Όταν το παιδί γυρίζει από το σχολείο φορτισμένο και... ξεφορτώνει.

    Ίσως το ζεις κι εσύ. Η δασκάλα λέει ότι «πήγε πολύ καλά σήμερα», «ήταν συνεργάσιμο», «έπαιξε με τα άλλα παιδιά». 

Κι όμως, μόλις κλείσει η πόρτα του σπιτιού… δάκρυα, φωνές, γκρίνια, αντιδράσεις για τα πιο απλά πράγματα: για το ποιο ποτήρι θα πάρει, τι θα φάει, γιατί δεν βρίσκει το αγαπημένο του παιχνίδι.
    Κι εσύ σκέφτεσαι: «Μα τι έγινε; Τι κάνω λάθος;»
Δεν κάνεις λάθος. Το παιδί σου δεν είναι κακό ούτε «κακομαθημένο». 

Το παιδί σου ξεφορτώνει. 

    Κρατούσε όλη μέρα μέσα του άγχος, προσπάθεια, ένταση, πληροφορίες, εντυπώσεις, συναισθήματα. Και τώρα που γύρισε κοντά σου, στον ασφαλή του άνθρωπο, αφήνεται. Σε εσένα που ξέρει πως θα το αγαπάς ακόμη κι όταν δεν είναι «ήσυχο» ή «τέλειο».
    Αυτό που βλέπεις δεν είναι «κατάρρευση». Είναι απελευθέρωση συναισθημάτων. Είναι σημάδι δεσμού. 

Είναι ο τρόπος του να σου λέει:
«Μαμά, μπαμπά… μαζί σου μπορώ να είμαι αληθινός.»
    Και ξέρω, δεν είναι εύκολο. Όταν έχεις κι εσύ κούραση, πίεση, άγχος… εκείνες οι στιγμές μοιάζουν βουνό. Όμως υπάρχει τρόπος να τις διαχειριστείς χωρίς φωνές, χωρίς απελπισία, χωρίς να νιώθει το παιδί σου ενοχές γι’ αυτό που αισθάνεται.
    Μπορούμε να μάθουμε να:
* Καταλαβαίνουμε τι κρύβεται πίσω από τις δύσκολες συμπεριφορές
* Συνδεόμαστε πρώτα συναισθηματικά και μετά βάζουμε όρια
* Χτίζουμε ρουτίνες αποφόρτισης μετά το σχολείο
* Διδάσκουμε στα παιδιά να ρυθμίζουν τα συναισθήματά τους
* Προστατεύουμε και τη δική μας ψυχική αντοχή ως γονείς

    Η γονεϊκότητα δεν είναι τέλεια. Είναι σχέση. 

Και κάθε σχέση έχει ανάγκη από κατανόηση, εργαλεία και στήριξη.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αίσωπος: Ημίονος. Aesop - The Mule

Το μουλάρι.
Μια φορά το μουλάρι είχε γεμίσει καλά την κοιλιά του με κριθάρι. Βάλθηκε, που λέτε, να χοροπηδάει και να ξεφωνίζει μονάχο του:
«Πατέρα μου έχω το άλογο
το γοργοποδαράτο,
ίδιος με δαύτο είμαι κι εγώ,
όλος από πάνω ώς κάτω».
Έλα όμως που ξαφνικά προέκυψε κάποια ανάγκη και αμέσως πήρανε το μουλάρι και το τρέχανε πάνω-κάτω. Έτσι λοιπόν, όταν σταμάτησε πια το τρέξιμο, θυμήθηκε το κακόμοιρο ότι ο αληθινός πατέρας του είναι ο γάιδαρος, και κατέβασε σκυθρωπό τα μούτρα.
Το δίδαγμα του μύθου: Ακόμη και αν σε ανεβάσουν οι καιροί σε δόξες μεγάλες, μην ξεχνάς ποτέ από πού ξεκίνησες. Να το θυμάσαι: τούτη η ζωή είναι εντελώς αβέβαιη.

ΗΜΙΟΝΟΣ
[285.2] ἡμίονός τις ἐκ κριθῆς παχυνθεῖσα ἀνεσκίρτησε καθ᾽ ἑαυτὴν βοῶσα· «πατήρ μού ἐστιν ἵππος ὁ ταχυδρόμος, κἀγὼ δὲ αὐτῷ ὅλη ἀφωμοιώθην». καὶ δὴ ἐν μιᾷ ἀνάγκης ἐπελθούσης ἠναγκάζετο ἡ ἡμίονος τοῦ τρέχειν. ὡς δὲ τοῦ δρόμου πέπαυται, σκυθρωπάζουσα πατρὸς τοῦ ὄνου εὐθὺς ἀνεμνήσθη.
ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι, κἂν ὁ χρόνος ἐνέγκῃ τινὰ εἰς δόξαν, τῆς ἑαυτοῦ ἀρχῆς μὴ ἐπιλαθέσθω· ἀβέβαιος γάρ ἐστιν ὁ βίος οὗτος.

The Mule
A Mule had had a long rest and much good feeding. He was feeling very vigorous indeed, and pranced around loftily, holding his head high.
"My father certainly was a full-blooded racer," he said. "I can feel that distinctly."
Next day he was put into harness again and that evening he was very downhearted indeed.
"I was mistaken," he said. "My father was an Ass after all."

Be sure of your pedigree before you boast of it.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ευριπίδη «Φοίνισσες»: H Tραγωδία της Διχόνοιας (Φιλαρχία και Ισότητα)

    Οι «Φοίνισσες», αυτή η τραγωδία της διχόνοιας, της εμφύλιας διαμάχης, είναι, ήταν, και θα παραμείνουν −όπως φαίνεται−, επίκαιρες. Ένας κόσμος που μένει τυφλός απέναντι στην Ιστορία και αρνείται να μάθει από το παρελθόν, συνεχίζοντας τις καταστροφικές επιλογές του διχασμού. 

    Παντού στον κόσμο οι λαοί μοιράζονται διαρκώς σε αντιμαχόμενα στρατόπεδα, μια τάση που πριμοδοτούν −διαχρονικά− οι περισσότεροι πολιτικοί, όλων των αποχρώσεων, χωρίς καμία διάθεση πραγματικής συνεννόησης και ουσιαστικού διαλόγου, καλώντας τους πολίτες να επιλέξουν στρατόπεδο, να διαλέξουν ανάμεσα σε «αυτούς» και σε «εμάς». 

    Ο Ευριπίδης στις «Φοίνισσες» βάζει έναν καθρέφτη απέναντί μας, ώστε να αναλογιστούμε την ευθύνη όλων μας για τη διαιώνιση αυτού του κλίματος διχασμού.

Γιάννης Μόσχος

Ο συμμαχικός στρατός των Αργείων με επικεφαλής τον εξόριστο Πολυνείκη έχει παραταχθεί έξω από τις πύλες της Θήβας. Στο εσωτερικό, η Ιοκάστη, σε μια απέλπιδα προσπάθεια αποτροπής του κακού, καλεί τους δύο γιους της να λύσουν τη διαφορά με ειρηνικό τρόπο.

Μετάφραση

Ιοκάστη προς Ετεοκλή

Γιατί, παιδί μου, σε έχει κυριέψει
η φιλαρχία; Γιατί; Δαίμονας άγριος είναι αυτή,
που ορμάει μέσα σε ευτυχισμένα σπίτια και σε πόλεις
και μόνο ερείπια αφήνει πίσω της. Γι᾽ αυτήν λοιπόν
έχασες το μυαλό σου; Όχι, παιδί μου. Αγκάλιασε την άλλην
την ισότητα, ό,τι καλύτερο στον κόσμο· αυτήν που ενώνει
φίλο με φίλο, χώρα με άλλη χώρα, σύμμαχο
με σύμμαχο. Η ισότητα είναι νόμος φυσικός, παιδί μου·
στο δυνατό πάντα θα στέκει ενάντιο το αδύνατο
και αυτό τον πόλεμο θα αρχίζει. Η ισότητα
όρισε να δεσπόζουν στους ανθρώπους μέτρα και σταθμά:
το σκοτεινό της νύχτας βλέμμα να μοιράζεται
μέρη ίσα στην πορεία του χρόνου με το φως του ήλιου·
κανένα από τα δυο τους δεν γογγύζει υποχωρώντας.

Αρχαίο Κείμενο

531 τί τῆς κακίστης δαιμόνων ἐφίεσαι

Φιλοτιμίας, παῖ; μὴ σύ γ᾽· ἄδικος ἡ θεός·

πολλοὺς δ᾽ ἐς οἴκους καὶ πόλεις εὐδαίμονας

εἰσῆλθε κἀξῆλθ᾽ ἐπ᾽ ὀλέθρῳ τῶν χρωμένων·

535 ἐφ᾽ ᾗ σὺ μαίνῃ. κεῖνο κάλλιον, τέκνον,

Ἰσότητα τιμᾶν, ἣ φίλους ἀεὶ φίλοις

πόλεις τε πόλεσι συμμάχους τε συμμάχοις

συνδεῖ· τὸ γὰρ ἴσον νόμιμον ἀνθρώποις ἔφυ,

τῷ πλέονι δ᾽ αἰεὶ πολέμιον καθίσταται

540 τοὔλασσον ἐχθρᾶς θ᾽ ἡμέρας κατάρχεται.

καὶ γὰρ μέτρ᾽ ἀνθρώποισι καὶ μέρη σταθμῶν

Ἰσότης ἔταξε κἀριθμὸν διώρισεν,

νυκτός τ᾽ ἀφεγγὲς βλέφαρον ἡλίου τε φῶς

ἴσον βαδίζει τὸν ἐνιαύσιον κύκλον,

545 κοὐδέτερον αὐτῶν φθόνον ἔχει νικώμενον.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι