Πολλές φορές δεν είναι τα λάθη μας αυτά που ενοχλούν... Καληνύχτα σας...

... είναι που τους τους χαλάς την πιάτσα... 

Είναι και εκείνες οι φορές, που, ενώ τα κάνεις όλα σωστά, ενώ τα κάνεις όλα όπως πρέπει, οι άνθρωποι θυμώνουν μαζί σου.

Θυμώνουν μαζί σου, σε κατηγορούν και βγάζουν το χειρότερο εαυτό τους. 
Και προσπαθείς εσύ να καταλάβεις τι τους πείραξε, αλλά αυτοί δεν εξηγούν.

Επιλέγουν να μένουν εγκλωβισμένοι στα μούτρα τους, στη στεναχώρια τους, στον εαυτούλη τους και στη σιωπή τους…

Ξέρεις…
Πολλές φορές δεν είναι τα λάθη μας αυτά που ενοχλούν τους δίπλα μας. Πολλές φορές, είναι η αγάπη. Είναι η ειρήνη. 

Είναι η πραότητα. Είναι η ηρεμία που έχουμε.

Τα βλέπουνε όλα αυτά οι άνθρωποι και ελέγχονται…
Ελέγχονται επειδή οι ίδιοι τους ούτε αγαπάνε, ούτε ειρηνεύουν…
Και έτσι, προσπαθούν με τον θυμό και την επίθεση, να κρύψουν τη δική τους απραξία.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όπου υπάρχει ταραχή…

Να εξετάζεις την καρδιά σου.
Να την εξετάζεις καθημερινά.
Να βλέπεις αν έχει Ειρήνη μέσα της, Αγάπη, Ηρεμία...
Αν η καρδιά "νοσεί" και όλα τα άλλα άρρωστα θα είναι.

Αυτός να είναι ο δείκτης σου.
Η καρδιά.
Το αν έχεις Ειρήνη μέσα της ή όχι.
Και άμα καμιά φορά προβληματίζεσαι, να θυμάσαι το εξής:

«… Όπου υπάρχει ταραχή, δεν υπάρχει Άγιο Πνεύμα…».

Καλό σου βράδυ.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Το σπίτι της κυρίας Ηρεμίας»

Αυτοί είναι οι κανόνες που θα σας βοηθήσουν να το αποκτήσετε

Τα “μη” και τα “δεν”, ιδίως όταν δεν υπάρχουν επιχειρήματα, δεν βοηθούν τα παιδιά να προσεγγίσουν τη συμπεριφορά εκείνη που θα οδηγήσει σε μια όμορφη και αρμονική ατμόσφαιρα μέσα στο σπίτι. Υπάρχουν όμως πάντα οι τρόποι που θα κατευθύνουν πρώτα εμάς τους γονείς στη θέσπιση κανόνων προς τα παιδιά, οι οποίοι αφενός θα ωφελήσουν τα παιδιά αφετέρου θα δημιουργήσουν ένα όμορφο περιβάλλον μέσα στο οποίο θα μπορέσουν να μεγαλώσουν και να ωριμάσουν.

Πολλοί γονείς θέτουν τους κανόνες στο σπίτι και απαιτούν την υπακοή των παιδιών τους. Τα μεγαλώνουν σ’ ένα περιβάλλον με «μη» χωρίς να εξηγούν γιατί το συγκεκριμένο απαγορεύεται. Συχνά, το αιτιολογούν με τις φράσεις «το είπε η μαμά , «όχι αυτό, δεν αρέσει του μπαμπά» ή «στο απαγορεύω, γιατί έτσι». Τα παιδιά με τη σειρά τους, άλλες φορές υπακούν, παρόλο που δεν καταλαβαίνουν το λόγο και άλλες φορές αντιδρούν, μέχρι μια τιμωρία ή μια υποχώρηση των γονιών τους να δημιουργήσει μια διαφορετική αντίδραση.

Η ψυχολόγος Υγείας και ψυχοθεραπεύτρια, Άννα Μαρία Παπαδοπούλου, ανάρτησε μια έξυπνη αφίσα υπό τον τίτλο το «Το σπίτι της κυρίας Ηρεμίας» όπου περιλαμβάνει κωδικοποιημένα τους 13 κανόνες που πρέπει να τηρούν τα παιδιά στο σπίτι τους για το κοινό καλό της οικογένειας.

Μπορείτε αν θέλετε να βάλετε τους κανόνες αυτούς σε ένα εμφανές σημείο στο σπίτι σας που να μπορεί το παιδί να τους βλέπει. Η συμμετοχή του στους κανόνες είναι πολύ σημαντική καθώς θα έχει ένα κίνητρο παραπάνω να τους υπακούσει, αφού ήταν παρών στην θέσπισή τους.

Οι τιμωρίες δεν βοηθούν

Όταν γίνεται παράβαση των κανόνων, οι τιμωρίες και οι απειλές δεν βοηθούν, καλό είναι να μιλήσετε με το παιδί σας και να σας εξηγήσει τι έφταιξε. Μπορεί να έχει μεγαλώσει και ο κανόνας αυτός να παρεμποδίζει την ικανοποίηση κάποιας νέας του ανάγκης. Όποτε, καλό είναι να συζητήσετε και να δείτε πώς μπορείτε να το ρυθμίσετε. Με τον τρόπο αυτό δίνετε την δυνατότητα στο παιδί σας, να μάθει να συζητά, να διεκδικεί τα θέλω του, να γίνεται πιο δημιουργικό ως προς την εύρεση λύσεων, υπεύθυνο και με αυτοπεποίθηση.

Αυτοί είναι οι 13 κανόνες, που θα πρέπει να τηρούνται σε κάθε σπίτι με παιδιά

• Ακούμε τις συμβουλές των γονιών μας
• Μιλάμε ευγενικά
• Κάνουμε ησυχία, όταν κάποιος ξεκουράζεται
• Τακτοποιούμε τα παιχνίδια μας
• Παίζουμε όμορφα στο δωμάτιο μας
• Κάνουμε ησυχία τις μεσημεριανές ώρες
• Αφήνουμε τα αδέρφια μας να κάνουν τα μαθήματά τους
• Μέσα στο σπίτι φοράμε παντόφλες
• Κοιμόμαστε νωρίς
• Τρώμε στο τραπέζι
• Πλένουμε τα χέρια μας πριν από το φαγητό
• Διατηρούμε το σπίτι μας καθαρό
• Ζητάμε βοήθεια, όταν χρειαζόμαστε

healthstories.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς μπορείς να ηρεμήσεις το μικρό παιδί σου...

... και να συνεχίσετε όλοι στο σπίτι την ημέρα σας με χαμόγελο;

Όλοι μας έχουμε μία αχίλλειο πτέρνα, που όταν κάποιος την πατήσει, γινόμαστε λίγο πιο επιθετικοί και ανήσυχοι. 
Έτσι, ακριβώς και το μικρό σου. 

Μπορεί να πιστεύεις ότι επειδή είπε τις πρώτες του λέξεις, θα διαμαρτύρεται λιγότερο συχνά, όμως, η πρώτη φορά που θα του πάρεις το παιχνίδι από τα χέρια (γιατί είναι ώρα για… ύπνο), έρχεται να σε προσγειώσει ξανά στην πραγματικότητα. 

Και τώρα; 

Πώς μπορείς να ηρεμήσεις το μικρό σου και να συνεχίσετε όλοι στο σπίτι την ημέρα σας με χαμόγελο;

Μία αγκαλιά την ημέρα, την κακή διάθεση κάνει πέρα…
Μπορεί εκείνη τη στιγμή να απορείς και εσύ γιατί το μικρό σου δε λέει να ηρεμήσει, όμως, αν σκέφτεσαι να του μιλήσεις, καλύτερα να το πάρεις μία αγκαλιά. 

Αυτός ο μη λεκτικός τρόπος εκφοράς των συναισθημάτων ηρεμεί κάθε μικρό παιδί, γιατί καταλαβαίνει ότι δεν το αγαπάς απλά, αλλά το λατρεύεις. Αγκαλίτσα, Μαμά!

Θύμισε του κάτι που το έκανε να χαμογελάσει!
Δε χρειάζεται να ανατρέξεις στο χρονοντούλαπο της προσωπικής του ιστορίας, για να θυμηθείς τι του προκαλεί αυτό το γλυκό μειδίαμα στο πρόσωπο. 

Απλά, πάρε μία βαθιά ανάσα και σκέψου τι έκανε με τους φίλους του ή με εσένα και το μπαμπά την εβδομάδα που πέρασε.

Χάιδεψε το κεφάλι του με τα δάχτυλα σου
Όπως καταλαβαίνεις, έχει την ίδια ακριβώς λειτουργία με τη θεραπευτική αγκαλιά. 

Δεν είναι λίγες οι φορές που το μικρό σου θέλει απλά να του επιβεβαιώσεις την αγάπη και την τρυφεράδα σου. Μην αισθάνεσαι ότι κάνεις κάτι λάθος. 

Απλά, ένα (μικρό) παιδί θέλει τη μαμά από πάνω του 24 ώρες περίπου την ημέρα. Για αυτό, ζήτησε του να έρθει κοντά και αφού το χαϊδέψεις το κεφάλι, παίξε με τα μαλλιά του απαλά και αγαπησιάρικα.

Ώρα για μπανάκι
Ένα χαλαρωτικό αφρόλουτρο μπορεί να καλμάρει ακόμα και το πιο εκνευρισμένο παιδάκι. 

Φρόντισε να δημιουργήσεις πολύ γρήγορα τις ιδανικές συνθήκες μπάνιου και με ένα απαλό σφουγγάρι χάρισε του μερικά λεπτά αποφόρτισης από το παράπονο της στιγμής.

Άρχισε το… γαργαλητό! (μην το παρακάνεις βέβαια)
Ξέρω ότι είναι το τελευταίο πράγμα που θα σκεφτείς εκείνη τη στιγμή. Όμως, οι ειδικοί συνιστούν το συνεχές γαργαλητό ως τον πιο αποτελεσματικό τρόπο για να ηρεμήσει. Το μυαλό του θα ξεχαστεί και η διάθεση θα εκτιναχθεί.

Μήπως ήρθε η στιγμή για μία βόλτα;
Δε χρειάζεται να πάρεις τα όρη και τα άγρια βουνά. 

Ακόμα, και ένα χαλαρό περπάτημα αρκεί. Αρκεί για να του δώσει το οξυγόνο κεφιού που χρειάζεται. Ουφ!

Βρες κάτι που το χαροποιεί και ξεκίνησε το εκείνη τη στιγμή
Τα παιδιά έχουν την τάση να συγκεντρώνονται σε ένα πράγμα κάθε φορά. Τι σημαίνει, λοιπόν, αυτό; 

Ότι τη στιγμή της έντασης, πρέπει να κάνεις κάτι που θα επαναφέρει το χαμόγελο στο πρόσωπο του. Μπορείτε, για παράδειγμα, να ζωγραφίσετε μαζί ή να του δώσεις τις καραμέλες, που τόσο καιρό σου ζητά.

Χρησιμοποίησε τις κατάλληλες λέξεις – κλειδιά!
Για ένα πολύ μικρό παιδί είναι δύσκολο έως αδύνατο να σχηματίσει φράσεις, προκειμένου να εκφράσει τον εκνευρισμό του. Σκέψου, λοιπόν, ότι αν το βοηθήσεις να σου πει πως νιώθει, θα εκτονώσει την ένταση του (που μόνο σύντομη θα είναι) και μετά όλα καλά. Όλα, όμως!

Μάθε του να παίρνει βαθιές ανάσες
Δύο – τρεις αναπνοές και Adios παράπονα και γκρίνια. Όσο ζούμε, ελπίζουμε. Τουλάχιστον…

freegossip
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η κυριότερη ένδειξη σωστής ανατροφής ενός παιδιού, είναι η ηρεμία του

Ένα παιδί μεγαλώνει μέσα σε ασφάλεια, 

ανθίζει μέσα σε αγάπη 

και μεγαλουργεί μέσα στην επιβράβευση. 

Όταν ένα παιδί νιώσει ασφαλές, μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα, μπορεί να σκέφτεται ελεύθερα, να ενεργεί ελεύθερα και να πραγματοποιεί.

Όταν νιώθει πως το αγαπούν, ανοίγει τα φτερά του να δημιουργήσει, να τολμήσει, να δοκιμάσει, να σηκωθεί και να ξαναπροσπαθήσει.

Όταν επιβραβεύεται για κάθε του προσπάθεια, νιώθει δύναμη να προχωρήσει παρακάτω, νιώθει σίγουρο να πάρει ρίσκο, μαθαίνει από την αποτυχία και δυναμώνει από την επιτυχία.

Ένα παιδί παίρνει ασφάλεια μέσα στην ήρεμη αγκαλιά σου, παίρνει δύναμη μέσα στο σίγουρο βλέμμα σου ότι μπορεί να τα καταφέρει. Παίρνει στήριξη στη σίγουρη φωνή σου που του δηλώνει αποδοχή και αγάπη. 

Αποδοχή για την επιλογή του, αποδοχή για την προσπάθειά του, που δεν στέφεται πάντα από επιτυχία.

Τι γίνεται, όμως, όταν ο ίδιος ο γονιός έχει μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον αστάθειας, ανασφάλειας, ένα περιβάλλον που αντί να τον επιβραβεύουν του υπενθύμιζαν κάθε φορά πως δε μπορεί να τα καταφέρει, πως δε χρειάζεται καν να προσπαθήσει γιατί η αποτυχία είναι δεδομένη; 

Πώς να συμπεριφερθεί ένας γονιός στο παιδί του όταν μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον που η αγάπη για να εκφραστεί είχε πάντα ως προυπόθεση το να είναι ‘καλό παιδί’, ικανοποιώντας τις επιθυμίες των δικών του γονιών, όταν αντίθετα η αγάπη θα έπρεπε να του δίνεται άμεσα και χωρίς όρους;

Η έλλειψη αγάπης στην παιδική ηλικία έχει διάφορες συνέπειες στην ενήλικη ζωή μας. Το συναισθηματικό κενό που βιώσαμε σαν παιδιά προσπαθούμε να το γεμίσουμε με το φαγητό, με υπερκαταναλωτισμό, με κούφιες σχέσεις, με εναλλαγή συντρόφων, με το να πληγώνουμε συντρόφους, φίλους με τον ίδιο τρόπο που μας πλήγωσαν κι εμάς.

Η ανασφάλεια που εισπράξαμε σαν παιδιά γιατί οι γονείς μας αμφισβητούσαν τις πράξεις μας συνεχώς, γιατί «εκείνοι ήξεραν καλύτερα…» μας οδηγούν στην αμφισβήτηση των δικών μας παιδιών για να βάλουμε το φαύλο κύκλο σε λειτουργία, να εκπληρώσουμε την προφητεία. 

Η επιβεβαίωση που τόσο λαχταρούσαμε να πάρουμε στο βλέμμα των γονιών μας για να αισθανθούμε σίγουροι για τον εαυτό μας και να χτίσουμε την προσωπικότητά μας, γίνεται σαράκι στην ενήλικη ψυχή μας και μας τρώει καθημερινά.

Αφού δεν μάθαμε να την δίνουμε στον εαυτό μας, τη ζητιανεύουμε από τους άλλους, κι όταν εκείνη δεν έρχεται ή έρχεται μετά από πολύ κόπο και προσπάθεια, τη ματαιώνουμε στη στιγμή και αισθανόμαστε πιο κενοί κι ανασφαλείς από ότι στην αρχή. 

Ψάχνουμε την επιβεβαίωση της ομορφιάς, της ικανότητας, της επιτυχίας, την αγκαλιά της ασφάλειας σε κενές, ματαιόδοξες, ανάπηρες σχέσεις, σε σχέσεις δεκανίκια.

Πώς ο γονιός μπορεί να δώσει στο παιδί του κάτι που ο ίδιος δεν έχει πάρει σαν παιδί. 

Σας ακούγεται δύσκολο και σας φαντάζει αδύνατο ε; Όχι και τόσο.

Οι περισσότεροι από εμας που διανύουμε την τρίτη ή τέταρτη δεκαετία της ζωής μας, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό έχουμε βιώσει αυτή την έλλειψη και ως γονείς σήμερα καλούμαστε είτε να συνεχίσουμε την παράδοση είτε να σταματήσουμε το φαύλο κύκλο εδώ και να δώσουμε στα παιδιά μας αυτό που πραγματικά τους αξίζει. 

Αγάπη, Ασφάλεια, Αποδοχή.

Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε οι ίδιοι είναι να θεραπεύσουμε το δικό μας τραύμα, πετώντας μακριά εκείνους τους δόλιους, κούφιους μηχανισμούς που μας έμαθαν άθελά τους οι δικοί μας γονείς – γιατί μεταξύ μας κι εκείνοι δεν το επέλεξαν, το έμαθαν – να βγάλουμε το αιχμηρό αντικείμενο που λέγεται αναμνήσεις και να επουλώσουμε την πληγή με το φάρμακο της αγάπης στον εαυτό μας. 

Κάθε φορά που η ανάμνηση μιας δικής μας πληγής προσπαθεί να βρει διέξοδο στις λέξεις ή στις πράξεις μας, ας σκεφτούμε πόσο ματώνει η δική μας πληγή και πως αυτό τον πόνο δε θέλουμε να τον προκαλέσουμε στο δικό μας παιδί.

Η αμφισβήτηση που εισπράξαμε από τους γονείς μας, γιατί και οι ίδιοι ένιωθαν ανασφαλείς, ας μην σταθεί αγκάθι στη σχέση μας με το δικό μας παιδί. 

Ας του δείξουμε εμπιστοσύνη ότι μπορεί να τα καταφέρει. 

Κι αν δεν τα καταφέρει, ας του δώσουμε την αγκαλιά μας και την αποδοχή μας κι έτσι εκείνο θα μάθει να προσπαθεί, να μην εγκαταλείπει, να μην απογοητεύεται, να μην φοβάται. Μόνο έτσι θα είναι ήρεμο μέσα του. Γιατί η κυριότερη ένδειξη σωστής ανατροφής ενός παιδιού, είναι η ηρεμία του.

Από ένα παιδί που κοντεύει τα 39 του χρόνια και που μέχρι πριν λίγο καιρό έψαχνε την επιβεβαίωση και την αποδοχή από τρίτους, πληγώνοντας κάθε φορά τον εαυτό του σε σχέσεις εξάρτησης, από μια μητέρα που κάθε μέρα εκπαιδεύεται και βιώνει μαζί με την κόρη της τη δοκιμή, το ρίσκο, την επιτυχία ή την αποτυχία, την αγκαλιά, την ασφάλεια, την αποδοχή, την αγάπη, ένα έχω να σας ευχηθώ.

Ανοίξτε την αγκαλιά σας και δώστε στα παιδιά σας αυτό που σας έλειψε, κλείστε μια για πάντα τη δική σας πληγή και δώστε αγάπη, αγάπη, αγάπη!

Χαρά Μαρκατζίνου
alfavita
alfavita.gr

Πώς θα βοηθήσετε το παιδί να ηρεμήσει

Είναι λογικό να υπάρξουν αφορμές που θα δημιουργήσουν ένταση και θυμό στο παιδί. Και εκεί είναι που σας έχει ανάγκη, ώστε να το βοηθήσετε να διαχειριστεί τα συναισθήματά του και να επικρατήσει πάλι η ηρεμία μέσα του. 

Άραγε τι μπορείτε να κάνετε;

👪 Είναι λάθος να δείχνετε αδιαφορία ή να υποβαθμίζετε το γεγονός/ερέθισμα που δημιούργησε ένταση στο παιδί. Όπως και να έχει, για εκείνο έχει γίνει κάτι σημαντικό και οφείλετε να δείξετε ενδιαφέρον.
👪 Μην πάρετε προσωπικά τυχόν ατυχείς ατάκες που θα πει το παιδί πάνω στο θυμό του και απλά πείτε του ότι δεν είναι ωραίο να μιλάει έτσι ένα παιδί στην ηλικία του. Αν είναι κάτι που γίνεται συχνά, σημαίνει ότι κάτι δεν κάνετε καλά στο κομμάτι της πειθαρχίας.
👪 Δείξτε αποδοχή στα συναισθήματά του και διαβεβαιώστε το ότι είσαστε εκεί για να το βοηθήσετε όπως μπορείτε. Είναι μεγάλη υπόθεση να νιώθει ασφάλεια, αφού μέσω αυτής θα επανέλθει η ηρεμία.
👪 Καλό θα ήταν επίσης να του δώσετε λίγο χρόνο να ηρεμήσει πριν κάνετε οποιαδήποτε συζήτηση. Όσο πιο θυμωμένο είναι, ενδεχομένως τόσο περισσότερο χρόνο να χρειαστεί.
👪 Σε αυτές τις περιπτώσεις η λέξη-κλειδί είναι η ενσυναίσθηση. Πρέπει να «μπείτε» στα παπούτσια του παιδιού σας και να προσπαθήσετε να καταλάβετε πώς νιώθει και τελικά να βοηθήσετε αποτελεσματικά. Το να πείτε απλά κάποιες στείρες συμβουλές δε θα προσφέρει κάτι στην οικονομία της συζήτησης.
👪 Αν η αιτία που το παιδί είναι θυμωμένο προέρχεται από κάποια μεταξύ σας ένταση, θα πρέπει να τονίσετε ότι πάντα το αγαπάτε και θα το αγαπάτε για να μην υπάρξει μέσα του αμφιβολία περί αυτού.
mother.gr

Θυμωμένο παιδί; Έτσι θα το ηρεμήσετε!

Είτε το παιδί σας εκρήγνυται σαν πυροτέχνημα με την παραμικρή πρόκληση, είτε ο θυμός του σιγοβράζει και κάνει την έκρηξη σε ανύποπτη στιγμή, κάθε παιδί μπορεί να επωφεληθεί από τις δεξιότητες διαχείρισης θυμού.

Ως γονείς, θα πρέπει να είσαστε σε θέση να διαχειριστείτε, όσο πιο ψύχραιμα γίνεται, αυτές τις εκρήξεις θυμού. 

Δεν είναι εύκολο, αλλά μπορείτε να προσπαθήσετε. 

Την επόμενη λοιπόν φορά που το παιδί σας θα ξεσπάσει για ασήμαντη αφορμή (είτε γιατί δεν του αρέσει το φαγητό, είτε γιατί του είπατε να καθαρίσει το δωμάτιό του), 

προσπαθήστε να το ηρεμήσετε χρησιμοποιώντας αυτές τις φράσεις: 

😠   Αντί: Σταμάτα να πετάς τα πράγματα! 
        Δοκιμάστε το εξής: Όταν πετάς τα παιχνίδια σου, πιστεύω ότι δεν θέλεις πια να παίξεις. Ισχύει; 

😠 Αντί: Τα μεγάλα παιδιά δεν συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο! 

       Δοκιμάστε το εξής: Τα μεγάλα παιδιά ακόμη και οι ενήλικες νοιώθουν όπως εσύ αυτή τη στιγμή. Σε καταλαβαίνω, αλλά σε διαβεβαιώ ότι θα περάσει 

😠 Αντί: Μη τολμήσεις! 

       Δοκιμάστε το εξής: Σε καταλαβαίνω ότι είσαι θυμωμένος, αλλά προσπάθησε να ηρεμήσεις. 

😠 Αντί: Μα, σου είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβεις; 

       Δοκιμάστε το εξής: Αυτό είναι ένα πολύ δύσκολο, ε; Θα βρούμε μαζί τη λύση. 

😠 Αντί: Αυτό ήταν, πήγαινε στο δωμάτιό σου, τώρα! 

       Δοκιμάστε το εξής: Ας καθίσουμε να το συζητήσουμε μαζί όσο πιο ήρεμα μπορούμε. 

😠 Αντί: Φάε το φαγητό του τώρα, διαφορετικά θα κοιμηθείς νηστικός! 

       Δοκιμάστε το εξής: Τι μπορούμε να κάνουμε για να γίνει αυτό το φαγητό πεντανόστιμο; 

😠 Αντί: Το δωμάτιό σου δεν βλέπεται. Ξεκίνα να το καθαρίζεις αυτή τη στιγμή!

       Δοκιμάστε το εξής: Τι θα έλεγες να σε βοηθήσω να καθαρίσουμε το δωμάτιό σου; Τι θέλεις να αναλάβεις να κάνεις; 

😠 Αντί: Σταμάτα να γκρινιάζεις! 

       Δοκιμάστε το εξής: Μπορείς να ηρεμήσεις λίγο και να μιλήσουμε, γιατί αυτή τη στιγμή δεν σε καταλαβαίνω. 

😠 Αντί: Πόσες φορές πρέπει να σου πω το ίδιο πράγμα; 

       Δοκιμάστε το εξής: Επειδή δεν με ακούς που σου μιλάω, τι θα έλεγες, όταν με ακούσεις, να μου επαναλάβεις τι ακριβώς σου είπα; 

Όταν τα παιδιά είναι κουρασμένα, πεινασμένα, ή βρίσκονται σε υπερδιέγερση, δεν αντιδρούν ήρεμα και λογικά. 

Μην προσπαθείτε λοιπόν εκείνη τη στιγμή να τα συνετίσετε, παρά μόνο να τα ηρεμήσετε.

lay-out.gr

«Μπορώ να έχω την προσοχή σου, σε παρακαλώ;»: Με αυτή τη φράση, σταμάτησα να φωνάζω στο παιδί μου

«Η φράση που με έκανε να σταματήσω να φωνάζω στο παιδί μου»

💥💥💥

Είναι χαρακτηριστικό της Ελληνίδας μάνας να είναι κάπως… φωνακλού. Και πώς να μην είσαι, δηλαδή, όταν λες κάτι στο παιδί 200 φορές και δεν σου δίνει καμία σημασία; 

Όπως φαίνεται, όμως, υπάρχει κι άλλος τρόπος για να μας ακούει. Αυτή η μαμά τον έμαθε από την ίδια της την κόρη και κάτι μας λέει, ότι πρέπει άμεσα να τον δοκιμάσουμε όλες.

«Πώς είμαι ως μαμά; Είμαι όπως κρίνω ότι πρέπει και καλύτερα να μη ρωτήσετε τη γνώμη των παιδιών μου. Επίσης, μερικές φορές φωνάζω. (Και άλλες φορές καταλήγω να πίνω ρόφημα βαλεριάνας, ίσως πιο συχνά από όσο θα έπρεπε…)
Πάντως ναι, είμαι μια μαμά που όταν νευριάζει φωνάζει επειδή τα παιδιά της δεν την ακούνε.
Τους τελευταίους μήνες έπιασα τον εαυτό μου να φωνάζει περισσότερο απ'ότι συνήθως, πέρα από το άτυπο όριο που λέει ότι είναι επιτρεπτό να φωνάζεις «τόσες» φορές ανά εβδομάδα, όταν είσαι γονιός. Τα καλά νέα είναι ότι τελευταία έκοψα αυτή την κακή συνήθεια και το χρωστάω σε μία φράση της κόρης μου που με καθήλωσε.

Οι φωνές είναι χαρακτηριστικό της οικογένειάς μας. Η μαμά μου φώναζε. Η γιαγιά μου φώναζε. Οι πρώτες μου αναμνήσεις είναι από τους παππούδες μου, να στέκονται όρθιοι στην κουζίνα και να φωνάζουν ο ένας στον άλλον για πράγματα που δεν απαιτούν φωνές –όπως, για παράδειγμα, για να φτιάξουν ένα σάντουιτς. (Σοβαρολογώ).
Είμαι, επίσης, 100% Αρμένισσα από καταγωγή, το οποίο σημαίνει ότι είμαι εξορισμού ένα φωνακλάδικο άτομο –μιλάμε δυνατά, γελάμε δυνατά, χρησιμοποιούμε τα χέρια μας και, έτσι απλά, τείνουμε να φωνάζουμε. Δεν αισθάνθηκα ποτέ απειλή από τις φωνές –τις θεωρούσα ένα από τα πολλά επίπεδα ομιλίας. Το να μου φωνάζουν με έκανε να ακούω, το να μου φωνάζουν με έκανε δυνατή. Μεγάλωσα θεωρώντας τις φωνές μέρος της ζωής και της επικοινωνίας. Το να φωνάζεις σε κάνει πιο επιβλητικό και αναγκάζει τους άλλους να σε ακούσουν. Προσωπικά φτάνω από το 0 στο 100 στο δευτερόλεπτο. Δεν μου είναι τίποτα!

Πρόσφατα έμαθα, ωστόσο, ότι μπορεί να κάνω λάθος.

Η κόρη μου είναι 5 χρονών. Είναι φανταστική (περήφανη μαμά!), αλλά είναι και όπως κάθε τυπικό 5χρονο που απολαμβάνει να έχει κάποια ανεξαρτησία και μπορεί να πατήσει τα λάθος κουμπιά σου, έτσι για να σε τσιτώσει. Είναι πολύ καλό κορίτσι, ωστόσο είχαμε μία εξαιρετικά δυσάρεστη περίοδο, πριν μερικούς μήνες, αναφορικά με τις φωνές μου. Με αγνοούσε ενώ της έλεγα να φορέσει τα παπούτσια της, και έτσι φώναζα. Απομακρυνόταν ενώ εγώ της ζητούσα να έρθει να με βοηθήσει με κάτι στην κουζίνα, και έτσι φώναζα. 

Φώναζα χωρίς να σκέφτομαι τίποτε άλλο, πέρα από το ότι «χρειάζεται να φωνάξω προκειμένου να σταματήσει αυτή τη νέα αυθάδη συμπεριφορά.»

Σχεδόν κάθε φορά που φώναζα, έβαζε τα κλάματα και μου έλεγε «Γιατί μου φωνάζεις;» και μετά θύμωνα ακόμα περισσότερο και φώναζα πιο δυνατά, λέγοντάς της ότι όσο δεν με ακούει με αναγκάζει να φωνάζω. Ο φαύλος κύκλος μας συνεχιζόταν: Εγώ νευρίαζα περισσότερο, εκείνη ένιωθε όλο και περισσότερο να της επιτίθεμαι. Και μετά έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο της συναδέλφου μου Katie Hurley «The Happy Kid Handbook» και μου άνοιξε τα μάτια.

Καθώς το ξεφύλλιζα, έμαθα ότι η κόρη μου έχει έναν χαρακτήρα κυριαρχικό και εσωστρεφή (με μικρές αναλαμπές εξωστρέφειας). Τι; Αποκλείεται. Εγώ είμαι τρομερά εξωστρεφής… και, φυσικά, η κόρη μου είναι ίδια μ’εμένα σε όλα! (Πόσο γελοίο μου φαίνεται τώρα που το γράφω! Κι όμως, πραγματικά έτσι ένιωθα). 

Σύμφωνα με τους ψυχολόγους, οι εσωστρεφείς άνθρωποι μπορούν εύκολα να χαθούν στις δικές τους σκέψεις και πραγματικά να μην σε ακούν όταν τους μιλάς. Έτσι, αποφάσισα να δώσω στην κόρη μου το πλεονέκτημα της αμφιβολίας και να τεστάρω τη θεωρία αυτή με την πρώτη ευκαιρία.
Το κορίτσι μου, λοιπόν, έπαιζε στο πάτωμα με τα Lego της και ήταν ώρα να μπει για μπάνιο. «Ώρα για μπάνιο», της είπα. Τίποτα. «Είναι ώρα για μπάνιο». Ήμουν αόρατη. Λίγο πιο δυνατά «Είναι ώρα για μπάνιο». (Υπάρχω;). Στο σημείο αυτό κανονικά θα φώναζα «ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ ΓΙΑ ΜΠΑΝΙΟ ΣΗΚΩ ΤΩΡΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΣΟΥ ΠΑΙΡΝΩ ΟΛΑ ΣΟΥ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ!». Αλλά δεν το έκανα (όσο δύσκολο κι αν μου ήταν). Αντίθετα, έσκυψα κάτω, δίπλα της, και της είπα αυστηρά «Σου μιλάω. Τι πρέπει να κάνω για να με ακούσεις;».
Με κοίταξε και η απάντησή της ήταν τόσο απλή: «Πες μου απλά, “Μπορώ να έχω την προσοχή σου, σε παρακαλώ;”». Σχεδόν γέλασα, υποθέτοντας ότι με κοροϊδεύει. Όμως ήταν εντελώς σοβαρή. Λες και θα έπιανε στους αιώνες των αιώνων αυτή η φράση. Όμως συμφώνησα να δοκιμάσω τον δικό της τρόπο, σκεπτόμενη πως όταν δεν θα έπιανε θα επέστρεφα στις γνωστές φωνές μου.
Προς έκπληξή μου, όμως, έπιασε.
«Μπορώ να έχω την προσοχή σου, παρακαλώ;», της λέω και αποδεικνύεται η πιο μαγική φράση που ακούστηκε ποτέ στο σπίτι μας. Όταν δεν με ακούει, παίρνω μια βαθιά ανάσα αυτοσυγκράτησης πριν ανοίξω το στόμα μου για να ουρλιάξω, λέω τη φράση, και εκείνη σταματά αυτό που κάνει και με κοιτάζει. Εγώ έχω σταματήσει να φωνάζω τόσο συχνά, εκείνη με ακούει περισσότερο και είμαστε και οι δύο πιο χαρούμενες σε καθημερινή βάση.
Ελπίζω μόνο να κρατήσει (έχω ήδη δύο εβδομάδες που το εφαρμόζω).»

Πηγή: mom.me
από Έλενα Μπούλια
mama365.gr

Μεγαλώστε ήρεμα παιδιά - Calm Your Kids’ Anxiety

First, you’ve got to calm your own.  Opinions vary about how much adults should or shouldn’t tell kids about money (or sex) – or when.  There’s one thing every parent eventually comes to understand.  Your kids KNOW.  They know everything. 

more

 .

Είναι επιθετικά; Κρύβουν μέσα τους θυμό; Τι τρέχει με τα παιδιά μας σήμερα; Γιατί τα ελκύει η βία; Μπορούμε να τα βοηθήσουμε και πώς;

Με τη βοήθεια της κλινικής ψυχολόγου παιδοψυχολόγου κ. Αλεξάνδρας Καππάτου, προσπαθήσαμε να βρούμε κάποιες απαντήσεις και λύσεις.

Τα παιδιά ανέκαθεν γεννιόνταν με ένα «φορτίο» επιθετικότητας και αυτό ήταν και παραμένει φυσιολογικό. Εκείνο που έχει αλλάξει είναι ότι τώρα πια η επιθετικότητα αυτή ενισχύεται από το περιβάλλον σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, ενώ ελλείπουν κάποια αντισταθμιστικά συστήματα. Έχουν χαθεί δηλαδή κάποιες δικλείδες ασφαλείας όπως τα ιδεολογικά και θρησκευτικά σχήματα, τα πολλά και ποικίλα θετικά πρότυπα στα δημόσια πρόσωπα, η αρκετά στενή παρακολούθηση των παιδιών ειδικά από τους γονείς και γενικά από τους ενηλίκους, ο ρεαλιστικά πιο εύκολος έλεγχος των μηνυμάτων που δεχόταν το παιδί από το περιβάλλον κ.λπ.

Αυτά τα κενά δεν αναπληρώθηκαν από μια κοινωνική και θετική προσέγγιση της ζωής ώστε να υπάρξουν άλλες άμυνες στη βία.


Είναι πράγματι επιθετικό;
Πολλοί γονείς δεν ξέρουν αν το παιδί τους είναι πραγματικά επιθετικό ή αν τους θορυβεί κάτι που «για την ηλικία και το φύλο του, είναι πολύ φυσιολογικό». Πώς να ξεχωρίσουν την ανησυχητική επιθετικότητα από την φυσιολογική;
 

Σύμφωνα με τους ειδικούς οι γονείς:

• Θα πρέπει κατ αρχήν να καλοσκεφτούν «τι τους λέει» το ένστικτό τους. Αν δηλαδή οι ίδιοι αισθάνονται πώς κάτι στην συμπεριφορά του παιδιού τους δεν πάει καλά.
• Πρέπει να θυμηθούν πόσες φορές έχουν διαμαρτυρηθεί άλλοι άνθρωποι για την επιθετικότητα του παιδιού τους (συγγενείς ή δάσκαλοι ή καθηγητές ή γείτονες ή γονείς άλλων παιδιών) .
• Μπορούν να «μετρήσουν» την επιθετικότητα του παιδιού προς τα παιχνίδια ή τους άλλους. Καταστρέφει συνεχώς αντικείμενα; Φέρεται προσβλητικά στα άλλα παιδιά ή στους ενηλίκους; Δείχνει απείθεια διαρκώς παρ ότι οι άλλοι του συμπεριφέρονται ισορροπημένα; Γενικά έχει δυσανάλογες εκρήξεις θυμού;

Αν όλα αυτά συμβαίνουν σε μεγάλο βαθμό και συχνά, τότε το παιδί είναι πιο επιθετικό από το μέσο όρο και ο γονιός πρέπει είτε μόνος είτε με τη βοήθεια του ειδικού να ανιχνεύσει το «γιατί». Όσο πιο νωρίς και όσο πιο σωστά αρχίσει να βοηθά το παιδί του με τον κατάλληλο τρόπο, τόσο πιο σύντομα θα διαπιστώσει ότι το παιδί του κατασταλάζει σε μια πιο ώριμη και θετική συμπεριφορά.


Ο φυσιολογικός θυμός
Ο θυμός δεν είναι κάτι αφύσικο που πρέπει να τρομάζει τους γονείς και να τους οδηγεί σε μέτρα καταστολής. Το παιδί είναι λογικό να νιώθει πότε-πότε οργή και να θέλει να την εκφράσει.
 

Γι΄ αυτό:

• - Ο γονιός θα πρέπει ήρεμα να δέχεται τα ξεσπάσματα του παιδιού, αλλά να δείχνει ότι αυτό δεν του αρέσει. Παράλληλα θα πρέπει να διδάσκει στο παιδί τρόπους να εκφράζει το θυμό του κάπως πιο ήρεμα και, το κυριότερο, θα πρέπει να το εκπαιδεύει στο γεγονός ότι στη ζωή θα αντιμετωπίσει πολλές ήττες και απογοητεύσεις
• - Η υποδομή θα βοηθήσει το παιδί να ωριμάσει και να αποδεχτεί ότι θα έρχονται στιγμές που θα νιώθει θυμό ή πικρία.
• - Ο γονιός πρέπει επίσης να βοηθά το παιδί του να έχει και σημεία διαφυγής ή εκτόνωσης, όπως και δραστηριότητες στις οποίες όντως θα «νικά» και θα χαίρεται, ώστε αυτές να λειτουργούν αντισταθμιστικά στις απογοητεύσεις.

Γιατί τα έλκει η βία;
Ένα ερώτημα που απασχολεί όλους τους γονείς. Για ποιο λόγο τελικά τα περισσότερα παιδιά και κυρίως τα αγόρια αρέσκονται τόσο πολύ στα επιθετικά και βίαια παιχνίδια και στις βίαιες συμπεριφορές.

• Ένας βασικός λόγος είναι αυτός που προαναφέρεται, δηλαδή ότι η επιθετικότητα ως ένα σημείο αποτελεί κάτι πηγαίο και φυσιολογικό σε όλους τους ανθρώπους.
• Ο δεύτερος είναι ότι η βίαιη έκρηξη θυμού αποτελεί τον πιο εύκολο τρόπο έκφρασης της απογοήτευσης ή του εκνευρισμού και –όπως ξέρουμε όλοι- οι εύκολες λύσεις αρέσουν σε μικρούς και μεγάλους.
• Ο τρίτος λόγος είναι ότι αυτή η φυσιολογική τάση υπερμεγεθύνεται και «τρέφεται» από τις εντυπώσεις που το παιδί δέχεται από το περιβάλλον και κυρίως –όσο είναι μικρό- από τη συμπεριφορά των γονιών και από την τηλεόραση, όπου ακόμα και οι παιδικές σειρές έχουν υπολογίσιμη έως υπερβολική βία.
• Ο τέταρτος λόγος για τον οποίο το παιδί καταλήγει «να του αρέσει η βία» είναι ότι μεγαλώνοντας θέλει να εναρμονιστεί με τους συνομηλίκους του και τους μιμείται τόσο σε συμπεριφορές όσο και σε παιχνίδια.

Μπορεί ακόμη:

• Να αισθάνεται ότι οι γονείς του δεν το στηρίζουν όσο θα ήθελε. Σε αυτή την περίπτωση η επιθετικότητα είναι ένας τρόπος να επιζητήσει την προσοχή τους.
• Να νιώθει ανασφάλεια και «ανεπάρκεια». Προσπαθεί λοιπόν να επιβληθεί σωματικά ή επιθετικά, επειδή νιώθει ότι υστερεί σε άλλους τομείς.
• Να έχει κατάθλιψη ή κάποια άλλη διαταραχή, την οποία δεν εκδηλώνει με μελαγχολίες, αλλά με εκρήξεις οργής.

4 ΝΑΙ που δίνουν λύσεις...

1. Ναι στην επικοινωνία
Οι γονείς πρέπει να παρακολουθούν διακριτικά τη ζωή των παιδιών τους και να συζητούν καθημερινά μαζί τους. Καλό είναι να ξέρουν τι συμβαίνει στο σχολείο του παιδιού τους και, αργότερα, στην παρέα του

2. Ναι στην αυτοανάλυση
Οι γονείς θα πρέπει παράλληλα να αναλύουν τα δικά τους συναισθήματα ώστε να μαθαίνουν και στο παιδί να αναλύει και τα δικά του. Να μη λέει απλά «έχω τα νεύρα μου», αλλά να ξέρει πάντα «τι του φταίει». Να δείχνουν στο παιδί τρόπους να «διορθώσει» όσα νιώθει. Όταν το παιδί γνωρίζει τι πυροδότησε το θυμό του, τον αντιμετωπίζει πιο εύκολα και κάνει πιο εύκολα τις αναγκαίες διορθωτικές κινήσεις.

3. Ναι στην προσπάθεια
Καλό είναι να δείχνουν στο παιδί ότι ο καλύτερος τρόπος διεκδίκησης είναι εκείνος που στηρίζεται σε επιχειρήματα, αλλά παράλληλα να του εξηγούν ότι μερικά πράγματα «δεν είναι στο χέρι μας». Όσα επιχειρήματα ή ισχυρές επιθυμίες και αν έχουμε δηλαδή, καμιά φορά είναι μοιραίο «να χάνουμε». Το παιδί πρέπει από μικρό να ξέρει να χάνει και ναι μεν να νιώθει πικρία, αλλά αυτή να μη «φαρμακώνει» τη ζωή του διαρκώς.

4. Ναι στην ασφάλεια
Ο γονιός πρέπει να παρέχει στο παιδί του ασφάλεια, ώστε να μη νιώθει ανυπεράσπιστο. Ωστόσο το ζητούμενο είναι και το παιδί να μη σκέφτεται πάντα «θα με προστατεύει ο πατέρας μου» αλλά ότι μπορεί να στηρίζεται και στον εαυτό του. Αν το παιδί κατανικά σιγά-σιγά την ανασφάλειά του και αποκτά αυτοπεποίθηση, θα χειρίζεται πιο σωστά καταστάσεις και συναισθήματα, οπότε δεν θα σωρεύει πικρίες και ανταγωνισμούς, δηλαδή στοιχεία που αυξάνουν την επιθετικότητα.


…και Χ πολύτιμες συμβουλές

Στο σχολείο προσπαθεί να μιμηθεί την ατίθαση συμπεριφορά του «αρχηγού» της τάξης
Η παρέμβαση των γονιών είναι πολύ σημαντική είτε απ ευθείας στο σχολείο είτε και μέσω του συλλόγου γονέων, γιατί κανονικά το σχολείο πρέπει να εξισορροπεί τις συμπεριφορές όλων των παιδιών, και των πράων και των επιθετικών. Δεν αρκεί δηλαδή να προφυλάξουμε το παιδί μας από τον φερόμενο ως «ταραξία». Πρέπει να φροντίζουμε για το καλό όλων των παιδιών της τάξης –ακόμα και των «προβληματικών» που πολλοί άνθρωποι απομονώνουν και τα οδηγούν άθελά τους σε ακόμα πιο αντικοινωνική συμπεριφορά.

Βλέπει με τις ώρες τηλεόραση
Η τηλεόραση είναι βασική πηγή βίαιων μηνυμάτων που «εισάγονται» στην οικογένεια χωρίς πολλές φορές οι γονείς να έχουν συναίσθηση του μεγέθους της επιρροής τους. Οι ειδήσεις αλλά ακόμη και μερικές παιδικές σειρές που οι γονείς θεωρούν ακίνδυνες επειδή προβάλλονται στην «παιδική ζώνη» μπορεί να προκαλέσουν μεγάλη ανασφάλεια σ’ ένα παιδί και να του μεταφέρουν αρκετά επιθετικά μηνύματα. Γι΄’ αυτό καλό είναι τα παιδιά να παρακολουθούν τηλεόραση μαζί με τους γονείς και όχι μόνα στο δωμάτιό τους, ώστε όποιος τα επιβλέπει «να ρίχνει μια ματιά» και στο περιεχόμενο των προγραμμάτων στα οποία τα παιδιά εκτίθενται.

Παίζει συνεχώς videogames
Ο γονιός δεν πρέπει να υποτιμά την επίδραση των videogames (στο PC , στο playstation ή στο gameboy), γιατί είναι εκπληκτικοί «δάσκαλοι» συμπεριφοράς.

Aν και τα παιχνίδια με ένταση και δράση είναι απαραίτητα επειδή βοηθούν το παιδί να εκτονώνεται, όταν είναι βίαια μεγεθύνουν τα τυχόν προβλήματα επιθετικότητας και οι γονείς θα πρέπει αν δεν μπορούν να τα αποφύγουν:

• Να βάζουν χρονικό όριο στις ώρες που θα παίξει με αυτά το παιδί –π.χ. όχι πάνω από 1-2 ώρες το Σαββατοκύριακο.
• Να παίξουν οι ίδιοι μια φορά το παιχνίδι που επιλέγει το παιδί τους ώστε να εκτιμήσουν και μόνοι τους την κατάσταση.
• Μπορούν επίσης να διαβάσουν στη συσκευασία τη διαβάθμισή του σε βιαιότητα. Επειδή όμως τα περισσότερα από αυτά τα παιχνίδια είναι αντίγραφα και κυκλοφορούν από το ένα σπίτι στο άλλο, οι γονείς σπάνια βλέπουν την συσκευασία του αυθεντικού που αναγράφει το όριο ηλικίας ή το βαθμό βιαιότητας κ.λπ.

Μία λύση είναι να αναζητούν το παιχνίδι αυτό στο κατάστημα ενοικίασης βίντεο της γειτονιάς τους. Δεν χρειάζεται να το αγοράσουν –αρκεί να διαβάσουν τη σχετική διαβάθμιση.
Μια άλλη λύση είναι να μαθαίνουν το όνομα του παιχνιδιού και να το αναζητούν στο διαδίκτυο, στη διεύθυνση www.pegiinfo Το site αυτό ειδικεύεται στην αξιολόγηση παιχνιδιών Εκεί οι γονείς θα δουν τα βασικά χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου παιχνιδιού: σε ποια ηλικία απευθύνεται, τι «βαθμό» έχει σε βία, σε ερωτικά μηνύματα ή σε τρομακτικές σκηνές.


Αντίδοτα στη βία
Εκτός από την ψυχολογική στήριξη του παιδιού ώστε αυτό να μην ενδίδει στην εύκολη λύση της επιθετικής συμπεριφοράς, ο γονιός μπορεί να πάρει και μερικά πρακτικά θετικά μέτρα:

• Το παιδί θα αντιμετωπίσει πολύ πιο εύκολα το θυμό του, αν διαθέτει μέσα εκτόνωσης. Οι αθλητικές δραστηριότητες ή γενικά η σωματική δράση βοηθά ιδιαίτερα είτε είναι ομαδική είτε ατομική.
• Θετική επίδραση έχει ο εθελοντισμός, αφ ενός γιατί κάνει το παιδί να αισθάνεται σημαντικό, αφ ετέρου γιατί το ενεργοποιεί και σωματικά –π.χ. εθελοντική συμμετοχή σε μια δενδροφύτευση.
• Σύμμαχος του γονιού μπορεί να είναι και οι εκπαιδευτικοί στο σχολείο του παιδιού του. Είναι καλό να έχει μαζί τους τακτική και καλή επικοινωνία.

πηγή

Πηγή της πηγής: Περιοδικό ΑΡΜΟΝΙΑ