και επικεντρώνονται στον εαυτό τους. 
Αλλά οι άνθρωποι που έχουν υποφέρει κοιτάνε εκείνους που μπορεί να βιώνουν παρόμοιες δυσκολίες. 
Φτιάχνουν το κέφι των φίλων, μοιράζουν μπουκάλια νερού και παρακινούν τους άλλους να τρέξουν μαζί τους. 
Γίνονται η χείρα βοηθείας που θα ήθελαν να είχαν για τον εαυτό τους.

www.anapnoes.gr
Ta Masalia

Anton Chekhov: Οι Καλλιεργημένοι Άνθρωποι/The 8 Qualities of Cultured People

Anton Chekhov on the 8 Qualities of Cultured People

"Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι σέβονται την ανθρώπινη ατομικότητα και γι' αυτό είναι πάντοτε συγκαταβατικοί, γελαστοί, ευγενικοί, υποχρεωτικοί.

Δεν χαλούν τον κόσμο για το σφυρί ή για τη γομολάστιχα που χάθηκαν. 
Δεν αγανακτούν για τους θορύβους ή το κρύο. Δέχονται με καλοσύνη τα χωρατά και την παρουσία ξένων ανθρώπων στο σπιτικό τους. Δεν συμπονούν μονάχα τους κατώτερους, τους αδύναμους και τις γάτες. Πονάει η ψυχή τους και για κείνο που δεν φαίνεται με γυμνό μάτι.

Είναι ντόμπροι και φοβούνται το ψέμα σαν τη φωτιά. Δεν λένε ψέματα ακόμα και για τιποτένια πράγματα. Το ψέμα προσβάλλει εκείνους που το ακούνε και ταπεινώνει στα μάτια τους εκείνους που το λένε. Δεν παίρνουν ποτέ πόζα, στο δρόμο είναι όπως και στο σπίτι τους, δεν ρίχνουν στάχτη στα μάτια του κατώτερου τους.

Δεν είναι φλύαροι και δεν αναγκάζουν τον άλλο να ακούει τις εκμυστηρεύσεις τους, όταν δεν τους ρωτάει. Δεν ταπεινώνονται για να κεντήσουν τη συμπόνια του διπλανού. Δεν παίζουν με τις ευαίσθητες χορδές της ψυχής των άλλων για να κερδίζουν σαν αντάλλαγμα αναστεναγμούς και χάδια.

Δεν λένε "εμένα κανείς δεν με καταλαβαίνει", ούτε "πουλήθηκα για πέντε δεκάρες", γιατί αυτά δείχνουν πως αποζητάν τις φτηνές εντυπώσεις. Είναι πρόστυχα τερτίπια, ξεθωριασμένα, ψεύτικα. Δεν είναι ματαιόδοξοι. Δεν τους απασχολούν τέτοια ψεύτικα διαμάντια όπως οι γνωριμίες με εξοχότητες.

Όταν κάνουν δουλειά που δεν αξίζει ένα καπίκι, δεν γυρίζουν με χαρτοφύλακα των εκατό ρουβλιών και δεν καμαρώνουν πως τάχα τους άφησαν να μπουν εκεί που δεν επιτρέπουν στους άλλους. 
Κι ο Κριλώφ ακόμα λέει πως το άδειο βαρέλι ακούγεται πιο πολύ από το γεμάτο.

Αν έχουν ταλέντο, το σέβονται. Θυσιάζουν γι' αυτό την ησυχία τους, τις γυναίκες, το κρασί, την κοσμική ματαιότητα. Είναι περήφανοι για την αξία τους και έχουν συνείδηση της αποστολής τους. Αηδιάζουν από την ασχήμια και καλλιεργούν μέσα τους την ομορφιά.

Δεν μπορούν να κοιμηθούν με τα ρούχα, δεν μπορούν να βλέπουν στο τοίχο κοριούς, να πατούν σε φτυσιές. Δαμάζουν όσα μπορούν και εξευγενίζουν το ερωτικό ένστικτο. Δεν κατεβάζουν βότκα, όπου βρεθούν. Πίνουν μονάχα όταν είναι ελεύθεροι και τους δίνεται ευκαιρία. Γιατί τους χρειάζεται "γερό μυαλό σε γερό κορμί".

Απόσπασμα από ένα γράμμα του Anton Chekhov στον αδερφό του Νικολάι.

thessalonikiartsandculture

Οι Καλοί Άνθρωποι ...

... σκέφτονται με την καρδιά, γι’ αυτό δεν μπορούν να αλλάξουν!

    Σε μια εποχή που η υποκρισία, η ζήλια και η κακία βρίσκονται στο ζενίθ τους, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που αντιπροσωπεύουν επάξια τις λέξεις αγνότητα και καλοσύνη! 

Βρίσκονται ανάμεσά μας! 

Θα τους αναγνωρίσετε εύκολα αφού έχουν έτοιμο ένα χαμόγελο για τον καθένα! Η ματιά τους είναι καθαρή και αγνή και καθρεπτίζεται όλη η καλοσύνη που έχουν στην ψυχή τους σε τέτοιο σημείο που δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω τους!

Άραγε είναι αληθινά καλοί ή προσποιούνται; θα σκεφτούν κάποιοι! 

Και όμως! Οι ανιδιοτελείς πράξεις τους δεν θα σε αφήσουν να τους αμφισβητήσεις! Βοηθούν με γνώμονα την καρδιά χωρίς να περιμένουν κάτι ως αντάλλαγμα! Το μόνο που αποζητούν είναι η αναγνώριση όσων προσφέρουν όχι με υλικά αγαθά αλλά με το να τους νοιάζεσαι και να τους αγαπάς! Έχουν τόση αγάπη μέσα τους να διοχετεύσουν αλλά θέλουν να αισθάνονται ότι παίρνουν και εκείνοι αγάπη!

Συχνά πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης, το καταλαβαίνουν βέβαια κάποια στιγμή και πληγώνονται βαθιά γι’ αυτό, αλλά δεν μπορούν να αλλάξουν! Κάνουν ξανά τα ίδια λάθη γιατί σκέφτονται με την καρδιά! 

Πιστεύουν ότι εκεί έξω πρέπει να υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που να εκτιμούν, να αγαπούν, να νοιάζονται!

Έτσι, όταν νιώσουν την αδικία, απομακρύνονται… χωρίς πολλά λόγια, αντιδικίες και εξηγήσεις! 

Όπως καλοσυνάτα μπήκαν στη ζωή σου, έτσι θα αποχωρήσουν από αυτή! Αθόρυβα! 

Γι’ αυτό, αν έχεις την τύχη να συναντήσεις κάποτε έναν τέτοιο άνθρωπο, μην κάνεις το λάθος και τον χάσεις από τη ζωή σου! 

Το μόνο που χρειάζεται είναι να προσέξεις την συμπεριφορά σου!

Μαρία Αρφαρά
enallaktikidrasi

Ψάχνω να βρω άνθρωπο...

Ψάχνω να βρω άνθρωπο. Άνθρωπο απλό.
Άνθρωπο που να ξέρει πώς να χαρεί με τη χαρά και πώς να σταθεί στη λύπη.

Άνθρωπο που να ξέρει να λέει, «σε ευχαριστώ», «σε αγαπώ», «συγγνώμη».
Άνθρωπο που να μπορεί να κλάψει μπροστά σου χωρίς να ντρέπεται και να μπορεί όμως και να γελά με τη ψυχή του.
Άνθρωπο που τα λεφτά να τα έχει εργαλείο και όχι αυτοσκοπό.
Άνθρωπο που τα «μπράβο» και τα «κατηγορώ» να μην τον επηρεάζουν.
Άνθρωπο που το «ναι» του να είναι «ναι», και το «όχι» του «όχι».

Τέτοιον άνθρωπο ψάχνω για να βρω. 

Τέτοιον ψάχνουμε όλοι μας.

Άνθρωπο που να έχει φόβο Θεού. 

Άνθρωπο που να μην πιστεύει, πως είναι θεός ο ίδιος.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εμείς θα φερόμαστε σε όλους με ευγένεια...

    Ζούμε σ’ έναν κόσμο κρίσης κι όταν λέω κρίση δεν εννοώ μόνο την οικονομική, μα κυρίως την ηθική και την κρίση των αξιών. Τα πάντα γύρω μας δείχνουν να καταρρέουν και στο μυαλό μου εδώ κι ώρα έχει ξυπνήσει μια σκέψη. 

Που πήγαν άραγε οι ωραίοι άνθρωποι; 

Που χάθηκε το αληθινό, το καθαρό χαμόγελό τους; 

    Μου έχουν λείψει οι όμορφοι άνθρωποι. Εκείνοι που έχουν ένα δικό τους τρόπο να σε κάνουν να αισθανθείς όμορφα. Εκείνοι που κόντρα στα γεγονότα της εποχής έχουν ως στόχο να κάνουν τον κόσμο λιγάκι καλύτερο. Είναι αυτοί που μοιάζουν τόσο ξεχωριστοί, μιας και λάμπουν μέσα στο πλήθος σαν τον ήλιο που βγαίνει στο γκρίζο ουρανό και τον κάνει να ξεχωρίζει. Τους βλέπεις να χαμογελάνε και το βλέμμα σου δε θέλει να ξεκολλήσει από εκείνους. Είναι η ομορφιά της ψυχής τους που τους κάνουν να λάμπουν και να ξεχωρίζουν ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους που ξέχασαν απλά να είναι άνθρωποι.

    Σε μια εποχή που η γνώση της σωστής συμπεριφοράς τείνει να χαθεί, το να έχεις καλούς τρόπους αποτελεί μεγάλη αρετή και η ευγένεια ένα μεγάλο προσόν. Η γνήσια ευγένεια, αυτή που πηγάζει μέσα από την καρδιά μας είναι δύσκολο να βρεθεί, μιας και οι περισσότεροι έχουν μια ευγένεια ψεύτικη, απλά και μόνο για τα μάτια του κόσμου. 

Ο πραγματικά ευγενής, «φωνάζει» από μακριά. Είναι άτομο δοτικό, που δε ζητάει αποδείξεις και ανταλλάγματα. Δίνει ευκαιρίες, δεν προσβάλλει και δεν υποτιμά το συνάνθρωπό του, αρκεί να μην παραβιαστούν οι αξίες και τα όρια του. 

    Είναι εκείνος που χειρίζεται το λόγο με λεπτότητα. Πριν μιλήσει, έχει σκεφτεί καλά τι θα πει και γιατί θα το πει, ώστε να μη σε πληγώσει με τα λόγια του. Έχει ευγένεια ψυχής, γνωρίζει τον τρόπο να γοητεύει τους πάντες με το σεβασμό που τους απευθύνεται και το δίκαιο τρόπο που χειρίζεται κάθε έναν. Το βλέμμα και η ψυχή του είναι καθαρά σαν διαμάντι κι η αγάπη είναι έκδηλη μέσα από το χαμόγελο του.

    Η ευγένεια είναι αρετή και όχι ντροπή, σίγουρα όμως χρειάζεται προσοχή στη διαχείρισή της από τους κατόχους της. Εκείνοι, που την προσφέρουν απλόχερα χωρίς να προστατεύουν τον εαυτό τους, μπορούν εύκολα να καταπατηθούν από τους γύρω τους, μιας κι επιτήδειοι γύρω μας υπάρχουν πολλοί. Η ευγένεια είναι δύναμη κι αποτελεί το πιο όμορφο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στους ανθρώπους γύρω μας, ώστε να γίνουμε παράδειγμα προς μίμηση για τους νεότερους.

    Η ευγένεια είναι άκρως ερωτεύσιμη, το ίδιο και οι άνθρωποι που την αποπνέουν, γι’ αυτό μήπως έχει φτάσει ο καιρός να ξαναθυμηθούμε τον τρόπο, με τον οποίο μπορούμε να είμαστε περισσότερο ανθρώπινοι και να διατηρήσουμε κάποιες από τις αξίες που οι γονείς μας, μας έμαθαν όταν ήμασταν παιδιά;

Ελισάβετ Ηλιούδη

Εμείς θα φερόμαστε σε όλους με ευγένεια,
ακόμα και σε αυτούς που μας φέρθηκαν άσχημα...
όχι επειδή είναι ωραίοι αυτοί,
αλλά επειδή είμαστε εμείς..!

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι «Διαφορετικοί» Άνθρωποι

Συναντώ ανθρώπους που αισθάνονται μόνοι, μόνο και μόνο επειδή είναι διαφορετικοί. Ή έτσι ονομάζει η κοινωνία μας όσους δεν ταιριάζουν στις παρέες, γιατί το θέμα συζήτησής τους δεν είναι το καινούριο τους κινητό, τι λένε στις ειδήσεις ή σε ποιο νησί έχει τα καλύτερα μπαράκια.
Αυτούς τους «διαφορετικούς» τους νοιάζει ο κόσμος να γίνει ένα απέραντο ταξίδι στις αξίες της ζωής. Μια μελωδία αγάπης και φροντίδας του ενός για τον άλλον!

Τους γεμίζει ό,τι μιλά για ιδανικά και φωτεινούς στόχους κι όταν μιλάνε για διακοπές εννοούν το ταξίδι της ανακάλυψης του φωτεινού εντός τους, ασχέτως αν θα μπουν σε πλοίο ή αν θα ταξιδέψουν με πυξίδα το χαμόγελο της ψυχής τους σε μια γωνία του σπιτιού τους!

Είναι άνθρωποι που αισθάνονται αληθινοί, όταν συζητούν με τα μέσα τους και τόσο "περίεργοι" όταν χρειάζεται να συναναστραφούν σε παρέα επειδή τα ενδιαφέροντά τους διαφέρουν από των υπολοίπων. Προτιμούν μια βόλτα στο βουνό ή τη θάλασσα παρά να κλειστούν σε μια καφετέρια, λίγη σιωπή στο μπαλκόνι τους παρά τον θόρυβο της πίστας ενός νυχτερινού μαγαζιού.

Όταν βρίσκονται στην αρχή της συνειδητοποίησης της διαφορετικότητάς τους και μέχρι την ώριμη αποδοχή της, συνήθως διακατέχονται από χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση και σε ένα μεγάλο ποσοστό φλερτάρουν με την κατάθλιψη. Σε αυτό φέρουν μεγάλη ευθύνη οι γύρω τους επειδή τους χαρακτηρίζουν σπασικλάκια, ξερόλες αλλά και αντικοινωνικούς!

Οι «διαφορετικοί» είναι ανοιχτοί στο καινούργιο, δεν πιστεύουν σε συμπτώσεις και καλωσορίζουν στη ζωή τους ό,τι τους προσεγγίζει έχοντας εμπιστοσύνη στην διαίσθησή τους και στα σημάδια που θεωρούν οιωνούς. Η λογική δεν χωρά μες στην ψυχή τους και η καρδιά τους είναι γεμάτη αγάπη για τον συνάνθρωπο. Γνωρίζουν τι σημαίνει συγγνώμη γιατί την ζητούν μόνο ταπεινά και συγχωρούν επειδή η κακία δεν έχει θέση στην ψυχή τους όσο και να προσπαθήσει κάποιος να τους πληγώσει!

Αν εσύ που διαβάζεις τώρα αισθάνεσαι κάπως έτσι και βιώνεις αυτή την ψυχολογική βία σε προτρέπω να σταματήσεις να δίνεις σημασία στην γνώμη των άλλων! Το διαφορετικό και ασυνήθιστο δεν σημαίνει πως είναι κακό! Αντίθετα λάμπει τόσο που το ζηλεύουν και το φθονούν όσοι δειλοί δεν τολμούν κι εκείνοι να διαφοροποιηθούν από τα άμορφα πλήθη. Να αποκτήσουν την δική τους υπόσταση, την δική σου λάμψη.

Βγες από αυτή την πεποίθηση που θέλουν να σε βάλουν επειδή ξεχωρίζεις από την «αγέλη» και γι’ αυτό επιδιώκουν να σε κάνουν ίδιο με αυτούς, μια άμορφη άβουλη μάζα! Δυστυχώς ο φόβος σε αυτούς τους ανθρώπους και η μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους, τους ωθεί στην άσκηση ψυχολογική βίας σε οτιδήποτε ξεχωρίζει, κάτι σαν το bulling στο σχολείο!

Εσύ συνέχιζε να λάμπεις την αλήθεια σου, να φωτίζεις με τις όμορφες πράξεις σου το σκοτάδι στην ζωή των γύρω σου και μην ξεχάσεις ποτέ πως η σκιά για να υπάρξει χρειάζεται φως! Το φως ζει, υπάρχει και δυναμώνει από μόνο του!

Μην ζήσεις σαν ετερόφωτη σκιά συνέχισε να ζεις σαν αυτόφωτος ήλιος!

enallaktikidrasi

Οι άνθρωποι που αγαπούν τη ζωή είναι αξιαγάπητοι!

Ν’ αγαπάς ανθρώπους που αγαπούν τη ζωή

N’ αγαπάς ανθρώπους που κρύβουν μέσα τους το φως, ανθρώπους με ζεστό βλέμμα, που σε κάνει να αισθάνεσαι οικειότητα, με διεισδυτική ματιά, που μπορεί να διαβάσει κατευθείαν μέσα σου, με αληθινό χαμόγελο και παιχνιδιάρικο παιδικό βλέμμα, που δε ξέρεις ποτέ τι σκαρφίζεται.

N’ αγαπάς ανθρώπους ονειροπόλους, με εκείνη τη συνεχή αίσθηση του ανικανοποίητου στο βλέμμα τους σαν να ψάχνουν διαρκώς κάτι, ανθρώπους που συνεχίζουν να ονειρεύονται με τα μάτια ανοιχτά παρά τα εμπόδια, γιατί έχουν καταλάβει ότι τα εμπόδια συνήθως τα κατασκευάζουμε εμείς, που δημιουργούν, που τολμούν, που δε φοβούνται να τσαλακωθούν ή να χαθούν και που προσπαθούν να βρουν κομμάτια του εαυτού τους μέσα στην τέχνη.

Ν’ αγαπάς ανθρώπους που σε καταλαβαίνουν, χωρίς να χρειάζεται πάντα να μιλήσεις, που επικοινωνείτε με χαμόγελα, βλέμματα και σιωπές που βρίσκεις κομμάτια του εαυτού σου σε εκείνους, που αποτελούν ένα σταθερό σημείο αναφοράς και σου υπενθυμίζουν την ταυτότητα και τον προορισμό σου αντίθετα προς τα καθημερινά αποπροσανατολιστικά μηνύματα.

Ν’ αγαπάς ανθρώπους που σε εκτιμούν για αυτό που είσαι-όχι γι’ αυτό που θέλουν να είσαι, όχι γι’ αυτό που θα έπρεπε να είσαι, όχι γι’ αυτό που ήσουν, ανθρώπους που σε αντιμετωπίζουν ως προτεραιότητα στη ζωή τους και όχι απλά ως μια δεύτερη επιλογή, «που σε κοιτάνε λες και είσαι κάτι μαγικό»* που αγαπούν τις ατέλειές σου ,δεν τις ανέχονται απλώς.

Ν’ αγαπάς ανθρώπους που εκφράζουν την αγάπη τους ή αν δεν το έχουν πολύ με το «σ’ αγαπώ», δε χάνουν ευκαιρία να αποδεικνύουν το ενδιαφέρον τους με πράξεις, ανθρώπους που δεν υπολογίζουν χιλιόμετρα για να είναι κοντά σου, που μπορείς να τους πάρεις τηλέφωνο ό,τι ώρα χρειαστείς γιατί «καμία» ώρα δε θεωρείται ακατάλληλη, που είναι ανοιχτοί σε ξαφνικές προτάσεις.

Ν’ αγαπάς ανθρώπους που καταλαβαίνουν την πολυπλοκότητα και τη σχετικότητα των πραγμάτων και δεν σε γεμίζουν με αφορισμούς, «τους σιωπηλούς ανθρώπους με το θορυβώδες μυαλό». 

Ν' αγαπάς ανθρώπους που ζουν αληθινά, που βιώνουν έντονα και τις χαρές και τις λύπες, που κλαίνε είτε από συγκίνηση και χαρά είτε από στενοχώρια, που στα δίνουν όλα ή στα παίρνουν όλα, όμως, δεν υπάρχει συμβιβασμός ή μέση λύση, που μπορεί να πάθεις χίλια δύο μαζί τους, αλλά σίγουρα δε θα βαρεθείς.

Ν’ αγαπάς ανθρώπους αισιόδοξους, που βλέπουν ευκαιρίες, όχι εμπόδια που πιστεύουν σε σένα πριν από σένα και σε βοηθούν να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου, που δε σταματούν να πιστεύουν στο καλό και το όμορφο που υπάρχει στον κόσμο, παρόλο που συχνά έρχονται αντιμέτωποι με το αντίθετο.

Με λίγα λόγια ν’ αγαπάς εκείνους που αγαπούν τη ζωή και η λύπη τους είναι η δύναμη τους. 

Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα».

Αν έχεις δίπλα σου τέτοιους ανθρώπους να τους αγαπάς και το κυριότερο να τους το λες και να τους το δείχνεις, επειδή έχουν περάσει πολλά ως μειονότητα και συνήθως δεν έχουν καταλάβει πόσο ξεχωριστοί είναι. Aν είσαι ένας από αυτούς, τότε καταλαβαίνεις τι εννοώ.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Σάμιουελ Γκρίντλεϊ Χάου: Ο Λαφαγιέτ της Ελληνικής Επανάστασης

Ο Σάμιουελ Γκρίντλεϊ Χάου (αγγλικά: Samuel Gridley Howe, 10 Νοεμβρίου 1801 – 9 Ιανουαρίου 1876) ήταν Αμερικανός ιατρός ο οποίος υπήρξε πολέμιος της δουλείας στις ΗΠΑ, υποστηρικτής των επαναστατικών κινημάτων σε Ελλάδα, Γαλλία και Πολωνία στην Ευρώπη, και πρωτοπόρος στην εκπαίδευση των τυφλών καθώς και των ατόμων με ψυχική αναπηρία. 

Οργάνωσε επίσης το Ίδρυμα Πέρκινς (Perkins Institution), την παλαιότερη σχολή τυφλών των ΗΠΑ της οποίας υπήρξε ο πρώτος διευθυντής.

Σύντομα μετά την απόκτηση του ιατρικού του πτυχίου το 1824, ο Χάου παρακολουθώντας τα νέα για την εξέλιξη της ελληνικής επανάστασης στην Ευρώπη εναντίον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ενθουσιάστηκε με την ιδέα του απελευθερωτικού αγώνα παρακινούμενος και από τον ενθουσιασμό του για τον Λόρδο Βύρωνα του οποίου ήταν θαυμαστής. Μετά από μια ερωτική απογοήτευση που είχε στις ΗΠΑ, ο Χάου πήρε το πλοίο για την Ελλάδα και με την άφιξη του εκεί εντάχθηκε στις δυνάμεις των Ελλήνων επαναστατών ως χειρουργός.

Η γενναιότητα, ενθουσιασμός και ικανότητα του, του προσέδωσαν τον ευφημιστικό τίτλο Λαφαγιέτ της Ελληνικής Επανάστασης κατά τον διάσημο Γάλλο στρατηγό της εποχής.

Ο Χάου επέστρεψε στις ΗΠΑ το 1827 για να συγκεντρώσει χρήματα και προμήθειες για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης στην Ελλάδα η οποία πλήττονταν από λιμό.
Μαζί του έφερε και μικρό αριθμό ορφανών παιδιών από την Ελλάδα.

Οι πυρετώδεις προσπάθειες του Χάου απέφεραν τελικά το ποσό των 60.000 δολαρίων τα οποία κατανεμήθηκαν στην αγορά τροφίμων, ρουχισμού και την ίδρυση καταφυγίου για τους πρόσφυγες στην περιοχή της Αίγινας.

Αργότερα ίδρυσε ακόμα ένα καταφύγιο στην περιοχή του Ισθμού του Κορίνθου, και κατόπιν έγραψε τα απομνημονεύματα του από την επανάσταση στο βιβλίο με τίτλο Historical Sketch of the Greek Revolution (ιστορικό σκιαγράφημα της ελληνικής επανάστασης) το οποίο εκδόθηκε το 1828.
............
περισσότερα στην πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι Συμπαθητικοί Άνθρωποι / Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

«Όχι, όχι» είπε, «δεν ήταν σε καμία περίπτωση η εμφάνισή της. Ξέρεις, στην εμφάνιση κάποια στιγμή δε δίνεις σημασία. Είναι δεδομένο όχι υπάρχει. Αυτό που έχεις ανάγκη είναι κάτι παραπάνω. Αυτό το παραπάνω είναι που σε κάνει να ξεχωρίζεις, που σε κάνει συναρπαστικό. 

Εκείνη ήταν διαφορετική. 

Ήταν ευχάριστη, χαμογελούσε, ήξερε πώς να μιλάει, πώς να σε μαγνητίζει, είχε ένα δικό της μοναδικό στυλ.

Νομίζω πως από όπου και αν περνούσε άφηνε την «σφραγίδα» της. Κανένας δεν μπορούσε να ξεχάσει, πόσο όμορφα ένιωθε κοντά της. Πράγματι, ήταν ο τρόπος που επικοινωνούσε. Καμία σχέση με την εμφάνιση. Άλλο πράγμα να είσαι όμορφος και άλλο να μαγεύεις, να συναρπάζεις με κάθε σου κίνηση, με κάθε σου λέξη».

Φαινόταν καθαρά πως τον είχε μαγέψει. Δυσκολεύτηκε να συνηθίσει την απουσία της και πάνω απ’ όλα δυσκολεύτηκε να βρει κάποια άλλη, τόσο μοναδική και τόσο ιδιαίτερη. 

Τι είναι όμως αυτό που κάνει κάποιους να ξεχωρίζουν από το πλήθος. 

Πώς κερδίζουν την συμπάθεια και το ενδιαφέρον μας; Μήπως κάνουν τα παρακάτω;

Συμπαθούν τους ανθρώπους
Ναι, είναι αλήθεια. Χρειάζεται να φαίνεται ότι συμπαθούμε τους ανθρώπους. 

Ένα ανέκφραστο, μίζερο, ‘cool’ και μυστήριο ύφος μόνο κάτι τέτοιο δε δείχνει. Σίγουρα θα προσελκύσουμε κάποιους ανθρώπους, αλλά τι είδους ανθρώπους; 

Και πώς δείχνουμε ότι συμπαθούμε τους ανθρώπους; 
Με ένα χαμόγελο (και δύο και τρία αν χρειαστεί). Ένα χαμόγελο στέλνει το εξής μήνυμα: “Είμαι ένα συμπαθητικό άτομο. Και εσύ μου είσαι συμπαθής. Είμαι σίγουρος/η για τον εαυτό μου, είμαι αισιόδοξος/η και γεμάτος ζωντάνια”. 

Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη το ύφος “βαρύ πεπόνι”, ας χαμογελάμε περισσότερο, ας είμαστε πιο χαλαροί και ας βρίσκουμε τα όμορφα πράγματα στους άλλους.

Είναι ο εαυτός τους
Πολλοί άνθρωποι καταβάλλουν ιδιαίτερες προσπάθειες για να γίνουν συμπαθητικοί και αυτό είναι λειτουργικό μέχρι ενός σημείου. 

Γνώριζα μια καλή κοπέλα η οποία μπορούσε να προσποιηθεί ότι έχει κάνει τα απίστευτα πράγματα προκειμένου να αρέσει. 

«Ααα, αλήθεια; Λατρεύω το scuba diving/ την πτώση από ανεμόπτερο / να συλλέγω γραμματόσημα της Παταγονίας του 19ου αιώνα! Μα τι σύμπτωση! Ταιριάζουμε εμείς οι δύο!». 

Οι άνθρωποι κάποια στιγμή καταλαβαίνουν αν προσποιούμαστε ή όχι. Να αισθανόμαστε άνετα με τον εαυτό μας, να έχουμε την δική μας άποψη, τα δικά μας ενδιαφέροντα, τις δικές μας ιδέες. Αυτό θα μας κάνει συμπαθητικούς.

Είναι διαφορετικοί από τους άλλους
Σε μια κοινωνία που πρεσβεύει το να είμαστε όλοι από το ίδιο καλούπι και το να γινόμαστε κλώνοι, είναι καλό να υιοθετήσουμε ένα δικό μας στυλ τόσο εμφανισιακά όσο και επικοινωνιακά. 

Δε χρειάζεται να προσαρμόζουμε το σώμα μας, την εμφάνισή μας, τα ρούχα μας και τις απόψεις μας σύμφωνα με τις σκέψεις κάποιων άλλων ανθρώπων. 

Ο καθένας μας είναι μοναδικός και ιδιαίτερος και αυτό πρέπει να γίνεται αισθητό, διαφορετικά δε θα μας θυμάται κανείς.

Δεν κάνουν αρνητικές συζητήσεις
Αν θέλουμε να γίνουμε συμπαθητικοί, καλό θα ήταν να μην επικοινωνούμε με αρνητικό τρόπο. Ο κυνισμός είναι καταθλιπτικός. Οι παλιές αγάπες ας μείνουν στο συρτάρι με την επιγραφή «παρελθόν». 

Όταν επί ώρες εξιστορούμε πόσο πολύ μας πλήγωσαν οι πρώην μας και πόσο άδικοι ήταν μαζί μας (και όλα αυτά με αρνητικά κοσμητικά επίθετα), ο ακροατής μας μπορεί να αισθάνεται τόσο περιττός όσο ένα αντηλιακό τα μεσάνυχτα μιας παγωμένης νύχτας. 

Και αν είναι και του αντίθετου φύλου τότε μάλλον θα πάρει μια πρώτη γεύση για το πώς θα είναι η σχέση του/της μαζί μας. Κακή πρόβλεψη αυτή!

Είναι καλοί ακροατές
Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι δεν αφήνουν να προφέρουμε ούτε το πρώτο γράμμα μιας λέξης. Ειλικρινά πόσο συμπαθητικοί μπορεί να είναι; 

Καθόλου μάλλον. 

Και υπάρχουν και εκείνοι που συνεχώς μας διακόπτουν πιστεύοντας πως αυτά που έχουν να πουν είναι πιο σημαντικά από αυτά που λέμε εμείς. Ακόμα και έτσι να είναι, ούτε αυτοί είναι συμπαθητικοί. Χρειάζεται να μάθουμε να ακούμε προσεκτικά αυτό που μας λέει ο συνομιλητής μας.

Αν είμαστε επικεντρωμένοι στην απάντηση που θα δώσουμε πάνω σε αυτά που λέει, υπάρχει μεγάλη περίπτωση να μάθουμε πολλά πράγματα για τον εσωτερικό κόσμο του συνομιλητή μας, για τις ανάγκες και τις επιθυμίες του. Έτσι με τη νέα αυτή γνώση η επικοινωνία θα είναι πιο αποτελεσματική και όμορφη. Οι άνθρωποι θέλουν να νιώθουν ότι είναι σημαντικοί και να αισθάνονται ότι τους δείχνουν πραγματικό ενδιαφέρον. 

Ο καλύτερος τρόπος για να δείξουμε κάτι τέτοιο είναι να ακούμε προσεκτικά αυτά που μας καταθέτουν.

Φυσικά χρειάζεται να γνωρίζουμε και άλλους τρόπους που συνθέτουν μια επιτυχημένη επικοινωνία και οδηγούν σε μια άμεση και στιγμιαία σύνδεση με αυτούς που μας ενδιαφέρουν. Για την αρχή όμως τα πιο πάνω θα φανούν χρήσιμα και αποτελεσματικά. Ας θυμόμαστε λοιπόν να είμαστε ο εαυτός μας, να χαμογελάμε, να δείχνουμε πραγματικό ενδιαφέρον ακούγοντας προσεκτικά, να είμαστε χαλαροί και φιλικοί.

Βίκυ Τσώκου
enallaktikidrasi

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι «Μεταξωτοί άνθρωποι»

Το είχε πει σε μια συνέντευξή του ο αείμνηστος Νίκος Καρούζος: «Μεταξωτοί άνθρωποι».

Μιλούσε για κάποιους χωρικούς που είχε συναντήσει στη Λέσβο. Αγράμματοι ήταν, αλλά σοφοί. Και, προπάντων, τρυφεροί με τους άλλους. Απαλοί, χωρίς γωνίες που κόβουν, χωρίς καχυποψία, δίχως έπαρση και επιθετική ειρωνεία που πληγώνει. Μεταξωτοί άνθρωποι ...; 

Μου 'μεινε αυτός ο χαρακτηρισμός. Χαράχτηκε μέσα μου. Κι από τότε ένα νέο κριτήριο λειτουργεί στις αξιολογήσεις μου για τους ανθρώπους: η συμπεριφορά και η στάση τους σε «ασήμαντα» πεδία της καθημερινότητας. Αυτά που συνήθως τα προσπερνάμε ή δεν τα παρατηρούμε, γιατί δεν μας απασχόλησαν ποτέ οι εκφάνσεις της «μεταξωτής συμπεριφοράς» ...; 

Βέβαια οι άνθρωποι δεν συγκροτούν ως χαρακτήρες ένα συμπαγές όλον, αλλά ένα αντιφατικό σύνθεμα, στο οποίο συνυπάρχουν «μεταξωτά» στοιχεία και ακάνθινες απολήξεις. Γι' αυτό και είναι κάπως παρακινδυνευμένα τα άμεσα και οριστικά συμπεράσματα για το «είναι» των ανθρώπων ...;

Παρ' όλα αυτά, προσωπικά, διακινδυνεύω την εξαγωγή συμπερασμάτων παρατηρώντας μικρές «ασήμαντες» κινήσεις στις παρέες, στον εργασιακό χώρο και στο «δάσος» του καθεμέρα, όταν συγχρωτίζομαι με αγνώστους. Και συνήθως δεν πέφτω έξω. Διότι τα γνωρίσματα αυτά αποκαλύπτουν πειστικά τον εσωτερικό κόσμο του άλλου. Τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό ...;

Φερ' ειπείν, «σκλαβώνομαι» από εκείνους που δεν ορμάνε να πιάσουν την καλύτερη θέση στο τραπέζι μιας ταβέρνας. Θεωρώ την κίνηση αυτή απότοκο καταγωγικής ευγένειας και γενναιοδωρίας, η οποία αδιαφορεί για το ιδιωφελές και συμφέρον. Αντίθετα, οι άνθρωποι που σπεύδουν φουριόζοι για μια καλή θέση καταχωρίζονται μέσα μου σαν αρπακτικά. Και —το 'χω παρατηρήσει— έτσι συμπεριφέρονται, σαν αρπακτικά, και σε άλλα ζωτικά και κρίσιμα πεδία...

Κάποτε βρέθηκα σ' ένα τραπέζι, στο οποίο κυριαρχούσαν οι «επώνυμοι». Απέναντί μου καθόταν ένας πολύ γνωστός καλλιτέχνης, μεγάλο όνομα, ο οποίος ούτε φλυαρούσε ούτε ακκιζόταν όπως κάποιοι άλλοι στη συντροφιά. Όταν άρχισαν να καταφθάνουν τα πρώτα κοινά πιάτα, ήταν ο μόνος που δεν επέπεσε για να εξασφαλίσει τη μερίδα του, αλλά ρωτούσε τους διπλανούς του και μοίραζε πρώτα στους άλλους και μετά, ό,τι έμενε, κρατούσε για τον εαυτό του. «Μεταξωτός άνθρωπος», σκέφτηκα...

Η μεταξωτή συμπεριφορά δεν παραπέμπει απαραιτήτως -ή κυρίως- στο σαβουάρ βιβρ και στους «καλούς τρόπους» εν γένει. Τέμνεται σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά δεν αποτελεί αποτύπωμα διδαχθείσης μεθόδου για το φέρεσθαι. Εδώ, το «μετάξι» είναι αυτοφυές ή προϊόν δουλεμένου χαρακτήρα. Είναι ο τρόπος που ο άλλος βλέπει τους συνανθρώπους του. Είναι η θέαση του κόσμου χωρίς τα εγωιστικά γυαλιά του προσωπικού ωφελιμισμού. 

Είναι, ευρύτερα, η υποταγή του ατομικού συμφέροντος στη συλλογικότητα, χωρίς βέβαια η «μεταξωτή συμπεριφορά» να φτάνει σε σημείο υπονόμευσης προσωπικών δικαιωμάτων και δικαίων. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να αδικεί τον εαυτό του... Όμως, προσέξτε μια λεπτή απόχρωση: ποτέ ένας «μεταξωτός άνθρωπος» δεν νιώθει κορόιδο, όταν άλλοι τον προσπερνούν —στη σειρά μιας καντίνας ή στην ιεραρχία— χρησιμοποιώντας αθέμιτα μέσα και μεθόδους.

Το «άφες αυτοίς» είναι ριζωμένο μέσα του. Αποτελεί μέρος του αξιακού του κώδικα. Ξέρει τι γίνεται στην «αγορά». Αλλά συνειδητά δεν συμμετέχει στο εξοντωτικό αυτό παιχνίδι. Απέχει χωρίς να κλαυθμηρίζει. Γιατί, εκτός από μετάξι, τέτοιοι άνθρωποι διαθέτουν και ένα σκληρό κοίτασμα, που τους επιτρέπει να είναι ταυτόχρονα στωικοί και γρανιτένιοι.

Ένας από αυτούς έγινε φίλος μου - και το κατάλαβα από την πρώτη στιγμή ότι θα συμβεί αυτό. Πρώτη μέρα στη μονάδα γύρισε από τη σκοπιά και μπήκε στη σειρά για φαγητό. Ήταν τρίτος από το τέλος. Τότε ακούστηκε ο μάγειρας να λέει ότι έμειναν μονάχα δύο μερίδες. Ο Κωστής πλησίαζε, ήταν ένας από τους δύο τυχερούς. Αλλά μόλις άκουσε τον μάγειρα, έφυγε αθόρυβα παραχωρώντας τη θέση του στον επόμενο. Έτσι. Αθόρυβα, αυτοθυσιαστικά, γενναιόδωρα, χωρίς να το κάνει θέμα...

Οι «μεταξωτοί άνθρωποι», λοιπόν. Που μιλούν ελάχιστα για τον εαυτό τους. Που χαίρονται με τις επιτυχίες των άλλων. Που δεν σπεύδουν χαιρέκακα να «κάνουν πλάκα», δήθεν χαριεντιζόμενοι, με εξωτερικά γνωρίσματα που πονάνε τους άλλους... Εκείνοι, που δεν σπερμολογούν διακινώντας φήμες. Εκείνοι που υπερασπίζονται σθεναρά κάποιον απόντα όταν λοιδορείται σε μια παρέα, χωρίς να είναι φίλος τους, αλλά επειδή νιώθουν ότι αδικείται...
Οι μεταξωτοί άνθρωποι. Όσοι προσέχουν τι λες, και δεν είναι ωσεί παρόντες στην κουβέντα, με το μυαλό τους στο τι θα πουν οι ίδιοι για να εντυπωσιάσουν. Άνθρωποι με ανοιχτούς πόρους και πλατιά καρδιά... Υπεράνθρωποι; Όχι. Απλώς, μεταξωτοί... Φαίνονται από μακριά. Αρκεί να προσέξεις «μικρές», «ασήμαντες» κινήσεις στο φέρεσθαι των ανθρώπων...

Του Γιάννη Τριάντη, πρωτοδημοσιεύθηκε στα Επίκαιρα
antikleidi

(δυο ποιήματα του Νίκου Καρούζου εδώ και εδώ)

«Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα» / Καλημέρα σας...

Υπάρχουν πλάσματα τόσο καθαρά
που μας φτιάχνουν καθρέφτη,
χωρίς να μιλούν, χωρίς να κάνουν τίποτα εξαιρετικό.

ολόκληρο το κείμενο στα Τετράδια της Αμπάς
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αυτοί που αντέχουν...

Αυτοί που αντέχουν τελικά έχουν πονέσει πολύ.

Και μπορούν να σου κρατήσουν το χέρι.
Να σε ακούσουν.
Να σε καταλάβουν καλύτερα από άλλους.
Να σου μιλήσουν.
Να αντέξουν το φορτίο που κουβαλάς.

Αρκεί να σε κοιτάξουν και ξέρουν ότι κάτι συμβαίνει.
Και ξέρουν πως να διαχειριστούν τις σιωπές σου, το κλάμα σου, το θυμό σου.

Έχει ματώσει η ψυχή τους
με τα αγκάθια του πόνου
κι αφού τα έβγαλαν ένα ένα
με τα δάκρυα να τρέχουν βροχή
είναι εδώ και ατάραχοι στέκονται και συνομιλούν μαζί σου.

Επειδή κάποτε βρέθηκαν στην ίδια θέση με σένα.
Επειδή τους βρήκε μια στεναχώρια μεγάλη κι αβάσταχτη.
Επειδή δεν υπήρχε κανείς κι ήταν μόνοι και έρημοι.

Γι’ αυτό και είναι κάπου εδώ.

Για σένα.
Για σένα που κλαις, που δεν αντέχεις άλλο, που βασανίζεσαι, που όλα σου φταίνε, που η ζωή είναι άδικη.
Για σένα, λοιπόν.
Υπάρχουν!

enallaktikidrasi

René Laennec - Ρενέ Λαενέκ: Ο εφευρέτης του στηθοσκοπίου

    Γάλλος γιατρός, που επινόησε το 1816 το στηθοσκόπιο. Υπήρξε ιδρυτής της ανατομοκλινικής ιατρικής, που συγκρίνει τα συμπτώματα των νόσων με τις αλλοιώσεις που αυτές προκαλούν.

    Ο Ρενέ Τεοφίλ Ιασέντ Λαενέκ (René-Théophile-Hyacinthe Laennec) γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1781 στην πόλη Κενπέρ της Βρετάνης. 

    Έμεινε νωρίς ορφανός από μητέρα και σε ηλικία 12 ετών ο πατέρας του τον έστειλε στο θείο του Γκιγιέμ-Φρανσουά Λαενέκ, που ήταν πανεπιστημιακός γιατρός στη Νάντη. 

    Το νεαρό παιδί, που διακρινόταν για τη ευφυΐα του, ξεκίνησε από πολύ νωρίς σπουδές ιατρικής δίπλα στον θείο του, τις οποίες διέκοψε με προτροπή του πατέρας του, που ήταν δικηγόρος. Στη συνέχεια άρχισε να μελετά ελληνικά και να γράφει ποίηση. Όμως, η ιατρική παρέμενε η μεγάλη του αγάπη και σε ηλικία 18 ετών ξεκίνησε νέο κύκλο σπουδών στο Παρίσι με διάσημους γιατρούς της εποχής, όπως ο Γκιγιόμ Ντιπιτρέν και ο Ζαν-Νικολά Κορβιζάρ.

    Το 1806 διορίστηκε στο νοσοκομείο παίδων «Νεκέρ» των Παρισίων και άρχισε να διδάσκει παθολογοανατομία σε ειδικευόμενους γιατρούς. Το 1815 ανακοίνωσε στους μαθητές του τα πρώτα αποτελέσματα από την εφαρμογή της ακουστικής στη διάγνωση των θωρακικών νόσων. Για το σκοπό αυτό επινόησε το στηθοσκόπιο τον επόμενο χρόνο.

    Το 1819 δημοσίευσε το έργου του «Traité de l' auscultation médiate» («Πραγματεία περί εμμέσου ακροάσεως»), που επαύξησε τις γνώσεις για τις πνευμονικές παθήσεις. 

    Ο Λαενέκ συνεισέφερε, επίσης, στην κατανόηση ασθενειών, όπως η περιτονίτιδα, η κίρρωση του ήπατος και το μελάνωμα, ενώ η γνώση των ελληνικών τον βοήθησε να πλάσει τους ιατρικούς όρους «κίρρωση» και «μελάνωμα», οι οποίοι έκτοτε επιβλήθηκαν διεθνώς. Το 1822 έγινε λέκτορας στο Κολέγιο της Γαλλίας (College de France) και τον επόμενο χρόνο προήχθη σε καθηγητή.

    Ο Ρενέ Λαενέκ πέθανε από φυματίωση στην πόλη Πλοαρέ της Γαλλίας στις 13 Αυγούστου 1826, σε ηλικία 45 ετών.

Πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι Καλοί Άνθρωποι...

... σκέφτονται με την καρδιά, γι’ αυτό δεν μπορούν να αλλάξουν!

Σε μια εποχή που η υποκρισία, η ζήλια και η κακία βρίσκονται στο ζενίθ τους, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που αντιπροσωπεύουν επάξια τις λέξεις αγνότητα και καλοσύνη! 

Βρίσκονται ανάμεσά μας! 

Θα τους αναγνωρίσετε εύκολα αφού έχουν έτοιμο ένα χαμόγελο για τον καθένα! 

Η ματιά τους είναι καθαρή και αγνή και καθρεπτίζεται όλη η καλοσύνη που έχουν στην ψυχή τους σε τέτοιο σημείο που δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω τους!

Άραγε είναι αληθινά καλοί ή προσποιούνται; θα σκεφτούν κάποιοι! 

Και όμως! 

Οι ανιδιοτελείς πράξεις τους δεν θα σε αφήσουν να τους αμφισβητήσεις! 

Βοηθούν με γνώμονα την καρδιά χωρίς να περιμένουν κάτι ως αντάλλαγμα! 

Το μόνο που αποζητούν είναι η αναγνώριση όσων προσφέρουν όχι με υλικά αγαθά αλλά με το να τους νοιάζεσαι και να τους αγαπάς! 

Έχουν τόση αγάπη μέσα τους να διοχετεύσουν αλλά θέλουν να αισθάνονται ότι παίρνουν και εκείνοι αγάπη!

Συχνά πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης, το καταλαβαίνουν βέβαια κάποια στιγμή και πληγώνονται βαθιά γι’ αυτό, αλλά δεν μπορούν να αλλάξουν! 

Κάνουν ξανά τα ίδια λάθη γιατί σκέφτονται με την καρδιά! Πιστεύουν ότι εκεί έξω πρέπει να υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που να εκτιμούν, να αγαπούν, να νοιάζονται!

Έτσι, όταν νιώσουν την αδικία, απομακρύνονται… χωρίς πολλά λόγια, αντιδικίες και εξηγήσεις! 

Όπως καλοσυνάτα μπήκαν στη ζωή σου, έτσι θα αποχωρήσουν από αυτή! Αθόρυβα! 

Γι’ αυτό αν έχεις την τύχη να συναντήσεις κάποτε έναν τέτοιο άνθρωπο, μην κάνεις το λάθος και τον χάσεις από τη ζωή σου! 

Το μόνο που χρειάζεται είναι να προσέξεις την συμπεριφορά σου!

Μαρία Αρφαρά
enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Laurie Gurdal: Μια Νηπιαγωγός «διαμάντι»!!

Γεμίζει τσάντες με τρόφιμα για τους μαθητές της που πεινούν

Κάθε χρόνο μία νηπιαγωγός ζητά από τους μαθητές της να γράψουν τα όνειρά τους.

Το περασμένο φθινόπωρο, άλλα παιδιά της έγραψαν, ότι θέλουν να γίνουν σούπερ ήρωες, άλλα να γίνουν γιατροί, άλλα πρίγκιπες και πριγκίπισσες. Ένα, όμως, παιδάκι έγραψε, πως όνειρό του είναι να δει το ψυγείο του γεμάτο.

«Μου ράγισε την καρδιά. Δεν είχαν να φάνε», ανέφερε η 45χρονη δασκάλα.
Οι 22 μαθητές της είναι κυρίως από οικογένειες με χαμηλό εισόδημα. Κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, όλοι οι μαθητές λαμβάνουν ελεύθερα πρωινό και μεσημεριανό. 

Όταν της περισσεύουν κάποια γεύματα, τα δίνει στα παιδιά που πεινούν για να τα πάρουν στο σπίτι τους.
«Πονάω πολύ για αυτά, ειλικρινά. Είναι τόσο λυπηρό», λέει η ίδια.

Στα 21 χρόνια εμπειρίας της, ποτέ δεν είχε παιδιά που έρχονταν στο σχολείο και έλεγαν, ότι είναι πεινασμένα. Όμως, λόγω της πανδημίας, γνώριζε, ότι πολλές οικογένειες τα βγάζουν δύσκολα πέρα και πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα στο να πληρώσουν το ενοίκιο του σπιτιού τους ή να αγοράσουν τρόφιμα.

«Είναι πραγματικά πολύ στενάχωρο. Η σίτιση είναι ένα μεγάλο κομμάτι σκέψης μου, θέλω να έρχομαι στο σχολείο και να μην ανησυχώ για κάτι τέτοιο», σημειώνει η δασκάλα. 

Έτσι, λοιπόν, άρχισε να αγοράζει σνακ για τους μαθητές της με δικά της χρήματα.
«Όταν τους έδωσα τα σνακ, ένιωσα ότι είχαν έναν λόγο να έρθουν στο σχολείο, ότι ήταν ενθουσιασμένα που ήταν εκεί. Πραγματικά, ενθουσιάστηκαν», συνεχίζει.
...............
η συνέχεια εδώ:
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Ανθρωπιά σε Super Market της Αγίας Παρασκευής (Αττικής)

Το γεγονός είναι αληθινό.

Νεαρή ταμίας κτυπάει 3 – 4 κονσέρβες και 1 γκαζάκι στην ταμειακή μηχανή και λέει στον γηραιό ρακένδυτο άνδρα:
«Φύγετε κύριε, η εταιρία μας, δικαιολογεί κάποια δωρεάν καλάθια».
Αυτός την ευχαριστεί πολλές φορές, δίνοντας χίλιες ευχές...
Μόλις εκείνος απομακρύνεται, ανοίγει την τσάντα της και βάζει τα χρήματα στο ταμείο, από το πορτοφόλι της !

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μην προσπαθήσεις ν’ αλλάξεις...

Τα πάνω κάτω

Αν όλοι σου λένε το στραβό ως καλλιτεχνία, μα εσύ βλέπεις το ίσιο ως αλήθεια.
Αν όλοι ψάχνουν το νόημα προς τα πάνω κι εσύ το βρίσκεις μέσα σου.

Αν όλοι κοιτούν μπρος ή πίσω, ενώ εσύ χτίζεις το τώρα.
Αν η ευαισθησία σου πληγώνεται από πράγματα που για τους άλλους είναι “έλα μωρέ”.
Αν μέσα σου ένα παιδί κρατά το κλειδί των αξιών και του ήθους σου.
Αν νιώθεις πως δεν ανήκεις στον κόσμο που ζεις, αλλά κι η εποχή που θα ταίριαζες δεν έχει έρθει ακόμα.
Αν νομίζεις πως βλέπεις τα πράγματα με άλλη οπτική, 

μην προσπαθήσεις ν’ αλλάξεις.

Απλά σκέψου πως φτάνουν μοναχά λίγοι τρελοί για να φέρουν τα πάνω κάτω σ’ αυτόν τον κόσμο.

fotostalida
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο Ώριμος και Ήρεμος Άνθρωπος

Μέσα στο πλήθος, ξεχωρίζει. Είναι αυτός που περπατάει με σιγουριά, δε προκαλεί με την εμφάνιση του αλλά η παρουσία του γίνεται αισθητή. Δεν τον βλέπεις, τον νιώθεις. Είναι αυτός που δεν κάνει θόρυβο στις παρέες, συχνά είναι λιγομίλητος με ένα βαθύ, εξονυχιστικό βλέμμα. Ξέρει ότι τον κοιτάς αλλά δεν τον νοιάζει. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η ουσία, όχι το τι θα πουν οι άλλοι. Κοιτάει πρώτα μέσα του και μετά «αγγίζει» τους ανθρώπους.

Έχει αγαπήσει και έχει αγαπηθεί. 

Ξέρει να μετατρέπει τον πόνο σε όπλο και να προχωράει μπροστά στηριζόμενος στις δικές του πλάτες. Δε φοβάται γιατί γνωρίζει πλέον πως όλα έχουν ένα τίμημα. Αν έχεις τύχη και τον γνωρίσεις, θα είσαι σίγουρος πως έχεις βρει τον επίγειο άγγελο σου. Θα είναι ο ίδιος που θα σου δώσει φτερά για να πετάξεις και λόγο για να γυρίσεις πίσω. Ήρεμος, σιωπηλός, η γνώση του δεν έχει ανάγκη από φασαρία.

Είσαι σίγουρος ότι τον βρήκες, όταν νιώσεις το χάος σου να μπαίνει έστω και για λίγο σε τάξη. 

Ξέρει πώς να συμπεριφερθεί, πώς να χαϊδέψει τα καπρίτσια σου αλλά ταυτόχρονα και πώς να «σφαλιαρίσει» τους γερά θεμελιωμένους εγωισμούς σου. 

Τον θεωρείς δύσκολα προσεγγίσιμο αλλά έχει τα κουμπάκια του και αυτά είναι: Η αλήθεια και η διαφάνεια. Θα μπορέσεις να τον κερδίσεις αν αφήσεις στην ντουλάπα σου τις μάσκες και τον συναντήσεις «γυμνός» από δηθενιές. Σιχαίνεται τις στρατηγικές και θα τον κατακτήσεις με το να τον κοιτάξεις στα μάτια και να ακουμπήσεις στα χέρια του, την αλήθεια σου. Θέλει να μάθει για τα όνειρα σου, τις πληγές, τις γρατζουνιές σου.

Δε τον ενδιαφέρουν τα ζώδια, τα ρούχα και τα μαγαζιά που κυκλοφορείς. 

Το μόνο που τον νοιάζει είναι να μάθει ποια είναι η δύναμή σου και ποια η αδυναμία σου. Κερδίζεται εύκολα αν είσαι άνθρωπος και αν του δείξεις πως δεν ήρθες για να παίξεις. 

Είναι αρκετά ρεαλιστής και του αρέσει να περιτριγυρίζεται από ανθρώπους που δεν έχουν παραιτηθεί στο βωμό της επιφάνειας και του στ’αρχιδισμού. Ας φανταστούμε λοιπόν ότι είχες την τύχη και γνώρισες τον δικό σου ώριμο και ήρεμο άνθρωπο. Μη κάνεις το λάθος και νομίζεις πως επειδή εύκολα τον κατέκτησες, θα είναι τόσο εύκολο και να τον κρατήσεις.

Θέλει προσπάθεια, συνέπεια και συνεχή αναδιοργάνωση η ύπαρξη του στη ζωή σου. 

Το ότι είναι ήρεμος δε σημαίνει ότι δε ξέρει τα όρια του. Το ότι έχει μεγαλώσει πνευματικά δε σημαίνει ότι δεν έχει και τις γωνίες του. Και πρόσεξέ με, οι δικές του γωνίες είναι σφυρηλατημένες από αίμα και πόνο. Δεν υπάρχει ώριμος άνθρωπος με εύκολο παρελθόν. Και αυτός που έχεις απέναντι σου έχει αποδεχτεί το παρελθόν του, έχει μάθει να φεύγει και να αφήνει πίσω του ότι δεν τον πάει μπροστά. Συνεπώς μη ξεγελαστείς οποιαδήποτε στιγμή και νομίσεις πως είναι δεδομένος.

Τα πιο ισχυρά όρια μπαίνουν αθόρυβα και οι πιο ισχυροί δεσμοί είναι οι αόρατοι. Αυτός ο άνθρωπος θα...

.........

η συνέχεια εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Θανάσης Τριαρίδης: Ο καρκινοπαθής γιατρός...

... που το πρωί έκανε χημειοθεραπείες και μετά χειρουργούσε τους ασθενείς του!!

«Φοβάσαι;» ρώτησε την εξαδέλφη του Αγγελική Τριαρίδου. «Κοίτα», της είπε, «δεν είναι κακό να φοβάσαι. Αλλά μην σταματήσεις ούτε στιγμή να βάζεις κόντρα…»

Ο γιατρός που την τελευταία δεκαετία δημιούργησε έναν ιδιότυπο αστικό θρύλο, «έναν υπερήρωα της ιατρικής». 

Ο άνθρωπος με τη μαγνητική προσωπικότητα, την εμμονική ανιδιοτέλεια, που ήξερε τη μυστική συνταγή για το χάπι κατά του Φόβου.

Είναι ο καρκινοπαθής γιατρός του Θεαγενείου, που το πρωί έκανε τις πιο βαριές χημειοθεραπείες και αμέσως μετά έμπαινε στα χειρουργεία να χειρουργήσει τους ασθενείς του.
Και στη συνέχεια, στα εξωτερικά ιατρεία έβλεπε τους εκατοντάδες αρρώστους που τον περίμεναν, ειδικά αυτόν.
Και για να μην αφήσει κανέναν χωρίς εξέταση, έβαζε εθελοντικά εξωτερικά ιατρεία το απόγευμα μέχρι αργά το βράδυ.

Ενώ, λόγω της αρρώστιας του, μπορούσε να πάρει ατέλειωτες άδειες, αυτός πολλαπλασίασε τις ώρες της δουλειάς του.

Όσοι ακούγανε τη φήμη υπέθεταν πως είναι ψέματα, πως είναι μια υπερβολή: δεν μπορεί, έλεγαν, να υπάρχει κάποιος άνθρωπος που αντέχει αυτό το πρόγραμμα μετά από μια χημειοθεραπεία.
Κι έπειτα μια δεύτερη πληροφορία διασταύρωνε την πρώτη φήμη και μια τρίτη την επικύρωνε.

    Ο Θανάσης αναποδογύριζε τους νόμους της λογικής, δίνοντας σε όλους μας, στους καιρούς της παροντικής μικροψυχίας, ένα σπάνιο υπόδειγμα δοτικότητας, αλληλεγγύης και προσφοράς.
Και όλα αυτά δίχως να διανοηθεί ποτέ να ζητήσει οποιοδήποτε αντάλλαγμα ή να το εξαργυρώσει με άλλον τρόπο.

Ακόμη και όταν του φέρνανε διάφορα δώρα ευγνωμοσύνης (τρόφιμα ή κρασιά), εκείνος τα μοίραζε γελώντας στις νοσηλεύτριες ή τα έδινε σε άλλους ασθενείς που είχαν ανάγκη.

Έμπρακτα έδειξε αυτό που θεωρούν άλλοι, ότι δεν μπορούν να κάνουν !

Ήταν γιατί το Ήθελε !
Παράδειγμα προς μίμηση για τους Ίδιους, τους α-σθενείς του !
Για το πως να αντιμετωπίζουν την Α-Σθένεια !
Να μην χάνουν το ΣΘΕΝΟΣ τους !
Η Α-Σθένεια είναι αποκοπή από την Ζωή !
Ο Θεός μας δίνει ό,τι Θέλουμε…

Όχι ό,τι Νομίζουμε, ό,τι Θέλουμε…

Και αυτός ο άνθρωπος έδειχνε καθημερινά σε συμ-Πάσχοντες… την Δύναμη που – Έχει μέσα του ο Άνθρωπος, όταν Θέλει!

(...)

ολόκληρο το άρθρο εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι πιο γελαστοί και ευγενικοί άνθρωποι είναι εκείνοι που έχουν πληγωθεί πιο πολύ

Όλοι οι άνθρωποι κουβαλούν τη δική τους ιστορία, τα δικά τους βιώματα. 

Άλλοι έχουν ευτυχισμένο παρελθόν ή παρόν, και άλλους κάτι τους έχει πονέσει και υποφέρουν. 

Με κάποιο τρόπο, όμως, θα περάσουμε από κάποιες δοκιμασίες, οι οποίες, ως εμπειρίες ζωής, θα σχηματίσουν τον τρόπο σκέψης μας και το ποιόν του χαρακτήρα μας.

Θα έχετε προσέξει πως οι πιο γελαστοί και ευγενικοί άνθρωποι συνήθως είναι οι άνθρωποι που έχουν πληγωθεί πιο πολύ. 

Είναι αυτοί που επειδή έχουν νιώσει πως είναι να είσαι πληγωμένος, θυμωμένος, στενοχωρημένος φροντίζουν ώστε να μη νιώσει κανείς άλλος αυτά τα συναισθήματα. 

Είναι αυτοί που, αν παρατηρήσουν πως τελικά κάποιος βιώνει τον πόνο, θα προσπαθήσουν να τον απαλύνουν είτε με συζήτηση είτε με κάποιο αστείο.

Ο άνθρωπος που έχει στη ζωή του πολλές δυσκολίες, επιθυμία του είναι να παραμείνει καλός άνθρωπος. Αυτά που στερήθηκε από τη ζωή του και τα λαχτάρησε όπως την αγάπη, την κατανόηση και την εμπιστοσύνη, έχει θέληση να τα προσφέρει στον υπερβολικό βαθμό.

Για παράδειγμα, θυμάμαι τις ιστορίες που μου έλεγε ο γέροντας του χωριού, ένας αγρότης της επαρχίας που πέρασε την παιδική του ηλικία καταπιεσμένος από τους γονείς του και την κοινωνία. Δεν μπορούσε να σπουδάσει γιατί έπρεπε να αναλάβει τα κτήματα. Δεν μπορούσε να παίξει με τους φίλους του γιατί έπρεπε να βοηθάει τον πατέρα του.

Δεν είχε δικαίωμα ακόμα να επιλέξει και τη γυναίκα του, καθώς αυτή είχε επιλεγεί από άλλους γι’ αυτόν. Σε αντίθετη περίπτωση που πρόβαλλε τις απόψεις του ή τις αντιρρήσεις του, θα πληγωνόταν είτε σωματικά είτε συναισθηματικά.

Παρόλα αυτά, είναι ο πιο γελαστός άνθρωπο που γνωρίζω. Είναι ο άνθρωπος με τις πιο φιλελεύθερες απόψεις, με τα πιο ωραία ανέκδοτα, με τις πιο παρήγορες κουβέντες. Είναι ο άνθρωπος που παρά τις δυσκολίες της ζωής, φτώχεια, καταπίεση, πόλεμο, σωματική και ψυχολογική βία θέλει να βλέπει τους ανθρώπους γύρω του να είναι χαρούμενοι και να μη το βάζουν κάτω. Είναι ο άνθρωπος που προσφέρει σε μεγάλες δόσεις την αγάπη και την καλοσύνη του, καθώς τα έχει στερηθεί στη ζωή του. Είναι ο πιο ευγενικός άνθρωπος.

Οι ευγενικοί άνθρωποι έχουν ζήσει τη ζωή τους με όλες τις πτυχές της. Γνωρίζουν κάθε αρνητικό συναίσθημα και επιθυμούν κάθε θετικό συναίσθημα. Έχουν καταφέρει να μετατρέψουν την θλίψη σε χαρά, την απογοήτευση σε εμπειρία, την αποτυχία σε μάθημα ζωής. Από αυτές τις καταστάσεις βγήκαν πιο δυνατοί και ανθεκτικοί. Δεν γεννήθηκαν έτσι αλλά διαμορφώθηκε ο χαρακτήρας τους από τις εμπειρίες αυτές.

Τέλος, το πιο εύκολο είναι μέσα από τις δυσκολίες της ζωής να γίνουμε αρνητικοί, κακοί και μίζεροι. Η ευγένεια, η καλοσύνη και η αγάπη είναι ο δύσκολος δρόμος, θα πρέπει να πολεμήσετε, να πληγωθείτε και να βγείτε δυνατότεροι. 

Η επιλογή είναι δική σας.

Γιάννης Ξηντάρας
enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι